장음표시 사용
251쪽
seit,ut singularitates reales sint termini nat
rae, vi intentionaliter communicandae. Ratio
est, quia eo ipso, quod intellectus concipiat, naturae de se non repugnare este in alto,illam potest abstrahere; eo ipso , quod naturam potast abstrahere ab uno, potest, Ze abstrahere ab omnibus; eo ipso quod illam possit abstrahere ab omnibus, manet natura abstracta ea
dem, & positive indistincta; eo ipso, quod
maneat eadem , dc positive indistincta, eo minparatione resplendet aeque communicabilis omnibus ;& eo ipso , avo i sie aequalis reia plendeat , nil in omnibus iam repugnans inspicitur singulariter: Unde cognoscit , quod eum ex non repugnantia naturae, de per se fieti abstractio, inde esse , quod non reis
pugnantia singularuatum ad communicatio. nε sit extrinseca, derivata a natura,insinui,
& eonstructa per formam rationis, de prin-eipium secundo intentionὸle. Q inodo a tem possit fieri abstractio , dum non repugnantia oriatur solum de per se ex natural Dis. ficultas est ab omnibus solvenda , dc expliaeanda. Videantur dIcta in lib. r. de ente m-tentionati distis t. a. qua l. 3. Prmpu. ιν
resolutione ultima circa fecundum Uum.
93 Cirea seeundum in titulo propositum, an scilicet, possit vn .verlatietari nat
ra, quae unum individuum de facto, de plura solum possibiliter habeat , dubium sentio animum. Pro una siquidem ,& altera parte adest probabilitas , sicuti , dc dissicultas, FRin unica ratione, meo videri, roboratur: ibi; m tiatim proponam. 99 ResoIvunt igitur aliqui Nostrarum, iuxta illud Scoti, tenentis naturam Solis esse univertatem , quod plurium possibilitas est ad universalitatem sufficiens , dc novissime Fr. Antonius Groso addit,hoe posse est e,tametsi individua solum superne sint possibilia. Ita in morti io. E idat. I. Ruio est; quia posset comparari ad infitiora , quae possct iam pernaturaliter habere , & de illis predicari, tanquam superior ratio: ergo pollet esse logi ce universalis. Deinde: quia supra stabilirum manet, uod eis plura non sint plusquam possibilia, potest natura abstrahi , in uno dumta. xat posita: ergo quia haberet rundamentum ad Universalitatem. Probari potest e sequς-ria; quia ut aliqua natura postit fundaret uni versalitatem, sat est, quod latius pateat, quam illud, in quo est; sed talis natura , dum pollet abstrahi, latius pateret, quam singularς, in quo foret et ergo quia haberet fundamentum, seu posset fundare universalitatem. Minor propugnata manet , dum superius stabilivimus,ex eo natura non polla abstrahi ab una,
e teris impossibilibus,quia nunqu3 posset manere a determι natione individua denudata.
bari, si iam gravia Inconvenientia non abis sorbeantur. Rationem deducent ex eo, quod
in intelligibile sit aliquod compositu ex entpomnino , dc simpliciter existenti, & ex ente omnino, & siinpliciter possibili; sed si natura
solaris v g. foret expedite praedicabilis, taIesequeretur: ergo. Minor est in pro mytu suasa; uia natura Solis sciret oinnino exὲstens; sed nguraritates,de quibus praedicaretur,forent 'mnino pol sibilςs tergo tale sequeretur. D inde , quia non ost rigorosior ordo abstratie ais, ac praedicantis, hoc est,sicuti natura potest
praedicati de pluribus, se dc de pluribus p tali eadem abstrahi: sed praedicta natura non est abstrahabili, de singularibus pure possibili
bus: ergo neque praedicabilis. Minor suade
tur; quia natura abstracta est existens; sed a singularibus pure possibilibus nis actuale potest abstrahi, quia sicuti nemo potest dare,
quod non habet, neque a nemine , quod non habet , potest auferri r ergo praedicta naturano erit ahstrahi bilis de singularibus pure possibilibus. Denique, ex dissicili praxi praedicationis suaderi potest et quomodo enim poterit dici, leu esset lixe praediratio , stilicet, Petrus est homo' Si enim non potest dici Petrus est Paulus, quia Petrus possibilis,non est Petrus, sed potest elli , multo minus dicetur de ipso, quod est homo, eum saltim formaliter , maissis distet ab hu manitate, qua in ab ipsa ratione
I o r En utriusque partis probabilitas, ac
disidium. Motistae , qui velint partem negati vam amplectere, possunt explicare Doctorem subtilem,dieendo, ipsum solii negative nat ram Solis universiali raram intellexisse; Ac deinceps possunt respondere ad rationes proba tes, dicendo ad primam , posse naturam Soliseoparari ad singuaria possibilia disparate, e modo, quo formalitas existentie comparatur, de inducitur a sit malitate possibilitatist aliter ςnim neganda est comparatio , hoe est , ita in natura Solis proxime, de expedite predicabile
nulla coparatio relinquere valeat, in quo senis
su est ine arabilis respectu existetiti,& possibiliv. Ad seeunda ratione postunt respondere, concedendo antecedens, dc distinguendo e sequens:haberet fundametu,remote, de conditionatό,est verum, proxime, dc absolute , est salsu. Ad probationem consequentiae respondere debet similiter,dicendo, quod ad unive salitatem remotam, sat est, quod latius pateat
quam illud, in quo est; at autem ad proximassequiritur amplitis, scilicet, quod mitti sit
252쪽
De Vmoersali Metaphasico. Q III
id, eui actyi , & proxime est natura ituentionaliter communicanda.
