장음표시 사용
91쪽
antecedenti, negando consequentiam. Ratio
potest de sumi primi ex subsumpti, in argutamento, quia adhue dato, quod relatici rationis.resultaret, non debebat esse in Obiecto, sit quidem neque obiectum , neque actus directe cognoscens, indigent relatione rationiς , qua obiectum resteatus adactum : tune enim minium indiget intel Ieetiis, quod actus termineλtue ad obiectiim ex praeelso munere' habendi intellectionem illitis. Desumi debet seeundo ratio ex eo, quod sicuti ut amis respiciat o laetum,non requiritur comparatio,quia habet in se, per quod realiter ad ipsum terminetur, eum obieetuna nil habeat in se , per quod resepletat actam, requiritur ut ad ipsum reser
tur,quod per aliquid rationis actum respieiat, ad quod requir stur , quod cognoscatur, seu obiiciatur iuxta esse eognitum in ordine adactum , quod, ut de se patet, impereeptibile est per actum directum. zo Instabis , antequam actus elireretur, obiectum fuit propositum, & impressum in
tellectui, ut cognoscibile; ergo ex hac propositione, seu obiecti eme datur sumetens sundata mentum, ut obietium reseratur ad actum, suavit ut actus reseratur ad obiectum. Respondeo argumenti instantiae eoncedendo, vel dis tinguendo adteceden , sicilii dis inguo eonis.
quens ea doeti ina,quam merito notat Motus in I .d. 3 q. . . conclusiis. verssi dicatur, ut obtestium reseratur ad actum, sc e contra, in linea causae, dc effectus, conredo;in linea ieris mini, de actus , nego eonsequentiam. Itaque
obiectum potest concipi , ut est motivum , de
musativum cognitionis,& ut est deinceps ter minus extrinsece eausatus , hoe est labens esse
zssiω eognitum. In quantum est motion , o magis propriε, in quantum est causatim imintellectionis , dicit relationem parti l rem ad secundum modum relativorum , sient
Patris ad filium , ω gignens colorent ad manuum; at autem ut est deinceps terminativu,
eum nil speciei, neque alicuius unionis,aut cile aliquod extrinseeum habeat, per quod in esse passivo eogniti sileaiisatus,sieuti habuit,ut Diaret eausa; bine est, quod relatio cognoseenti, non est mutua , neque spectans ad suo dum modum relativorum , sed ad te
at oppones secundordatur actus ecim parativus, ex quo non resulrat relatio latio isniri ergo i n est conforme regulae generali, sequi relationem rationis adactum eo arativum. Prob. antecedenn m actu , quo quis
cognostit Patrem in ordine ad filium , de sic
unam causam in ordine 13 effectum,qui actus est comparati υus, sed talis aetii non est ea uasativus entis rationisi ergo datur actus ecimis parativus, ex quo non resultat relatio ratio.
nis. Que d talis actus sit eomparativus prob. quia ille est actus eomparativus, quo cognos- eitiir unum in ordine ad aliud;erho actus,quom oscitur Pater inordine ad filium, est e parativus. Prob. deinde, quod non caiisetens rationis,nuod intendit minor syllogismi:quia ex illo actu non resultat instationis in Obie etis,ex quo habent obiecta cognostr iuxta ea, quae illis a parte rei eonveniunt, sed Patri a parte vel eonvenit esse in ordine ad filium;ergo
exactuste cognoscente Patrem, nullum ens rationis resultat. r :a et Nore parum ex aequivocatione praeis sens argumetum torquet. Certu est enim apud Doctorem, quod omnis intellectio conferenti comparans, & negotians est eausativa entis rationis in extremis collatis,to inparatis,&C
Ita in serli omnibus locis hucusque citatis. Disiscultas solum stat an prsdicta intellectio Patris eomparativa siti In eu us decisione maximam in rise lentio indifferentiam. 23 Dubitandi motivum non habeo ex eo, quod no possit resultare relatio rat cinis, quia a parte rei conveniat Patri esse in ordine ad mlium : hoc enim nunquam potest relationen, rationis evitare in extremis in suppositione,
quod ab inrellectu conferantur; a parte rei enim convenit visioni este in ordine ad visibile, Et ἰ parte rei natura humana dicit ex se esse in
pluribus, de tamen comparata inordine ad iliata dieit relationem rati in & melius,ut D etor Subtilis ait in quodlib. I. art. E. . tum adlo eum, oec.Intel lectus potest Pater nitatem comparare ad essentiam di .inam, est qua comparatione resu itabit relatici rationis, non realis,quia idempti ata sunt extrema, quod debes notare, ut Motus ibi γ dc tamen 1 parte rei eonvenit Paternitati esse eum esse tia. Rationem dedit Doctor M. arrecedenti,ex hoe,quod nustia habitudo advenies cuicunque,
με ilhild sfabsolutum, sive respectivum, sive
etiam illa hahirudo sit reali ,sve rationis,des.
reest i litid, eui advenit ; sed imo potius prae supponit, ut patet de seeundis intentionibis, ait ipse qitae non destruant primas, quibus adveniunt, sed eum fundamento modi seant. 6 iri Qua propter resolvo, quod si intell8ἀctu strictόcomparet esse Patris eum esse filii,
datur etiam relatio rationi Itasimul de hoe specialistimo puncto in quod lib. I 3 . Art. 2 i
92쪽
De frictiori esse, o normas cundarum intentionum. si M. rs
firmatur , ct in sine β. illud resolui videtur. Vnde ad illud ,quod ipse Pater habet relatione
realem in ordine ad filium ς ergo non potesteonsequi relatio rationis. Respondere videtur in quodlib. in alia materia ponit exemplum dicedo,quod eui actus cognitionis versetur i ter extrema secini dum se realem habitudinem dieentia, tame habiti do relicta ex cognitione potest diei rationis,quia ipsa relinquitur inter extrema, non ut habentia esse reale praeelse, sed ut halbentia esse cognitum. Si militer citatus in t .ait,quod licet comparationes si nplietum comparat rum causentur ab it Iis, non tameneomparatio illa,quae est in actu collativo,quo causatur in extremo relatio rationis. Solum notat in quodlib.quod talis relatio,neque sim plieiter est realis,neque rationis,videantur dicta in ultima resolutione di inna. anteceden ur s. r. His ita.
