장음표시 사용
231쪽
autem ex parte formalitatis unitatis seuti aecidit in quovis concreto exprima, & seeunda intentione formato.
a 3 Et quia hoc punctum difficili mum
est, illud suadere intendam ex his, quae examinata reliqui iniι,. I. dis . I. quast. 2. It que dico , non sequi per rectam illationem, quod etsi unitas praecisionis non repugnet naturae de se , unitatem precisionis a parte rei convenire naturae. Ratio est , quia ut ibi dixi cum Doctore, bene potest aliquid alicui de se non repugnare , & nilominus tamen illud non polle habere nisi per intellectum a quod efficaciter suadeo ex illa ratione irrefragabili Seori, naturae non repugnat de te elle una versalem ,& consequenter neque elle Unam postive in pluribus, ali s repugnaret, quod intellectus line contradictionum eompositione pollet illam universalietare; & tamen ex hoe non sequitur,quod onitas Logiei Vniversi sita parte rei in natura ; ergo licet unitas praecisonis naturae de se ncin repugnet, non debet ex hoe inferri a parte rei unitas praecisionis m- ipsa. Unde eum in primis intentionalibus dentur etiam non repugnantiae, It circa ipsa exerceantur principia, & potentiae rationis, hine est,quod cum formae,quibus exercentur, sint rationis, eis non repugnantiae sint reales, rationis dieitur exereitium ; & sie etsi a parte rei sit natura, cui non repugnat praeci sio, non se praeciso est a parte rei; at exercitium dis. tinctionis sor malis ex utraque formalitate,&Vndequaque est a parte rei, ut suo loeo dieetur exactius r Contra predictam Motistarum re is lutionem, duplicem rationem non parvi momenti tradunt deinceps. Prima est , quod ex
tali resolutione sequeretur, quod praecisio naturae facta per intellectum ab individuati nepotius erit divisio, quam praeciso,& sie intellectus falletur per talem ιntellectionem, quia se intelligendo , non solum intelliget rem, ut est a parte rei,sed etiam sub opposito. Prob. quia a parte rei est eum singularitate; sed intellectus non solum eam intelligit sine singularitate , scd cum communitate positiva ei oppositar ergo non solum intelliget rem, ut est a parte rei, sed etiam lub opposto. Secunda stat in hoe , quod non pollet salvari
veritas illius axiomatis Philosophi ex E. Ph f. I 8. quod a rahenti aem non est mendaerum,quod passim interpretatur de abstra tione praecisiva,non de divisiva, quia haec sine
mendacio exerceri non valet:ergo.
as His, de similibus oppositis existimo
Responderi deinde sentio ad primum , pollesentistas negare,quid intellectus fallatur. Ratio est, quia tune non falI,tur intellectus, quando percipit aliquid in ente , quod percipere,enti de se non repugnat; sed enti de se, scilieet naturae , non repugnat esse in alio , in
illo, in quo est specificative , neque ipsi de se
repugnat esse eum positiva indifferentia reupeetii omnium:ergo habet in se sufficiens motivum a parte res , ut per illam rationa Iem praecisionem non fallatur intellectus. Deinde, ut bene hine notat Mastrius,& pluribus rati nibus in contrarios notavi ego in loco immediate supra citato, praedicta oppositio etiaab illam opponentibus est solveda , quia quomodocumque supra fundamentum universalitatis discurrant, ipsi debent etiam eonced re, posse naturam concipi sub universalitate, quae repugnet singularitali, ut singularitatem habet a parte rei; si enim sne me iacio ponunt praedicative idemptitatem , etiam sine mendacio poterit abstractive tolli. Uideantur dicta ibi, quia plures imminere sentio instantias,
quas solvere bine solum dictis , non Deila
6 Noto hine, quod adlvie Mastrius, αalij huius viae Seotistae, ni fallor, debent diis re, quod unitas pr isonis, etsi desumat fundamentum ex distinctione forma Ii nat rae,non sequi ex hoc, quod unitas praecisionis sit a parte rei, ut est ii parte rei ipsa distinctio
formalis. Quod non debeant renuere unitatem praecisionis desumere fundamentum ex-
distinctione, insertur; quia iam quod preessio non sit ipsa distinctio a parte rei, debet saltim supra distinctionem a parte rei su ardalias de omnibus indistincte pessemus forma re praeeisionem. Quod hoc fundamento admisso, non sequat ur, praecisionem esse Guti distinctionem, suaderi potest in immediatio iari, & vltimo fundamento,quod est tale a pariste rei ad universalitatem; in quo,etsi sit reale,sundatur immediate uniuersalitas rationitisiel ieet comparatio sequatur ad praecisionem. alterius lineae est natura, ut eomparata, ac vepricis :ergo lieri praeeisio gradatim ascederet ex distinctione, alietiit1 lineae possiet tile natu-rR, ut Praeci sa, ae ut distincta. II Argumentum maioris roboris in ta
ius viae Scotillas desumo ex D. κ'. Sub. in z. d. 3. qa st. 6. . ad qua tionem ergo. Herse -- arando autem , ubi intendit Probare , quodsi gularitas nequit constituere totum, Cuius
est pars in esse quidditativo , sed in esse a Iterius rationis,ad quod haec permittit: quaa 1 rellia
232쪽
telligenda quamcumque entitatem cymddιtativam,locysendo de qmdditativa emitate lι- mitate , non habet in quidditate intellecta,
alij Seotistae unitatem praecisionis admittentes, non negant , quod merito distincticinis Ormalis possit cognosci quidditas naturae,nse intellecta lar malitate individuationis;& qua-do hoc negem potest facile suaderi, eo quod receptum valde sit apud Scotastas, quod in
virtute distinctionis formalis possit quilibςt
beatus videre naturam divinam sine attribu
tis, & unum attributum sine alio , quae visio realissima undeqn que foret: go , & cogonitio percipiens formalitatem naturae sine forma itate individuationis aequet pollet dari, ita vi etiam realiter,& ὲ parte rei existeret.