xor Itaque dico , verum esse,quod quidquid proxime est universale, latius debet pa
tere,quam illud ,in quo est; non autem e contra, quia supra latius patere , amplius requiritur, nam incalu predicationis,iolum negative Fleret latius praedicatum. Vnde,etsi natura possit abstrahi ab uno, caeteris solii posis sibilibus, non tamen ex hoc sequitur , quod possit praedicari de omnibus,sed solum sequi tur, quod possit praedicari de uno expedite, ab uno siquidem est solum expedite abstrahi hili . Patet tamen latius, & est abstrahi bilis, dum plura solum sint possibilia;quia ut latius pateat, sufficit naturae, quod de se possit elle in aliis,& quod singularitas,aJhuc in aliis solum possibilibus repugnetester Deinde Iusssicit pota sibilitas alioru , ut natura sit in aliquo priori, ne illud singulare I & aliorum possibilitas , ut sic possit esse singulare, in eis non sufficit;quam,poterit natura abstrahi,quia ut abstracta sit inli ab una, non requiritur, quod actu pona tur in alio; alias nunquam posset illam intel- Iectus abstrahere ab omnibus; sed sufficit, ut abstractaeognoscatur ab uno , quod ipsi de se non repugnet esse in alto,etsi act i i nolit aliud, in quo esse, ipsi de se non repugnet; at autem, ut sit proxime univei salis, non sufficit naturae
id, quod de se habet, sed requiritur, quod sintactu termini , quibus adid est communicanda sorma, ut patet in accidenti , ut inhaerente, quod aliter requirit subiectum , ae ut inhaesibile. Rario pro omni est, quia proxima, di absoluta universalitas requirit expeditionem aequalem,& ex parte unius,& ex parte muli eum, in quibus est actἰi multiplieanda ; reliqui autem actus ad proximu praecedentes, solum
Tm uirum coditio natam naturam, ut expediatur, quia remotum elle nature,& cuiusvis viris
tutis, sola no repugnantia termini preexigit. ro 3 Scotistae ver6, qui partem affirma- vam dessendere cupiant, res dere pollunt, negando sequela,in primo syllogismo deduciatam. Deinde ait probationem minoris, & sequelae, permisso,quod natura solis foret omnino existens ,distingui potest alia pars, scilicet: singularitates scirent omnino possibiles, ante asstractionem,concedo; post istius exercitium, nego minorem , 3c sequelam. Itaque haec opinantes dicere possunt,quod intellectus ante exercitium predicantis naturae,potuit c
cipere singularia possibilia , de ab ipsis abit rabere possibilitatem sine mendatio abstrahenistis,&tune naturam interionaliter posset illis communicare , quod efficaciter cOvincent a paritate receptissimae ab lactionis, quia chaec est ratio, in qua unice sistere debent non minus repugnat , quod a parte rei natura Petri efficiatur eadem natura communicabilis Paulo , quam quod natura huius.solis existentis efficiatur communicabilis solibus possibilibus; qu. in re, tantum distinguit Petreitas naturam a Paule ita te, quantum ab existentia illam distinguat pol sibilitas: Deinde non minus actu,& a parte rei repugnat,qood natura humana sit sine Petrei late v.g. quam singulare posisibile sine possibilitate, vel quod sit eum possibilitate natura lolis existentis; sed est valde re. ceptum, quod per . bstractionem, naturae Petri, de ὶ auli pollunt effici una,& eiulem natura, utrique communicabilis, nec non, quod per abstraction zm potest natura Petrἰ este sine Petrei late, & contrahi cum disserentia Cp-Posita. ergo pari r-tione poterit dici,quod natura solis existentis,po erat per abstractionem effici una,& eadem cum solis possibilis natura, utrique intentionaliter comunicabilis; nec
non poterit natura solis existentis esse sine isto,& eontrahi cu differentia opposita in altero. I Dices , quod naturae Petri de se non repugnat exiliere iii Paulo, & sic nil mirum, quod praedicta abstractio exerceatur; at au emnaturae axistenti repugnat de se , esse inpossibili, re sic non erit praeticabilis abstractio. In primis iam dixi,quomodo intentionaliter,di logice poterant per abstractionem habere existentiam singularia possibilia, ad communicationem intentionalem sufficientein , de proportio natam. Deinde potest responderi, negando consequetiam; quia etsi naturae existenti posset repugnare elle in singularibus posisibilibus,no aut e naturet de se, Sc ut abstracte a solari individuo,io quo nuc est. Ratio est,qu iasicuti natura Petri de se,hoe est,secundum formalia praecise, non dicit Petrum, nec Paulum, sic nec natura solis de se dicit existentem , aut possibilem; alias si de se Sol diceret exiitςntiam, ab intrinleco repugnaret soli esse possibilem , & e contra si diceret possibilitatem: vndό dicere debent,quod secundum quid ditativa, & fot malia, bitrahit a tripliei statu, sei licet, possibilitatis, futuritionis,& existentie, quod probabilissimum est non paucis. Quibus suficienter potest responderi ad secuniadam rationem intendentem , non polle naturam a pol si hil i bus , dc existenti alistrahi Quomodo autem pollet fieri abstractio, ex
qua communicabilis maneret natura existentis singulari possibili' Difficultas est sol
venda ab omnibus communiter abstrahaniatibus; hane nee non individuam difficultatem Gget argu -
253쪽
argumentis , evisceratam dereliqui supra in sua'. 2. inreso, Non est rιma , respondendo ad ultimam instantiam , sormatam in fine eviscerationis focunda. Videantur illa, quihus sufficienter satisfiet istis. ros Restahant hine aliqua argumentaeontra primam decisionem , quae ommitto, quia robustiora manent soluta in q:iaeltione antecedenti , ubi defensavimus, nullam naturam ad unum determinatam,posse abitrant,& eonsequenter adhue negative polle universalitari. Deinde sentio,quod si praedicti Tho-mἰstae nimii pers stant in hoe , quod non repugnet , naturam esse ex te habilem ad plura, etsi plura sint impos,ibilia: quidquid sit implicantiae in resolutione, pollet dici, tali suppositione ad milia talem naturam poste abstrahi, nunquam tamen posset expediri ad universali tatem absolutam; quia subiecta naturae prae die ilis debebant esse pure supposita , di fietitia , alias destruetur suppositio tenentium, esse impo Libilia. Deinde, subiecto impossibili, & nctitio eommunicare naturam possibilem, εc realem, adhue intelligibiliter repugnare, manet latE sttabilitum in I b. I. ae enis e turenti onati. Dist. t quast. a. & alibi. Sili autem talia singularia non requirant, sed s Iam naturam universalem constituant, quaa
ipsi de se non repugnant, in tali casu sentio, praedictum opinandi modum non ella imis pugnandum, sed ut liberum relinquendum.
