장음표시 사용
181쪽
Ratio est conscina,quia preterqua quod syllogismi in Barbara . e Celari non habent diminuta persectione ,soperant syllogismos in Da - νιν, & in Ferio in Univers. ex qua amplius, di persectius quaevis scientia A praeci e Logi ca, suam sphaeram auget. Deinde,sacile potest
suaderi ex eo , quod si aliquod ex principiis
praemissis non seret Universale in Dare/,8c mFeria , scientificus effectus debilitaretur ita, quod non deveniret usque ad cones usionem: ergo eius scientificus decur Ius , ex illo princi pio universali derivaturi ergo,si alterius prii tapii praemissi concursis sciret etiam υmversa- Iis, persectilili & vigorosus cursus ad conci sionem exiret corroboratus tergo dec. Aliqui Seotistae,inter quos P. Rothericus lι b. 3. maia Iec. cv. 6. in fine , adhuc praedictam illati nem restringunt , & centrum totius Logicae principalitatis ad Barbara reducunt,eo quod modus Celarem sit negativus, di omnis negatio per suam affirmationem reguletur. Sed
in hoe , leve sentio dissidium; & licet aliquis
dieat,non minus citarem persectam sph ramintegrare , nil dicet, quod non sit probabile,
cum non minus sit de essent ratioribus , gradus distinguens,& extranea negans,quam cotistituens,& propriora affirmans; imo negationi bus pluries entia explicantur aptius, & LΟ cum institutum indoctrinis, & communibus explicationibus exprimitur. Vnde notabis,
quod Barbara est medium, per quod Logi probat illa, de quibus est ipsa; Celaia veri, est
medium aptius, ut probet,quod ipsa non est de aliis,de quibus alie serentie sunt;quae stricte stamno ma apparent. Vbi nota , quod si aliqua maior persectio potest pereli in Barbara Mexeo,quod per Barbara proprius adquiratur notitia de subiecto, quam per Celarem AEquidem ut per Celarem adquiratur , requiritur, quod a caeterorum exclusione, proprium ius
s γ Aliqua hineo mitto argumenta, tum quia valde trita, tum quia de illis est in speeiatioribus loeis notitia exhibendat, propter quod igitur cim mitto illud, scilicet, quod absurdum est qii rere scientiam,insimul,& modum sciendi:de quo videatur Doctor Subtilis supra '. a. Vnivem. ubi eleganti eruditione praedictum textum exponit,& qui diffusam velit interpreis talionem,tolida intelligentia deductam, legat
ex nostris Ioan. AMιι o. in expositionetionis a. Docto νιs Subtilis supra inivem
Porphyri . Similiter hinc proponitur illud aliud argumentum, videlicet, quod syllogis. mus,de quo qupritur scientia.est notus,& quod syllogismus,per quem habetur scientia. est ignotus: led per ipnotum nil scitur:ergo Deinde inquirunt,an sit scientia de syllo eis mo,& per quem habetur scientia i si non sit scientia deuio,inserunt , quod neque de syllogismo incommuni, quia quod scitur de communi, scitur de quolibet particulari. Si se I et go per alium syllogismum,dc sic de isto ad alium viaque in infinitum. Huic igitur trito argumento,a Doctore Subtili sic proposito, exactere
pondere cim mittam, sed tamen, ut horum a Ilia qua pro nunc maneat notitia, lutionem Doctoris nostri in q. 3. Mnivers. relinquam.
98 Respondet igitur Doctor noster dicendo ad primum, verum este , qu rid syllogi iam us, per quem habetur se lentia est notus,& ignotus;non autem secundum idem,est idem n
tus,& ignotus .Quod suadet ex eo,quod syllogismus, per quem habetur seientia, sit notus quoad veritatem praemissarum: sunt siquidem propositiones immediate illativae concitisio innis,& sie, cum illatio conclusionis ex praemissis, sit ex penetratione terminorum manifesta et quia nullius indiget,ut manifestum sit,conclu- conem sequi ex praestissisis, ideo quoad illati nem conclusionis ex praemissis, ille svllogitamus particularis, & quicunque a Ilus est notus. Deinde ,est ignotus: sed tamen est ignotus quoad passionem illam,quae dem nitratur de syllogismo in eommuni, secundum quam , nil mirum,quod talis sit, cum syllogismus ipse in communi sit etiam ignotus; alias si notus esset etiam quoad illam passionem,ad nihilum re L. tabat demonstrationi locus: quate de syllogi simo in communi non quaeritur eognitio, nisi quoad passionem , quae si esset nota obviaret cognitionis quaestum , δc ita non est idem n tum, de ignotum secundum idem.
sy Ad secundum respondet Doestor diem do,quod etiam est scientia de sellogismo, per
quem habetur scientia: Ze cum quaeritur , per
quem syllogismum' respondet,quod per se ipsum,quia in quatum per ipsum ostenditur passio aliqua de syllogismo in communi, ostenditur de ipso inquantum est syllogismus. Nec aliter concludit Scotus est seientia de partiaculari. Hoc ultimum non sustinet Ioan . Anglie. supra in q. 3. eo quod syllogismus particularis possit habere speciales passiones de ipso demonstrabiles, Ar tamen per demonstrationem palitonum syllogismi in eommuni, non scirenturi ergo. Sed quidquid male sisti ianeat Anglieus,firmissi naam reputo re hitionem Moti. Quia , etsi passio lingularior , ab aliquo intenderetur demonstrari, ut adquireretur scientia , debebat poni principium
182쪽
universale, ex otio derIvaretur illatio: certissimum enim est, quod nulla propositio paristicularis potest elle vera, nisi in virtute universalis: ergo adhuc de illo particulariori no h daretur aliter scientia, nisi in quantum de univer sali daretur. Si non sit ita , proponat alti principia, de exemplificet, qualiter seientiam inferat. Noto hinc , non repugnare apud gra---s Philosophos, dari infinitum processum lyllogismorum. Ukleatur Anglicus in quast. 3. bi contra repugnantiam tradit doctrinam.
