장음표시 사용
111쪽
t 3 sed haee, 8e eonsimiles rationes extra intentum tendent, si aliter non intendantur. Ratio est,quia aliud est inquirere de actu prς dicate naturam de inferiori,& aliud est inquirere de actu praedicante praedicabilitatem, seii
universalitatem de natura Certum est enim,uod antequam intellectus praedicet naturame inferiori, quod fuit simplex actus, qui prae cessit ad naturam praedicandam de inseriori ex suppositione, quod alter actus ad praedicationem praecedat ; dicent tamen, quod natura non est universalis per actum ipsam praedicatem de inferiori:quia sorte illo destruitur; sed per actum praedicantem universalitatem de natura, de dicentem, natura es universatra, vel praedicabilia: & statim per alium actum dicentem immediatε, natura est in Petro: v.g. Petrus est homo datur alter actus iudicativus,
ex quo manet praedicans natura, quae etsi ante illum actum latet pridicabilis; erat tamen praedicatallis, quia per alterum actum iudicativum praedicata suit de natura ipsa praedicabilitas; ante quos actus nulla sine iudicio potuit praecedere comparatio, nisi praecisa terminorum apprehensio. Et ratio fundamentalis, in qua plures nervose sistunt,desumitur ex eo , quod iudicium ex una parte sit rationis Subtilissimus apex , qui imperceptibiliter ingreditur ad nutum levioris actus , dum pluriuterminorum sit comparativus; imperceptibile enim est, quod ego recte fundatus possi in co- parare animal ad hominem, quin assensu meo, illa respectiva tendentia formetur; si non soria mali iudicio, Je assensu, saltim virtuali t nosne fundamento praevidere videtur Pater Rubio quast. s. univere. His tamen non obstantibus, cum urgeat Motus supra tenens, quod intellectus simple x potest apprehendere aequalitatem Dei sine et rore; Sc sequatur,quod unia in ordine ad aliud conserre. I Arguendum est in favorem nostratum se t non minus,imo magis requiritur ad praecisionem,quam ad comparationem; sed receditissimum est principiu,quod potest dari preterusio simplex, stilicet, negativa; ergo, & etiam
fmplex comparat Io non minus poterit dari.
Maior suadetur , quia diffitilior videtur sine iudicio decisio, seu divisio, quam sine iudicio
tendentia, seu comparatio ; sed negativa prae-
eisio est scisi O,leu di isto,& sine iudicio datur;
ergo non minus, imo magis requiritur ad pre- eisionem, quam ad comparationem. Suadet ut magis eadem maior, non minus requiri videtur ad apprehendendum naturam , quae est in
Petro absque Petro,& ab illo praecisam, qui ad apprehen&ndum illam praecisam, in ordine ad Petrum, de versus illum; ergo non mi nus requiritur ad praecisionem,quam ad eomia
x s Arguo et . di efficacit r,nisa lior si silmia plex eomparatio non tollet dari, seu non Diaret necessaria, maximς, quia ad praedicandiim hominem de Petro v.g. sumetebat absoluta
apprehensio hominis , & absoluta apprehensiopetreitatis; sed in intellectus rationabilitet predicet, seu unu n. de alio firmiter iudieri hoe non suffitat : ergo supra absolutam apprehensionem requiritur necessari 6 cDparatio. Prob.
minor: quia si absolutae ille apprehensiones
sufficerent , ut unum cum alio iudicative , &intentionaliter tomponat, quin antequa scirismet iudicium, illas conserat, dc unum obaeetum in ordine ad aliud tentet; nodaretur in
ius motivum,ut ex illis absolutis apprehensio nibus ductus sentiret, Petrum esse hominem; quam ut sentiat, quod Petrus est lapis, ductu, ex absoluta appresensione Petri,& ex absoIuta lapidi si ergo ut intellectus rationabilitee Iraedicet,seu unum de alio firmiter iudieet,ila absoluta apprehensio non suffieit Etsi non, dicant mihi, ex quo assentit, & iudicative unit
Petrum , & hominem, non autem Petrum, Selapidem 'Recurrendum est ad aliquod , quod dum non est iudicium , est tamen ipsi immediatum sundamentum , quod relinquit apprehensio siperioritatis , quae imperceptibilis videtur, quin ad aliud vertatur. is Arguo 3;quia adhue dato,quod aequa litate Dei in ordine ad se non apprehendi siet lucifera ambitio sine errore sine hac suppositione propugnat illam Doctor Subtili, supra tenens, quod aequalitatem Dei in ordine ad se Iuli apprehendere Angelus ; ergia tune dat tur Dei ad ipsum relatio , quae solum rationis
esse pollet possum ego apprehendere similitudinem non solum inter divinas personas,sed inter illas,& me,iuxta illudGenesisy ciamus,
cte Sed est impereeptibilis eognitio similis perstitiae,quin sit ad aliud; ereo est impereeptibilis sine comparatione, similium apprehensio i nune sic, sed omnes praedictae relationes,
reales esse repugnat; ergo dum repugnet, quod non sint relationes; de quod non sint rationis, repugnare debri. 117 Respondebis statim, quod ex talibus
apprehesionibus resultat cibi iei relationes,quia immdlatissimus est actus iudieativus. Sed co-tra,quia dum api rehendo equalitatent, similitudinem,&e Est imperceptibile, quod relata, seu eollata obiecta non obiiciantur; sed in a
liquo priori ad iudicium ii Iaapprehendo, quia est impereeptibile , quod insimul intellectus
112쪽
De causis, s causantibus entis secundo intentionalis. si I n
implieiter apprehendat, & iudicit: ergo,& est
imperceptibile , quod antequam iudicet, non habuisset obitet relationes,quae resultat. Dein de , quia dato, quod iudieando obiicerentur, non sequitur, quod apprehendendo, non suissent causatae, imo ex eo quod iudieatido objiciantur debet inferri, quod iudicando non se causarunt ἔ ergo peractum anteriorem ad i dieiuni debuerunt causari, et possent ad actum
18 objicies; ut actus intellectus persecte iudicet,requiritur collatio; ergo,& ut persecte conserat , requiretur iudietum. Prob. Conseia quentia, ex eo per me ad Iudicandum requiri, tur collatio in secundis intentionalibus, quia
sine illa non datur maior ratio, ut uniat intenistionaliter animal cum Petro, quam ut uniat
Iapidem eum illo: sed si posset dari collatio si
ne iudicio, non daretur maior ratio, ut simpli, et eomparatione reserat lapidem ad Petrum, quam quod reserat animal; ergo ut perfecte conserat, requiritur iudicium; vel ad minus requiretur, quod praecedat aliqua coenitio ad collationem , ita ut illa non sit absoluta praeis eixe, & sie ad illam requiretur alia , quae praeelse absoluta non sit,& sie usque in infinitum.