Uni.etsi plata decisa r 'a' liqui , in Lib. I. de en
re secundo ιntentast nate, ubi in distine. I . explicui
damentum in rebus , ut dum secunda intentiost forma rationis , nilominus tamen illam valeat intellectus, sine fallacia, di eontradiotione, rebus applicare. Deinde,in dist.2.σ 3. ex professo exa minatur tota series, & quiddi ias entis secundo intentionalis,& an aptitudo
ad essendum, sit ipsa , qtiae ad praedicandum:
ubi etiam late plura expendimus de compara
tionum intelligentia; dc tandem , quaecumque hine ommitta, ibi dissula inretilentur In pre senti enim dijtine. solum agere rellat de un a tale, x multiplicitate, ut sunt ad Logitam Vniversum requisiae, quibus finisis , tota mnietur eo neertatio.
i et O Tabilitum reliquimus in praere ' denti Distine. unitatem praecisio. Hni, este , prine ipio rationis forma tam , & eompletam; neque hinc de Memnetb
amplius divellere sermoneu oportet. Quod igitur impraesentiarum inquiritur, est , an unitas proprias,de proximilis Universi Logici tonstitutiva , sit unitas illis N quae praeei se manet in natura , ut i differentiis individualibu abstracta. Ante euius decisionem advertendum est, quod iuxta graves,oc eruditos Doetito res, dillincte considerantur sor malitas vnrutatis, ceomunitat is. Ratio est;quia νε s vi dritur salvari lub expresione essendi in ordine allse; eommune ver6 specialiter exprimit res. pectum in Ordine ad alia; quia nil aliud videtur naturam exprimere pereste communem, quam eme eommunicabilem , Ac communieacbilitas nil specialius, quam respectum ad pIura exprimere videtur; unitas vero saIvari videtur in natura abltracta, sub illo eo ne ilipi: eiis abstractionis, penes quem, potius singularitates excludit, di retiter, quam respiciat,& dieat. Totum hoe combinari potest in clientia divina, quae est una, & eommundet una, per singularitatem, quam habet; eom1 munis, per rςspectum, & communieabilitatem ad plura. Deinde in ipsa natura abltracta , sequa potest diei, qurid habet per rationem,uniatatem vocatam praecisionis, de adhue ter ra. tionem, eommunitatem non videtur ita re, quousque comparatione insor matur. Deni', quia ut aliquid sit unum, suffieit, quod sit a multis, ut in Universali Metaphysieci, ut sit commune , requiritur , quod sit ad multa, vi in Logi .
3 Sed quidquἰd sit de hoe, c existimis
enim, naturas univer sales sic esse communes,seuti unas, quia si benε aitedatur,etiam Vni versale Metaphysicum servat proportionem, quia dum est a multis unum, relinquit reia pectum in illos ipso modo, in quo videtur Illum excludere; cognoscitur enim , quod est unum ά multis, quod non cognoscetur,quin multa, cisi fugiendo , eognoscantur. Dixi
254쪽
notanter , naturas universales este unas, sicut communes, quia certum est , non Omne unum esse commune, nam individuum habet unitaiatem , e communitatem nullo modo habet
quod de prine ipali inquirit difficultas, est, an
vilitas ad Logicum Vmversum requisita,sit ita illa unitas abstractionis,ut nil amplius requi . ratur, ut sit proxime communisi Cirea cuius unitatis intelligentiam,aliqui Doctores,inte 'nos Alaneut, citatus 1 Mastrio o. s. Metaph. quast. s. t. r. alserunt, communitatem Logici Universi non esse nisi rationis; sed tamen volunt , eius unitatem este realem,&non habere esse rationis, nisi prout substat communitati,que est rationis:vnde ait Blane. naturam non esse universam parte rei, non ob desectum unitatis , sed ob desectum comis munitatis ad plura; itaque non existimat,uniis ratem , quam habet natura abstracta, de relata ad plura, esse unitatem rationis; unitatem --ro , quam habet a parte rei esse unitatem rea- Iem,ut passim dicitur; sed putat,eamdem unitatem , quam habet natura a parte rei, habere
per intellectum, solum variatis arei dentibus: communitas enim ad plura , dc singularitas, sunt areidelia illius unitatis, atque ita,a parte rei stare unitatem illam sub singularitate ; at vero in intellectu ipsam concipiente in ordiane ad plura,stare sub communitate. - Αlij, unitatem sor maliter eonstituti istam Vniversi , volunt esse unitatem illam praecisionis in diltine. 2. qua'. I . declaratam, de hanc univerialiter tenent, inquit Mastrius quieunque universale in actu doeent fieri preabstractivum actum natura ab inferioribus; amo , de aliqui, qui docent fieri per actum
collativum,quatenus natura facta v na per absistractionem , postea per actum collativum munitatur pluribus inesse eum tali unitate, vel 1altim se apta ad inessendum, adeo ut unita tem habeat ab actu abstractivo , communita tem ab actu collativo. Ita Amicus, Aversa,&ex nostris Meurisse, quos eitat Mastrius o.
v. Metaph. s. Art. 3.s Magist. Dionys Blasco in tib. 3. Dist.