Expenduntων qara de obsecto materiali ,σformati restabant.1 Ametsi de obiecto tam maial tetiali, quam formali aliquam in Praam bulsa reliquissemus Meltiath, restat semper,quod aliqua valde uti lia, pro eomplemento praecedentium , adve 'amus. Dum igitur de obiecto materiali selenti loquimur, debet adverti , quod pro sciem. tiae materia, non opportet semper materiana melliphyseam obi icti formalis intelligere, quia saepe ac eidit, quod materia subiecti folia math latentiae si realiter distincta ab omisi esse formalis subiecti , ut Ptet in Theologia, ubi Dertas est ratici formalix attingendi aliqudi realiter a Deitate distincta. Similiter in Medii. vina, ubi corpus est materia, rationε sanitati .separabilis,distincta.Sie etiam in Logica, m
teria eius adaequata erit omne terminativumiseeundae intentionis, de tamen conceptus o 'Retivi, fumas rationis terminantes, realiter
ab ipsis formis distinguntur i nee non & I pla'enria secundd intentionalia materiam intes iubiliter haberii metaphvsea, qui non est Ut pria materieLogiee,sed metaphysice,seu seiἴ- ie 'ludditativaeinoe est,examinaris rem qui tra ditates i quod recte praeUidit More, im i.
Elench. quas et . dc ratio est , quia circa rast dem materiam plures scientiae versaretur , ita
silentiae consiὸeratione separetur ι ergo , quin habet physicam , dc postivam indifferentiam, habilem ad separationem Pmeonditione con-sderantis. rox Ex hoe motivo Doct. Subtilis in t . Restoria or. aer α. z. praevidit , quod scienctav liqua non distingui videt M ab ali is , ratione sibiecti in quo est , neque ratione subiecti de quo, vel ei rea quod est, nis exprimatur lubratione eonsiderationis formalis obiecti. seia xundum quam se offert scienti, & aptum natum est se ab eo concipi. Ratio est , quia si
scientia,quae agit de Deo,praeeisse foret Theologia, Theologia foret metaphysta,quia meta physica potest de Deo inquirere ratione veri boni,&e.& tame no est Theologia, quia etsi agae de Deo, non agit de Deo,in quantum Deus, tiens est a se,sed inquantum est ens,sub qua entis eo sideratione , passiones entis demonstrat. Quapropter , ut in aliqua scientia obiectu Umateriale, formali signatum , distin Re percipiatur, requiritur,quod ratio formalis subiee ti, supra totum sub ectum reduplicetur: quod benεile distinxit Doctor noster inq 8 rii .ew. ubi in solutione argumenti probantis etiam specuire ad metaphysicam intentionum considerationem , ait, quod etsi concedatur quod consideret intentionem,in quantum encnon tamen sequitur , quod habeat pro obiecto suae considerationis intentionem, inquanturi intentio; sic non est idem mobile , in emantum mobile, & mobile, in quantum ens. Sic pariter Doctor Subtilis,supra citatus in Report tis, consentit,quod inus , in quantum Guber ior, fit nostre Theologiae subiectum: ubi rationem formalem reduplicat, quia si solum di ee res,inus Girurnator in Theologiae subiectd loe dictum non impedirζt,quod Deus tale suh--λctum Bret inquantum Revellator: Deus m quidem Guberna r Pot at esse, etsi ut revela
Ialox subiectum Brex. Quod paret, quia si pro aliquo sufficiat Deus Gu,rnator pro diserimine aliorum attributorum,derivabitur ex eo, quod in sua mente solam gubernationem eum Deo perellat, inquo casu iam reduplicat rationem,cum Deum Gubernatorem tantum it
restigat. Ex quibus dς s etiam notare, quod scini quodlibet subiectum materiam , &sor mam metaphysicam habet, se de quelibet scie-ti,, quae dum definitur, rςmanet respectu definitioris lubiectam mctaphysicum , materia,SBrmaeonstitutum , & Per has formalitates metaphyiae evisceratum; non aliter , ac dum homo definitur , remanet subiectum ,de quis per genos , di differentiam quidditas explica
to et Dubitare incipies, qualiter nos debeamus haberi citea intelligen iam subiecti formalis, & materialis Logieae ' Cirea qdod respodeo iuxta doctrinam nostri Doctoris in Husi. 2. Elencb. quod etsi ex materia , & seram a metaphysica lubiectum Logicae constitu tur, tamen materia, eirca quam tendit Logiis ea, non est materia metaphysiea, seu quiddi tativa subiecti , quia haec ad scientiam quid-ditativam spectat: est igitur materia propriin Logicae illa , quae 4 Logiea attingitur propter omnem quidditatem subiecti formalis; F. g.
183쪽
seeunda intentio est subiectum proprium , deformale Logicae , materia , quae a Logica ut tingitur ratis Mae formae secundo intentionalis, non est materia metaphysica secundae inteniationis, sed sunt omnes conceptus obiectivi ,&primo intentionales, quibus secunda intentici
logica est applicabilis: sicque sicuti corpus, cui est applicabilis sanitas , est subiectum m
teriale Medicinae, non autem materia meta-
physica sanitatis ; se pariter , omne illud ens, cui inmmediate: sit applicabilis secunda intemtio logica, dieitur ab Scoto subiectum, dc materia Logicae. Unde notabis,quod materia metaphysica est pars ipsius lubiecti formalis.