ag Sic formatur argumentum : sufficit:ad universalitatem naturae illa praeeis ab tractio; sed illa ellit merito distinctionis fommalis r ergo ad universalitatem naturae sus icit unitas praecisionis merito distin 'ionissor malis. Maior prob. quia ad Univer talitatς naturae sufficit illa praecisio, quae praecise iiis
ficit, ut natura immediate comparetur ad
individua; sed pretedicta praecisis sufficit ut ad
individua immediate comparetur: ego susi sit ad universalitatem naturae illa praecisini abstractio. Maiorem suadeo; quia udιim praecisionis,etiam ut intellecta a Mastrio, de ab aliis , adnue requirit comparationem , quia omnis praeeisio est seisiva naturae ab indivi duationbus , dc ό eontra Omnis comparaIro, etsi levit r, seu dispositive, de tentati vel, est Indi νiduaticinum respectiva, ad illa siquidem emperate eonvertitur: ergo ad universalita tem naturae non potest requiri ali praecisio, quam ili3 , quae praeelse sufficit , ut ad individua immediare eomparetur. Minor tam primi, quam secundi syllogisiui potest liladeri; quia illa praeeisio suffieit, ut ad individua immediate natura eomparetur, iuxt* qu N in
nullo individuorum intelligitur : sed sufficit
praeeisio merito distinctioni, sor malis , ut nullum individuum intelligaturi ergo sufficit praeeisio merito distinctionis sormatis,ut ad individua immediate comparetur. Minor huius syllogismi iam admittitur. Maior, in qua est disse ultas suadetur : quia illa comparatio Praeei se requiritur post praeeisionem naturae, iuxta quam natura intelligi possit in omnibusrergo,& illa praeeisio ante comparationem requiretur in natura, iuxta quam natura possit intelligi in nullo; idem enim videtur ascen dentis,& descendentis gradus.
ets Propter hoc argumentum nolui ex professo anirno, Mastrii, & aliorum sentent iam amplectere, advertens in initio resolutionis Mastrii, dc rc liquorum,opinandi in dum debere antecelli ex suppositione, quod
unitas praecisionis requirat in natura, non solum formalem , sed ,& realem indemptitatis seiunctionem positive: , de simplis iter , tune,
de semper existimans probabilissimam reli quorum Scotistarum opinionem , quam non minus approbo, dc summa probabilitate veneror. Verum enim ver6 , ne aliquibui voluntarie contentio su) videar, in Mastrii,&aliorum favorem , lauic argumento exhibere solutionem intendam. Eo Respondendo igitur ad argumentum, sentio, posse admitti sine formidine,qitae nar rat textus, & quae ibi ex textu immediate deis ducuntur. Demdε ad formationem argumenti responderi debent illius viae Scotis ae,negasio maiorem. Ad ipsius νeritatem probantem θd'glsmu' , debet responderi concedendo maiorem , nec non , dc illius probatio am, negando tamen minorem quoad litam pyrtςm,s ilicet,quod unitas praecisionis comparationem requirati 't autem quoad secundam partem positam , ut causaIem, potest distingui minor siet omnis praecisio est scisiva n Iure,prirative:,&PurEBrmRliter,permittitur;
positive,& ablolute, negatur, Unde melius ref
indetur, bsolute: negado ill parte . quia proprie loquedo illa praecisio,no debet dici seisio, seu separatio naturae,quia distinctioni sorma Ii impronussime convenit separare, cum I sςparabilitatem interformalitates,quas distinguit, requirat Et quomodocumque sit , n ganda est consequentia. Ad probationem mitioris utriusque ty u0gismi, responderi potest diltinsuendo maiorem sic; illa praecisio iussicit, ut ad individua natura immediate comis patetur, iuxta quam in nullo individuorum intelligitur, ut intelligatur non esse in nullo, neuti post eomparationem intelligitur , posse esse in illis, est verum; si ita intelligatur non esse, quod non desinat rite in illis, sicuticonia tracta intelligitur esse in illis, est falsiim; de sinit enim elle in illis solum privat 1υe , flesormaliter,per non intelligentiam individuorum ex illa precisone; & est absolutet,& reaialiter per intelligentiam ellendi in illis ex e tracticine. Deinde sic distinguenda est minor,& neganda est consequentia. Denique ad probationem maioris respondeo concedendo antecedens , & nego consequentiam et vel, ut
eoeno leatur di sparitas, sic distinguo; illa pr eia eisio fusicit iuxta quam natura pol sιt in te j-
233쪽
ligi in nullo, nullatenus, est verum ; aliquomodo, est falsum. O itaque sormam distinctionum explicando, dieo , firmiter Scotistais in hoc prinia ei pio sistendos , scilicet, quod natura ut realiter idemptificata cum Petro non potest habere unitatem positive,& absolute ad Wniversalitatem requisitam , quia ad universalitatem istam requiritur , quod expedite natura dicatur de quolibet aeque, praedicatione dicente ,hoc est hoc; sed absolute non est verum dicere, quod natura ut idemptὲficata realiter eum Petro sit natura Pauli r ergo quousque praedicta idemnitas divisve non praescindatur,vnitas praecisionis ad universalitatem sus-ficiens, in natura non intelligitur. Sistendo igitur in hoc principio, ad reliqua procedamus, Dicebant igitur, illam praecisioneni su D scere, penes quam natura in nullo intelligi valeat; quod infregi, quia ne n solum requiritur, quod intelliditur in nullo, sed quod in nullo ititelligatur nal latenus , & quousquo non intelligatur, neque realiter esse in nullo, non intelliguur,quod sit nullatenus in nullo. Nec valet, quod tunc natura in in livi uo nullatenus intelligitur; quia etsi verum sit, quod non intelligendo individuum, sequatur, quod naturam nullatenus intelligat in individuo,quia indi Widuum nullatenus intelligit; at autem prout nulla .enus eam in individuo non intelligere , expr,mit eam intelligere sine individuo, omnibus modis , quibus eam
sne illo potest intelligere, eam siue individuo
mon ἰntelligebat nullatenus Unde hinc est notanda aequivocatio ΠΜUatenari, ut privativi,&υt divisui, ex qua aequivocatione praecise
Quae omnia convincere intendam ex prudenti isterpretatione intellectus ; dum enim intellectus intelligit naturam privative, hoe est,non intelligendo singulari. alam, tunc etsi istum sis , quod nullam singularitatem percipiat, tamen ii dum intellectus vellet naturam proxime communicabilem relinquere erga plura, interrogetur a ratione, an comis
municci Damibus Iridiv.duis naturam realiter
eum Petreitate comunctam' Respondebit negative , dc suam praecisionem exprimendo, realem Ieriinctionein affirmabit in actu praeiaeindente: zrgo cum ille nrogrellus in universali Eando, rationalis , S recte fundatus sit, dum int,llectus tale requisitum rcalis seiunetio iis non 3gnoret, unitatem praecisionis a solute,& politivae ad universalitatem fabri eare, seu ratiocinare debebit
et 3 Deiodς ad illud , quod illa comparatio preelse requiritur post praeeisionem,iuxta