Respondeo argumero concedendo antecedens,
de negando consequentiam. Ad probationem respondeo concedendo maiorem, & negando minorem. Ratio est , quia etsi ad simplieem comparationem alia simplex comparatio non praecedat; praecedit tamen negativa praecisio,& fundamentum ex parte naturae Cognitae, ut superior, quae sufficiunt, ut simplex comparatio sormetur referedo animal ad Petrum, non autem lapidem. Non enim inter Omma,ut i ties diximus, potest versari eomparatio pers ctό seeundo intentionali Zans, sed inter superiora, & inferiora, subjicibilia, & praedieabiis
Ita,de quo videatur Scotus in I. d. . s.c tra illaed.
damenti,ut natura simplici comparatione reia seratur; ergo, & suffieient ipsa, ut persecto i dicio comparetur. Respondeo negando eo sequentiam propter duo. Propter primum;quia comparatio iudicativa est fortior,& eleva istior,quam simplex,& sic fundamentum,quod est sufficiens ad simplicem, erit diminutum, &Iove ad compositam 1 quare ut iudicative eomis paretur,eo exigitur iuxta ordinem recte intenisti ou is,quod simplici comparatione precede ii, sundamentum augeatur. Propter secundia, quia si natura debet esse universalis, prius qua intellectus universalem esse iudicet aliti quoamodo erit verus iste actus natura est universi
lis sequitur, quod debet esse universialis simis plici comparatione, quae actum iudicandi praesto objicies x.; saeereens rationes est dare rei aliquid,quod a parte rei repugnat haberes sed hoe est negocium maioris vis,quam simpli eis intellectus; ergo eausare ens rationis,non potest a simpliei apprehensione derivari. Retapondeo concedendo maiorem , Ae negando minorem ex hueusque dictis. Addo quod adhue iuxta aliquos Scotistas nostra principia de extrinsecis denominationibus non sustinentes, non est roboris argumentum; in Haiunt,quodens rationis,quod a iudicio dissentitur, potest ab apprehensione causari; quia ad rationem emis rationis non spectat necessario error intellectus, sed sufficit, quod aliquod esse apprehendamus in re impossibile,& totaliter ab apis prehensiva operatione dependens,cum quo ρο- terit esse iudieium, & assensus oppositus. Vnde ait Scotus supra, quod Angelus sine errore habuit apprehensionem aequalitatis Dei in or dine ad se. Quid ergo reseri , quod non as- firmando , neque negando cognoscat aliquis spiritualitatem in ordine ad Petrum 'ergci eum talis Ordo non sit a parte rei,erit rationis a simis pliei intellectus. Et Instabiς, iuxta nostra principia in di L. tinct. r. q. r.& alibi, ut detur, & causetur ens rationi ,requiritur, quod etsi illud ,quod eauia satura parte rei ,rei non Conveniat, tamen debet eon Penire ipsisne contradictione intellectus: sed non contradictio intellectus est i udiis elum; ergo simplex comparatio non est entis rationis sussciens causa. Resipodeo conceden- ιdo maiorem,& distinguendo minorem,est tuis dierum non contradictio negativa, seu praeci siva, nego; positiva, concedo, & nego consequentiam. Itaque dico, erum eli ad comparationes simpliees. si sine eum sundamento in tenemus huius viae Scottis in supradictis re quiri,quod intellectus non contra dicat;potest
tamen intellectus non contradicere,quin iudi-eet, sed mere suspensive: se habens, quod forte
non nolerit facere,ut aprehendat illa entia impossibilia,circa quae non potest eohibere iudi-eium contrarium, quod habet. Ut supra dicebamus de disensu contra aequalitatem apprehensam. Dixi tamen, forte non posse enhiberi in ea se,quo iudicium iam formatum exiens in cursum vitet apprehensonem ς aliter enim possunt dieere Scotistae illius viae, quod iudieiii d ceps occurrens non vitabit, quod iam fuit ire apprehensum. Reliqua argumenta , quae contra hanc resolutionem fieri possunt, tendent piaeciset inquirendo, quomodo potest
113쪽
unum in ordine ad xliud eonferri, dando illi
sermam rationis, quam a parte rei non habet; Ad quod modum signamus in dist. I. q. a. de dist. q. z.
asknt deo rara volitiva examinantur.
a et o Esolvendo est sirmiter apud Doctoris textum sn I. d. 3 s. g. ρο- test diei,or ι . d. 38. m sine, quodl. 17. s. de fecundo, dico voluntatis actibus comparationes competere, dc cons eluentiarentia non realia posse causare Seotum
sequi intur plures ex Iesu itis, quorum novissi
tanter vero dixi entia non realia, ut servatem
Moti stasim, qui ait notanter etiam quod si
inquiratur in sit rationis relatio Gu sata in- obiecto per ac tam comparatιvum voluntatis,
resoluit,quod stricte loquendo,non potest diei relatio rationis, quia comparatio illa non a parte rationis,ses . volutate immediati ea u- satur; ex quo inseri , quod stricte accipiendo
relaticinem rationis , non omnis relatio est
realis,vel rationis sed est tertia,scilicet,relatio voluntatis eomparantis; ergo licet quod tantum habet esse obiective in intellectu sit ens rationis; non autem,quod tantum habet esse o lectiis in intellectu erit ens non reale. et 3 Quod autem voluntas possit compara rare obiecta,&causare ens non reale, proti tur ex Seoto in at diib.quia ex eo intellectus potest eausare ens non reale, quia potest eo parare obiectum aliqua comparatione , quae non est ex natura rei; sed etiam voluntas potest eomparare obiectum aliqua comparatio ne,quae non sit ex natura rei; ergo etiam volu tas poterit ex comparatione musare ens non reale. Prob. minore dum intellestiis comparet aliquod obieetiam eomparatione, quae non sit ex natura rei, potest illam acceptare voluntas; ergo poterit voluntas acceptando comparare obiectum aliqua comparatione , quae non sit ex natura rei. Prob. consequentia , quia dum voluntas acccptat, quod hoc obiectum reseratur ad aliud , tale obiectum acceptatione v luntatis impci Itur in ordine ad aliud; ali s in. ordine ad aliud non acceptaretur,& sic voluntas inordine adse aceeptaret, & attingeret ob
tectum,quoil intellectus inordi ne ad aliud;ergo poterit Voluntas acceptando con rare obiectum aliqua comparatione , quae non sit
24 probatur a. & eonfirmatur involuntas est libera libertate eontrarietatis, & eontradictionis; ergo dum intellectus proponat aliquod obiectum ex natura rei in ordine ad aliud,poterit illud amare in ordine ad se; eris& dum intellectus proponeret obiεω, qu Cru aliquod ex natura rei foret in ordine adse, posset voluntas erga quodlibet tendere non inordine ad se,sed,& inordine ad aliud Suppo