et ς'Resolui potest deinde,quod actus ille,
quoquis ex prima intuitione Patris terminum coEnoscit, solum materialiter potest diei e parativus. Prima ratio est,quia ille Ius actus est me maliter , Ac proprie comparativus , ad luem praecedit, vel cone miratur negotiatio, ed in illa prima , de directa intuitione Patris nulla datur negotiatio; ergo proprie non est vocandus comparativus. Secunda ratio; quia Ille solus actus debet proprib , dc formaliter dici crimparativus,qui saltim praestat effectum sim, plicis apprehensionis ; sed ille actus talem effectum non praestat;ergo. Prob. minor,quia ille actus non habet maiorem vim, quam cl-plicissimae apprehesionis; ergo alium effectum non praestat. Suadetur antecedens,quia etiamsi posiibile sit simplieissime apreiadere Patre, derivabit eum ad terminum;ergo saltim equia valenter non habet maiorem vim, quam simia plieissimae apprehensionis. 2 s Tertia ratio , quia ut formaliter . &stricte detur eomparatio intentionalis requia ritur , quod praecedat cognitio terminorum, quod est esse materiale eogniti nimis ventilatum in questione de extrinseeis denominati nibu ergo ille simplex,& primus intuitus,p tius est dicendus absolu iis, quam eon parati viis Quarta quia aliud est cognoscere obiectaeet se ecim parata, Se aliud est ipsa comparate; sicuti aliud est diseurrere, Ae aliud, diseursum sine di ursu a prehendere. Neque propter ista intendo negare,quod alio modo sit interprς- dicta extrema possibilis eomparativa cogni
et Noto in fine huius quaestionis, quodnsn ex omni comparatione intentionali resultat ens rationis logielim seu seeunda intea tio logiea: quia huiusmodi logicae relationes solum resultant ex extremis comparati s in esse si ibi 'ibilis, Se preditabilis ive. Qua propter est inserendum , quod adliueens rationis eum
fundamento non est iuxta omnem suam Iaritudinem sub sphaera logicae , sed solum illudens rationis speetale, quod ex peculiari comis
paratione resultat ἔ v. g. in hae propositione, Petrus est homo,Petrus est subiectum,& homo predieatum dieitur speetalis secunda intentio:& similiter esse universale,esse genus,per cramis parationem ad inferiora dicitur secunda in tentio,& se de aliis. itaque causa mediata seeundae i ntentionis est potentia,immediata vero actus comparativus.
at Evorande sunt in memoriam iun. lae duae viae,quas probabiles reis liqui in quastione 4. distinctio.
nis r.quia etsi apud omnes utriusque vie ea uissetur formaliter relatio rationis per actum diis tectum cuiusvis potentiae, qui sit comparans unum obiectum ad aliud ,iuxta Doctorem supra , ct in s. Metaph. q. I . Sed tamen anil Ia relatione usata per actum directum O tecta denominentur formaliter laeudo intentionalizata , non percurritur aequali passu per
as Scotisti enim viς tenentis, quod requia ritur iudicium, seu unio positiva, ut obiecta denominentur relatione rationis, ut forma, debent dicere , quod etsi per actum directum
comparativum resultet relatio rationis, ta men per ipsum adhuc Obiecta non denomianantur formaliter secundo intentionalirata, quia talis relatici rationis non communieatue ii sit,ut forma,sed ut ipsorum eonnexio,& sierequiritur alter actus , qui illam relationem rationis eomparet per aliam ad sua extrema, Ac se eis communicetur, ut forma ,& tribuat suam denominationem ,& effectum forma- Iemisse dum intellectus ecim parat naturam humanam ad sita inferiora,natura humana se habet,ut forma,inseriora,vi subiectum, Ec relatio rationis resultans,ut eorum connexio; huc usque natura humana non denominatur so maliter universalis , sed requiritur ulterius, quod relatio illa per alium actum reflexum mpararetur ad praedictam naturam humanam, per quem actum cum relatio , quae erae
93쪽
ra eonnexio,commvniseriit nature,ut sor ma,ipsam denominat uniuersilem. 3o Ex alia parte videtur non minus pro habile, quod vi natura, vel quodvis aliud en illa relatione rationis informatum, non requiritur actus iuditativus reflςxe mmpsras. Qua propter eum coneupiisr , quod illuminante subtili luee, petr utramque viam Scoti. xantes deambulare valeanx,consulto per duo sequentes articulos indiffer*nti probabilitate,llas firmare Intendam.
si Iera igitur, quod ad hoe ut pri- I ma intentio stricte, di formais
liter serundo istetionali Ettur, suffieit prima comparatio , itη ut comparata natura humana, v. g ad inferiora,non requiis ratur actias reflexus applicans naturae Deunda intentionem,ut sit formaliter universalis, sed suffieit relatio rationis ex comparatione der
32 Prob. r. sic Petrus, servatis Lemania vandis , habet in hac propositione, Petrus est animaI, esse subiectum , ac natura humana exprima eomparatione esse universalis i sed vePetrus sit subiectum non requiritur applicatio reflexa per quam de Petro praedicetur secunda intentio iubiecti;ergo neque ut natura sit universalis requiritur applieatio reflexa,per quam de na tura praedicetur secunda intentio unive talis. Prob. minor,quia sine ulteriori reflexione applicativa , illa propositici est logica , sed togiea propositio debet habere subiectum , sicuti, & praedicatum; ergo ut Petrus sit subiectum,non requiritur applicatio reflexa, per quam de Petro praedicetur secunda intentio
subiecti. 3 3 Responderi sentio ab huius viae
Motistis permilla maiori, negando mIuorem, distinguendam statim. Ad probationem con-eessa maiori debent distingui minorem : debet habere subiectum , dc praeditatum virtualiter proxime, est verum, formaliter subdisti Vuo, per actum applicativum secundae intentionis, ut forma,est verum;vi unio,est salsum. Itaque ut Petrus formaliter sit,& denominetur subi ctum, roquiritur, quod secunda intentio su tecti dicatur de Petro , quae per illum actum directum non dicitur, siquidem per illum, i lum dieitur prima intentio , quae est animal; ergo ut secunda intentio denominet Petrum
debet de ipso disi,vt forma,sed se non potest
diei nisi per actum reflexum; ergo actus reflexus requiritur , ut Petrus formaliter sit,& denominetur subiectum.