1. Ar . Omne esse primarium Vniveis Logi ei expendit, per potentiam naturae praecisis ad essendum in multis intentionaliister;vult tame, quod, etsi Universalis constitu tivum stet in potentia adessendum in multis, ita verg, quod eo ipso, quod natura sit praeeis a sine viteriori eognitione detur in ipsa , potentia ad essendum in multis; quia, etsi natura .ut praecisa, sit metaphvsieet universa, ae peris eonsequ'ns secundum tale esse praecisionis,solum sit fundamentum ad relatione mi at, quia hae se sola sine ali' actu,posita pr2eisone reissultat in natura, ut informata taIi relatione resultante, iam est logieε univer . Pro hae et istat R exponit Baehonium Doctorem Reso Iu
ε Ieo igitur, illam unitate esse L M
I I giet Universi forma Iiter consti
tutivam , quam habet natura, postquam abstracta ab ,nferioribus,tnmparaiatur ad ipsa, ita ut natura fiat sub illo e ee tu omnibus una. Ita Doctor Subtilis passim a me citatus, & expositus in lib. de ente intoniationali. Ipsum sequuntur quam plurimi ex alienis,& ex nostris novissimό D. Antonius Grosso disserrat. Io. eiseid. q. Manet haee
conetusto directέ propugnata in libro de ente intention ti, iuxta unam problematis partem, proponam tamen hinc aliqua, de primum et illo Doetari, communiter dicto, seiIicet, id requirere naturam universam ad sui constituia rivum, iuxta quod possit dies expedite: de quoalibet, praedicatione dicente, hoe est hoe: sed d4 a tuta praecia abstracta, hoc non potest expleri r eteo requirit unitatem abstractionis, comparatione informatam. Prob minor;quia ut expedire,& proximε, natura prHicari pose sit de quolibet, requiritur , quod quodlibet
cognoscatur,nee non,quod natura cognoseatur euilibet eommunicabilis; sed vi natura est praeei ε abstracta,euiuslibet eognitionem non requiriti ergo de ipsa praeei1ε abstracta, illud non potest explhri. Sindetur maior; quia conattariorum eadem est ratio; sed non potest nais tura Petri esse proximε impredicabilis de diu la,quin eognoscatur petreitas: ergo neque poterit natura iam abstracta 1 Petro, esse proxuvi praedirabilis de Paulo , quin cognoscatur
' Suadentur dicta; quia ille status est proprior naturae logicε univetis, iuxta quem, dum natura est Vicinior ad aettaalem praedieationem,potest considerati adhue non in actu, sed in potentia ad praedicandu mi sed hune sta. rem habebit adhuc natura ,dum simplici intuitu comparetur ad inferiora ergo status pro prior naturae universae logice , non erit status abstractionis,sed ulterior. Maior eonscina .l- detur; quia si inter naturam universalem ,&
aerialem praedicationem debeat,& possit mediare aliquod exereitium , a quo illius potensia approximetur idetur certum, quod ant
255쪽
rior potentia, adhuc erat remota, & ineomis pleta. Minor suaderi potest;quia postquam n tura abstracta est,adhuc potest simplici intuitu eonferri ad inseriora, nec non aprehendere iutorum aequalem subjicibilitatem ; sed 4dhoetune natura ante actualem praedicationem reintinetur, & est in viciniori statu ad illa mi ergo tunc statum habebit natura , dum simplici intuitu comparetur ad inferiora ; & quia sortε minor solvetur , suadetur,quod illum statum, non solum possit, sed, de debeat habere ς'uia est imperceptibile,quod mentis intentione aliquam formam communicem alicui, quin tale
aliquod sit in mente9 n aliquo priori ad actu
lem communitationem; nee non est impereeptibile , quod aliquam formam intentiori liter, sine formidine volam, quin clare, Melconisse, unionem apprehendam; alias, ex quo
potius hoc iudieium, quam ii lud,persecte coria vincetur; sed est impossibile , quod unionem aprebendam , nec non , quod aliquod subire. tum in priori ad sormam in mente habeam,
quin ante actualem communicationem det comparatio , dc apprehensiva concernentiat
ergo erit imperceptibile, quos praedictum statum non habeat natura, ita ut simplici intuitu sit ad inseriora conserenda. 8 Probari potest 2t illa unitas, penes quam natura potius metaphysice, quam logice manet universa , non est logiee requisita; sed ab unitate ab actu praecisivo derivata, potius me taphysice, quam logice manet universa natura r ergo Illa non est logiee requisita. Prob. minor; quia eum actus praeeisivus solum ecinis sideret naturam secundum se, solum potest naturam in se relinquere indivisam: sed universalogiee natura, eum sit una in multis, requirit
similiter esse, non in se, sed & in multis indivisamr ergo ab unitate ab actu praeeisivo deriarata, potius metaphysic ε, qtiam logieε manet
plicatione sue opinio uis,ex quibus dicet,quod
ex illa relatione, ex natura praecisci resultanis te, manebit natura potentialiter in multis indivisa, Ee sie ab unitate Metaphystei distincta;
non enim requiritur , ut natura maneat relata,quod cognoscatur relati Ruia,cum formaeseeunta intentionales , non habeant aliam causam effectivam, quam rationem, & cognitionem ipsam, prius quam cognoscantur, d bent esse , ita ut actus reflexό cognoscens, supponat actum directe iacientem. Fateor , haec ultima Dionysii vera esse, & a me pro viribus propugnata et neque: hine ego his contradicere latendo, quia, etsi dicam, quod vi natura sit universa,& logkε una, requirat comparationem,& concernentiam, ita ut requir tur cose nitio vertens naturam ad inferiora , ut rela
tione communitatis informetur natura, nu
quam tamen dico requiri , quod coganicatur
comparatio, concernentia, aut rationis rela
tio ; neque dico requiri , quod cognoscatur cum illa unitate, vi illam habeat; sed solum dico , quod ut fur maliter , de proxime talem
unitatem habeat ,requisitur,quod cognoicatui in ordine ad inferiora , ita ut haec cognitio, non sit cognitio unitatis proximae, sed solum vn itatis abstractionis, S aptitudinis,adhuc re motae ad praedicandum, cum qua cogniti D ne, in natura ab tracta relinquitur relatici rati nis,unitas requisita,& aPt uudo proxima: quae sunt nimis notanda,ut valeamus dessendi, Sequeant impugnar I.