sitio primae consequentis praxim veram sustianet in Patre respectu filii,ut si Pater in esse P tris laret bonus,& filius in esse talis maius,&α contra sequitur melius. Deinde in Patre aeteriano , cui adoratione inordine ad se, subitet me voluntas, bc tamen qua formatissimό dieit Pa ternitatem, suum esti: est in ordine ad a I iudenum sie , tunc causaturem rationis in obiecto, quod attingitur in ordine ad aliud ,quia ex natura ipsius habet esse inordine ad se; ergo tune causanitur aliquid rationis in obiecto , quod attingitur inordine ad se, quia ex natura esse rei habet esse inordine ad aliud. 2 s Prob. Deilius conclusio in bonitate Dei,que potest attingi a voluntate,Vt bona alia teri ; ergo tune haberet bonitas Dei esse refertiabiliter: sed talis relatio non est realis*ergo rationis. Dices,& noviter eum Dionis. in i dist. a. qua 1. 6. arr. 2. quod in nullo ea se iὸquiatur,quod voluntas possit entia non realia ea
sare propter aliqua. Propter primu , quia est intrinsecum enti rationis, quod suum este sit obiectivd in pratentia;& nullum obiectum est insermans voluntatem , im s ipsa per impulsum tendit ad obiecta. Propter secundum, quia voluntas movetur ab obiectis prout in cognitione , aqua deperse provenit, quod ea, quae
non sunt, amentur, ae si essent: ergo voluntati unquam competit fabrieare entia rationi : ipsa enim non tendit ad res, ut sint , sed ut repre sentantur. Sed dicta niJ latisfaciunt; non priamum:quia si cibiecta veniunt ad intellectum,&non ad voluntatem; etiam voluntas it ad obiecta , de non it intellect:is; ergo sicuti in aliquit sentibiis issatur ens rationis , quia alia quod esse obiectivum illorum resultat ex e quod tantu in habeant este in intellectu: sse in
aliquibus entibus causabitur ens nrin reale,
quia aliquod elle obiectivum ilicrum resu Italis non exeo quod habeant esse in voluntate, sin autem exeo tantum,quod habeant.quod ad illa eat voluntag. Neque secundo dic,um satisfa- eit ratione positam: qu a ut dicam in a. phys. distine. de eausa finali; lieet obiectum eo ni istum exeitet voluntatem; non ut cognitum, seclut bonum:ergo licti ut in cognitione sit bonutantum, lum voluntate ametur,ut bonum in
se,causabitur ens rationis. Quod supponit mis
114쪽
De causis, s causantibus entis secun intentionalis. Q. III. y
recedens in imo citato dissusό suadebitur : &peci inmod co,qiiod licet aliquod medium eligatur ut utile, quod tantum in eognitione est utile ς sed minen a Voluntate non ordinatur ad aliquem linem consequendunt , ut lolum ininognitione est utilem nul lus enim ordinate v . tia sine ordinat; ergo intendit illud ordi nare extra Utilitatem cognitionis; sicque ea ulabit
a Vet 6 Hinc solent Reeenti ores a paritatei discursus innovantis ens rationis iudici i arguere; quae Ommito cum aliquibus argumentis, a quibus praelata resolutio parum fatigatur. lum noto,quod scuti i ntellectus comparat aliqua ieeundum rationem superioris,de inferior is &c.sic voluntas secundum rationem medij,
l Uevsque de ente rationis eum fundamento omnia dicta ditia gere, deperse fui conatus; eo
quod illud solum ens rationis videatur utile, vi pei secte intentio natirantibus proprium , utpote conducens ad reliquas sciencias capessendas; nec non quia tale ens rationis plus confundit , quam in tormet; quare merito ab aliquiis hus , cle novissime a Noli ro Grosso,divertitur eiusn: tilia. Uerum enim ver6, ut euriositati aliquorum satisfaciam , in agendis dasan antibus ens ιιonis , poliorem eius notitiam introducam , quam claritatis graeia , in sequentes articulos compo
ad quodcunque intelligibile,ad quod nos pos
sumus comparare: ergo tune comparari poterit ad lapidem intellectum , ae per consequens musare in se relationem ratibnss. I rob. consequentia,quia si illam relationem rationis non pollet Deus causare in se , foret, vel quia alia quid rationis repugnat in Deo, vel quia comparare se ad aliud,suae intellectioni contradi eit ; sed neutrum repugnat; ergo neque quod possit cJparare se, neque causare relationem rationis. Prob. minor quoad Primam partem; quia non repugnat Deo esse subiectum in hae propositione, cilicet,ego hodie sum gentran-ile;Deinde neque repugnat ipsi,quod per relaetionem rationis sit creans Inec non quod multis alijs modis a me causentur, deponantur in ipso relationes rationis;ergo no repullnat Deci causate in se relationem rationis, quia aliquid rationis repugnet ipsi. Sed ncque repugnat, quia eomparatio siae intellectioni cottadieat ergo neutrum repugnat. Probo minorem secundae partis; illud persecta intellectioni non eontradicit, ad quod intelligendum exhibet fundamentum intelligenti; sed dum Deus in tellexit creaturas,datur fundamentum, ut ad illas comparetur; ergo istud comparans suae intellectioni non contradicit. Prob. minor. datut fundamentum ut Deus intelligat, se intelligere creaturas ; ergo dum Deus intellexit creaturas, datur fundamentum , ut ad illas comparetur. Hee ita politi , ut subtile Moli fervaretur allum plum ; sic Scotus supra
in quo di, b. probare vidctur , ex eo quod Dei potestas possit ad possibilia comparari,& e contra ; sed neque relatio potentis ad possibilia ; neque Disibilium ad potens, est realis ἔ ergo. Addo, sacilius posse suaderi ex eo , quod unam caulam Possibilem possit acti, comparari ad effectum suum; sed nul Iacausata relatio est realis, iuxta illam samO- Iam rationem Moti, quod nulla relatio est maior Is cxistentiae, quam sundamenti in rergudum talis relatio lit actualis,debet esse rati
C E luci I. Deum posse clieere actus ad quos rescitet relatio rationis. Ita Doctor, I. d. vnie. . potest dici , dc alibi, quod deducitur etiam ex quodlib. 6. ν. de twto.Sua deri Ρ,teli,supponendo ex Doctore in I. quod Deu, in primo instanti eognoscit sua essentiam subratione mere absoluta; in secundo produeit lapidem in csso intelligibil;; in tertio, rispotest Deus comparare suam intellectionemas Confirmari pollunt omnia a paritate voluntatis divinae , quae per compa rationem acceptam causat ens rationis, iuxta probabilissimam sententiam, iuxta quamsgrat,a elt concretum intentionale dieens Pro materia entitatem Dusicam eius , cujus pulchritudo allicit voluntatem divi ouam , ut ponat in habente ipsum amiel tiae , & gratitudinis Pactum : quo persei- mr , de formaliter completur I sed hoe quod dieit pro forma gratiosum concretnm,
115쪽
in quid rationis , ut pisias contrapositum
Deum posse causare secundra tot tioncs isse gicas. Coligitur ex Scoto supra tepφnte, qstud ad quodcumque i telligibile ad quod nos,R aest, & Deus suam intellectionem comparam se, sed quod Petrus v. s. sit subiectum in has opositi one, Petrus est mo , est intelligibb.: et ergo poterit Deus Pirrum inesse subjici U- is comparare. Prob. illatio .Quia non rwκ-nar, quod intellectus divinus uruat intelligi-hiliter hominem eum Petro, dicendo de Remam, quod est animAt, & sie quia animal pu-M3t tutentionaliter in Hiro; sed tala esse inteiticinaliter,est rationis; ergo non xepugnax inritellectui divino copo si coparatio,exquai mr mediate: causetur esse interumnale,& Pstrionis.