3 Instabin il hid concretum, scilicet P trus est animal, ςst secundo intentienale ,
Iam ens rationis,ac Petrus est lapis quo ad i tellectiis dependentiam; ergo extrema debent esse formaliter a secundis intentionibus den minata ἔ ae perconsequens debet dari forma deno minans subiectium ,& praedicatum. Reia pondeo concedendo antecedens, & quod for maliter est tam ens rationis, ac Petrus est lapis,& distinguo consequens, debent esse den minata, ut unita, seu a secunda intentione, utvnio, st verum; ut forma, est salsum.Itaqtie, quod petr tune applico tur , non est secunda intentio, sed animal; ergo Petrus non lubieerum sor maliter , sed animal debet denomi nari. Est tamen eoncretum illud secundo in tentionale,N logica propositio ; quia etsi extrema sint realia, ni o tamen est intentiona iis, & habet modum logicalem Neque hoc de het innovare animos;quia valde receptum est, quod in ente rationis sine sundamento possunt extrema illius esse realia , & inter illa darium ficta,&tamen eis extrema realia sint, suffieit vnio, ut concretum fictum dicatur; ergo i simili, etsi serma realis applicetur Petro, potest dici ens secundo intentiona Ie cono
3 s Instabis et .Statim ac intellemis in Gmavit hane propositionem Petrus ei3 animal, potest illam resolvere; sed termini,in quos reis
solvitur propositio, sunt sibi editam, & praedicatum ν ergo absque ulteriori reflexione subiectum, & praedicatum formatissime praeerat. Responderi potest dupliciter. Primo m cidi stinguendo na i norem;termini , in quos re solvitur propositio sine ulteriori reflexione ,sunt subidisti m D predicatum virtualiter , & fundamentaliter pro imό, est verum; sor mali ssia me, est salsum, de negatur in alio sensu consequentia. Secundo modo respondetur ni
ltu, ex ipso Philosopho , qui potius adstruit,
quam destruat intentum. Tunc enim resolvitur logich propositio,quando termini,in quos resolvitur,extant subiectum ,& praedicat ima ergo eum solum extent subiectum , de praedicatum, quando intellectus facta hae propositione Petrus est animal, resolvit de Petro per reflexam comparatione m,nuod est subiectiim, de de animali, quod est praedicatum , solum ex nostra resolutione salvabitur,quod termini, in quos resolvitur propositio, sunt subiectum, dc Praedicatum. Insta-
94쪽
Destrictiori ese, norma secundarum intentionum. GL 7r
Instabis 3. non potest diei animal de
Petro,quin in animali detur aliqua ratio prς- dieandi;ergo sine ulteriori restexione conve- nit animali, ut forma, secunda intentio praedicandi. Prob. antecedens ex eo , quod licet exercitium agendi, aut praeditandi sit pri ma-iatum intentionum, ratio ta men formalis age di tribuitur sormis etiam secundo intentionais
Iibus; ergo nullo modo potest diei animal de Petro, quin in animali detur formalis ratio praedicandi .Respondeo distinguendo primum antecedens, non potest diei animal de Petro, ruin in animali detur aliqua ratio praedicani, ut umo, seu applicatio, est verum ; ut sorma, subdistinguo , ut forma unitiva primam intentionem praedicati eum Perro, est verum; ut unitiva secundam intentionem praedicandi eum animali, ita ut de animali possit diei seeunda intentio praedicati, seu quod est in ipso esse praedicatum, ut forma, est salsum: &nego consequentiam. Ad Probationem eo niseedo similiter, quod ratio praedicandi tribuitur seeundis intentionibus , ut unientibus non autem , Ut denominantibus. Itaque se Moti rarites non negant , quod in animali detur seeunda intentio praedieandi, quia
fatentur relationem rationis resultare ex illo actu directo eomparationis nec non cone
dunt, quod sine illa animal non praedicaretur de Petro, alias posset dari sine ente rationis praedieatio, quod persecti discipuli Seoti ne
gare debenti negant vero , quod secunda i tentio praedicati eommunieetur animali tune,
ut forma, qua possit diei, quod animal est
prelieatum t quia licet ex eomparati v iactu resultet in animali relatio rationis predicandi, non tamen ipsi eommunicatur, ut serma, quia non dieitur de it Io,& non est alius m dus denominandi: sed e mmunicatur,ut unio, di se solum est applicativa unius primφ intenisti nis cum alia, non autem est applicativa alicuius secundae intentionis ad primam, & viaque tune nulla prima intentio , ut forma aseeunda denominabi rur.37 Iinrobature. 8c cor roborantur i nstanialiaet tune dicitur natura universalis , quando
est proxime praelicabilis de pluribus; seὸ expedita simpliei, Se directa comparatione est proxime praedie abilis de pluribus; ereo illa soIacomparatione erit dilectu universalis Maior videtur retia ex definitione universalis. Minoe etiam; quia illud est proxime Praecli eabile, inter quod, dc actum predicadi nil mediat; sed inter naturam directe comparatam ad I seriora, de actum praedicandi nil mediat;ergo sine ulteriori reflexione debet diei universalis. 3 8 Hae e probatio multum urgere vitiis aur, solvenda tamen est distinguendo siet tune est denominatur formaliter universalis, quando est proximε praedicabilis de pluribus, hoc est , quando hoe concretum praedicabile de pluribus dieitur de natura , quia ipsi comis municatur ,ut forma ipsam denominate, concedo; quando estproximὶ praedicabile de plaribus, quia datur praecise hoc concretam prae-
dieabile adhue naturae non communicatum,
est uni uersalis, bdistinguo, terialiter, seu virtualiter proxim est verum formaliter, Sede nomi native, est salsum,& minorem disti guo , expedita simplici comparatione est pro xime praedicabi lis, quia de natura dieatur allis qua seeunda intentio, a qua denominetur -- maliter,est salsum; quia naturae prima inten-xio potest diei, seu Vniri intentionaliter cum alia prima intentione individui, est verum , dehine trade antecedentem doctrinam. Reliqua se percipio, usque ad ultima minorem, quam se percipio, nil mediat Later naturam comparatam, εc actum praedicandi , ut ipsa denom netur a secunda intentione universalitatis,n go ; ut ipsi ceunmuniectur aliquid , ut praeeila relatio,aut unici intentionalis, concedo.