io At autem , quod praedicta relatio rationis retuli et posita praecisione sine vIteriori actu, ut ait Dionys. difficile videtur; quia debent distingui relationes rationis a realibus re-
Iationibus in hoc , quod istae resultent secundum este,quo i habent in se;illae autem,secundum quod an ordine ad aliud cognoscuntur esse; ψnquam dico, quod debeat cognosti r latici rationis,ut resultet, sed quod debeat codinosei ut subjjcibile, v. g. Petrus , in ordine ad praedicabile, ut relatio rationis resultet quia licet non sint relationes, quia relationes cognoscantur , debet tamen aliquid in ordine ad aliud cognosci , ut relationes notionales ,&eognitionis, di manent; sed ex praecisa praecise sicinis positione , nil in ordine ad aliud eost nolcitiir: erSO posita praecisione sine vIteriori actu, limelle videtur, quod relatio resultet. I Deinde; quia licet relatio non sit fu damentum ipsum, deducitur tamen ex fundamento con naturaliter, & insallibiliter: sed expositione praecisionis, nil insertur relativum: ergo. Suadetur minor; quia sundamentum est
natura,vt Praecisa; sed ex natura,vi solum ρος- eisia, nil relativum , nserturi ergo. Suadetur
minor; quia praecisionis speetale munus, est
relinquere naturam,unam a multis, per asce sum,& elevationem ab illis: Deinde, tunc natura strictius praecisa relinquitur , quantum magis solius naturae percipitur esse, ita vi abstricte praescindente, non solum absoluta, sed de relativa quaecunque,a natura praescindi intendantur; hoc en in existi mo esse , illam omnino denudare, scindere, & praescindere: ergo si bene attendatur , ex sola praecisione , potius ad absolutissimam naturae intelligentia,quam ad relativam ,exbibetur fundamentum.Deniq;
quia id debet immcdiate imprimi in natura, quod
256쪽
quod immediatius exereetur ab actu praescin dente: ergo eum denominatio praecisi sit im-ιrediatior respectu actus praescindentis, solum esse praecisam, naturς immediatό imprimetur. Nune sie;sed omnis relatio expletur,iuxta impresionem novam,& specialem illius lineae, it funda meto: ergo casu,quo natura praecisa dein xivet relationem, terivabit eam praecise in ordine ad actum praescindentem , dc non ultra, quousque alter actus,per lineam naturq ad inferiora, imprimatur naturae. Convincuntur; quia ex actu lineae comparantis, non resultat relatio praecisionis, nam comparatio imm diate, de iuxta alteram lineam imprimitur naturae rergo neque ex actu lineae praescindentis resultabit relatio concernentiae, quia Praecisio immediatu,& iuxta alteram lineam imprimiti
I 2 Dices, me supra dixiste,quod dum natura per preeinonem fit Universalis metaphysice , datur aliquis ordo in eo,quod sit una a multis: ergo iam praeeisione compatitur co cernentia. Non valen quia ille ordo est maioris fugae,& separationis causa,sicut a qui ab aliquibus sed illinguendo,ea concernit;at autem haec relatio , de qua Dionys de reliqui loquimur, est relatio intimitatis,& convenientiae;
est siquidem iuxta quam, tam apud ipsum,
quam apud nos, natura manet proxime communicabilis, Se intentionali unione expedidi lis. Deinde, quia illa concernentia per ascensum , poterit essi Vniversi metaphysici propria. spretatis, neutiquam tamen Logici. I 3 Probatur resolutio breviter comm Blane. dixi breviter , quia manet impugnatR ad longum ubi dixi mus, unitatem ad universale Ioglaum requisitam , elle praecisionis, de hane non esse realem quia, etsi unitas realis
informetur eommunitate,quae est accidens r ti nis , nunquam unitas realis potest esse unitas naturae logiee Uniger selis r ergo. Prob. antecedens; quia non potest natura humana . g. esse communis omnibus individuis, quin
prius intellig.tur, quod natura omnium individuorum est una 3 sed non potest n3tura o Dium individuorum esse una, quia adsit insorismata per rationemr ergo eis unitas realis i sormetur eommunitate, quae est accidens tiranis, nunquam unitas realis poterit esse uni tas naturae logiee Universalis. Haec omni R
sunt probanda omnibus illis,quibus diximus, naturam prius -sse abstractam,quam proxi msvni Versalem ergo prius fit ab Omnibus νna, quam proxi me communicabilis. Unde, natura abstracta est una ,& non est communis, quia nubium respectum dicit: ergo unitas obstra
tionis,dum est rationis, non est logicae universalitati proxima,& sufficiens. t Sed respolidebit, dicendo ad min rem lyllogismi,verum estς,non posse naturam omnium individuorum elle unam positive,
quin sit insormata ratione; at aute informabitur communitate , quae est accidens rationis, in rens an unitate. Sed contra; quia esto unitas detur ab omnibus, erit informata ratione, ut ex immediate dictis ad alia retulimus; sed
potest dari ab omnibus unitas, & non insor-
malac mmunitate i ergo poterit illa unitas esse insormata ratione,& non ratione comis munitatis. Prob. minor;quia poterat praeducta
unit.s formalis praescindi a lingularitate , α communitate; sed esto sit a singularitate praecisa, eruab omnibus unitas: ergo poterit dari ab mit,bus unitas , dc non informata comis munitate. Prob. maior;tum , quia tam singularitas,quam communitas non sunt plus quam Rccidentia unitaἰu:tum, quia ita eli sub unaia quaque per Poxentiam neutram, quod non inistelligendo singularitatem, non intelligere positivam universalitatem , non sit conisa conceptum unitalis formalia ; aliὶs non possem nune intelligere unitatem formalem Petri, non intelligendo PetreItatem, quin ipsam, univer salam. respectu omnium communem iotei- Merema ergo. 3s Contra 2. ex valido Scotistarum sundamento;quia eadem unitas formalis est como patibilis cum singulari in eadem natura,quia
humanitas Petri simul μ semel est una forma uex,& singulariter; sed non potest eadem natura essς simul actu volverialis ,& sinsularis,
quia talis universalitas omnem determinatioianςm exeludit: ergo quia unitas formalis non est idem, ac unitas univer salis. Respondebit dicendo, desectum compatibilitatis cum sin gulari non esse ab unitate, sed a communitate ipsi inberente. Sed contr/. quia incompati blalitas cum singulari oritur ex formalitate νniversalitatisrergo vel universum Logicum non habet unitatem sormalem universalem,vel i compatibilitas stat ex parte non eiusdem unitatis sor malis. Respondebit,quod tale unive sum habet unitatem sor male universalem , at universalitas est rationis communitas Contra, di inquiro; ab illa natura universa,vi talia o test praescindi, de intelligi formalitissumtati , a sor malitate universalitatis, vel non ' Si potest: ergo in illo ente υniver iis, unitas univeris salis non dabitur. Si non potest: ergo conce tus unitatis universalis est praeciset unitas folia maliter in illo ente requisita; sed haee unitas, quae vi universalis, non est Cadem unitas, ac