Prob. maior illationis. ex eo quod repugnς quod intentionaliter positive dividat Deus hominem ι Petro, siquidςm non potest Deus i n-xelligere,quod Petrus non sit liqvimergo nouςepugnat,quod intellectus divinus intelligibiliter Mat homi m cum Putro .Prob. nunc mi nor illaticinas; tunc comunicatur animali, aut bomini in di intentionaliter,& per rations m ina lici,quando per unionem rationis habet este id
illo; sed per hune actum, Petrus est homo, per unionῆ rationis ponitur homo in Petro; ergo illud esse intentionalit*r hominis in Petro, est
rationis. Prob. minor, quia tunc non ponitur homo in Petro in hoc quam plurimos vidi eo antes per idemptitate realem; ergo per rei
tionent unitiva rationis. Prob. antecedens,quian per idemptitatem realem poneretur homo in Petro,dum suspenderetur actus, di realis idedilitas aufferreturr ergo. Deinde, di meliusqua actus intellectus disteri ab actu omnipotentiae; sed actus omnipotentiae ad summum ponit unuin alio per idemptitatem realem ; ergo actu intelleaus ad summum poterit ponere illud per idemptitatem rationis. 3 a confirmantur omnia; dum homo ponitur in Petro intelligibiliter,est imperceptibi e , quod homo non intelligatur in ordine ad Petrum, in quo ponitur, di quod Petrus non eointelligatur in ordine ad hominem , qui in ipso intentionaliter ponitur;sed tales resipec usnon sunt reales, utpote,ut inter extrema real
ter idemptificata;ergo sunt rationis, sicuti rationis est uniosundaris ipsos.Nune sic,illavnio cum iam sit, potest a Deo communie ri peractum,per que dicatur de Petro, & hune eonis stituere subiectum;& relationem rationis hominis prς dicare de homine,& illum constitue. re sie praedicatum; ergo lecundas intentiones posse causati a Deo,uon repugnat. i , , . . 32 Tota Igitur dissscultasm vigor rem. lutioni nostra conIra se filii ahoo , quod Deus,sine intelligibili oliradictione, non possit in natur. a 'rie σοι istentibus,eau lateiae das insentiones raeronis p grua disseu vis, & eontradictici mansi victa in
s. is in q. a. Arari νῆ refotariona vim , servatis servandis ad summum , sevit se sant ad inicientes logicam in Deo , & reservant modum , qui formalςm logi e speeiem non
3 3 Re sol uo 3.inum entia rationis sine
sun damςntu illa, se ilieeI, de quibua loquuti fuimus in rip. r. ρω . I . benε potest cogntis, cere , non autem Loerri Quod Deus illa facta cognoscat, suaderi potest Deile; quia ex comtrario sequeretur, quod peccata contra fidem non posset vi cicarς, v. g. si ego tutelligerem, quod erat altor Deus: ergo. Prob. I quia nullus test sumere vinductam Millo , de qua non bet eognitionῆι ergo si Deus non posset cognoscere illum actum , neque posset vindicare. Quud Deus lia entia rationis no n possit fa-eerς, suadendum est omnibus illis ratio 14bus,
quibus rar ἀιst. I. q. l . Pr pugnavimus, quod neque intellectus noster Potest ponere viaio, nem intentionalem inιςr illa extrema , qua
adhue intelligibili per involvunt eontradidiornem. Neque ηςrvositis re in suaderi , quam illa subtili et ii Mne Doctoris. 34 Obscies contra hi nc vltimam resoluistionem; quando ego cogno leo alterum Deum non repugnax ,l cognoscit,quod ego cog nosco; sed quod No cognosco,est alteru Deum non repignare; ergo ,& boc Deus eognoseiuergo, c qist,quod eg0. Instandum est argi rnentum , sed, ut aliqua dic mus , Respondeo
statim ad illam erucem in maiori prs mentem eognoscit Deus, quod ego cognosco coniun-eu Dea cognitione, concedo; praecisum, nego. Deinde Koncςlla inmo i si metuo cunis sequem ergo ciagnoscit Deus alter u Deum norepugnare, me cognoscere, concedo. Se in noseere, luistinguam infra, nego pro nunc. It que Deus n5 cognoscit alterum Deum, po repugnare in se, ted Deus eoἶnoscit alterum
Deum non repugn3 re,cognosti a me .Sie Deus
cognoscit rite odibilem ab iniquo; nunquam tamen ab illius actu praeciliis, te ei te odibilem cognostia. s Instabis Deus cognoscit, quod ea tum habet esse obiective in intellectu; ergo sa-cit exis rationis. Ad antecedentis examen ibo statim , i Ilo dato , negla consequentiam , se Iutn enim infertur , quod a Deo cognostitur,
116쪽
De causis, s causantibus entissecundo intentionalis. si III, sy
quod a me fit; cognoscere igitur praecise non assentit omnem hominem esse animaI, quod est sacere i sori s antequam ego cognosca ens ipse dissentiat, aliquem hominem esse animali rationis, dices quod saeio; ita ut postea eog- ct in z. admittat contradictoria,posse appre. nosterulo, quod feci , non faciam; sed ita ut hendi ab intellectu, alioquin nul Iomodo in- quod feci, eognoscam. Instas; Deus cognoscit tellectus posset dieere,ea esse contradictoria,taen, rationis: ergo e gnoscit, Petrum esse la- quidem affirmaret, quod adhuc per apprehen-pidem .. g. Respondeo sie dato antecedenti, sionem ignorabat cogitur explieare, quomo.