ro 3 Itaque firmiter resolvendum est,quod subiectum materiale adequatum Logice, est quodcumque ens a sec unda intentisne lie uti toties fuit secunda intentio explicata den minabile. Similiter , subiectum formale adaequatum Logi eae , est forma lecundo intentionaliter denominans, aut qilibuscumqtie rebus applieabilis. Utraque resolutio extat diffvsse
propugnata ,& in ob. I. Entis inreunonatis Scoto consonans. Vnde , etsi substantia , v. sit materia plurium scient rum, e nil in.p dit, vi reddatur mater ia proprιa Logicae, Pr ut eo citracta ad esse diuerse terminans, respectu fibrmae intentionalis, ex cuius applicatione,
manet sub logica sphaera , ut pote forma logica informata , vel informabili. Sicque de omnibus alijs materiissentio sine lite dileurrend im. Nec valet, quod fecunda intentio elirelatio rationis, Si eius terminus est Prima i tenti O,secundae intentioni ex applinatione correlata: ergo spectabit ad Logicam cognoicere quidquid est res primo intentionalis,quia cOPnitri uno eorrelativo, debet, Sc aliud cognosci. Non valet, qui 3 ut subtiliter providit hoc
Scotus supra g. Praeda cam. nian oportet
propter unius relativi cognitionem , aIterum Cognosch, quantum ad omnia, quae sunt in se, sed tantum, quantum ad illa , quae insunt ei, in quantum resertur ad aliud: hoe autem modo , non est inconveniens, rem cognosci in Logica , in quantum ens est significatum per conceptum. Verba sunt Seoti. Io Solum hine restat, o exacta praedictorum intelligentia,explicate modum habe dum circa subieetiam adaequatu in ex predica tione, & circa aliud ex attributione adaequatum. Diximus igitur , modum sciendi intentionalem,esse subi editam ex praedicatione adaequatum, de syllogismum stat malem, esse se tectum ex attribulione adaequatum, & licet dixerim , subiectum ex Praedicatione adaequatum susscere pro unitate , & specie seientiae,
semper tamen scientiam in perseretione, & specie praetuli ex conditione subiecti ex auri iatione adaequati. Ex quibus similiter est eire obiecta formalia discurrendum. Itaque modus selendi logice intentionalizatus est subiectum formale Logicae per praedicationem: syllogi L. mus vero formalis est subiectum formale L gicae per attributionem ς quae rationes formales habent eamdem subordinationem, & compatibilitatem, ae in praecedentibus ,de subieeto praedicationis,& attributionis, late expli- euimus Debes igitur seire,quod in praecedentibus resolutionibus de obiecto adςquato stabilius , insimul loquebamur de obiecto se
mali; 8e sede r mali loqueremur In concreto, ut Pote, ut terminato adesse primo inten' tionale, quod est obi ectum materiale,consortians formale in illo concreto, etsi ut terminans, & pure connotans quod nihil osseere potuit; imo, ut dixi , sentici , quod subiectum adaequatum est sie diseutiendum , cum cognita sorma, de materia aliquo modo eo noscatur. Sed tamen si sub strictissima expretasione volueris de obiecto forma Ii alloqui, facile habes medium , cum nullo egeas, nisi r duplicatione, ita ut dicas , subiectum adaequatum, de formale esse modum intentionalem,
in quantum intentionalem; de similiter res plicabis in syllogismo. I o s Dubitabis et . an mees, & eoncepi formales si ut subiectu materiale Logicael Hix, de alijs huiuseemodi dubitationibus , respondendum est, habendo prae oeulis primi dubii
resolutionem , iuxta quam firmiter stabilivi mus, quod subiectum materiale Logicae pol rat rite quidquid a seeunda intentione seret denominabiis. Vnde sine lite dicemus, quod si forins secundo intentionales sint voeibu , dcconceptibus applicabiles, tam voces, qu raconcreptus sor male, subiecta materialia Loo-ςε manebunt. Sed quia sie dubitationem non tollimus, ideo matriri resolutione est res. pondendum. Responderi ergo debet, dicendo ad primum , quod vocet non sunt subiectum materiale Logicae. Est expressum apud Do
ρ serones eansiderat. Suadetur ipsis rationibus Seoti; illa non est propria,& speetalis materia
e spectu alleuius seientiae, sine qua potest scieriae subiectum sormale intelligi undequaquς
184쪽
contrasti, sed omnes rationes sor males sub lecti logici pollunt contrahi Huri in sint vocis 4rgo, quia voces non propria, dc specialis, sed maleria de per accidens , lunt Logicae. Maior videtur certa; quia si sine corpore posisset expediri undequaque sanitas ἔ corpus sanaiabile, non sciret propria, di specialis materia Medicinae. Minoe suadetur ex ipse Scoto;quia quecciq;.ratio sor malis Logicae,sive sit definitiva,sive sy Ilogistiea,&e. potest circa apta materia expediri, quin proseratur , alias habens d molliatione in mete, no habebit demostratio. nem, nisi prDferat, nec a prolatione impeditus,soret sciens, quod est manifestε salsum. Nee valet si dicas , quod animalis rationalis conceptus est propria,& specialis materia Logicae ,&tamen sine animali rationali potest expediti subiectum sor male Logicae quo.
ad omnes rationes sor males. Non enim valet, quia hine loquitur de omnibus Conceptibus, ut unam, aut alteram aequalem , & communem sphaeram constituunt. omnia enim subtripliei siphaera considerantur, scilicet, concep- uum formalium, conceptuum obiectivorum, di conceptuum sensibilium , ita unumquodaque ens suam sphaeram aeque explicans, quod idem sit ratiocinari de Vno, ac de omnibus, prout in illa amplitudine communicantur; quod patet in ratione versa ad unicuin huma nae sphaerae individuum. io 6 obiicies, voces extra puram rati
nem soni polle eisse specialem,& propriam
materiam Grammaticaetergo extra, seu lupra
puram rationem soni polsint addere aliquid, per quod sint obi ectum speetale Logieae. Si dicas , quod propositio vocalis est specialis Loiax cae, ratione conceptus formalis mentis, de
sic quod de per se non pertinet ad Logiuams
mitra , quia vocum externa expresici spectae
ad Grammati eam, &. e non potest ncin dea rivari a formali mentis locutione. Si dirati quod Grammaticae est proprium concordate,
quod ex munere vocibus competiti eonrra,t
quia etiam ad Logicam spectat Oeere,&e crudere,quod Vocibus eompetit eri m. lem per dieas,id habere voces . conceptibus mei timeontra , quia etsi in plansiri l. opinione enis pilis obiecti vi solum ratione for inalium attingantur a Logica . Me non impedit, quod specialis materia Logreaepciliant esse ergo. Contra a. di directius: quia etiam externis,& sensibili voeum coneordantia derivatur
concordantia conceptuum scirinalium,&t men Grammaticu eirca uoces versatur a eringo. Responderi potest argumento , eoneest antecedenti, negando contrium tiam,&paxi-
ratem. Ratici deducitur ex fine , quἰ in Grammatica est sensibilis, & externua, alites,quod si linguae omnes cellarent, vel saltim Iatitana , ut nimis contingens est , omnimode superflua foret Grammatiea , & scientia vois eis Hoe maniseste inferri videtur ex eo,quod uoces solum congruaent ex pura institutione propter externum soni ornatum ς quare posissent aliter institu dc possent non inlii tutior go, quia Cuicumque rationali conceptui dE per aeeidens adhaerent, & E contra ἰ quod de logicis obiectis non petest diei, quia infal Itb liter lane voce an sunt,& omni Iabin eessante proderint, nec variabilem institutionem supinponunt;quod in nobis exper retur, apud P riorem doctrinam Scori in AngeIis experitur. Deinde , non valet dira , quod ὀ eonceptibus formalibus derivatur concordantia.& tamen speetaliter conducunti Non enim valet.quia
etsi eonceptus formalcs supponantur , illo supponi est ex suppositione , quod voces sint,ta in si primum motivum iam iratur, non re'solmae an conceptum,sed in vocem
ror Noto hinc quod si aliauis obiiciari quod voces pollans definiri , ac sic seeundam
intentionem praedicati, definitionis Seiania plicari, nil Gijerant, quia tunc Foces non sum voces, sed variane sphaeram , & sensum praeia sese cesputationis. Franc enim di Heul aliude voeibus illis,quae conceptus obiectivm MAnant proferendo; an, scilicet, i ta voee, inntrumentales, ex consortio direetionis siqnifiacam, siat quid isteciale ullus scientiae t Noli autem loquimur de Vocibus is possunt definiari, quia sic mu proferunt , sed sunt prolatae
nec signant concUtus obiectivos definiti sed 1unt ipsi eonceptus obiectivi, mira strictas v ces iam manentes. Sic etiam dum secunda in tentiis definiretur, tunc iam transiret ad esse conceptum obiςαvum , ita ut non foret secunda intentis, termino, seu obiecto appliea--,sed ipse comemus terminans app catio neni secundae intentinnis, quae foret eius definitio, dc sie in Pluribus aliis casus variationis statim invenies. Deinde nota, quod si is aliquo gravissimo Philosophra d scatur, quod
Logaea est scientia seemocinalis, ut videtur interpretati ne nominis Logicae et tune i teligendus est ita, quod Logica multum eonveniat cum sermone, propter duo. Prim6,quia coneeptus est immediatum significatum me vocem,de quo conceptu est Logica . Secundό, quia passiones eo eptus pollunt inesse voci, vi natura fignificati inest signo. Haee Scotus. ubi supra.