quam possit esse in omnibus: ergo,& illa pre- eisiosus ier, iuxta quam non intelligatur in aliquo,quia idem est gradus ascedentis,& deiaeendetis Respodendsi sentio, eade proporti ne debere se rvari in gradu a seendentis,& deiacendentis,qunndo non aliter ascendit, aedeseendit; at tune erintrahendo naturam, desistendit per gradum positivae idemptitatis; dum
autem praecisec non intelligit singularitatem, non ascendit absolute, quia etsi ascendat non intelligendosngularitatem , tamen hoc non impedit , ut eum singularitate non ascendat, cum possit ascendere cum illo, cum quo non inteli igit ascendere: quia usque adhuc con sortium non negat. Ex quo insertur,quod a solute non ascendit, quia si dicant aleendere, eo quod nulla singularitas intelligatur cum natura;eum etiam nullam singularitatem seiuncta a natura Intelligat, dicam ego, quod non ascendit, sed ex motivo, ex quo ipsi praecisam , ego naturam percipiam contra tam . Et quia in haec tam nomen , quam aequi voratio imminent, illa ampli ut non in
i Idi modus inter RR. peris re
& ad ipsos inclinari videtur noster Mastrius . 9. metaPh. quast. 8. num. Is s. qui Omisnes allerunt sumeere abstractionem ab unci individuo. Ita etiam novissime M. Dionus. Blasco, suum Doctorem Resolutum in hune sensum expωnens. Secundus ver6 opinandi modus est aliorum eum Franei seo de Oviedo
Contro. 3. Let. ρunc. 7. tenentium, naturam a pluribus debere esse abstractam , ut de pluribus sit per praedicationem proximu expedibilis. Exit imo vero,quod dum primi modi
Auctores dicant, naturam non requirere absistractionem a pluribus, loqui de abstractione possitiva, no autem denegativa;quia certu est, quod natura ab ipsis si e no abstracta, no post et de illis praedicari; requiritur enim , quod non maneret, seii fuisset contracta in illis, quo pacto erum est, quod natura abstracta est negative hoc est non contracta; non autem illam ab L
234쪽
abstrahit intellectus positive; vel quἱa natura, quae abstrahitur Petro v. g. de se cognosciis tur, quod non est in alijs,& sic non requiritae maior abstractio; vel quia intellectus non inistendit abstrahere alio modo , quam requisito, & hie sussieit ab uno. Vnde notat hinc bene Mastrius,quod du Auctores primi modi ai ut, naturam abstractam ab uno individuo,abltra. hi etiam ab omnibus, non asserunt hoc absolute, sed sic limitatE , quod, nempe, ita se ii est, ae si praescinderetur ab omnibus. ART. V.
EVISCERATUR DIFFICU Gras, resolvenda deinceps.
ets Uni praesentes disse uItates ne dum sint subtilibus speculatio isnibus permixtae , quin etiam versatili rationis, & precisionis vento malo si ex parte subiectae, ingenia torquent, di vix quidquam sine anxietate valet secura mente determinari: qua propter eviscerare,& eas in controversiis eommovere intendam , ut deinde pro libito quisque resolvat, sic tame,qunddum probabilem quibuscumque viam aperia, probabiliorem innuam,& ad eam inelinabor. et 5 Prob. eum prima sententia lassicere naturam solum ab uno fieri abstractam , re quiri tamen, quod abstracta,negative respectu
omnium cognoseatur. Prima pars resolutio. nissiadetur; uia natura, quae est in Petro v. g.
vel est eadem positive cum natura , quae est in Paulo, vel non' Si est eadem positive i ergo in re datur natura positive eadem in pluribus e Per consequens abstractione non indigens ad
universalitatem. Si non est eadem: ergo natu
ra, quae abstirahitur a Petro , non erit positive eadem cum natura , que abstrahitur a Paulo ergo quod abstraheretur a duobus,non posset .este universale. Prob. eonsequentia, quia illa sola abstractio sufficit ad universalitate, quae positivei de respectu plurium tener, quod absisrrahit; sed in ea M.quo natura Petri, de Pauli abstraherentur , abstractum positive idem noularet: ergo quod abstraheretur a duobus,non possct este universale. Prob. minor, quia si solum abstrahat naturam ὶ Petro,per vos non abstrahit naturam a Paulo,quia natura Petri non est positive eadem eum natura Paulliergo dum abstrahat naturam a Petro, Sc naturam a
Paulo, vel abstractum non est positius idem, vel non abstrahit,ouciderat in Petro & quod erat in paulo, siquidem quod erat in Pctro,dcin Paulo, non erat positive idem. , i - Sed hec proh δtio plus propugnat, qu3 Intendit res lucio probat siquidem , non soluab uno abstracta sufficere .sed sie semper abntractam , requiri. Sie ergo suavids siladelue
intentu: natura abstracta ab uno individuo esterρ dicabilis de reliquis ergo visit universalis, sufficit, quod abstrahatur ab uno. Prob. anteis cedem,quia natura Petri ferirata,& praecisa a Petreitate, nil habet,ex quo ipsi repugnet pre- dieari de Paulo i ergo natura abstracta ab uni eo individuo est predicabilis de reliquis. 23 Rer spondebis ex oviedo,natiir E ab se tractam a Petro, aliquid habere , ex quo ipsi repugnet de Paulo predieari, scilicet,nsi sui se a Paulo abstractam. Ne ue contra hane solutione aliquid instant inferentes cotra Ovie dum,quod felicet,ut sit prςdicabilis de omnibus, requiritur,quod ab omnibus abstrahatur, quod saltim pro hoe statu repugn3re videtur abstrahenti limitato. Non enim est roboris instantia,quar e Oviedo similes illationes conia cedit, & sine so rmidine concederem ego, quia neque Philosophus,nequό Scotus p xplicarunt, de essentia universalis esse proximam pr*dicationem de omnibuε, sed praecise de pluribusa universale enim non est unum aptum de minnibus; quod suadeo, quia ad praedicationem non susscit predicabile, sed requiritur subit ei. bile: erto sci tum natura erit expedite pidicabilis respectu illorum,quq cognoscantur subjicibilia; quia sicuti non erie natura humana praedicabilis, quin natura humama cognos catur, neque Petrus, & Pauluserunt subjicibiles, quin Petrus, de Paulus cognoscantur, siculi erino Leitur natura humana; sed idim est de omnibus: ergo. Melius igitur instabunt luet natura, quae abstrahitur de Petro, solum est praedicabilis de Petro: ergo solum erit prpindicabilis de Paulo,na tuta, quae abstrahitur de Paulo; sed per vos natura, quae abstralutur de Petro, non abstrahitur de Paulo: ergo nunquadabitur natura universalis, cum sicut natura, quε abstrahitur de Petro, non abstrahitur de Paula, Petro,neq; natura,ρος est predicabilis de Petro,erit predicabilis de retro,&de paulo. α' Respondebis his, vera probasse ex sup positione, uod natura divisive abstrahatur a Petro,& Paulo , n6 autem ex suppi sitione, quod in sint ut abstrahatur si ducibus, tuc enim sicuti insimul foret abstracta , insimul foret pre litabilis Sed contra,quia ex eo,quod insimul sit abstracta, dissici se suadetur, quod sipuna, quod νι debatur intendere prima ratio in horu sentetia,quod sic Ladet: per vos solii est predicabilis de Petro natura ,quado solu est abstracta a Petro:ergo etia,du a Petro abstrahatur natura insimul eu Paulo, etsi insimul cu Pa lo. solum erit predicabilis de Petro natura, quae solum fuit abstracta ab ipso ; Sc soluerit predieabilis de Paulo natura, quae etsi instinta mul
235쪽
mul eum Petro, solum sultabstracta a Paulo.