negando eonsequentiam. Deus enim eognon do apprehendat illa, ita ut vix inte Iligere, noneendo ens rationis ἱ me iactum v.R.Petrus est sit intentionaliter causare. Iapis, nunquam cognoscit Petrum esse lapide, sed Petrum lasdem esse cognitum me. Ita que Deus non unit intentionaliter Petrum culapide : sed praeciset cognoscit Petrum ,& lapidem esse unitos intentionaliter a me;& eum ab illo sat ens rationis a quo in tertio repugnanti ponuntur extrema, hine est, quod cum illa Deus non uni at,sed ab alia unitaeognos- eat, non faciet ens rationis. Itaque faeere est
illud e ognoscere practice ; non vero sipeculati v Videantur dicta in quast. I. 3 6 Instas, ens ration s habet respectu i tellectus di .ini esse obiectum; ergo,& respectu illius habet esse factum. Adhue relicto antecedenti,negari potest consequentia;quia,etsi ex eo, quod sit obiectum intellectus divini,se. quatur, quod id, quod est obiectum,ens rati
nis sit, nunquam tamen sequitur, quod fiat ex eo, quod sit; aliὶs neque esset , neque fieret. Instas, non potest ens rationis tantum habere esse obiectum mei intellectus, quin ego ipsum faciam; ergo neque poterit esse obiectum intellectu, divini, quin ab ipso fiat Ad e potest negari antecedens; quia dum factum ab alio praecise eoenosco, habet esse obiectum mei intellectus.& habet esse factum respectu alterius. Pro quo est notandum, quod quando ineommuni explicatione entis rationis dieitur,
Ge id, quod tantum habet obit ei intellectui. tunc non explieatur, quid sit sacere, sed ouidst esset verum enim est, quod illud quod ha
bet obiici, est ens rationis; non autem est verum, quod illud sit eius fieri. H e ita exhibuitiam Wt eurioseati aliquorum satisfaciam; iam ut aliquomodo similium obiectionum a xietatem satismianrodhm qui nobiscum non servant entis rationis supra posita principia, iuxta que, & Doctorem nostrum solidius est
3ν Doctor igitur noster, eonformiter ad doctrinam, quam supra in isist. I. exposui- imis, praeobiectum argumentum proponit, &solvit in a.d. I g. 3. f. Tenente/ιllam ρsionem, vers. ad 3Ilud de vax intelligibili, M. Cum enim in quod ib. 3. & alibi teneat, quod di iocontradictoria non possinrcausari ab ilitellectu , quia est impercessibile , quod qui 3 8 Respondet igitur Doctor ad argumetum , quod innuit esse Angeliei Doctoris verum esse, quod eontradictot ia , & fimi liter repugnantia possunt apprehendi ab intellectu:
ita tamen, ut non intelligatur contradictoriueum assensu , desectu cuius se apprehendere, est rix intelligi,& sie intelligi nil causare: quo pacto ait Scotus persecte intelligimus , quod
esse verum credimus,& asseveramus : & non intelligimus esse Ueru, quod nee asseveramus,
nee eredimus, etsi illud apprehendamus. 3 s Ratio debet coligi ex ipso eitato in quodsib. quia ad Me ut aliquid obiective habeat esse, requiritur , quod constet partibus,
ex quibus saltim intent Ionaliter emeiatur, &st unum; sed ex eontradictorio apprehenso, adhue intentionaliter fieri potest unum ς ergo ita vi x intelligitur, ut format iter esse obiecti
vum non habeat. Minor revocatur in merno
riam;tunc ex aliquibus fit intentiona iter vnsi,
quando intellectus intelligibiliter illa unit; sed est impossibile, quod intellectus unita intelligat , quae firmiter inunita intelligit: ergo est
impolsibi Ie, quod ex contradictorio apprehenso,adhuc intentionaliter fieri possit unum. Prob. min. tam stricta vis contradictionis po- teli vigere in intellectionibus,& actibus intelis
lectus , quam in intelligibilibus, & obiectis actuum: sed est impossibile, quod aliquod obiectum sit a parte rei unitum,& non unitumae go, & est non minus impossibile, quod inteI- Iectus unita intelligat , quae firmiter inunita intelIigit. o Dices , quod lieri ego non assentiam, Iapidem tamen possiam eoncipere positum in Petro. Sed eontra; quia ex rectitudine actus contrarii concipio firmiter lapidem non essem Petro positum rergo, &e. Nilominus tamen, qui iuxta verba Doctoris velit ab humeris has crures ingeniorum evertere , ter at si maluerit, vertere quihil dicendo , quod Iidet nullus intellectus positi aliquod esse obiecti a rationis musare per actum allentientem , sin autem per pure apprehendentem. Ratio est; quia tune aliquid rationis causatile iuxta Se ti Doctrinam, quando unum cognoscitur in
ordine ad aliudi sed dum audio,vel de alio in
117쪽
telligo, quod Petrus v. g. est lapis, concipioinc
apprehendo, lapidem esse in ordine ad Petrum; ergo tune salti m illa relatio rationis ex eo
ceptu simplici relinquitur. 1 Unde: ad obviantia supra possunt dice. re, quod eo ipere lapidem in ordine ad Petrum, praescindendo ab assentu , bene potest
compati cum non concipere lapidem in Peirci per eonceptu meum assensu contractum , qui iste est conceptus inferior .Semper tamen noto,
quod adhuc ex suppositione, quod sie aliquod
esse rationis causetur, requiritur comparatio
unius ad aliud, quia si praecise apprelienderem
hanc propositionem v. g. Petrus est animal, ita ut apprehenderem absolute Petrum, idempti talem, & animal; si nulla adsit comparatio, non causabitur ens rationis;similiter c sine eo-
paratione, apprehenderetur Petrus, idem8tiis as, lapis; tunc enim solum materialiter essentens rationis, non autem proxime , δέ sormaliter, quousque vel relatio inius ad aliud , vel
unius cum alio causaretur ex comparatione.