. Io 8 Respondendo ad Beundam partem
185쪽
dubitationis, breviter resolψo, quod concertus formales , ut considerati intra sphaeram formalem intellectus, non pollunt dici male ria specialis Logicae. Haec resolutio manet diffuse expensa in omnibus illis locis lib. I.
entis intentionalis, ubi formas rationis adherentes obiectis, explicamus. Itaque , unico
verbo dico , quod actus sormales sunt causae effective , vel dispositive seeundam intentionem in obiecta derivantes; ita ut materia su lectiva circa quam , sint obiecta , quibus sorinma intentionalis applicatur; materia subiecti va in qua, intellectus , in quo omnis scientia recipitur; Sc actus intelle is, dispositiones,
via litet sormam rationis introducentes. V
de inseres, quod de actibus intellectus non potest aliter dubitari, an sint materia cirea quam, de qua est quaestio,alias solus intellee.
tus foret subiectum materiale omnium seie tiarum , cum omnes in ipso veluti in subieeto materiali insint quam posset dubitari d dispositionibus ad formam , quae ad sum mum possunt diei dispositiones materi
ros Deinde, si aliquis obiiciat, quod
conceptus sormales possunt definiri, & exῆpsis aliquis syllogismus eonstrui,&e. in tali casu est respondendum,seuti supra de vocibus respondebamus. Tune enim iam deperderent sphaeram, cum in tali easu ipsi sorent concertus ob:ectivi ,& alii ab ipsis scirent conceptus formales, sicuti dum actius intellectus reflex cognoscitur, deperdit actus sphaeram tran-st ad sphaeram obiecti. Neque eontra haec sentio aliquod roboris argumentum.
rro Uod in praesenti inquiri s I let,est,an habitus de definiti
ne, de divisione, de argumentatione, &e. sit eiusdem speciei Circa quod, Nominales asserunt,Logi eae habitum non est: unum per se,nee unitate generica , nec specifica. Alij asserunt, Logi eam esse unum simplicem in si ei e habitum , sive ab uno obiecto formali, sive ab uno obiecto attributionis. Ita Thomistae , ac Bachonistae apud Magistrum
runt, esse plures habitus realiter distinctes, sed physice inter se unitos,ad νnaseientia costit endam Ita Rubius,& Lorta apud Peinadum Tras. 1. Proaem. o. I. sec. 4. Λlij deniquς
asserunt, Logicam esse phares habitu rei edictinctos,& inter se physee in unitos. Ita censentur se otiis mxta Scotum q 3. Preteri. PD. Suarea, Molina, Hurtado, Arriaga, ovi edo & Carleton, quos citat, & seaurior D. Peina do ei latus supra. Sed ante resoliationem eo pIieci, controversiam, prri nunc habendam, Inquirere, an ex eo , quod modus sciendi, vel ens rationis, vel d,rectio passiva', sive ae-tiva, Sce. sint sor male Logicae , omnibu Loagicae commune,.& Praedicabile , debeant omisnes actus logici unicum , & indivisibilem ha bitum generare, ita ut stricte δέ in recto unis.
eus in specie dicendus sit, sicuti una in specie
dieitur natura omnium humaniter individuatium. Inquo lenta.
iii Resolvo, Logicam non esse unicum in specie habitum. Haec resolutio debet esseeoniona omnibus Scotistis tenentibus , sub tectum sor male Logicae eite modum sciendi, seu esse seeundo intentionale , quibus multa probabilitate subscript in quas a. an. t. in
solutione aliquorum. Sic reicit utionem sua deci et unum ex praecipuis motivis, ut habitus Logi eae,apud contrarios,sit unicus,desummitur ex eo, quod Logicae iubiectum formale sit unum i sed Logicae subiectum formaIe non est in specie unum: ergo licet Looea ex subiaiecto sit una , non avt m una erit in speete. Prob. minor; quia illud non est unum in spe. cie, quod supra rati nom in qua est unum,adhue admittit specificas differentias: nee non, pos ni exerceri contracti nes individuales supra rationem illi unitati immediatiorem,&deinde non par in ipatur aeque perfecte ab omnibus; sed haec O in m a pollunt exerciti su iapta subiectum formale Logicae: ergo Logicae subiectum formale non erit in specte unum.