3o Insto aliter , ut cognoscatur , hane quaestionem de puro nomine trabere controversam, quod non sine magno fundamento pravi luet mi Philosophi notarunt. Insto siet nil remigrat naturae abstractae a Petro, ut sit prae- dieabilis de Paulor ergo. Prob. antecedens,
si aliqv d obstaret, maxime non esseὰ Paulo abstractam ; sed hoe nil obstat : ergo. Prob. minor, quia tussicit , vi sit praedicabilis de
Paulo natura, quae abstrahitur a Petro , quod coerio scatur non minus realiter seiuneta a Paulo,aceognoscitur a Petro; sed quin absotrahatur a Paulo, cognoscitur non minus rea
liter seiunista ab ilici r ergo ut si praedicabilis de Paulo,nil obstat,quod ncin sit abstracta auillo. Maior videtur universale fundamentum admittentiu unitate positivx praeeisionis. Minor suadetur,quia natura,quae solia cognoscitur abstracta a Petro,evidentissime cognosci tur realiter distincta a Paulo t ergo quin ab trahatur a Paulo, gnoscitur no minus realiter distincta ab illo. Prob. antecede iis, quia evidenti sit me cognoscitur,quod natura, quae est abstracta a Petro, erat natura , quae erat realiter in illo, de non in Paulo: ergo natura,
quae solum est abstracta Petro,evidenti silmό cognoscitur realiter distincta , & seiuncta lPaulo. Deinde s ade ur, quod suffieiat se s
iunctam cognoscere naturam , quia si intellectui praeberetur natura sine omni differen hia individuali , in tali casu, superflua foret ipsi machina lationalis,& Iaboriosa praecisonum, abstractionum , & reflexionum est , natura ab uno individuo abstracta , ipsi proponatur ab omnibus seiuncta,commodius habet naturam universalizandam , & praedi-eabili Eandam de illis. 3 r Dices, preducta vera videri , coincia de re tamen eum eorum mente,quia si dicitur, quod natura abstracta a Petro , cognoscitur set uncta,& distincta ab alijs t ergo luphonitur, naturam etiam abstrahi ab illis; non enim est aliud naturam abstrahere i Petro, quam ipsam eognoscere seiunctam ab illo. Deinde, si intellectus abstrahcns naturam a Petro cognoscit evidenter , ipsam non esse abstractam ab aliis: ergo eognoseit , quod non potest de ali is praedicari ,qui a s natura Petri cog-
hosceretur non abstracta a Petro, de Petro impredi eab dis cognosceretur: ergo si ncitura Petri coanciscatur non abstracta ab aliis, impraedirabilis cognoseetur de illis. Denique, quia videtur impracti ea bilis error, ponere rea Iem seiunctionem,ut circunstantiam prae dicationis: praedicatio enim est idem plificans naturam cum subiectis,de quibus praedicatur natura; ergo hoe , quod est requirere realem seiunctionem a subiems, videtur in natura opinposita cireunstantia. Fateor,ista non este cum
levi sundamento formata, ab aliis instringi tamen intendetur , etsi ad quaestionem nominis deveniam sis. In primis dicent, quod etsi natura abstracta . Petro eo gnoscatur seiun ra ab aliis, nunquam tamen ita positiυe abf- trahitur ab at is, scuti dicitiirat malii a Pelio. Ratio est, q ia natura abstracta se a Petro,sc iam cum Petro fuit realiter idem plificata ergo praeterquam quod cognoscitur, quod ab aliis non potuit se labstrab; . eona noscituros id m abadiis realiter seiuncta. Dicitur ta men negative abstracta , tum quia eognoscitur, quod in aliis non est contracta natura, quae, praeterquam quod a Petro coenciscitur abstracta, cognoscitur ab aliit distincta : de etiam quia eum natura Petri solum sit realiter coniuncta cum Retro , eo ipso quod eum Petro deperdat con Iuntionem , elim nullo iratam habet, quia cognoscitur seiuncta ab omani disserentia, eo ipso quod a Petri differenati a seiuncta cognoscatur ergo eo ipso,quod 1 Petro positi ve abstrahatur , sequitur idem, aes ab omnibus abstraheretur;quod vocatur nidi gatiis abstrahi ; sin aurem hoe , ab Autoribus contrarii modi , rigoro se abstractu vocetur,1n quaestionem de nomine incidemus. 32 Ex quibus inseres ad secundum, quod intellectu abstrahens naturam a Petro , costa noscit illam non abstrahere ab ali js, ab illa si quidem natura positive solum aufert diise
rentiam, cui erat conium'a t ereto cum eon:
iunctam solium Petri haberet differentiam, si cuti illam abstrahit a Petro, insertur , quod non abstrahit ab aliis. Cognoscit tanten, et praedicabilem de illis, quia est ab illis negati υε abstracta, scilicet, eis videat, non esse alita tractam ab illis, videt, seu non viwet illam in ills contractam; quare si illam id et praedicabilem de Petro, insimul, Ac eam videt de Omianibus praedicabilem. Ratio ςst,quia si aliquod
maius ius posset dari, ut Petri soret praedicabilis, max mε, fuisse eum Petro coniunctam; sed eo ipso quod a P. tro sit positive abstracta debent in fallibiliter dicere , quod manet res pectu Petri, ac si non sinisset realiter c ni uncta,alias imperceptibilis hiret sitiva abstrae tior ergo eum respectu iiDrunt , nec magis, nee minus seiuncta cognoscatur, nullum datur ius,ut ps ti is de Pptro, quai, de aliis exi
3 3 Denique ad ultimum,n5 minus est ab ipsis respondendum, sto unitatem precisionis ad praedicabilitat m requii alii. Dico deinceps ego, no esse opposita preditationi seiunctionis
236쪽
De Universali Metaphysico. si se
ei reunstantiam , Imo corroborare naturam, si non ut intensus praedicetur, ut extensius,& universalius exerceatur. Verum enim est, quod se iunctio opponi tur idem plificae praediis cationi : at autem cum naturam esse de pluribus preaedicabilem, impediat esse cum vno determinate comunctam, quo magis ab isto seiungatur,eo magis indeterminata conside rabitur: ascendit enim ab uno , ascendit ta-
me visne impedimeto descendat ad plura: se enim quanto magis lapis ascendit, tanto maiori pondere descendit; dc etiam in lapide vi detur eirennstantia ascendendi .descentui opis posita; non tamen eit , ut videtur, quia ascendendo non dubet descendere , sed postquam cessat ascendentis impulsus; sie pariter nil contractioni insimul repugnantius , quam abntractio, non autem succcsivet, quia postquam natura abstracta est eum circunstantia seiunctionis, et dat intentionalis impulsus abstrahentis, & statim est in promptu, ut comparatione descendat usque ad ima, & inferiora inhumana sphaera. De nudatur en Im natura abstractione, sed ut sic reddatur habilis, ut pluribus induatur et unde concludo, quod ex vi purae abstractionis improportionata maneret natura , ut intentionaliter idemptificaretur, si comparatio deinceps ipsam non respiceret,&vt vicinam consideraret ; quae omnia adhue in tabula rasa, ut eo loribus amplianda, sen- militer experitur.