Quibus addo, quod ut quilibet intellectus sine asyensu , imo eum diliense, similes relationes
causet, iam habere videtur fundamentum;quia dum audio v.g. quod Petrus est lapis, & tune apprehendo lapidem in ordine ad Petrum, fundamentum huius cramparationis, ae vide tur inevitabilis, non est lapis praecise , sed lapis auditus, vel ex alio errante, conceptus in ordine ad Petrum; quomodo illa superior co- tradictio, minui videtur; siquidem tune potius refero, & eomparo lapidem cum intellecti ne alterius ad Petrum,quam reseram lapidem, τι infe ad Petrum , quod innuere videtur
Scotus ιην 2. vers. immediato.
et Resolvo ex dictis aliqua summo metu in hae quaestione resolvisse , quia ut in initi dixi eum ingenioso Grosso, haee puncta, pluia
quam proficiant, confundunt. Noto tamen,
quod dicta hucusque , non subjicio dicti, in hac quaestione; sed e contra; c sie in casu ali- euius dissonantiae, ista reprobo, & anterioriabus subscribo. Infer etiam de Angelo, quae servatis servandis,resoluta sunt de Deo. ART. II.
3 WTsi imperfecte, etiam in brutis danis
I tur potentiae intentionales , quae so Ient dividi in internas, & externas, eo quod interius, exteriusque percipiant. Pro
internis i melligimus phantasiam , & appetitus sensitivos, qui se habent respectu si Ius, se uti
voluntas rei pectu intellectus. Pro externis i .elligimus sensus exteriores , v.g. visum ,
otum,&e. de quibus Omnibus, an saltim enarationis non logicum possint fabriori, i quiritur. Resolvo de omnibus negariuε. Ita eo -
igitur ex Doctore in quod lib. 1 7. . de ea a. dieλ, ubi Doctor probat comparationem posse eonvenire voluntati sicuti, di intelle eui, propter talium potentiarum immaterialitatem; ergo materialibus potent ijs comparationem disconvenire sentit. Deinde coligitur ex 2. d. I 3 . renentet istam Posisionem, o Gad ilIud de vix intelligibili. Vbi ait, quod adhuc sensus intellectivus poterit eompa Tare extrema ,s utrumqtin non apprehendat; ergo eum praedicti sensus materiales virum isque extremum, ut emis intentionaliter composibilis non apprehendant, ipsa non poterunt comparare , ac per ConsequenS, neque ens rationis componere. Prob. τ quia si sensis internus bruti pollet, ut eapacia comparationis, utrumque extremum apprehendere, posset, de num ponere intentionaliter in alio; siquidem
illud eum alio posset conserre; sed ista repugnant brutis; ergo. Minor suadetur; et si me. Iius solutione argumentorum quia si possee unum intentionaliter ponere in alio , debebat, di posse ponere unionem, Ac copulam intentionalem in illo; sed hoc posse ponere est pota se iudieare; ergo ista repugnant brutis. Suadetur n. Inor,tunc nos elicimus a mim iudiea
tivum, quando per potentiam apprehensivam, seu eognoscitivam elicimus actum , Perqtiem unum prim6 apprehensum ponitur in alio prismo apprehenso, concipientes, quod unum est
aliud; sed hoe dedueitur,posse facere brutum; ergo hoe posse ponere , est posse iudieais
s Diees solum sequi , posse iudieare impersee . Bene est; ergo & posset impersectediseurrere; ae proinde ellent homines paulo minus persocti a nobis; sieuti in ratione, nos sumus paulo minus ab Angelis. Quod posset,
etsi minus persecte discurrere suadetur ι quia si aliquid obviaret maxime immaterialitatis desectus; sed iste non obviat, ut unum intentionaliter ponatur in alio; ergo neque,vr Unuintentionaliter inseratur ex alio.Confirmaturi quia non magis distat simplex apprehensio a iudieio, quam distet iudicium ὀ discursu: sieu ti enim Interponere duo praeci se, quod est apprehendere, & inter ponere illorum unum in
alio, quod est iudieare, ni t mediat: sie interponere unum in alio, quod est iudicare, de inter
118쪽
De causis, ' causantibus entissecundo intentionalis. si III. Io
ter murere illud positum ex alio, quod est 48 obitet solent a. quod ovIs sustit p,
disturicte, nil mediat' ergo si brutum possit me florem pete lupina vestitum ; ergo phantasti ei duobus apprehensis ponere unum inaiio,quod componit Pastorem cum lupo , ae pereon se- est iudieare a &poterat unum positum ex alio quens dabit illi aliquod esse, quod tantum ob iledueere quod est dis eurrere. Ex quo sequere- lactivum sit. Haee S similia, vina Doctor. True quod summum ipsis conveniens possent In z. & alibi citatum supra , absolute neganda .deducere, & beari. sunt,quoad punctum compositionisiovis enim is Prob. resolutio quoad sensus externos, non unit Pastorem eum lupo , i d praeei, e apiadi ponitur visio pro omnibus, Ens rationis fa- prehemiti lupum , determinatum per Greibmbeiearulum a potentia visibili debet vile comu- accidentis lupi. Rario in Doctoris, quia sensu, ctum ex .ssibili,& ex non visibili,seu ut Unius yntellς stivus ut eomparet, & Vniat, debet sust Reeeniicitis Witemus evasionem ς xvlio,N D. P ners apprehensionem l artium , nothoeiam visoisie uti ens rationis,quiad est v. g. Petrus est Brunio per tertiam cogniticinem . quae tensu Iapis, debet elle eoniunctu ex Petro, & ex non communi repugnant;potentia enim materialis pereo quia lapis est non Petrus; sed coniumsta est ram rurpis , di in tam nil obiectorum eo. ἐχ .isibili, & non visibili non potest a potentia lativa , ut in casu ovinae fugae , non concipiat risiva .ideri; siclita neque videbitur coniunctu illud τsse lupum:oon enam concipit iti pus fleex viso,& ex non viso;ali ὀs non visu, & invi- illud, sed solum concipit lupum; & sie duo e