Maior est manifesta, quia si Petrus, & Paulus
contraherent catura inhumanam , ipsi addentes aliquid sincificum , non serent ex natura humana idem in sp te, sicut i propter idem, non sunt in specie idςm ex animalis natura. similiter non foret natura humana in specie una , si individuR PQsIznt contrahere aliquid, cui forent immςdiatiora , quam ipsi naturae mang.ερ sic si eque natura humana non par tieiparetur ab ipsis. Mmor suadetur , quia
subiectum formale Logicet , sive sit directio
passiva, sive ens rationis, &c. supra rationem 'directionis v. g. admistit differentias definitionis, divisionis, & ly li gizationis , que rationes sunt in specie distinctae: deinde possunt
individua definitionis cotrahere desinitionem vi sie, eui sunt immediatiores; nec non perfectius participatur a syllogismo , quam ab
186쪽
vllis, dum in unitatibus materialibus non datur in persectione imparitas , casu, quo
13 1 Magister Dionysius , firmiter inhaerens rationi Bactioni i, respondebit, quod licet directio logica definitio nix , divisionis, dee. sit in specie diversa, tamen ab ea non summitur unitas scientiae, sed a scibilitate subiecti attributionis , quae est ratio subqua: nam haec eadem est in specie , ab
υno fine, qui est concludere verum ex veris,
qui finis idem est in omni demonstratione: nam etiam intellectus est unus , licet sei bilitates entium sint valde specie , & genere diversae , quia unitas scibilitatis eorum, summitur in ordine ad veritatem ut sie, quae una est, & eiusdem speciei in omni ente. Paefata Dion v s. expositio, vera est in parte ,& iuxta a nobis, laeundum probabiliorem mentem Scoti, explicanda; diximus siquidem , quod ab unitate principalis erat Logicae unitas derivanda; sed tamen , tam
argumento, quam supra expositae controversiae est solutio disparata , id est, indirecta. Supponebamus igitur, quod subieetum formale Logi eae, & eius ratio sub qua, esset in recto die ibile, & partialibus subieetis communicabile, in quo tensu inquireb mus, an ex eo , quod ratio sor malis sit una,& unus in specie debeat esse omnium formalitatum inferiorum habitus; hoc enim contrariat argumentum , & non leviter existimo. Deinde, quod in hoe sensu debebat sol via Dionysio suadet ipsius exemplar ex vero ut sic , quod proprie non est subiectum attributionis, cum hoc, & deberet esse unum ex partialibus veris , & unum principale ex ipsis, & verum ut sic neutrum habet, cum sit adaequationis subiectum, in nullo prinis etpaliter a Dionysici signatum , sed in re to die ibile de omnibus. Quare arguo sic. apud Diony. directio logica definitionis, divisionis &e. sunt in specie diverser ergo ex ratione formali subiecti logici,quod apud Dion v. etiam est directio , nunquam habitus Logiem inret in speeie idem. Suadetur, quia ratio formalis directionis non est in specie
una: ergo ex ratione formalis subiecti, nunquam habitus foret in specie idem. Suadetur antecedens; quia supra rationem formalem
directionis vise, addunt definitio, de divisio directionis species diversas: ergo, quia ratio formalis dilectionit non est in speciε una. Nunqsic: ergo etsi Logica sit una sim-
plex qualitas,quia elux unitas summitur a Dio. nys. ab unitate partialis subiecti , ut potό
demonstrat ionis, non tamen simplex qualitas erit, si eius unitas summatur ab unitate subiaiecti sor malis adaequati , ut potε directionis
formalis. En restauratum argumentum , qu suadenda est haec ultima illatio. ii 3 Deinde, arguo sic et Dionysius manifeste admittit, quod subiectum attributi nis est unum ex partialibus Logicae subieeatis: ergo scientiae unitas solum partialiter misterit intelligi ex subiecto attribuitionis. Deinde arguo alitera subiectum altr iationis est unum ex partialibus subiectis tergo, quia dantur alia subiecta , in rarionibus par
tialibus, a subiecto attributionis distinctar ergo in speeie distincta ; alias, neque subiectum attributionis foret intra sphaeram logieam distinctum in specie,& partiale: ergo si amplius id non explicet Dionys. obiecta omnia
Logicae non possunt ex unitate subiecti attributionis , unam speciem constituere. Suad tur consequentia; quia lubiectum attributi nis non potest excludere cile unan directi
nem ex partialibus in specie distinctist ergo
obiecta omnia Logicae, non possunt ex unitate subiecti attributionis, unam speciem eoia
tituere. Prob. quia si Logica adaequatis , &respectu omnium diceretur Vna , quia erat una ab unitate subiecti attributionis, debeiabat negari, quod subiectum attributionis erat unum ex partialibus, & a partialibus, in speeie distinctum , una siquidem pro omnibus esset speei est ergo , vel est illa partialitas noganda , vel ex unitate subiecti attributionis, non est pro omnibus una species constituenda. Haec igitur exactius sunt explicanda : de quo insta.
11 Respondendo igitur directe arguis mento, dices,quae solidiores Thomistae solet, stilicet, quod dum subiectum formale sit ensrationis v .g. nunquam sequitur, quod Logiea non sit simplex, etsi untis rationis dentur disit incta contrahentia. Ratio est , quia obiectum
formale,seu obiectum inesse scibilis est unum& in esse seibilis dat scientiae specificatio nem, & unitatem. Sed contra, dc in primis
non solvitur argumentum, quia nos libenter
admittimus, quod habitus Logicae sit simia plieis, imus ex subiecto formali ut siet nee no, quod subiecto formali ut sie sit seletie unitas derivanda ; solum dicimus, quod unitas suta
iecti formalis omnibus communis, non est
unitas speeifica, prout unitas speeifica expri-Y mitur
187쪽
mitur per non exprimere ulteriorem differeniatram specificam , quam non potest impedire obieetium in elle se bilis;hoc enim unice inte ditargumentum,semper manens in sua vi.
Is Contra igitur, & arguo sie ; quia quod subiectum eonsideretur in esse scibilis, hoe non impedit, quod intra scibilitatem l
gieam addantur ulteriores disserentiae t ergo. Suadetur propior plura. Primum , quia enstaticinis definitivu,v.g. no solii habet elle scibile In esse entis rationis,sed etia habet esse sei bile in esse entis rationis definitivi. Prob quia alias, nunquam rat O formatissima definiendi seiretur Logico , cum definitio in esse sese bilis non sor et definitio, sed ens rationis. Deinde, quia si supra ςsse puri seibilis , adderet aliquis esse talis scibilis, tune absque dubio
tolleretur unitas scibiluδtis ut sie , undequaque eommunis: ergo, quia datur scibilis tale. ita et alias , vlla taleitate scibilitas vi se , nee
tolleretur, nec Mutaretur , aut extenderetur.