Sed haec omnia pro viribus augendo, adhue die es, quod etsi illa natura abstracta positive sit a Petro v. g. nuquam erit praedic bilis de reliquis, quia etsi cognoscatur realiter seiuncta ab illis , eo noscitur etiam, quod ab illis non fuit positive abstracta ; nilne siet ergo natura aliorum manebit positive in iliis: sed ex eo natura Petri non abstracta a Peteo non est predicabilis de reliquis,quia est positi νε coniuncta cum illor ergo licet natu ra abstracta a Perro sit realiter semcta teliquis, non erit praedicabilis de illis, inallis siquidem datur in unoquoque natura coniuncta; sicuti enim natura , quia coniuncta cum Petro . non est praedicabilis de illis, etsi ab il- Iis realiter seiuncta; sic neque natura Petri Wisi seiuncta a Petro erit de illis praedicabilis,quia illorum naturae non erant ab illis separatae. Hare solum instantia est eximii rohoris manens sub umbra Auctorum primi modi. Respondebit sorsam Dionys. Blateo ex his, quae adduc It in 3. dist. 6. quast. 3 art d. quod ex suppostione,quod natura sit abstracta a Petro , dicitur proxime predicabili, de reliqui quia ut praecisa a Petro, si a reliquis Precisa, non requiritur , quod reliqua elarό eost nos. cantur; ac per consequens,dum abstracta a Petro intelligatur sine reliquorum differentiit, ab istis erit negative abstracta, siquidem erit intentionaliter indifferens ad existendum millis, quin requiratur illa expressa cognitio exclusiva propriae naturae in quavis singularitate, penes quam ponebat impedimentum insitantia ad praedicationem. Sed ista preterquam quod instantiam directe non exonerant, iam supra existimo reiecta, & impugnantur amoplius; quia uniuersiale est inferiorum quid expresivum; ergo sie erit universale , sicuti sine inferiora ; sed inferiora solum confuse sunt
talia: ergo, & natura solum confuse erit universalis. Prob. amplius, quia sic requirit νm- versalis natura inferiora, sicuti est universalinergo sicuti natura in ellendo non laret univer sali, , si inessendo non haberet inferiora, neque In cognoscendo soret clare universalis, si clate sie non haberet inferiora.
36 Dices , quod universale, quod est de
multis, requirit talem inferiorum expressiorinem, non autein quod est a multis, ut meta-
physicum , hoe enim cum abstrahendo ab ilIis universale fiat, cognitionem ii Iorum non requirit, tir is contrarium. Sed contra, quia sic,
ervatis servandis, rςcedit natura per abstracistione ,sicuti per contractione accedit; sed non potest accedere ad multa,quin multa cogno eat in aecesu:ergo neq; po erit reeedete a multis,quin recededo, ipsa multa cognoscat. Prob. quia bene compatitur, quod natura abstracta cognoscatur sine Petreitate ,& quod cognosia eatur Petreitas, i mes sine Petreitate non cognoscetur, si Petreitas non cognoscatur: ergo,& bene eopatietur,quod natura sit a multis,&quod cognoscatur multa,a quibus est; si enim multa non cognoscatur, imperceptibile videtur, quod cognoscatur elle a multis
3 Si respondeat aliquis instantiae disendo, quod senaci positive abstracta natura a Petro, ut de ali is praedicetur , sufficiet, quoa
plures alias singularitates cognoscat praecisive, hoc est, non cognoscendo naturas imbiblistas realiter in illis, quod sussciens erit, ut nais tura iam abstracta de illis praedicetur. Contra, instabunt Auctores secundi modi,quia ut natura Petri sit praedicabilis de reliquis v. g. de Paulo,non sufficit, quod praeci sive cognosca tiir, hoc est,non intes ligendo Petreitatem, sed requiritur , quod cognoscatur abstractivei ergo ut natura Petri sit ut abstracta, predicabili, de Paulo, non sufficiet congciscere Pau Ieitatem Precisu,nu intellige dci natura secum inclusam, sed requiretur,quod Pauleitas abs.
237쪽
tractive cognoscatur, ita vi natura ab ipso separetur. Ex quo insero, quod si Diony.6c alii dia dicunt, quod vi natura piaec ita a Petro, sit precisa ab ali is,no requirat,quod alia coeno cantur, dicent verum, si intelligant de praecisione privativa; sed iuxta hanc, neque ut natura possit praescindi a solo Petro , ri quiritur, quod Petrus cognoscatur. Vnde solum vera dicent ex suppositione, quod unitas positivae praecisionis, ad Universalitatem non requir
3 8 Nune existimo , exacte evisceratam praesentem dissicultatem manere , cuius tota resolutio pendet ab alia eiusdem difficultatis difficultate;quare venit inquirendum,quom do natura Petri, & Pauli v. g. dii Inguantura differentiis individualibus praecisaei SUBAR T. I. CIRCA HOC PUNCTUM EVISCERA-tur di cultas.
3s Am pro praesenti , quam pro A praeterito puncto sentio nimis
advertendum,insuperabiles hii .iuleemodi disiaultates fieri ,& non aliunde, quam ex suppositionum transitu,qui subtilissume,& sere insensibili modo a fere omnibus fit,
ita vi in uno,& eodem argumento inveniatur
illatio in natura non abstracte intellecta, dum ratio medii sumpsit vigorem ex eo, quod naturam eum abstractione suppo fuisset,& e eo tra;ex quo ita eonfundimur in difficultate, ut
neque profundiorum Phy Iosophorum dictamine adtuli, eonfusionem evincere possimus.