3 y Itaque debent huius νiae Scotistae se per esse firmi m dictis illa applicando ad haee, de ad alia, quae obiiciuntur dicendo, quod taeuti prima intentio animalis non denominat, neque reddit Petrum animal,quousque hoe concretum ex viventi, & sentienti dicitur de Petro,& ipsi intentionaliter unitur;se hoe e cretum praedicabile,directe apprehensum non poterit denominare , neque reddere naturam
universam formaliter,quousque de ipsa die tur , seu ipsi intentionaliter eommuniectur. Qua propter dixi, quod vi natura sit mr malia ter universalis , mediare debet aliquid inter meretum praedicabile apprehensum, de actum praedicandi, debri enim mediare actus appliaeans formam praedicabilitatis naturae. o Instabis vehementem illa relatio rati nis,etsi per actum reflexum applicetur, ut so ma , tamen quod ut sorma applicatur, debet esse ipsa relati rationis,ali s nil esset, id quod, ut sorma possit applieari ab actu reflexe erimis parante; ergo elle prineipium illius effectus formalis ad quem reflexe applicabitur , iam habebat in se,siquidem ipsi,scilicet,relationi, solum deficie bat appi ieatiornu ne sie: ergo dum ipsa relatio sit recepta in subiecto capaei deis nominationis miti,& informari, uniens,& insimul ipsi im informans erit ipse relatio ; sed
expc dita prima comparatione in natura negative praecisa, est capax natura insormationis
95쪽
miversalitatis, re dei neeps adest ipsi relatio,
aeum est secundum se principium uniendi,& i formandi 3 ergo eum ex receptione tussiciat applicatio secundae intentionis, quae est unio, de forma, ipsam denominabit unitam, dc in
x Neque huie i nstantiae satisiscere videatur, quod ad aliud intelum respondet Grolib. ijeiens enim cur si albedo adhaereat parieti ipsum denominat album 'etsi relatio ratis nisadhaereat Petro ipsum non denominat subi ctum scir malitere Respondet,quia albedo soluest forma, dc se ubicumque adsit debriden minare; at autem secunda intentio peractus diversos habet esse unionem,& formam; ita ut per directum non adsit, ut forma, ted ut uni &sic non potest tune informare, sed uni e,ut
aliud ab ipsa informet. Optima lunt ista , sed
formatae instantiae non videntur latisfacere,
quod, ni salior, suadetur; quia si albedo in se
haberet elle principium uniendi,& informa di , esto reeiperetur in subiecto eapaei vir in taque effectus , & denominationis , sine reflexa inhaerentia . & vniretur , fit iplum formaliter dealbaret; ergo si relatio rationis est uuio, dc ipsa De unda intentio formalis , quae deinceps communicatur, dum sit in subiecto capaci utriusqtie effectus, ipsum vniet,& insimul deis
nominabit insormatum,quin rcflcxa intenti nis inhaer entia requiraturi
x Sed quidquil sit de his, respondendum
sentio , sie distinguendo prἰmum antecedens, debet este ipsa relatio eum diversa eo par tionis applieatione, est verum;cum prima,seu eadem est salsum:im 6,& est salsum suppositum iuxta eontrariorum inritum, quia in primo actu, non videtur applicata relatio rati
nis,es potius ipsa si ipsa met applicatio unius primi obiecti ad aliud , vel eum alio primo obiecto;& tune solum ipsa applieatur,quando per relationem, & unionem distinctam datur composiriam , in quo unum primo obiectum puta primam intentionem , sed loquimur sieluxta Seoti stasim non dieitur de alio,sed linis,quae est seeundum obieetum,dieitur de allia quo primo obiecto,ad quod requiritur, quod addatur aliquid praeter praecisam relationem
rationis, di unionem intentionalem , quod existimo,eolligi poste ex Doctore sn 1. d. 3s. . nua ν. oreβ diei: Sc exacti is 3. art. 3. F. Res ondeo inbi videtur dicere,quod si forma videatur eommunis uni,dc a teri CX- tremo, requirit ut specialiter denominet,quod restringuatur lutonivnm;ergo cum secunda intentio ,ut pura applicatio unius prime intentionis ad aliam,vel cum alia,usque tunc Viri usque extremi videatur exercitium, et speei et aliter proprium susceptivum exerceac Ur,r quiretur distincta applicatio, per quam unum solum informet, per solam illius praedicati nem. Deinde consequens distinguo;iam ha
bat in se esse pri ne iam illius effectus , & denominationis, quoad entitatem, seu in viri te,est verum; quoad denominationem st sal sum. Itaque, etsi verum sit, quod ipsa reIatio rationis in natura,& vnio intentionalis in existremis propositionis praedictae super id ,sit secunda intentio habens in se formam rationis, de principium denominationis sorma Iis; attamen eum deficiat ipsi applicatio unitiva ad sub dictum specialiter denominandum , potest diei,quod habet in se principium sormale deis
nominationis virtualiter, non autem formaliter; sicuti de anima non applicata, ut scirma
materiae primae Potest dici , quod habet in se principium sor male denominationis, sed Meerit virtuale tantum , quousque ut sor ira adiplicetur
3 Sed tamen , ut hucusque soluta subsistant , restat robur probationis confirmantis dissoluere. Concedo Uitur , primam cons quem iam, di ad minorem respondeci, disti guendo primam partem ἰ sed expedita prima comparatione est natura capax informandi alicunda intelione universalitatis per medium ipsam dicens de natura,concedo;dum non detur medium,ut secunda intelio dicatur de natura ,sed solum, ut dicatur prima, nego Deinde distinguo seeundam panem ἔ de deinceps adest ipsi relatio,quae est secundum se princi pium uniendi, de informandi per eandem a
plicationem agentis intellcctivi,nego , per diversam,concedo.Itaque ut obiectis latisfaci mus , tota difficultas sistere videtur in ultima ratione ii me formata ,scilieet, quod si albedo foret unio, insimul uniret. t dealbaret; ergo si relatio rationis inter Petrum, de animal, estvnio,& secunda intentio, quae ut forma dei ceps applicatur , dum extrema per primum actum reddat unita,reddet,& insormata. Re
pondeo in primis, quod etiam si albedo pollet
esse forma,& vnio, ita ut effectus uniendi,non esset idem, ac deal Candi, nunquam dum uni in rei,dealbaret per eadem applicationem; quod
suadeo in re , quae est medium , & finis , quae
nunquam per eandem eonsiderationem,& te
pectum inlimul eonducit, de final IZat. Respondeo et quod sie uti si athedo insimul,& per eandem applicationem posset P ni in subiecto , ut vitio , & ut forma insimul uniret, se dealbaret: sic eoncedam, quod si s cunda intentio possit poni in subieriis per
96쪽
De rictiori esse,s norma secundarum intentionum. si M. γρ
eandem applicationem insimul, ut unio,& Ut forma, insimul uniet,& ipsum reseret, Zt etiγden minabit: sed hoe est impost Lile ex trit dictis. Deinde est in hoc notabilis disserentia,
quod si albedo, Mel quaevis Mima physea ha-
Statelle formam,dum ab aliquo agenti pona tu ,debet poni ut sema, at autem in his, quae in suci esse me mali pendent ab aetenti intelle,
clivo,quo ad esc,S quo ad applicari ,non in-Drmabunt ii ixta aliquod esse speciale si ab intellectu non possint sie applie ri. Et melius dices ex supradictis, quod albed 'forse actis
unio,& mrma;at autem ista relatio a foretvnio , di larma in virtute applicantis. Quapropter ad illud, in quo viget instantia, stili cor, quod est recepta , debet responderi, ex eo melius I nfferri,quod no prelieat esse tum MNrrae,cu quod ut forma non est recepta:quia id quod, ut unio recipitur, nullo distincto in diiaret , ut recipiatur, sed ipsum reeipitur,'& es ratio reci plendi perse: ergo eum id , quod ut forma reeipitur aliter recipiatur , ac id quod
unio, tum illa relatio non indiget reflexo apopl: cante,ut insit,sgnum est, quod non ut forisma, sed praeci ,ut unio inest, & exereetur, ae proinde , quod indigetreflexo applicante , vitai quam forma recipiatur.