shilo forent obiectu potentiae Visivae, ergo pe- idiive nos e neipit; quare nec valet unire &vies .imilitatem non potestens rationis a tali solum quae Ulent sie v mri,valent esse obiectipotentia fabricari. Idem medium Vertes in au - vum recipere, ut diffuse extat expIieatum flaiadibili,& appetibili. Diem,quod ut potentia vi- pra. - sva s. g. causet uni rati is, non requiritur, AP O ieies 3ὸ imaginatio est animali, quod haheat non visibile prci obiecto, icd quod 'uaed/m materialis,& i ntema potentia, homi- d, quod videt, aliter vid patur, scilicet, quod Dabu , α brutis communis, eo quod proposita videatur,ut purpureum, quod est viridς. Sem- Obiecta magis dueernat naturae ductu , quam per inllat superior ratis,quia id , quod videt, r tionis; ut dixi mus in fuga oris; sed potentia ψ,1 habet .isibili talem purpuream,vel non ha- imaginativs,& cogitativa hominis plura imiabhi si habet, ni l fingit. Si non habet tergo non possibilia fingit intonam is , nee non dividit videt id, quod videt; ac per consequens semper Componit,& discurrit; ergo dat illis, cirratium illiti, visio nix erit obiectum non visibile. sc operatur, aliquod este obiective tantum Ohieles,representare rem aliter,ae est Aliqu-ndo examinavi maior sullogismi,de inse est signum evidens entis ratoni ;sed poteia e istimavi aliquam differentiam,etsi non stri ita visiva vaculum rectum in aqua respieit ut istant, i itcr aettimativam hominis,& brutii et si eurvum tergo. Maior non videtur habere sula enim dum homo simplicitet apprehendit,simi positam evidentiam, dum colatio non adsit, iis bruto Videatur, semper tame in ipta, actu, quia aqua representat vaculum curvum,aliter simplicitate elevat lor vis residet,quam in acti- in se stans,& non possum presumere,quod aqua bus brutidio mo enim potest apprehenderesima .ntiet rationis fabricet. Deinde potest responis pliciter discursum, & licet tal,s actus non utialeri ad minorem,quod obiectum potentiae vi- xl xur hominis, quia quin disturrat , appreias.s, irin est tDcivaculum rectum, sed illud esse hςndit, quod disturriri attamen adhue sie , ad in re repti sentatum,ut curvum, leta pars aquae illud apprehendendu ampliatur actus, qui hu-hahentis formam vaculi curvi; quod suaderi po- m nus non sit. Sed quidquid de hoe in suo Ioiatest i qui a s usque ad vaculum transiret visio, eo sit. Responderi debet negando minorem nullo intermedio vitiante, fortiori vaeulum syllogium. Itaque sicuti nunc dicebamu , ,ho ἀν-ctum videretur Haec solutio potest ad plura m in somnis sermaliter,& practice, neque huiusmodi adaptari,tenedo semper, quod ei componit,neque dividit, neque dilaurrit, sed ea proprium sensibile, nunquam lensus exter- praeci absque comparatione,compositi, rn,d nti, fallitur per se, sed ad summum per aceides, visum , discursum,simplieiter approbenditie x immutatione specieii Oeulus siquidem sem- Sic etiam non practico, & comparativo sed per videt inbiecta, ut perspectςs representata,& simplici , & veluti speculativo intuitu civis fu- Ideo non fingit i ua,ted per vitrum phitasopha- git lupum, di non eane, non percipiendri riale v. g. veros colores i ercipit ἔ qui tamen etsi maliter oppositionem lupi, & familiaritatem actu in tfera non sint, eum tamen illos non canis, sed fugit lupu,quia species lupi repre,e-eomponat, sed simpliciter apprethendatens ra- tat ipsi an mal oppositum,non ver6 specie ea istionis non facit. nis,quae intuetur sine aestimatione ec parativa. Haec
119쪽
s o Hre omnia , solum apparientia objicere difficultatem pollunt suadere in ipso,quod apparet in discursu. Sicuti enim in somnis homo videtur nobis ecimpone ns,dividens,&e .sse nobis videtur discurrens; sed revera non vide. tur bene sonare,quod homo sopitus discurrat; ergo etsi appareter videatur coponens,non debet coligkquod coponat. Minor potest suaderi dupliciteripi imo ex eo,quod e lat ior sit apprehensiva cogitatio hominis pervigilis, qua sumisma cogitatio hominis consopiti; sed adhue ho mo peruigildum apprehendit discurrere, non diseurrit;ergo dum soporatus sum ς apprehe- dat, & cogitet, nullatenus discurret. Secunis do, quia si homo diseurreret , debebat pati, quod stricte intelligebat; sed ex munere intelligibiliter,& distursve pati,est intellectus;emgo eum in somnis diseurreret , sequeretur,vel quod ex phantasia non discurrebat, vel quod intelligibiliter pati ex munere intollectivo non
fundamento inis ferens.s r π ruidi potest primo ens rationisl l in en, rationis cum fiantamen
to,& sne illis. Ens rationis cumsundamento dieitur illud,quod causat intellectus in aliquo obiecto excitato ab aliquo modo, seu pasione illius ad instar cuius aliquod esse cibiectivu,& rationis ei applicat,V.g.dum esse obiectivum sniversalitatis natu ae appli eat, exhibente ista realem pluralitatis aptitu dinem. Ens rationi, sine fundamento dicitur illud, quod intellectu, eausat in obiectis nuI-lam habentibns proportionem ad illud, imo contradictionem intelligibile eaptui exhibentibus V.g. Deus non est ens ace. Deinde ens rationis cum sundamento potest subdividi in logicum, δέ non logicum .Logieum dicitur illud, quod cadit sub persecto disserendi metro iuxta
esse subiicibile, de praedieabile, definibile, dc
divisibile de e. Non Iogieum,utile tamen,diciatur illud ,quod eadit sub vocis persecta formatione, & locatione per casus,& tempora, si sit pure grammaticum:sin autem si poeticum permetri,& rithmee sonatiam, & per elevati rem, dc pulchriorem vocum , de conceptuum loeationem si sit rhetoricum r qua propxermultam assinitatem habet Rhetorica eum o-gicasium finis Rhetoris sit, persuadere dicedo.s et Dei neeps ens rationis tam Iopirem, Iam grammaticum potest dividi in transce ens, seu metaphysicum,& in determinatum, seu e cretivum. Ens rationis metaphysicum dicitur illud, quod esse rationis, non dicit ut te uel illi speciali primae intentioni appli'
tum, sed AIum ut sie formalitatem rationis explieat; ε eontra ens rationis determinatum, diaconeretivum,ut diximus dist. Σ.-.quod
si sit Iostieum est quintuplex, scilieet, Genus,
Differentia,Species,Proprium,S Aceldens etiam erit multiplex,si sit grammatieum iuxta
versonem inc declinationem vocum,& ver is rum tendentiam coniugantem. Rursus utrum
que ens rationis prim6 subdivisum dividi solet
iuxta aliquos in negativum,privativum,dc reislativum. Primum dicunt, elle earentiam formae io subiecto inepto,concepta,ut scirma potativa; v. g. eced Itas concepta in lapide,ut forma postiva. Secundum dicunt se earentiam so mae in subiecto apto,ut positiva concepta,v.g. tenebrae in aere. Tertium dicunt esse Mum se mam positivam concapinius cum respectu,que revera non habet,v.g. relationem virtutis omnipotenter producentis. Simili modo concipi endo,poter is signare ens rationis positivum, absolutum , dc quodvis aliud per contrapotationem conceptus ad realitatem Obὲectorum,& entium.