Meundum , quia quod plura eonsiderentur in esse stibilis, non est requisitum de per se,
in statim percipiamus, quod esse scibile sit
infimum, aut iupremum , aut medium: er-
eo possunt convenire in esse stibilis ,& ad dere in esse stibilis ulteriores differentias. Antecedens videtur eouisnaos; alias , vel omnia debebant esse scibilia In esse supre- moentis, dum in esse scibili eonsiderarenis tur, vel deberent esse seibilia in infin. iori speeifieo, ita ut nee scibilia in esse supremo possent amplius descendere, nec ascenders
quae forent stibilia in esse infimo. Ex quibus , cimnis ordo rerum Inconveniret I er
go. Tertium, quia nisi omnia obiecta saeuI tatis intellectivae conveniant in esse se illi, hoc non impedit , quod ulterius stibiles
augeantur species. Suadeo assa mutum ex eo,
quod se ibilia sint in esse υeri; sed in esse veri
potest dari verum tale: ergo. Prob. minor, quia datur tale ens: ergo, & tale verum. Suadetur eonsequentia δ tum , quia tale ensnon sciret verum, sed solum laret verum, ensa taleitate praeei sum: tum, quia taleitas est cognosei bilis,& talis non foret , si non foret vera ut talis: tum, quia eo modo, quo aliquid habet esse unum, habet ,& esse verum; sed tale ens habet talem unitatem , sicuti hoc ens hanc unitatem , alias non soret unum , ut in
se indivisum i ergo & talem debet habere
ris Diees, ita posse evenire , quando ea, quae in esse scibilis considerantur , considera tur in esse seibili valde: supremo, non autem quando esse scibile est de linea formali , ut est subiectum formale Loeticae, in quo casu nullum debet manere scibile, quod relinquat ulteriorem scibilitatem in.specie: aliὸs respectu eiusdem sibiecti plures com binarentur species. Quod enim subiectum in esse scibilis sit formale , nec non , & specificum , suadetur in Logica,ex eo , quod in
i plo, specie , & sor maliter distinguatur abest e stibili , di formali aliarum seientiarii,
ut patet in ente rationis, seu in directione,&c. Sed contra , quia compatibilis debet esu se ex praedicto motivo una ratio sormalis in esse scibilis, cum altera ratione formali. Prob. quia compatibilis est in anima rationali, ratio formalis formae substantialis vise cum ratione formali immaterialitatis, quin detur ex hoc repugnantia in combina. tione distin starum specierum. Deinde, quia ut ipsi intendunt, & in combinatione spe eterum omnes sentimus repugnantiam , non
solum talis datur in subiecto in esse scibilis, sed ,&in esse entis , ut patet in homine : sed
apud ipsos, non sentitur repugnantia in eo,
quod in esse entis, di quid ditatis, definitiora. addat formatissimum suum esset ergo, nee debet sentiri , quod ex alio motivo adiadatur in esse scibilis. Neque aliquid solvunt ex eo, quod ex illa ratione formali differat: quia etsi in se,entia animalis, per lineam sormalem vivendi, aut lentiendi, differret subiectunt a subiectis specificis plurium scientiarum , ut illa ratio diceretur specifica,
nil iuvaret; nec non, ut ulterius haberet disserentias sipecificas. ergo. Tunc enim poterat
diei,quod illud subiectu erat hicci ficu ad eratra A aequivale uter,siquide scientia differret
ab alijs, etsi ulterius non haberet differentias; non autem foret specificum ad intra, Scabsolute , cum in interioribus , ex abu dantia, & intensione lineae, Plures maneant differentiae.1 1 Neque: ex dictis inseras , quod se
tectum sermale det eommunitarem speetia fieam, siquidem entia definitiva , divisiva, &e. differunt ab alijs subiectis per rati nem subiecti formalis. Non inscrtur, quia definitio , v. g. semper differret specialius, de formalius per suam specificam , & sor- mali orem differentiam ; sic enim homo, adhue circa insensibilia, a sormaliori praedicato differt , a rationali scilicet , etsi per alios gradus, sibi non sic speetales, differat.
188쪽
Deinde, quia etsi homo ab insensibilibus siere gradum sentiendi differret , hoc non impediret , quod ultra haberet specificam diffe
ri8 Ab his omnibus aliter se intendunt expedire, & ideo oportebit , aliam proponere rationem, qua directe: opponantur. Solet igitur argui ex ipsis habitibus Logicae , qui lunt facilitates, ex actibus derelictae; sed facilita
ex actibus, circa definitionem, P. g. non reddit intellectum Deilem cirea actus syllogi iami, V.g. ergo, quia habitus non est idem. R.ec pondet novissime Diony s. dicendo , nil obsitare, quod habitus genitus sit effectus actuum,
nam effectus aequivoeus potest habere mai rem virtutem , quam sua causa: Uermis enim productus a Sole potest sentire , non vero Sol eius causa:substatia habet maiorem V1rtutem, quam accidens, a quo , in sententia Thomis taea, producitur: ergo etiam intelligentiae habitus, genitus per regulas definitionis , potest habere maiorem virtutem A extendi ad regulas divisionis , argumentationis , Sc. dc dat rationem ς quia licet habeat talem extensonem, non tamen sor maliter, S: proxime, sed radicaliter, donec per novas regulas divisionis,& argumentationis exerceatur, dc augeatur, per quod augmentum , fit proxime laetalis ad praedictas regulas divisionis, Sce. Deinde, ait Di v s. quod tale augmentum , simul
cum priori habitu , componit uni m numero habitum magis intensum : sicut novus gradus caloris additus priori, esseit unum numero calorem intensum , qui iam est proxime potens produtere alium calorem intensum, queante talem intensionem,solum radicaliter.&remote , poterat. En in summa , Dinnem eon
ras sed contra , dc in primis intendam
impedire paritatem ex eo , quod , etsi aequivocatio in Sole supponat minorem virtutem in ipso , non autem minor activitas aequivocationis est supponenda in principio intelle livo. Suadetur, quia in prima intellectus productione summitur aequivocatio ex parte d-m inutionis effectus , qui est purum accidenti ergo ,& dum intellectus scietatur eum aliis prineipiis lineae intellective , diminutio ςqui voeans est desummeda ex ipsis, de praecipue dupetitur principium i dicere siquidem p ter mus, quod habitus erat aequivocus, non quia in virtute erat maior , quam eius principium, sed quia in virtute erat minor. Deinde , potest
impediri ex eo, quod pWdicta aequivocaticidare potest motivum ad plura absurda et quia