s Et quia prae oculis toties hoe punctum obi jeitur, ideo nunc dabo rationem cur dixe rimus in quaest. de extrinsecis denominat nibus,q-od dum Petrus ex prima comparatione
denominatur visus,non oti te dum aetiis comis Parans est cognoscens, lenominatur copriit iii
Ratio potest congruere ex hoc, quod duplex effectus se malis repugnat insimul , 8e I ereandem applicationem eidem subiecto , cum autem subiectani per illum primum acti, ni habeat elle ser maliter uissima repugnat ,quod per ipsit m actum habeat sirinaliter est e cogitiatum , vel quamlibet a Iiam denominatione formalem', vdeste tormale subiectivni υers liς. e. scillim enim potersi haber denomimationem v niti insmul eum est e formali alterius Renae,ut pater in phvsieth Quare eum secun da intentio sit serma rationis,& prima inten. hi risit infima realis, S ω ma thersae sphaerae insimul non denominent : hii te es , quod eum: per primum actum in hae propositione,Petrus
est homo, unio si mediam ut Homo denomianet tanquam tarma,requiritur actus reflexus, 3e distincti ε έ ut sectinda 'intentio, quae eradunio, vi mrma denominare valeat. 6 Ex quibus a ιι 1 1. usque ad dicta in nraesenti, ri .iri servandus iuxta hane viam es consequens. In hac igitur proupositione , Petrus est visus , Potest considerarit sum,esse relatum Sesse eoin tum, de essi stibiectum. Petrus'est is aliter visus, dum
est unitus intentionaliter eum forma extrin 'liea vis,eum quo est. extνinsec ivisionis constituit illud oe neretum rationis, quod dicit
visum. Petrus est lar maliter relatus ad visio nem; quia in actu comparante obiecta, der linquitur in obiectis relatio rationis,per qua Petrus sit sori taliter relaths. Petrus es vir rua viliter cognitus;quia solum reperitur cogn tioia quae terminatur at Petriam , de haec nequit imgenere eause λrmalis tribum Petis esse eo giantrum,su ρον aliam vivionem communie
tur illi. Mirus est virtualiter subiectum , quiamrma constituens eum subiectum', est relatici rationis , quae 'licet sit in i Io per a milianseompara ntem Parum ad visionem, tam c no
est posta,tanquam serina, sed tanquam unio. Tandem Petrus erit formaliter subiectu, quia illa telatio rationis,quae solum erat unio, de inreps ipsi applicatur , ut forma per actnmee m parari onis didentem,& praedicantem,ri trus est iobiectum.
requiri inr actus reste κε comparans , de appli-eans seeundam intenti nem , ut sermam meis dianti i ntentionali di pis sitiva unione comparantlς. Probatur- . quia ut natura r. sit unia
versalis, requiritur , quod seeunda intertio universalitatis praedicetur de ipsa, sed sine actu reflexe comparantei, & applicante non potest DTunda antentio universalitatis diei de illa:
ergo ut prima intentio serma rationis deno minetur, requiritu ν aedis reflex ε applieans ita .lanuvi Hrmam, medianti intenti tali,& po- stiva unione eomparant ri. Respondeo argu ment 'negando maiorem; quia ex eo, quod seeunda intentia valeat praedicari de illa, nominsertur,quod tunc praedicando appIicatur ipsi serma universalitatis; imo debet instrei conistrarium, sc i licet, quod iam Deundam teratio
erat sor maliter in natura,& quod natura erat stricte universalis ab ipsa, aliti non valere
meque posset sematitet verificari hec praediea
tio; .ariira eli universalis; Sc ne dicta repetam, vinea ur remitiones cynast. 3. m
97쪽
aveat, non dat esse obiectivum rebus, sed i irre, illud suppooit,vel ab ipsis,vel ab aliis simplicis
bus eomparationibus derelictum.