s 3 Sentio tamen,quod si iuxta Doctorem stricte alloqui debeamus, nullam divisionem
sermaliter debemus ponere in ente rationis iuxta terminos absolutos,& rospectivos. Fundamentu iuxta Scotum desumitur ex eo,quod
nullu ens rationis sit, quod non habeat elle immediate sermatum a comparatione; nullum esse a eomparatione formatum potest sic ahiaque respectu ,&esse inordine ad aliud; ergo nullum esti rationis potest a respectivo dividi, dc in absolutum verti. Deinde aliud excitabo senda metum iuxta rationem ex eo, quod alia luando entia illa, quorum esse formale intrii ecum non percipitur, sumere solent denominationem extrinsece specificam a terminis, in quibus insunt;quo pacto poterat dic i,quod dia ex abstituto fiebat sigmentum, &e contra,p terat extrinsececens rationis denominari a solutum, vel e contra:ergo dum insallibiliter cognoscatur in ipso esse entis,sorma a qua ponsi ieeundum ipsam denominari,si perfluus erit ad extrinseca recursus,sed ex tot ia dictis iuxta Doctorem ,& ejus rationem , in ipso esse proprio coparationis rat,anis, relativa sor cognotatur; ergo recursus ad alias denominationes supersiue, ocinutiliter ex alijs extraneis babetur.
120쪽
De causisam causantilius entisse udo intentionalis. si M. ιυ
ι Contra primam ei visionementis ra. tionis,obiiciunt aliqui scolistae intςndenteν probare non esse rigorosam, exeo,quod illudens rationis ,quodsdsm si amento possit seri sine illo: aiunt enim, quod ad hoe sie fa
contraε iari ι op Dduci mini siod nento, vel sine illo si quid δ j qns enti rationis.In primis sentio, posse instari argumentum in ipsis admirems ensi δtionis strictu dividi in auol, tuis, de reiptivum; qui quid imp dii sae-
s s. Si dieant, quod i mini sunt absoluti,& ex illis absolutum debet este resultans: Di cam , Orct tarmini siem fundamentam,
cum sucidamento deest est crus iit dicant, qu id dum ex absolutis efficiatur relativum , nn uam loquitur , quod οns r tionis , quod erat aliis litum , sit rel*tivum ; distinctuin siquidem citet,imiliter in nostro casu dic a. Sutio tamen pro responsione,nunqua pro structa n εhrorum divisione debere argui ex emquod ei inti di vi so accidat , min*n accidaς iuxta propositum modum argumenti; quia alias sequeretur, icita dii divisio in specilla s disset ςntias non mimis aecideret; animali, siquidemseeundum se, accidit quodlibet ex dividuntibus. Deinde dico lare imperceptibile,quod ita lud ens rationis, quod cum fundamento Briamaturi possit fieri sine illo: sicuti est impereeptibile, luod animal,quod fornialiter praedica tur de homine, pr dicetur de lapid , & quod
secunda intentio universalitatis, quae causat in natura communi, causetur sine i l la, & sede aliis.s 6 Cirea seeundum in titulo propositum, ex dictis breviter potest formari resolutio. sentio igitur , ens rationis sina sundamento, posse explieati dicendo , φsse ιιι ηας πι ρ tibua , adbaec avrelligibstiter non fatost seri
unum Da utradi meae. Itaque u r. ticinis v .g. Petrus non est Petrus,adhue per in tollectum non potest esse unum,quin eius unitas ducteontradictor ia inducar; v g. quod Pe itros est ,& quod Petrus non est; & sie de aliis
patiocinabis. Inseres etiam , sufficientem ei leoxplicati onem pro communissimo enis rati nis,quam tradit Doctor ru 3. 4 9. g. υπ. ε. ad .d eis a m dιca, ubi tenet,quod qns rationis non est in aliquo , nilim ιημένην habeι es obia irective in tuae Ieisu icut cognιι- ερο clivo Mnto. Pro cuius descriptionis persecta intelligentia debes notare, quod licet hoc concreiatum. v g homo cognitu ,sit rὸMulus; Brna Ri linea, di esse obseetivum rationis, non est esse hominis, sed elle cogniti, cum solum hoc esse, sit simi liciter eognoscente dependens; itaque se est philosophandum i n his concretis ex prima,&ex secunda intentione formatis , sicura in concreto lbo,ex substantia insermata. acti denti Di Iosophari solet. i s 7 obiicies , quod est a parte rei. est aIL
quid extra intellectum ς sed enti rationis eoa venit esse apariet rei; ergo enti rationis eonve mi rite aliquid extra tutellectum. Minor sua, dςtur,quia quod eli tantum obiective in intelis
lem, es 4 parte rei repugnans, ct impossibile;
ergo eum. Nilo uis est a p/rte rei. Responderi potest huie, dc si trilibus argu .entis , distin guendo maiorem sic , quod est a parte rei rem pugnans existere ὶ parte rei, est aliquid extr ρil rectivum,nego; quod est a parte rei per non repugnatit .m existendia parte rei, eo
cedo. Vel sie, quod cst aliquid a parte rei, est liquid extra quo obiecituum; concedo. Est aliquid , quod solum est a parte rei nit; nego, de se reliqua distingi o; ad probationem mi in noris responderi deest similiter distinguendopnturaui s. uaque istere a parte reiecinu est rir repugnantiam ei ti rationis,iuxta fra. sim arguent ι ιm,quod est ei disconvenire exustere a parte r i sicut ,.qui vςIet dicere , quod diiciirrere convenit iloni, scι licet, per repug-
18 I nstabis,quod est possibile , potest ex iis stete a parte rei; sed en' rationis est pol sibile , aliὶ, an pollet fieruqrgo. Distingui potest maior sie ,si est possibile ad existendit extra sint
ram pii re intentionat m, est verum; si vero scialini sit possibile ad existendum intra illam, est falsum ,&sic reliqua percipio. Itaque licete ne eptibilitas entis rationis aequivocetur eum strictiaci possibilitate , nil tamen io re tavibet univocum, quia si foret impossibile concia pleris,per locum intrinsecum illa conceptibili. as entis rationis sciret impossibilis et eo quod omne esse imaginabile ab actu intellectus deis
ρ si nubitabis,an unio,qua partes entis re pugnatis uniuntur, sit realis i Negative res pondeo; imo addo, quod neque est re iis vitio, quae ponitur intre Petrum, di animal, sed raia ioni ,3c intentionalis; a prop er saepe iuxta docti l na m doctoris dixi, quod si possibi te siti quod intellectus dicor, uod Petrus est lapis,ue ignorantet potest gam ens rationis sor malileeerit Petrux est animal, quam Petrus est lapis ineque aliud prci tota prima distinctione huius ρrimi libri persuadere existimavimus. Uliadeantur dicta in bac dM. ari. r. δέ quia in hoc puncto