Examinentur plura ex die is , & inpurantur aliqua ex dicendis,& huius annotationis splendebit exempIar. His ita ,aliqui tenent, naturam Petti,& Pauli a singularitatibus praecisas reaialiter distingui;e contra alii omnimode indis tinctas affirmant, inter quos, scuti inter alios plurimi Motistae miscentur. - Probatur pro Auctoribus seeunde senistentiae , illas naturas non distingui praecisas; nota iam transitum in suppositione, dicitur enim non distingui illas naturas praecisas, in qu supponitur ex una parte praeciso , Se ex
alia supponitur,naturas elle illas,& esse naturas quia In Petro v. g. non datur respectu Pau- ih plusquam eonvementia,& disconvenient arer eo ablata disconvenientia nil datur, in quo differant: sed ablata Petreitate auffertur di Convenientiat ergo ablata, & praeelsa a singuioritate natura Petri, nil habet,in quo differat.
tura Petri, Ac natura Pauli,quatenus est ex se, non distinguntur,et si positive non abstracte a Petro, Si a Paulo non eonsiderentur, quia ex
se non distingui, & absolute distingui , bene
compati propugnauimus t ergo si naturae illae eonsiderentur a nobis in statu , in quo solummodo habeant id, quod quatenus eis ex se di- eunt , non habebunt aliquid, per quod dist guantur; sed praecisis Petreitate, Ic Pauleitateni l habent naturae, nisi id ,quod quatenus ex se dicunt: ergo impercep ibile videtur, quod habeant aliquid, in quo distinguantur. Prob. haec minor, uia sic naturae non dicunt nisi naturae formatissima rergo nil habent naturae,nisi id, quod quatenus est ex se dicunt.
et Confirmantur dicta efficaciter ex ve bis Senti in a. u 3. q 7. . ad 1. arat culum,
ubi aat,quod disserentiae sormales duorum individuorum non distinguntur formaliter, etsi diit inquantur absolute, non aliunde, nisi quia, etsi distinguantur, non tamen quia ratio distinguendi sit ab ipsis; unde ait hoc distinguitur rergo a sedistinguitur, non sequiturrergo cum praecisis individuationibu , rationes distinguendi auiferantur, inconsequenter dicetur, quod illet naturae distinguntur a alias distinguentur formaliter differentiae formales eum
formae differant, & ratio distinquendi sit in
ipsis.Confirmantur a.dicta,non minus emcaci paritate; quia sic se debebant considerari inter se formalia predieata naturae tet seiuncta a singulari late,ae praedieata numerica individui ut ieiuncta a natura; sed duae singularitates, etsi in concreto eonvenirent, in abstracto nil
manet, in quo conveniant: ergo duae naturae,
etsi in eoereto differret,in abstracto nil debent
habere,in quo disserant. Confirmantur aliter, ex eo quod natura Petri, Λ natura Pauli conia tractae bis real iter non distingunturi ergo sciis
Ium semel realiter distinguntur; sed realiter non possunt non distingui propter singularitates: ergo ab illis praecisae,nil rellabit a quo iam distinguantur. Deinde se potest argui: illae naturae bis realiter non distinguntur r ergo
sol im semel distinguntur realiter; sed ex suppositione,quod 3 singularitatibus precisae realiter distinguantur, bis realiter distinguentur ergo. Prob. minor;quia praecisae distinguntur realiteri, sed si dum contracti hane distinctionem non habuissent independenter singulari tatis distinctione, praecisa singularitate non distinguerentur: ergo ex suppositione, quo asingularitatibus praeeilae realiter distinguantur,his realiter distinguentur .Nec Valet,quod,
etsi contractae semel realiter delinguantur, quod ut abstractae etiam semel distinguentur;
238쪽
non enim valet, quia impractieabile videtur, quod dum aliqua distinguntur ,quia contracta cum distinctis principi js , distinguantur non minus tum denudata a principiis,a quibus disitinguebantur. a 3 Respondere intendunt alterius viae Auctores, inter quos Lichetus, quem citat, &sequitur noster Ludovicus Rod rigueZ quasi. 1 inrisin. Art. 2. Dicunt enim,quod ille duae
naturae, praecisis singularitatibus , distinguntur realiter per aliquid intimum eis, nobis tamen ignotum;quod inquit ipse non est reputandum inconveniens, dum tale ignotum non sit differentia divisiva generis ,& eonstitutiva speciei; tune enim illae duae naturae non essent duae speetes: illud tamen ignotum esset dissorentia non specifiea, de qua ens non praedica tur in quid. Sed contra haec possunt alterius viae aeriter insurgere: quia inter gradus discolis
venientiae numericae, nil, adhuc ignotum n bis, manet a quo conveniant: ergo neque inter
gradus eonvenientis specificae nil ignotum d t manere, a quo disserant. Hane instantiam sie formabunt:quia ei si apparea quod singularitates naturae humanae, adhuc praecisae, non ita distinguantur inter se, ac eum singularita tibus leoninis, ac per eonsequens adhuc praeci se videantur aliquid humanitatis retinere;nuominus tamen absolui s e gnoscimus, sing Iaritates humanas esse in omni distinctas:ergo sic pariter , licet ex eo, quod ex abstractione
naturarum,manere videatur quidam reeursus
ad singularitates,in quibus erant naturae duae,& sie inseratur,quod adhue abstractae duae sine naturae, & ecinsequenter distinctae; nilominus tamen , nil, a quo distinguantur, videtur abso litte, & simplieiter intelligendum. Hoc nimis noretur. Contra instabunt et . quia illae naturae, sic reales distinctiones habentes, ponsent non minus ab illis praesemdi:ergo sie praecisae,vel non distinguerentur,vel si adhue distinguantur,proeestus praecisionum,& distin tionum foret infinitus. Dissseiliter nee ner signabunt, cur ab illo nobis ignoto non pollent praescindi. Huic instantiae iam respondendpraedicti Seotistae dieendo , quod etsi illae naturae realiter distinguantur, sed tamen imponsibilitatur ulterius praecisio, nuta nil vir que
nature datur eommune,sicuti datur nature hi manae,& leoninae; ex quo sequitur,quod illae, duplicem speciem non constituant, secus autem istae. Allarunt deinde,quod ille nature,λ- tri, selliere,& diali, non habent convenire in
uno,& differre in alio, sed habent se totis disi
s Sed Contra instabunt in primis, quia
diffieile component, quod illae naturs te totas dili inguanIur,& quod non conitituant distine tiores sphaeras, qua constituunt honio,& Leo:
quod sic luaderi potest;quia distinctio est prin-
ei pale requisitum ad distinctas syllaras constituendum e ergo quo magis distinguantur ,din tantiores lpheras constituent; led mavis nil potest distingui , quam natura humana' nius, re alterius individuir ergo distantiores spheras constituent. Suadebitur minor;quia ni l potest magis distingui ab alto,qnam secundu in se totum distingui ab illo; sed per vos illae naturaeseeundum te totas dissinguntur: ergo nil magis potest diiungui,qua natura humana unius, oc alterius individui . Prob. maior et quia nil magis potest idemptificari,quam id, quod se- eundum te tolum I demptificaturi go nil magis potest distingui, qua in ιd, quiad iecundum se totum distinguitur. Prob. antecedens ex ip-ss gradibus entis, quia magis convenit Petrus cum Paulo , quam Petrus cum Leone ; non aIiunde, nisi quia Petrus cum Paulo convenit in esse animalis, & ration Iis, & cum Leone solum convenit in cile animalis, ac per conle-quens secundum plura convenit; unde si vit