1 Deinde,quia maius fundamentum viseontrariae sistere videtur in prima probatione posita: ut ad maiorem syllosismi negandam, videantur huius vi habere fundamentum,d bent respondere,quod vi natura sit formatissime universalis,non requiritur alter actus apis plicans naturae leeundan. Intentionem praedi cabilitatis ex eo,quod actus ille comparans rem flexό sorte est eontingens , quod non exercς tui . etsi sine illo non sciret forma universalι- tatis naturae eommunicata, multum inconveniens sequeretet. mod actus rhfleia comparans siteontingens , debent deessendere ex eo, quod supposita prima simplica comparati ines ex qua natura manet proxime praedicabilis, potest intellectus illam tui latenter immedi ia praedieari de inferioribus siue ulteriori r
. . As Deinde , quod multum ine veniens sequat irci sine actu resse xe comparante foret natura sine sorm universalitatis, ἐκ illius de nominatione debent deflendere ex eo, quod natura possit praedicari de inserint mus sufficienter ex prima comparatione. Ratici danda debet esse,quia non potest dari exeteitium secundo intentionale in aliqua natura , quin in tali natura foret denominans ,& communi
cata forma illius line ,in qua est tale exereitiu; ergo eum sine ulteriori 1lla applieatione sormae io natura posset dari actualisine formalis praediratio de inferioribus,quae tit exercitium laeundo intentionale inuit ame actum reflexum forma universalitatis,seu prydicandi esse natu rae communieata, & denominari form liter praeditabilis , se i in actu exeicito foria maliter praedieata; aliis sm retur signatum ineonveniens , scilices , quod posset exerceri Ordo, Se linea universalitatis, ptiusquam nais
tura Bret formaliter universalis. ii- s es Instabis in physeis nulla forma formaialem effectum exhibet subiecto, quin ipsi inlimreat Ur unionem realam; ergo neque in intentionalibus informabit , quin applicetur per unionem intentionalem. Huie instantiae, Se aliis, quae eonsimiliter potant efformararetiis qui oecursum in dist. I .c aci. I. Respondeo tamen negando conse' otiam,& paritatem. Ratici est, quam ex ipsis eontrarijs desumo,siis quide satentur ipsi, quod ex actu pri mo comta parati vo relinquitur relatici rationis in natu ris,etsi comparatio sit simplex quin illa relatio xat Ionia mediante unione postiva iudic t et
linquatur,ae t mcn, tui physicum Polle unum eos relinquere in aliquo subiecto siqua
s I Probatu r 2.& augentur instantiae Petrus v. g. vel est subiectum formaliter , ocaeno mi native dum per simplicem comparationem consertur in ordine ad animal v. g. vel dum per comparaxionem compostam ponitur in ipso intentionaliter animal, v.g. per istum actum , Petrus est animal; sed neutro modo competit Petro Iecunda intentio subiectiso maliter; ergo requiritur ultra quemlibet actitillorum restexa comparatio, ut Petrus formaviliter sit lubiectum .Maior videtur nostra. m. nor suadetur,quia per simplicem eomparati Dem non potest Petro convenire serma subi cti,cum non detur adhuc proposti calias posset dati forma subiecti ic praedicari, quin daiaretur forma propositionis. Deinde, neque per
comparatacinem con. positam luia tune solum 3pplicat cir ab intellemia vilici intentionaIis,ita vi totum ponat in Petro formam primo inteis tinnalem animalis mediante Unicine intentionali. Deinceps , non apprehendit intellectus concretum aliquod dicens formam subiecti, epm solum ppprehendat animal; ergo neque per anum comparationis eo positae est pereeptibile, quod Petrus pos it esse Armaliter a
forma rationis Informatum,quin ulterius re flectatur
1 a Hane existimo summam contrariae viae ponderarionem. Respondeo inprimis ad antecedens dicendo, esse verum ex secunda parte,& nego absolute minorem. Ad pro istionem conredo maiorem , de minorem, quoad primam parte. Ad seeundam parie respondeo iIlam se distinguendo; ita ut selum ponat
in Petro larma primo intentionalem animalisper apsi rationem iudicativam concedo , merςsultan iam nego. Vel aliter sedistingite, per ρpplicat ionem pti m δέ ex apprehensione formae sol uvide per se ponitur animal eoneedmeoni eque iner, bc seluti de per accidens, negoἶde adhue data ultima parte minor is, nestra col sequentiam, Itaque dico verum esse,quod dismanimal pera in iudicativae eomparationis dicitur de Petrom, quod tune debet Petrus essest aliter subiecturnine animal praedic-tum, ita ut licet unio primo , de deperse s Ium P
natur inter animal,& Petrum , non requiravxur , quod potiatur inter seeundas intentionesiabiecti, et praedicatι, vi unumst suliis M,& aliud praediorum.Quod, meo videra debetia deri xx eo, quod vulo intentionatis non sit nata ad uniendum immediate duas secundas intentiones , alias sequeretur, quod sicuti quia
unio in intionalis pcimo ,Δ immediata unit
98쪽
Destrictiori esse, es norana secundarum intentionum . si . D
duas primas intentiones, valet dicere , quod Petrus est anima I, v.g.;sie si duas secundas intentiones immediatε uniret, valeret et i a m dicere, subiectum est praedicatum. Unde unioil la intentionalis solum est immediata positio primarum intentionum, ex quarum qualibet
resultat relatio rationis.s 3 Quod igitur relatio rationis, seu spoeialis seeunda intentio formatissime debeat
manere exeonsequentia in unaquaque prima intentione, & no ex unione intentionali sua
deri potest ex immediate dictis;quia debet dari propositio , quae sicuti aequaliter dicit priamam intentionem subiecti, & primam praedi-eati ,se eoitiliter dieat seeundam intentionem subiecti, & secundam predicati et & deinceps
quod taliter insint ambae secundae intentiones, ut unquam valeat de ipsis praedicatio 1 sed lioesolum potest convinati in nostra opinione: ergo. Suaderi potest minor , quia in contraria opinione, ut posita hae propositione, V. g. Petrus est animal, Petrus sit formaliter subie tum, partitur propositio;quia dum intellectus comparat reste xl unionem pridictae propositionis, vi formam subiecti , tunc iam no maianet nili Petrus, & una secunda intentio subi cti,ita ut dicendo Petrus est subiectum, lumvniea secunda intentio formaliter detur in tali propositione, etsi usque in infinitum reseerat;ergo nunquam potest dari aequalitatis casus in seeundo intentionalibus.s 4 At vero in nostro modo dicendi salvatur aequalitas secundarum intentionum soria malium , sicuti & primarum , dum resultent, vel immediate primas, ut mitas consequatur; di deinceps non potest sequi, quod una secunda intentio prae licetur de alia. Ratio est, quia effectus per resultantiam, & precipuε dum C sequi intur diversa subiecta, di incile potest e ei liari praedicatio vera ipsorum, em subiecta sint unita, quin ad idiomatum communicationem recurramus: & adhuc magis praecipuo dum accidat Pereo vnio intelionalis cum animali ,& deinceps arei dat Peteo secunda inte xio, Ppnes Me , quod est diecere unum per se. Et sic verum est, quod unio intentionalis solii attingit duas primas intentiones, non tamen ex hoc sequitur, quod ad positionem unionis intentionalis non ponatur secundae intentiones formaliter in primis; ad modum ad quem est verum dicere, quod agens non producit subsistentiam , neque eam per actionem im-mesia tam attingit; sed nil resert dum ad terminum immediatum actioni illa resultet,
quin egeat actione, neque unione, ut sor ma ter modificet: quod dΘbes notare , ne dicant, quod unquam sormae, denominantia resulistant, vel consequuntur. Debes etiam notare
quod modi per se affiguntur, quin ut den minent, eseant unione , Et iuxta Doctorem, nil proprius,quam secunda intentio debet dici modus. Nota etiam hine, iuxta ipsum posseeoligi illud , quod dicebamus de aequalitate
secundarum intentionum ex mutua coexige tia sundata in primis. Videatur ιn 1.d. 23. s.