qui vellet ditere , quod intellectus erat ipsum principium amoris , ipso poterat vii fundata mento , & sic dicere, quod actus intellecti Vierant causae aequivocae effectus, ad alterius sphaerae actus habentes extensionem: S: sic pos set extendi principium materiale ad effectus aequivocos spiritualitatis; in Sole enim datve
ad tantam aequivocationem motivum. Tum
quia piaedicta est monstruosa aequivocat id quia liabitus definitionis, v.g. pro dueit sibi si 'mile,& uni vocum, nempe, definitionem , de deinceps aequivoctim , dc di mile, quod in nullo admittit exemplar; quia, etsi Sol possit producere vivens,& sibi dissimile, non autem insimul poterit producere Solem , & vivens: ergo a paritate Solis, de maioris aequivo ei potius debebat admitti , quod habitus definitionis pollet producere syllogismum,&diviasionem , quam quod ista produceret insimul
producendo definitionem. His Ita .l 33. Arguo contra omnem expositionemuci nulla potest dari causa, quae effectus contrarios, & contradici orios, potius quam voluntas , possit ex sua virtute derivat e; sed ex e , quod ex habitu definitivo, v.g. possit derivari divisio, adhuc sequitur maioris Contradictionis combinatio: ergo. Maiorem verita simam reputo, alias Principia liberi, est nat ratis negarem. Minorem suadeo ex contra ria sententia, quia habitus definitivus , v ' posset in primis solius definitionis cognitionem derivare; nec non , & idem simplex habitus pollet cognitionem lolius dcfinitionis non derivare. Deinde , posset idem smplee habitus derivare insimul cognitiones contrarias, Ac effectus contradicentes , v.g. definitionem converti cum definito , de definitio nem non converti eum definito; divisio siqui dem ab eodem habitu producta non converteretur sic et ergo adhuc sequeretur maiorix contradictionis combinatio;voluntas siquidem insimul non potest producere , quo aliquid prosequatur amore, de amore non prosequatur. Nec valet dicere, quod habitus definitio nis extenditur; quia similiter poteramus dicere, quod voluntas extendebatur, esto e ostia nitio exerceret apud ipsam , non solum regulam, seu representationem am i di, sed ,&odio prosequendi. Similiter posset quilibet, pro libito suo dicere , qnod in Anima , una solum dabatur potentia , radicaliter existensa , ita quod per exercitium distinctarum regularua, , α actionum , non foret distincta , sed aucta , aut intensa a &se alia quamplurima principia possemus . . I φ . conis
189쪽
confundere, cum possemus ἰlla ad distincto effeetii, divagare, re dicere istatim, quod illa
illimitatio erat effectus unius principη , eum hoc, vel illo maiori incremento. iri Similiter est nimis reiiciendum illaddictum contrariorum, & novissime Dionys.sei licet, quod illud augmentum , simul elim priori habitu , componit unum numero habit om magis inten in I sicut novus gradus caloris, additus priori, efficit unum numero calorem, &c.Contra, arguo ex ipso dicto; quia ei si qualitas pol sit intendi per gradss caloris, v. g. non autem Per gradus frigoris potest habere augmentum et ergo, etsi habitus definitionis possit intendi per gradus definitionis, non autem Per gradus mentis divisivos, qui sint a lux ipsi divisionis. Suadetur: quia non minus definitio contrariatur divisioni , quameator frigori.ergo. Suadetur;quia sicuti menissura propria graduum est entitas principii, nempe, qualitatis , sic mensura propria definitionis est entitas obiecti; led non minus repugnat, quod obiectu definitionis sit unu eum ob octo divisionis, & argumentationis, quam quod entitas unius qualitatis, nempe , calidae,
sit ea de cum entitate alterius qualitatis , nempe ,srigidi :ergo non m Inus contrariatur demnitivum cum divisivo,&c. quam calor cum frigore.
et Reddes ad primum, dicendo, qualitatem non possse intendi per gradus ealoris , si sit stigida, quia non conveniunt in eadem ratione specifica qualitatis frigus, de calor; at autem habitus definitivus potest intendi per divisionem,quia definitio, & divisio conveniunt in eadem ratione specifica obicisti. sed contra, 3c praeter ia m dicta , arguo siet si aliquis gradus qualitatis frigidae,v. g. posset intendi lum ne intra aliquam lineam , intra quam aliquis alter gradus intendi non posset, absque dubio diceremus, quod etsi haberent unam radicem, non autem specifice unam. Addo,quod in tali casu non postet diei, quod illud,etsi soret ausementum, erat idem in specie augmentum: ergo eum habitus definitivus possit iniendi summe per lineam, per quam non intendatur divisio, debemus dicere ,quod nec radixerit Una in specie, nec quod in specie unum sit augmentum. Augeo vires argumenti, & impedio responsionem se:est imperceptibile , quod qualitas frigida ita disponatur,quod aliquando possit intendi summe per unum gradum aliam lineam constituendo, & quod aliquando, scilicet , ex exercitio omnium dispositi nuin, aeque sit intensa per Omnes gradus: ergo,& est imperceptibile, quod ipse simplex habiatus definitionis possit aliquando intendi intra solum gradum definitivum , & aliquando ita
disponi,quod ex exercitio omnium regularum aeque intendatur quoad alios. Vel sier etsi siepossibile, quod aliquis gradus caloris intendatur intra ulteriorem lineam,quin ex aliquci motivo non intendatur ali j,quod vero unitas ipsorum foret specifica, non est possibilet re go a sint ili. 23 Nee valet dicere eum Thomistis, nil de novo produci, sed habitum praeexistenistem intendi per maiorem radicationem. Non enim valet, quia similiter dicemus de omnibus ex absurdo supra positis. Nec ullis viribus
poster impuguari, qui similiter diceret, quod
eum intellectus per omnes suos actus tendae
in verum , sub eadem ratione formali veri, υni eum praecise habebit habitum, per mai rem radicationem intenium t unde posset deis ducere , quod non dabantur plures scientiae, sed uniea, per maiorem radieationem intensa. Dixi confidenter, quod nullis viribus potaset a contrariis impugnari; quia ut impugnaretur, debebant recurrere ad distinctarum regularum exercitium , a quo statim se expetadiret dicendo, quod etiam sub eadem ratio ne sor mali, distincto regularum exercitio, ulterius subiecta in Logica eontemplabanturi vel debebam retur rere ad alios modos disia tinguendi rationem formalem, & tendendi ad illud ; a quo etiam te expediret , quia nil distinctius, quam tendere copulando, dc dia videndo, iudieando, & discurrendo et itaque,
nil pollet obiici , ad quod explendum non
suffieerent undequaque rationes. ergo &c.