257쪽
illa, quae est sermaliter in natura Petrit ergo. Deinde si dicat, quod unitas universae naturae
est unitas sor malis insimul ut communis: con tra,quia per vos unitas sermalis universae naturae debet esse unitas A communitas, ita ut ex hae duplici formalitate, unisus concerius um-tatis naturae univeris resultet; sed υnitas foris malis naturae non requirit tot conceptus,ut sit
nune in ipsa unitas formalis:erpo.rs Sentio tamen , difficile hane opinio. nem posse impugnari, quod existimo oriri ex Subtili fallacia in ipsia opinione imbibita, qtilliquenti impugnatione cognoscetur. Argu sie:lleuit haee opinantes asserunt,eamdem tatem formalem deservire naturae universae cum communitate rationis, quia licet eadem vnitas realis sit,dum tamen sit communis,dis
ficile possunt impugnari in hoc , quod natura non sit univer salis ; se etiam poterat quilibet pro libito dicere,quod eadem coni munitas, &negativa aptitudo poterant deservire naturae universali eum unitate rationis, quia est6 n tura omnium intelligeretur una,difficulter poterat impugnari,quod cu ipsa eomunitate reali non foret natura univer talis: ergo sicut inhoedieendi modo datur dissicultas in impugnando, ex suppositione implicator,a componenis te, sie& in alia 3 vel erit utraque practicabit reaeque. Si dieant,implicare eamdem comm uaitate sti realem,negativam se iIicet, eum unitate rationis, quia esset solum ex se communis, &exped te: communis;dieam similiter,implicare
eamdem unitatem formalem cum communiis late rationis , quia eadem Hlit una solum ex
se & una per positivam expeditionem.' 1ν Hiς ita, debemus amplius exprimere animum circa explicationem praedictae eoo Husionis , ut ultimo decidatur controversia eum aliquibus, mult6 nobi lcumeon sentientibus. Si at igitur punctum tu hoc, an scilicet eadem ipsa unitas praecisionis, quae tam apud Auctores secundi modi, quam apud nos, estiam rationis unitas, sit ipsam et, quae logicum Vniversum constituit. Sub hae expresione formo resolutionem, quia usque adhue solum impugnare existimavimus, puram unitatem praeeisionis non lassicere, sed requisi e imparationem: quod etiam si saleantur Amicus,de Aversa,asserunt tamqn, quod adhue in natura universa logice , unitas habetur ab actu absistractivo ,& eommunitas aeollativo, ita ut illa unita, abstramonis in universo persev
1 8 Resolvendum sentio, qiuod si rigorose loquendum sit, dieidi debet , unitatem logi ei univers non esse sormalis,ime illam eamdem praeeisionis unitate in .Ratio est;qii a etsi ea dat comparatio, & respeetiva collatio supra metaphysicum universum, abstractione forma istum . nunquam tameta Vniversat' metaphysicum si e rerum scilicet, ex natura,& ex praecisione,in idem sormaliter, ac universu ni l gicum , scilicet, eone tum ex natura, Ad ex forma rationis relativa:ergo Iicet comparatio
eadat supra unitatem universi metaphyllei,quae est abstractionis,nunquam debet inferri,quod unitas concreti comparati, seu lorici, si foris
maliter eadem unitas, ac erat unitas concrςti metaphysici;vnum quodque enim concretum,seuti distinctum, Ze speciale habet esse , se S:
specialem debet habete unitatem , ita ut freti non potest diei, quod universale metaphvta cum rigorose manet idem in logico, se neque poterit diei, quod unitas abstractionis in eo lia latione logica formaliter perseveret, ut ipsus
as Deinde , quia dato , quod praedicta
praecisionis unitas perseverer,nunquam ex hoe debet inferri,quod ipsa sit eadem Universi L giei unitas , sed quod sit fundamentum ad I gicam unitatem proximius, uti etsi due qualitates persererent cum similitudine, nunquam tamen formalis unitas similitudinis est ipsum esse unum qualitatis, etsi similitudo , quae est formaliter una,supra unitatem qualitatis su detur tergo a simili. Itaque nimis advertendum est, eontra ii telligentiam aliquorum , aliud esse, naturam in statu praecisionis obiectivae esse in potentia proxima ad praedicari de fit,ribus,& aliud esse ,esse in potentia proxima ad recipiendam , Se sundandam universilitatem
sermalem, seu unitatem formalem universali tatis; hoe ultimum est verum, non autem primum. Unde sala quo unitas abstractionis maianeret, maneret non aliter, ae manet sormacum ipsius proxima ratione sun dandi; quod si
velint, nil contra mycntum obstat permane
et o Ratio pro omni est; quia seuti in rhactu, intellectos abstrahens, est eausa effectiva unitatis praeeisonis, se actus intes lectus eo misparans, est eausa effectiva unitatis praedi abiis lisi ergo sieuti quilibet actus est in re dιstinctaeausase effectus eorresipol dentes debent in re esse distincti a ita ut sicuti primus actus solum potest diei proximum fundamentum ad secumdam , Ze unitas effectus terminantis primum actum solum debeat diei proximom sundamentum ad unitatem alterius. Ex quibus confirmo ration m in hoc , quod in natura logi Vniversa, si quid intrinsecum respectu, ad multa, quod praedicatu m , taliter tr anscendit
258쪽
quaecunque naturae,ut sine illo,nil naturae logicum esse percipiatur;quare ut unitas sit logicae naturae, debet esse υnitas respecti νa, unitas
universalis expedite, & unitas praedirabilis proximaquia sine hae expresione, sicuti natura non intelligitur ab aliis universalibus dis. timcta,& in proprio esse constituta , se neque ipsius unitas intejIigetur propria. ergo distincta unitas in unitate praeemonis debet este unitas universi logiei eonstitutiva.
Q Biteles eum Dionys inte dens probare,quod per potentiam praecisae naturae ad esse dum in multis constituitur universale. Objicies igitur iuxta Rachoniti sie:haee potentia est conceptus primarius,per quem sufficienter distinguitur ab omnibus aliis , & a quo oriuntur eoneeptus secundari j tergo est constitutiva illius. Antecedes Prob. quia ante talem concepiatum nullus alius potest cognosei prior; sin minus, assignent, inquit ipse. Deinde , per il l ud distinguitur a singulari, quod non potest esse in multis intentionaliter , & ab universali metaphysico, quia hoc nullam relationem diarit ad inferiora, sed solam naturam praecisam ergo.