s s Ad ultimam partem minoris debet diaci, quod etsi ut Petro conveniat esse animal per unionem intentionalem , requiratur prius apprehensio eonereti praedicandi, non autem talis apprehensio requiritur, ut Petrus sit sub lectuna; im4 ex contrario convinco intentum iuxta rationem, & scotum ; quia quando peractum reflexe comparantem communicatur naturae illa relatio I vel communicatur naturae, apprehensa vi unio,vel apprehensia,ut somma i Si apprehensa vi unio; nunquam habebit natura plusquam esse, & cognosci, ut habens praecise unionem,alias applieabit illi intellectus contra id,quod applicandum apprehendit. Si apprehensa ut forma ; contra , ex Doctore communiter, quia natura prius habet in se formam secundo intentionalirantem , quam talis formae apprehensionemr ergo de .s6 Alia argumenta, quae possint eme r
horis e tra hanc viam, existimo manere praevisa in x. restar nunc inferre o
dinem servandum ab huius viae sequaeibus i ter pri nas, & secundas intentiones. Itaque in hac propositione, Petrus est animal; plura e siderari possunt. Primo eognitio absoluta Peistri, ut est in se, & similiter cognitio absoluta animalis,quin unum respectu alter ius cogno catur. Deinde supposta absoluta cognitione terminorum, Petrus per simplicem comparaiatio nem e gnosti potest in ordine ad animal,& animal in ordine ad Petrum; ex qua simplici comparatione in Petro remanet relatici se jicibili, , de in animali relatio praedicabilis. Dei neeps potest intellectus unum extremum conserre eum alio mediante unione positiva intentionali,quq est iudicium;ex quorum col- Iaticine intimiori , illae relationes subiicibilis,& pridieabilis magis exercentur,' m vutur,
ita ut transeat subiteibile adesse subiectum, 'epraedicabile praedicatum; derivata tali maiori actualitate,essecties ab actu strict sis uniente,& compara nte,& quasi subiective ab ipsis primis terminis quorum proportionem imitantur secundi intentionales.s 7 Sed in praedictis hae debes servare dita
ferentiam, quod etsi ut formaliter,& eoptem derivetur in animali seeunda intentio praedicari, de in Petro seeunda intentio subiecti, requiratur inter Petru, & animal vnio positiva intentionalis, quae est iudieiu,non autem ut in animali derivetur secunda inretio universalis L requi-
99쪽
requiritur talis unio. Ratio est in promptulex eo quod ut anim l sit praedieatu requirit exeris citium positivum unius prime intentionis cum alia; at autem susscit , quod possit proxime exerceri, ut sit praedicabile; unae cum secunda intentio universalitatis messe praedicabilit tis,non autem in esse praedicationis sistat,quia forte exereitio prae dieandi destiui ur; hi ne est, quod id quod sufficit, ut sit universalis , non suffieit adhuc, ut sit praedicatum. Qua propter inseres, quod natura negative praecisa solum est sundamentum proximum ad secundam i tentionem universialitatis; praecisa,& comparatac hinc iam intrat ordo rationis, etsi mixtus cum extremis realibus iam est prineipiurelationis, dc esse secudo intent ionalis universalitatis; quod Principium eoalescit ex natura
excitante,& ex comparatione eruiente.Com. parata, de universali Nita, & unione Intentionali exerella, est proximum derivans secundarum intentionum subiecti, & praedicati .s 3 Deinceps intrat ordo cogi oscedi, qui non dat, neque facit, sed data , di factaeognoscit: ita in ad hanc cognitionem reflexam praecedat elle obiectivum, & formatum feeuis darum intentionum; quae objiciunt ipsi , ut cognoscantur; etsi strictissimum esse secundarum intentionum existentium m naturis , Seas denominantium non habuissent, non posissent objici. Et ratio est,quia ut passim DoAor, dumeessat negotiatio, iam est ordo strictus sormarum rationis completus; sed dum intellectus cognoscit naturas tecundo intentiona . I iratas, nil negotiat; ergo nil applicat extra cognitionem ,quam applicat ut applicata cogis noscat,& sic eas universales intueatur. En due
viae completae, a quibus non solum praesens tractatus, sed & universa logica dependet .Dixi,quantum iuxta mei ingenii paruitatem dise. eurrere potui. Adverto utramque probabilitet poste susti neti ivltima tamen facilior; verum i m vero , prima est elegantior, & Doctori Subtili consor miora quam maluerit, eligat unusquisque; noto tamen , quod cum electa, usque nunc dicia , α adhuc dicenda , accommodet.
s s Irea primum in titulo postu,quod inquiritur est , an prius sit esse alse
quid secundo intemionalietarum,quam dens minati intentionalitatum; v. g an prius sit
esse cognitum, vel esse universale,quam den minari cngnitum, aut uni ver sale. Aliqui enim ex allerentibus, requiri comparationem restexam, ut aliquod elle intentionale passivum communicetur primis intentionibus, sentitit,
quod prius est esse passivum positum in obiectis, quam talis elle denominatio, ita ut per
unionem intentionalem,quq ponitur inter P trum,v. g. & visum esse, prius communicetur Petro esse visum, quam esse visum denominet Petrum ide sic esse eognitum supponitur ad denominat onem cogniti, nee non , & Omne esse supponitur ad denominari.Suadent intemtum; quia prius est esse album,quam denominari album; ergo prius est elle cognitum,qui denominari cognitum. Probant ex eo, quod ideo denominetur cognitum , quia est cognitum, & non ideo est eognitum, quia denominetur cognitum ἶ eraci cum quaevis causa iudiponatur ad suum effectum , ex illa causali infertur, q od esse, ut quid prius supponatur ad
εο Sed haee resolutio vel omnino di splicet, vel in aeqLivocum laborat. Primum, quia it Iae causales multoties non inducunt plusquaprioritatem a quo, qua prioritate, . shue simultatem, non solum in elle, sed in cogno L. et terminant effectus.Secundum, quia in praedicti, esset talibus intentionalibus mutua cO-
exigentia potest dati in ella , & denominarit quod suadeo, quia non est prius esse, seu sor
ma , quam denominans sorma; ergo non est prius esse, quam denominatio. Prob. anlece dens in sententia Grossi intentum novissime corroborantis disert. I. elucid. δ tune se a
denominat, quando praedicatur de subiecto; sed tunc praedicatur de subiecto , quando esse
intentionale v,s, v. g. per unionem intentio.