rius non distiugueretur, adhuc Idem foret magis: ergo nil magis potest idempti fieari, quam id , quod secundum se totum idemptificaturrogo neque aliquid potest magis distinguῖ, quam id, quod secundum se totum distingui
Instabunt a. exeo,quod si illae naturae secundum se totas distinguantur , difficili me etiam component Doctoris Subtilis mentem, stiliret,illas naturas formaliter non distingui. Neque hinc valat dicere,aliud esse it Ias natu ras non distingui formaliter, & aliud esse non .sse distinctas N rmales, in quo non levem disia tinctmnem intellexit Doctor; non enim vaser, quia ex suppositione,quod illae naturi sint prς cisae, non habent iam principia, scilicet,materialia , a quibus possint dιei distin nat tire sormales,quia in numeris distinctis positae, &non formaliter distincta , quia principia distinguentia non formalia, sed materialia sunt. Nee va let dicere, quod habent solum negari vemdistinctionem sor malem; quia ex praei icta suppositione , dum naturae ex te non distinguantur, nil lupercit iam in ipsis, ex quo possit absolute negari,quod ex se non negant; quo pacto compotu unus idemptitatem negativam in natura,Vt in singularitatibus a parte rei ali inter existente.
Ex quibus roborabunt instantiam, quia in tali calu dabitur idemptitas sor malis,
239쪽
non autem dabitur idemptitas realis:vel saltim dabitur idemptitas formalis, quin illo modo detur idemptitas realis; quia etsi idemptitas
formalis non foret plusquam negativa,idemptitas realis sic non faeile negative componeretur , quod Liaderi poterunt ex eo, quod nunquam sit verum dicere , quod illae naturae ne que ex se , neque absolute formaliter distinguerentur;& esset veru m dicere,quod uno,aut altero modo dii tinguerentur realiter. ergo daretur in illis gradus idemptitatis cum gradu
distinctionis:ergo daretur conceptus communis r ergo ,& abstrahi bilist quid ergo deficeret ad distinctas species eonstituendum i Haee , dc alia inconvenientia pollunt inferri. 8 Respondebunt , nunquam sequi gradum communem , ac Per consequens, nequesbeeterum distinctarum constitiitivum; rati nem dabunt ex eo,quod illae nature secundum
totum quod haberent, forent in eadem , &aequali linea;non autem se homo,& Leo, qui in altera linea ab illa, a qua disserunt, habent convenientiam,scilicet,in superiori. Deinde, quia non semper idemptitas, de distinctio requirunt gradum se communem,ut patet I nter risibile,& flebile, quae scit nalitates,etsi a parte rei distinguantur,de idemptificentur,hine abis
solute,& Illine ex natura rei, tamen ex hoc non sequitur aliquis gradus communis, leabstrastivus, alleuius tertii compositivus metaphysice: ergo sie partice dcc. 49 Sed neque se vim eontrariam satis. Deere existimabunt alij, si supra instarent; ibi
enim directive probatur idemptitas convenietialis formaliter, fle lieet idemptitas realis salvaretur sine gradu metaphysice communi; non autem sie salvari potes h gradus conuenietialis formaliter,& praeeipue dum dantur realiter absolute distincta principia, est 6 sint nobis ignota, ut fatentur ipsi. Deinde , quia dis sellimum est non ponere illam c2nvenientia sormali: in linea superiori;quia illae naturae id in superiori dieul,quod ex sed leut: ex se nodistinguntur,& absolute distingutur: ergo vel ex se distinguntur , & non distinguntur, vel dum ex se non distinguntur, debent desiscendere , ut absolute deinceps distin euantur. Fateor,mihi imperceptibile videri. NequE paritas de sebili, de risibrii videtur exacta; quia risibile, te flebile distinguntur formaliter,
de idempti fieatur rea liter: quia etsi cognoscatur , quod una sar malitas sit extra conceptum formalem alter iis , c gnseitur etiam subiec-rium, in quo sine dissicultate idempti sieetue; at autem illae naturae, praecisae eognoscuntur indivise sor maliter , & praeterquam quod ignotum est id, quo disti niuatitur , adhue tale
ignotum sine tot oppositis difficultatibus,realiter non distinguetur, ex eo, quod illae nature praecisae solum dicunt, quae ex se habenti ac
ex se non minus exprimunt unam idemptita.
tem, quam aliam; se enim difficulter erunt sine omni. Haee sentio pro nunc in favorem praedictae viae, eis fatear, alterius viae Auth
res,nullam rationem habere ista robustiorem so Ex contraria opinione argumentum,
quod maiori pondere , hucusque dicta pcilest
evertere, sie formati existimo: et si natura Petri, Ac Pauli sint praecisae , cognoscitur , quod sint distinctaetergo adhue singularitatibus precisis, sunt realiter , vel alio modo dis ingliendae. Prob. antecedens, quia eognoscitur,quod sunt duae: ergo eo gito scitur , quod sint dis. tinctae. Deinde dicent , posse cognosci, quod sint duae, quin dualitas cognoscatur ex singularitatibus t ergo compatibilis est inter illas distinctio eum praecisione. Prob. antecedens;
luia potest cognosci , quod corpus, & vivens
in duo genera,nee non quod homo , dc Leosint duae naturς specifieae, S: talis di alitas, &vnitatum discretio potest eognosei sine singularitatum recursu, quia in priori ad singula-mtatem . sicuti dicitur apud Scotistas,de alios, illas naturas habere unitatem, potest ,εc debet diei, habere & ssistinctionem: ergo dualitas,
dc unitatum diseretio potest eognosti sine si
gularitatum recursu.s r Responderi potest negando primum antecedens, vel potest sie distingui: eognosci . tur quod sint distinctae, si cognoscator respe
tus, vel specialis ordo ad υnumquodque singulare, permittitur; nil speetale singularitarum indicante, negatur. Deinde ad probationem antecedentis,potest sie distingui anteeedens: eognoscitur, quod sint duae,propter singularitates, est verum . seii permissum: nil de .sia mente cognitione a singularitatibus, est salsum.Deinde,ad eorroborationem ex paritate, admisso anteeedenti,negari potest eonseque
tia, de paritas. Diserimen Deile potest inveniri, ex eo, quod tam genera , quam illae naturae in priori ad singularitatem habent esse distinctae, &ex sedistinctae, de se nil mirum, quod illa, quae ad singulas. ates pre intellecta habent ex quo distincte cognoscatur , sine r cursu ad singularitates, de distinguantur , de
cognoscantur distincta et atautem natura humana Petri , ic Pauli a siugularitatibus preei-iς , pr terquam quod unquam ex se potuerunt distingui, non babent ex quo distim iecognoseantur, quin detur intelligibilis recursus ad singularitatus distinctas.