a et Responderi potest argumento , n
ando antecedens. Ad probationem anteceia
entis responderi potest , verum esse, quod ante conceptum potentiae proximae ad esseniadum in multis, nullus eonceptus potest cognosti prior respectu logicae universialitatis;at autem , ex praeciso conceptu naturae praeciis, talis eoneeptus neuticnaam sic cognoscitur. Vnde relliqua , quae ad corroborationem deis
sumit, salsa sunt:quia etsi verum sit, quod n tura habens praedictum conceptum distingue tur singulari , di metaphysto universali,
nunquam tamen talem conceptum habere
probat, quia naturae purae praecitae, sol eon. ceptus metaphysicae universalitatis adest. Nec
valet, quod iam in natura praecisa datur potentia ad praedicandum , dc quod haee est primariarnon enim valet; quia solum datur potentia, eo modo , quo haec datur, dum datur sundamentum ad illa mi unde non datis potentia proxima, sed ad summum remota ad praedi eandum, de ad comparandum proxima. a propter , non probatur bene, quod illa debet esse constitutiva, quia primis intellecta:ratio est; quia respectu universt logici non est primum,quod est primum absolute, ted
a tquod logita est primum a quo pacto primus
conceptus est potentia in priori proximo adactum essendi intentionaliter. Sie, licet rationale sit prima ralix risus,tamen risibile in suo sermalissimo coneeptu, non per illam radicem , sed per immediatiorem potentiam adactum ridendi eonstituitur. Itaque, etsi illa potentia naturae praec is sit prior potentia proxima naturq Iogice, at formalis simε loquendo , respectu constituti logici prior estue potentia,q iam illa metaphysiei. 23 obiicies a. ex Biane. eo ipso , quod
unitati reali naturae ponatur intelligibiliter communitas rationis, stis ficienter intelligitur , & illam naturam elle Vnam in omnibus,&esse per rationem in illis et ergo non daturn olivum , ut eadem unitas formalis naturae non ponatur in natura universali. Respondeiari potest, textra iam dictu repugnare veritatem antecedentis; quia eoi Plo , quod natura debeat esse expedite una,debet abstrahi ab illis, Propter auae est ita multiplex, quod tot sint unitates formales , quot individuationes; eo
ipso quod abstrahatur ab illis, tot illorum unitates debent se abstractive heri unaea; eo ipso , quod sic unica eli iantur de se percipi-pitur,quod non sit eadem unitas kr in alis,cum iam ab intentionali principio lcinderetur , deformaretur ratione. Videantur circa hoc dic ta in dist. antecedenti qua Τ. a. in resolutione
primi iudicii , a g. Deιnde an horum corroborationem , usque ad secundi iudicii resoluis
x Instabis nilominus, dc msallor, benea etiam . parte rei tot sunt naturi bum anDquot singularia, quia unum quodque singulate di tinctam naturam sermalem in re habet,& nilominus tamen eadem natura realis est, quae pluribus communicatur per lineas univeri
litatis tergo sic pariter, etiam si de facto tot
sint unitates formales, qLot singularia, ita ut unica unitas formalis non sit 1i omnibus, verum tamen ipsa unitas formalis, 3c realis p terit esse,quae universaliter sit una in omnibus.
Huie instanti , sine sormidine est similitet
concedendum de natura,quod concedimus de unitate ; qua propter potest rigorose negari antecedens quoad ultimam Partem; absolute enim , 8c stricte: loquendo , non est undequa-quε eadem natura realis , ut est iam expedi te communicabilis , quia etsi natura realis sit eommunicabilis , non autem ea dom , Qquidem natura, ut sit communicabili inten tionalizatur , ita ut de tali natura sit verum dicere , quod tunc est erincretum intentionale , formali tum ratione,
259쪽
sibilans illa natura seeundae intentioni, ae
per consequens nunquam est verum dici re, quod natura universalis est eadem natura; siepariter de omnibus naturae passionibus est inserenda ratiocinatio. Videatur Doctor Subtilis in z. d. 3 3. I. Ubi distinguit naturam,&modum , sub quo intelligitur , dum est uni
dis Instabis semper, dieendo, quod quomodocumque intentionalizemus, nunquam
negare pollumus,quod reale sit,quod communicatur,& quod saltim aliquid ipsum perleverate ergo sic pariter de unitate est discurrenis dum. Resipondeo , quod haec ipsis consentiendo, nil unquam roboris imjcient;quia ad sumismum, tum poterant inserre, quod sicuti aliis quid reale idem naturae Perseueiat, sie Sc aliis quid reale unitatis; Ied ex hoc nunquam cocluis dent, quod eadem v natas realis sit eadem uni iatas univer talis. Ratio nostra stabit inhoe,quod ei si de ipsa natura reali faciat intellectus na.
turam universalem , ita vi in hoc concreto, scilicet,universale,intret ipsa natura, ipsa tamen non est plusquam pars concreti,& natura universalis eii totum constatum ex ipsa,& alia parte, ex quibus retultat natura univer talis; quo pacto, etsi incomplete natura univer talis sit eadem natura , non autem complete , quia natura universalis, lupra esse naturae,dicit amplius in este naturae universae. Idem invenies
in concreto albo , ubi etsi idem subiectum sit album,nunquam in me est verum dicere, quod natura subiecti sit eadem natura albi, neque
quos idem este subiecti est idem esse albi i siepariter est discurren Ium de unitate,tametsi ex
unitate reali, de ex secunda intentιone raticiis vis re sultet unitas intentionalis, ita ut Iicet e set verum dicere, quod unitas realis erat uni versali Eata , nunquam tamen ellit verum dicere, quod idem erat unum reale,& unum
universale, quia hoc unum, aliquid addebat distinctum , linon in esse unius, in elle unius
26 Neque adhue se discurrendo coincia dimus eum opinione Blane. Ratio est; quia ipse nil rationis addit unitati, ita ut ex unitate , & ratione semper sit unum , quod emeiatur ; at sie, quod etsi addat aliquid rationis,
non tamen ut unum fiat, sed ut commune, itave quomodocumque praescindatur unitas naturae universae, secundum purum conceptum unitatis, ex ali luci rationis non coadunetur, quia etsi ut natura unitate habeat in omnibus, requirat communitatem rationis, sed tamen semper Communitas intelligitur,tam compi
te, quam incomplete, extra formatissimum
conceptum unitatis naturae Universae , ex quo consequenter dicit, unitatem naturae univers, esse eamdem unitatem realem. Nos autem in
his, non se philosophamus, quia etsi dicamus, quod unitas realis est, quae fit universalis, eo ipso dicimus,quod non est sic eadem;tu,quia si sit universalis,distincta erit, distin tum siquidem est quod fit , ab eo quod factum sis non
erat; tum, & hoc est nilnis advertendum in quia ex ipsa unitate reali, de ex formalitate rationis coadunatae unitas universalis , seu unitas realis intentionalis , vel intentionali- Eata, sistentes , & advellentes, quod formalitas rationis, unitati reali addita, sit de puro,& sormali conceptu unitatis naturae, ut universalis, ita specialis, quod sine illo, non solum communis, sed neque una universaliter
ar Die es, sufficere, quod ex communi
late rationis, & ex unitate reali talis conceptas fiat: ergo superfluit speciati forma rati
nis complere unitatem realem. Respondeo in
primis dicendo, quod si velint distinguere naturam in esse unius,inesse apte,& in esse communis, in tali casu, quaevis harum passionum realium requiret intra propriam l neam , c plementum rationis , ita ut sorma rationis, qua eompletur ut apta . di commums, debeat esse alterius ordinis ab illa, a qua completur ut una,taliter, Pind cum unitas intra concepiatum vn talis sit intentionabilis, non superfluae
ipsi addere sormam rationis specialem , quin haee sit dieenda praedicta rationis communiistas. Respondeo deinde,quod si ex unitate reaiali,& communitate rationis ita velant formavire unicum conceptum unitatis, quod ieeu dum totum dicatur Unus ,& ex utraque parte unitas, in tali casu nil contra nos , dum excommunitate rationis, & unitate reali unus conceptus fiat, ita ut esse communem , sit esse Oniversaliter unum ἰ tunc erum communitas rationis non erit extra adaequatum ecineertum unitatis. Deinde, sicuti unitas realis non
est idem, ae unitas , & communitas rationis aput Blanc. sic melius tognoscitur , quod
neque unitas rea s sit idem , ac unitas univeris salis , dum extra conceptum Vnitatis unive salis non esset communitas rationis.