Iem ponitur in illo; ergo forma non est prius,quam denominans. 6 i Resolvo igitur firmiter,quod esse se male , praecipue in intentionalibus non est prius, quam denominet, hoc,adhuc ex sup positione, quod opinionem primς vie dessenis dam. Neque in contrarium postum suspirati
Scotum attente examinatum in tot Iocis a me
citatis; quidquid reclamet Groilo,citans prosequam plurimos ex veteranis Scottitis, ex cepto Il lustrisi. Merinero,'u, contrarium am plectitur o. t. vniv. q. a. inter alios citat Domini, rartar. trant. r. sed immerito,cipita adhuc videatur ponere respectu rationis post denominatu, ita in . Postq- determinalsi e . Tract. 2 super glos. Petrι Hi P. & expressius
100쪽
Destrictiori esse,s norma secundarum intentionum. si III. O
Iib. i . radieab dub 2. de eundis intonii nibus, vem resfondetur , ubi nullum aliud Ele inhaerens adiungit primis intentionibus, praeter puram denominationem praedicandi.
6E Probatur : quia ut dinominari esset posteriu, tu esse Mrmaliter applicatum oermitio denom nando idebebat denominatio, ves ou ei esse ivεω, esse,vel ser maliter,ubi per resulta Miam; sed quolibet ex his imodis r pugnat,quod denominatio secundo intentionalis eause ur,& derivetur abesse m ,Grossi, di aliorum Motistarum opinione , quam se in qtiitur: ereo esse formale rationis nou supponitur ad denominari. Maior debet admitti, quia extra illos modos nulla prioritas convincitur. Minor suadetur, quoad. eausiari e
sective, vel pri resillan iam; quia postquam este secundo intentionale subiecti est formaliter applicatum Petro V. g. nequeemeitur , ne 'que resultat denominatio;ergo quolibet ex his modis repugnat 3ce. Prob. antecedens ἔ quiaden ciminari,ut supra de ipsis supposui, non est aliud, quam die, seu illud esse praedicati ; sed
vide se pater predicari non resultat de illo es.se, im 6 potius omnis relatio rationis resultat apud iplos ex comparatione simplici,vel pra dicativa: ex quo non sine fundamento ait MN rinero, quod esse sequitur ad predieari; ergo. Deinde neque es ficitur ; iam quia actus in teuiectu1 si aliquo modost causa effectiva , est impropriε , eum nullam actionem habeat, Zese sollim dieitur emetens, prout sie voeatue di manandi, dc resultandi subiectum:iam qti iasi foret effectiviis, maximε ut reflexe poterat esse causa alterius actus, qui daret denomina tionem; sed hoc repugnat , quia eum talis re flexim,ut contingens,possit nmn dari; sequeretur,quod posset esse, sor male esse iasubiecto,& quod stibiectu a, sor maliter non denomi
6 3 Quod si denominatio causetur in genere eausae Drmalis, neque alites existimo, quod in eorum sententia, de incommuni debeat eausari , quia si denominatici est effectus,& formaliter derivat ut , nescio in quo alio genere,oriam in Eeriere catast formalis debeat derivari 3 forma, 3t esse formali eorum iniat ritum repugnet mastis suadetiir; quia tune datur esse bis sormalis, quando esse se emae, que est eausa se malis. communicatur subiecto ; era non est alter esse his sermalis, quam Urim esse sor male communicatum ergri minati repugnat, quod esse formale ciam municatum, sipponatur ad elle ser maliter communieatum, sic repugnat, quod esse sor male eommunicatum, supponatur ad egectum seria malem; sed denominatio sor malis est effectus e malis eommunicatu ; ergo repugnat, quod aliquod esse illius formae supponatiar ad ip
. 64 Hare, de quaecunque alia serib evadere intendent sistedo in hoc, aod licet in hae propositione ν.g. Petrus est animai,animal ponarer per praedicationem intentionaliter in Peis eo, non tamen incPdem tunc ponitur denominatio; quia illa praedicatio non est,quae denominat,sed que applicat,3c ponit esse in sub tecto, a quo per praedicationem distinctam est denominandum. Nota hine, quod natura homini ἐ,per hunc actum, Petrus est homo, ponitur intentionaliter in Petro , ante talem vero actum solum erat realiter in ipta, & in alijs inferioribus. - Ηι SH ut videatis Grossi,de alioru aequiis
vocati nem,inquir ,per actum,per quem natura realis communicatur Petro , communicatur de Petro esse formale subiecti l Respondere debent iuxta ina supra posita principia in quaestionibus antecedentibus; quod Petro non communicatur esse formale iubiecti per hune actum, Petrus est homo , quia secunda intentio subiecti non xommunicatur Petro ut mrma, sed ut unio praecise inter duas primas intentiones, & sic requiritur , ut Petrus sit tarmaliter subiectum, actus reflexus v. g. Petrus est subiectum. 66 Contra in primis inserendo, quod nil die uni ex eo, quod aetus reflexus requiratur ad denominationem , siquidem ante illum actum reflexum fatentur ipsi, quod non erat esse formale secundae intentionis positum , dceommunieatum subiecto, di difficultas no est, an denomina io sit posterior ad esse primo intentionale positum in subiecto,sed ad esse iae,
male sequnde intentionis positam,& commtr-nieatum subiecto; ergo requiri ulterior refle. xio ad denominari non infert, quod denominatio sit posterior esse secundo intelionali cutae formale seeundae intentionis, ut sit, etiam reflexionem requirat. 6 Contra et evicaciter, per hune actum, v. g. Petrus est homo, eo modo, quod secunda intentio habet esse, immediati,si me denomianar, quin aetus reflexus requiratur ἔ ergo de quovis alio esse secundo intentionali dicendGest etiam, quod esse non supimnitur ad denis-mInari. Probatur a. antecedens: quia tune secunda intentio solum habet est ut v mo , sed per eumdem actam insimul denominat; ere eo modo, quo habet esse immediatissime deis nominat. Maior est eorum. Minor prob. ex