240쪽
ri Examine prudenti vertatur comprehenno super haec puncta,& quicumque ea perfecte intueatur, inveniet,nullani posse versaridistinctionem: consideremus enim animal rationale, & animal rationale; non recurramus dei neeps ad hue,dc illud animal rationalerinter animal rationale,& animal rationale, nulla sillinctio est pereeptibilis,qua tu visa noth micetur coceptus:quia si intellectus velit cogitare,animal rationale,de animal rationale sui duo,in proptu habet illus Occursum.
Qua propter , supra hoc pum'udu pluries eo-gilare, se Π per inspexi, quod ,etsi abstrahendo naturam a Petro , & a Paulo , evidenter cognoscantur duae naturae, sic evidenter cognos-hi,provenit ex eo,quod ex una parte ille natari veluti assectantur abstrahi, Ae deinceps adhue abstractae,ita eensentur distinctae Muod intellectu imperceptibili motu,& transitu, iam quod ipsas non contrahat, eonsiderat tamen illas In illo statu; quem ante abstractione iii habuerunt,in quo fuisse contractas videt. Abstrahit enim i ntellectus, sed nunquam omne m re hursum abstrahit; abstrahit uidem , sedeontraxi te non abstrahit, etsi abstrahat eontrae icine. Mentis enim vivaeitas velocissimas ense it tran1formationes , & deinceps anxieta thei seorsus praemitur, & erueiatur. Abstrahit enim naturas duorum indivi fluorum; vehemε- ter intendit unitatem praeeisionis construere, est dum medium sim It ex abstractione , stultdei neem naturas, Ic abstractiones divideret ei quo solius ignorantiae ,& eonfusionis erinis; quitur dolor. a propter, non leviter hyealmuando intendens, in favorem prim a vi
inferri ' sse existimari , quod in ea su , quod
haturesse praecise distingitantur,sem pes uno, Iut alterci modo reseruntur ad indiuidua a NRe modus potest sγrsam derivari ex l=ssabsafractio Λῖbns, ta ut dieatur quod ipse abstrae tiones pnt suo modo principia distinenendi, Ne voeari fossint individuationes abstractivse, seu abstractione individuae:si enim abstractio relinquit naturasti a singularitate distinctam ιFum tamen hec distinctio nun exeludat cognitionem nuturae,& illiu quo distin umir,re Iinquit semper,si non sint ularilitem, simulaarItatis umbram dc forte luee H. e ergo mo do percipient illas naturas pryeisia , qui eas adhue distinctas eo gnoscere inpiant. s 3 Sed dicent, quod mine cognoseimu , naturam honianam Petri esse a parte rei sor Halii mi di tinctim a singularitate ; nec notie motam ii maturani manam Pauli ab eiulsiostulassiare mini aliter ὀ parte rei distinctam ergo a pistre rei eognoscimus;bene eompari ilulas naturas humanas, adhuc ut a singularitati bu, disti nctas,& precisas, a parte rei esse interie distinctas,nee non,& polle diei esse dua . Exsolutione huius argumenti, superius dicta explicabuntur amplius reoncello igitur antecedenti , neganda est eonsequςΠtia. Ratio est in promptu ἔ quia merito distinctionit formalis non excluditur idemptitas realis; & sie insimul eum duplici distinctione me mali , eoeno se iis
mus duplicem naturarum realem, de ab Io .
tam idemptitatem; sed haec idemptitas realis non potest duplicari , di distingui a parte rei
sine distinctione individuationum,ae per eon sequens,di naturarum: ergo merito illiu1 dintinctionis nil insertur ad indistininionem na
s Suadentur ista;quia,etsi cognoscatur, quod quaevis natura est formaliter a parte reia propria singularitate distincta , cognoscitur
Etiam, quod natura Petri v.g. habet a parte rei cum Petro Idemptitatem realem,quam abso lutε eamdem noti habet natura humana Paullaetio quo modolibet sit, evidentet cognci Bitur,
quod iii Ihlia parte fel , quod possit impedire
illas naturas esse distinctas Sin autem natura humana petri non solum esset formaliter dis tincta ab Eius singui, ritate , sed neque habet et eam propria sngularitate idemptitatem rea lem , sta ut non posset diei,quod habebat di limitam idem p itate realem eum singularita. te,ae habet Pauli naturi in tali eas i,s hge solutio id Emptitatis posset fieri a Deo , firmites huius viti Auctorbs tenere debent,iuxta pro
babiliora Dbctoris, quod maneret eadem po με natura , quia eέ st nunquam distinguntur:Deinde solverFntur vincula distinctionuni est distin&iis humero idemptitatibus: ergo in distincte unum maneret.
yy Qua propter, eum abstractio , de qua
vertuhi sermonem, soluat vincula omnium
identi latum ad priueipis saltiannumero , Mibiliter hiituras disti dentia, nil mirum,quod sienaturae pe eis , non sint dui , sed una τ nomfint divestis, sed eadem; at autem ex negati MBrmaliter distingui, dato,quod posset pret saeindere abi demptitate reali,vel carentia idei intitati, dum intelle'iis inferret in naturis, salum privative praecisis,dualitatem,aut e ea leni distincti inm , t e statim occurreret ipsi, quod alia distinctio formulis, secum serebi idemptitatem realem, ac petr eonsequens, Iarit non solum daretus eognitio distinctioni, sora malis,praeseindendo ab idemptitate reali , vel eius earet ia, sed neeessori cme cognoscens dima 1itatem , vel realem distinctionem,debebat iuiam puram privat iram praeeisionem e serteret