et 8 obi jeles 3. ex Auctoribus , unitatem praeeisionis unitatem isse rationis, nobiscum deffendentibus. Sufficit ad υniversalitatem unitas praecisionis. ergo adhue posito actu eoru Iativo , illa indistincte perseverat. Probatur antecedens; quia in pri inis, illa unitas iam
260쪽
est rationis, ' Ω eonereto rationis , utpotἡloetico universali idonea , & summE consor mis,quia ex ulter ioribus actibus eomparationis , nil plus, quam unitas rationis consequitur: Deinde:quia etsi in vilitate reali, minori numerali, Iossit dari sunda mentum ad unitatem praeeisonis, seu rationis, non tamen ipsa unitas praecisionis, &iam rationis, habilis viis detur, ut congrue,& υigoro se aliam unitatem rationis valeat sun dare: Deinceps: quia unitas propria,N speei aliter naturi; universalis conia titutiva, lebet elle illa, quae dicit negationem Unitatis numericae , non solum negati Ves , ut unitas a parte rei sor malis, sed etiam contra is riE; sed hane non habet, nisi ratione praecisionis , quia per praecisionem separatur natura singularibus,ita ut in re non relinquatur multiplex,sicuti in re relinquitur eum unitate r- mali, minori, numerali: ergo sufficit ad uni versalitatein υnitas praecisionis. Responderi potest argumento , negando antecedens. Ad probationem antecedentis , concedo primam partem , & nego esse idoneam , ita ut ipsa in distincte suffieiat Ratio est; quia Vnitas logiis a naturae, non est indivisio naturae in se , ted indivisio naturae in pluribus unde cum unitas praecisonis constituat naturam, unam praeri in1ό in se, inde fit, ut non tufficiat naturae , quae
est una in ordine ad malia. Verum enim est, quod ulterioribus actibus comparationis, nil plus, quam unita, rationi, coni equitur , con sequitur tamen dii tincta rationis Unitas,
sequitur siquidem unitat eum distincto reia pectu , imo ipse respectus est ipsa unitas, quae eonsequitur : si enim aliqua , relationibus distinctis di itincta sint eonstituenda , nil melius , quam entia , seu conereta intenti O. nalia , sie distincte: eonstituentur relationi.
as Ad seeundum argumenti responde deinde, nil repugnare, quod una relatio ratio nis possit fundare aliam , quod iuxta textua Iem doctrinam Doctoris Subtilis in lib. de ente intentionata latό propugnavimus , & sienil inconvenit , quod una unitas rationis potist esse proximum fundamentum ad aliam rationis unitatem. Ad ultimum responderi potest,dicendo ad maiorem, naturam abstracti ve erans teratam, praedictam negationem posse habere , ex quo ad summum potest inferri, quod detur natura, ita universalis, ut sit magis universat s ,& magis una, quam natura, quae unitate formali a parte ret est una, nunquam tamen ita una per talem unitatem prae
eision Is , quod sit logiee , & completa expeditione νna , quousque ordine positivo ad mulin
ia sit una. Deinde, ad minorem respondeo, nil inconvenire , quod talem unitatem solum a praeeisione habeat, eum unitas Iogleae naturae requisita,debeat esse plus, quam quod a praecisione habet: habet enim a praecisione fundamentum ad spretalem unitatem, quod tamen, ut proximum,& sitfficiens sit, minus quod de bet habere est , naturam a singularibus multiplicem separare; id tamen non suffieit, quia ad
logice esse unam naturam , non solum requi
ritur, quod in re non sit multiplex, sed requi ritur, quod sit multiplex , & una, vel saltim una, & proxime multiplieabilis, quod a pura praeeisionis unitate non habet, etsi praedictas
negationes db argumento intentas habeat. Ita.
que his omnibus respondebis, & ali is, quibus instent componendo, si velis, unitatem logiis
eam cum unitate abstractionis , sicut illam compotuimus csi unitate reali contra Blane. 3o Die es, ex dictis inferri, dari naturam nam unitate rationis,& tamen non esse logi et unam,quod libere tantum diei potest. Recpondeo,quod si ex eo,quod sit rationis, ipsam
logieam esse interidant, non renuemus dicere,
lam praeeisionis unitatem , logicam esse, da tur siquidem in unitate abstractionis secunda intentio nuditatis,seu abstrahi bilitatis,appli-eata primae intentioni naturae,quod ,obiectum logieorum speciale videtur: a tamen , si pro unitate logica intelligant ad , quod pro Uni. versali Iogico antelligere solemus , dicemus sine formidine, Ioticam se non esse formaliter , sed materialiter proximE , quod sine repugnantia potest admitti, quia unum logieum concretum , & artifieium , potest esse funda. mentum, S proxima solum materia respectu
3r Ratio pro omnibus in hae quaestione dictis desumitur ex eo , quod illa natura est se Ium stricte , & rigore log eo universaliet, quae con .plete est talis, & ilia solum comple-tό talis in spiei debet,eui ad expedire,& immediate essendum in multis, nil defietat, ita ut fialiquid deficiat naturae in esse completo natuis
rae , aliquid etiam ipsi deficiat i n este eompleto
unitatist ergo quousque deficiant actus intellectus, quibus natura fiat complete natura , &logiea, logi ea unitas deficiet natureris de,dum natura abstractό intellecta, comparativet, lein promptu ad praedieationem non intelligatur,completa non intelligitur: dum autem sie intelligitur, tune unitas innovatur,completur aut intenditur: ad innovationem enim, seu in tensonem logicam,levior mentis actus est impulsivus, cuin natura illa, etsi realis, in omni passu intentioni substet.