ret Bite. r. seustra fit per plura, s quod potest fieri per pauci ra ; sed unus hastus simplex
sufficit, ut inelinet ad notitiam omnium logicalium: ergo frustra plura ponuntur. Prob. minora MartineZ de Prado tib. 1. que - 4. una lux potest plures colores specie dissere Ies illuminare, de una ratio sub qua, elu rex
rationes materiales, sicut una forma Insoriamat plura corporis membra r ergo una inclinatio potentiam illuminans in ordine ad unum formale obiectum, sufficit ad inclinandum in notitiam omnium, positis obiectorum speeiebus ,& diversis mediis materialiter differentibus, in ordine ad unam sorma lem rationem. Respondendum sentio, eo cessa maiori, negando minorem. Ad minoris
190쪽
ris probationem respondendum est , concessio antecedenti, negando consequentiam , magnam signando disparitatem. Ratio stat in hoc, quod colotes pollunt este disserentes in specie phusica, non autem in specie intentionali, seu viilbili, eum sie proportionem servent in vitabilitate; quo pacto etiam admittimus paritatem, quia eadem lux definitionis Brinalis , de intentionalis susticit pro illuminatione plurium rerum in specie differentium : differeniatium tamen in specie physica: v. g. lux logica, per hui, is regulae illuli rationem, scilicet, definitio debet constare genere,dc disserentia, illuminat intellectu circa omnes species physicat: at aute, circa luce ipsa ponimus in logicis dis serentiam ulteriorem, cum dentur diversae regulae, quae sunt propriores luces illuminandorum, ita ut intra ipsum elle intentionale dentur
diversae luci; sphaerae , de sic nil mirum , quod luce definitionis sermalis, de intentionalis, ni 1 resplendeat lucis intentionis divisivae , de syllogizati ae . Itaque, argumentum supponit in conlequentia salsum; supponit squidem,quod media sint in ordine ad unam formam male rialiter diversam et ad quod probandum, multum restat; quare libenter admittimus, quod una ratio sub qua plures rationes materiales poterit illa minare. Neque aliquid probat ex pluriu corporis m broru inserinatione, imo
ex ipsia sumimus instatia;quia si forma sit materiat is, sub diversa formalitate, diversae parti materiali eorresp5det: et si sit anima rationalis, est nimis notandit,quod i a quod ipsa non possit dividi in se dividit ii r quantum potest in membris , siquidem si in capite discurrit, non discurrit in pede: si ergo pura materia , quia diis versa, hoe distinctos effectus indueit, quid dicemu 1 dedistinctis formis,in quas Logice subiectum dividitur tergo dce. 1 2s obiicies 2. Logica absolute dicitur,
de est una scientia; sed non est una unitate Ordinis, nec unitate physicae eontinuationis, vel contiguationisi ergo est una unitate simplici ratis. Maior est certa , Dei saltim in communi v . Minor sita detur quoad primam partem quia alioquin non daretur nisi una scientia, quia omnia,quae scimus, possunt hanc ordinis unitatem habere et tum ex parte cibiecti , quia omnia conducunt ad notitiam entis; de etiam ex parte subiecti,quia adunantur in eodem Intellectu. Consequ ns autem non videtur pota admitti;alioquin pari ratione,omnes virtutes ellent una virtus,& omnes artes essent una arrinec videtur ad quid ultra species obiectorum, poni sit opus habitu scientiae,si sotti adunantur nitate Ordinis; quia ordinis unitas solis spe
ciebus haberi potest .seeunda pars minoris probatur a Mattinea de i rado,qua relinquo, quia nobis non eis nec est aria. Responderi potest facili me,concededo maiore,&di cedo ad minois re, quidquid de unitate ordinis diversimode insta explicemus,ecitra dictam e Pradi sisseere nobis, quod Logica sit una unitate sor mali generis,quae respectu a Ilaru scientiaru pro eoadem supponit,ae si soret specifiea. Ratio suffi
cientiae. suadetur ex eo,quod illa unitas possit pro scientia considerata, quae scientiae dei dita serentiam eum alijs ab ipsa, de insimul unive salitatem, δ: uniforniem communitatem cum aliis intra ipsam:ergo cum unitas generis,modo explicato supra in resolutione ,hoc habeat, illa sui scit. Fundamentum reliquit Scotus in Praambul: I r. q citatus ἔ ait enim , quod ad scientiae formalem rationem, S: unitatem suffieit unitas illius subiecti, per quod si respondeatur ad interrogationem, quo ἰiein lSufficienter scientia dignoscatur: sed sussciet et Logica dignoscitur ex unitate,dc ratione entis secundo intentionalis,etsi distinctae sint inte tionum species rergo illa ratio subiecti, dc untiaratis pro Logiza tussiciet, etsi talis ratio non sit logicorum species infima. Ex quibus sessio cienter impediuntur omnes praedicii argumen. ti illationes: si ecies siquidem Logicae unitatem propriam possunt habere, quin habeant unitatem ordinis, ut a Prado intellectam , de unitatem infimam in specie, ut ab alijs contrari jet
1 obiicit 3. Dionys. ex Bachoni :eadem in specie scientia agit de ratione communi,dc de particulari:de toto,dc eius partibus; sed Logica agit de modo differendi incia in uni: ergo,dc eade in specie agit de modo disserendi in particulari Ptob. maior, quia ad eam de scientia,ad qua spectat agere de natura humana, v. g. spectat etia agere de omnibus eius rationibus particularibus : ergo. Responderi potest distinguendo maiorem ; agit de ratione communi, de de particulari,quando particulare addit rationem formatiorem , dc ulteriorem in specie differentiam, negatur; quando particulare nullum medium specificum addit supra rationem formalem subiecti in commmuni,
conceditur. Deinde,concella minori, negatur consequentia. Itaque ut recte praevidit Scotusi . d. I. q. s. ad eumdem habitum spectat, aliquid cognoscere de communi,ac de particu lari,quando particulare est tale,quod demonstrativς eognitioni non positi proponere aliud medium , quam ipsam communis definitionem;in quo casu, per ipsam definitiqnem speciei manifestantur illa particularia , quorum