장음표시 사용
241쪽
eognitionem dualitatis,& realis distinctionis, sine summa contradictione transiret. s 6 Instabunt semper,dicendo,quod dum intellectus abstrahit naturam Petri, de Pauli, duas naturas abstrahite ergo duae naturae deis bent fortiori elle abstractae. Prob. anteceis dens;quia abstrahit naturam realiter adempti-fieatam cum Petro,& realiter idemptificatam eum Paulo; sed natura realiter idemptificataeum Petro,& cum Paulo,non est una, sed duplex natura: ergo dum intellectus abstrahit naturam Petri, & Pauli, duas naturas abstrahit. Prob. re aior;quia intellectus solum abstrahit, quod est eoniunctum;alias abstractio, seu positiva praecisio non seiungeret realiter naturam a singularibus t ergo quia abstrahit naturam realiter idem plificatam cum Petro,& realiter idemptificam eum Paulo. Prob. nunc consequentia primi enthymematis; quia id manet abstractum, quod abstraxit, seu quod abstrahit: sed duas naturas abstrahit intellectus: ergia duae naturae debent a sertiori esse abstractae. Prob. maior; quia etiam in abstractionibus non debet elle distinctum quoad entitatis divisionem, & multiplicitatem , esse in facto esse ab esse in fieri; sed esse in fieri,sci I ieet abstrahi, est de duplici natura, Petri, scilicet, de Paulit ergo in iacto esse duplex eadem natura debet
s Instabunt a. dum i ntellectus abstrahit naturam,quae est in Petro,& quae est in Paulo,
vel terminus abstractionis est natura realis,vel noni Si non est natura realis: ergo Universale non est concretum ex prima,& lecunda intentione sermatum Deinde non posset dici,quod intellectus naturam Petri abstraxit. Si est natura realis. ergo vel est natura realis,quae ab trahit a Petro,vel quae abstrahit a Paulo Siquq abstrahit a Perroieontra,quia cum non minus naturam abstrahat a Paulo , vel simulat intelis Iectus abstractionem naturae a Paulo , vel si non simulat, non datur motivum,ex quo po tiυs natura abstracta a Petro, quam a Paulo se terminus abstractionisaergo terminus abstrae tionis,dum natura realis debeat esse, non uni
ea , sed duplexuit natura, Petri, Icilicet, de
s 8 Nune existimo, exacte miseeratum punctum praesentis dassen Italis manere, circa quod,difficultati omnimode subiectus sateor, disset limum mihi esse euiusvis partis retalutionem ς supra quam non multos , electos in
men ,vidi Fhylosophiae Magistros qui postqua
esse prsiabilem. Idem possem resolvere, cum nil posset resolvi pro una parte,quo i pro altera non valeat sere indissolubiliter instari. Et non minus praemit , difficultatem gravari ex imperceptibili transitu in suppositionibus, vincitabam in initio, , a vi imperceptibiliter dinia ultate constandamur, dum eam medulitus eviscerare velimus. Sed ne sie difficultas lubomnimoda eonfusione maneat, duplex formare iudicium intendam, unum absolute, alterum ex suppositione aequalis probatalit
ss Emper existimo , probabiliorem
esse viam tenetem, quod abstractis singularitatibus, non manent distinctae naturae. Examinentur rationes a me superius posite, Subtili Doctore,nisallor,essiacaciter corroborate. Deinde, rationes conistrariae videntur manere solutae usque ad has ultimas instantias;quibus respondendo,ad primam ingredi potest, extendendo solutionem superius adhibitam ad argumentum primum,
di principale huius puncti. Itaquε illis innixus, respondeo ad primum antecedens, sie illud explicando r intellectus dum abstrahit naiaturam Petri,& Pauli , duas naturas abstrahit, dum abstrahιt,permitto; dum exercitium in iatellectus inter vincula singularitatum no versatur,est salsum. Vel aliter distinguo. duas nais turas abstrahit,ita ut dum abstrahit,sint dicendae duae adaequate, est salsum; inadaequate , dc partito modo,est permittendum, & distinguo
consequens:ergo duae naturae debent a forti ri esse abstractae , eoncedo consequentiam: se tamen explicando, quod concedo : dum concedimus duas naturas,& non aliter quam ab tractas,ex ipso termino abstractas,decidimus esse unam,& non esse ab lolute duas, sed abs tractas etle duas naturas. Sic e contra,dum di. cImus, natura est una in omnibus 1 parte rei,
quatenus est ex se, non dicimus, quod absolute sit una,quaa eo ipso, quod quatenus est ex se dicamus, decidimus , absolute esse multiplicem ; & nilominus tamen, ly ex se, unitatem habet pro termino, sicuti ly abfirrita pro termino habet multiplicitatem; at autem , sicuti
una natura modificata cum tarmalitate qua
tenus est exs, relinquit multiplicitatem , sie
242쪽
duplex natura modificata cum restrictione abstrastionis,relinquit vi itatem. Sic enim capienda est vox absradHΦms , sicuti vox proe- filionii in hac propositione:paries reales sunt
praeteritae realiter: ergo realiter sunt: non se
quitur; qilia eo ipso quod sint praeteritae realialiter, realiter non sunt. Haec pono , ut eximia advertatur aequivocatio. Vnde, sic est proprium abstraitionis dare unitatem, sicuti pra-
raritionis aufferre existentiam. 6e, Venio iterum ad conseque ni iam tergo
dux naturae debent a sortiori esse abstractae. Insto illam efficaciter;quia vel comparatione, vel alio m do, natura existens in pluribus multiplex, habere debet unitatem universalizatam; nunc sic: sed semper valebit, quod plures sunt comparatae,& nilominus, dum comparantur formalia unius naturae cum formali. bus alterius,expeditur unitatis fundamentum: ergo similiter ex naturis cum abltractione informatis est paralogiaandum. Deinde, adhue apud ipsos tae suppositio potest admitti, scilicet,multiplex natura est unificanda:in nostra siquidem sententia supponendo, quod naturae abstractae non distinguantur , non repugnat dieere,inultiplex natura est viaificanda, di se eit tune verum dicere , multiplex n4tura est abstrahenda tergo sicuti ex multiplici unifieando, hoc suturum non reducitui adactum, nisi cum multiplicitate restricta per absolutam
sor mam uniseatioms; sic illud futura,s ei licet,
mulis plex natura est abstrahenda, non reducetur ad esse factum , nisi cum abstractione resia tringente multiplicitatem.
6t Deinde, ad probationem primi antecedentis: Respondeo , concedendo maiorem; quia ex eo, quod abstrahat naturam realiter idemptificatam eum Petro,& realiter Idemp-tificatam eum Paulo, potius sequitue intentum: idem est siquidem , acausserre id , per quod distinguebantur; distinguebantur enim, quia id , quod idem plificabatur cum natura
Petri, non idem plificatur a parte rei cum natura Pauli: ergo dum id separet, & abstrahat, illas unitate relinquit. Deinceps, venio usque ad probationem consequentiae primi enthymematis, se ilicet, id manet abractum, quod abstrahit , & Respondeo concedendo hanc maiorem,servam senuandis,in sorma in fieri, At in secto esse, dico servatis servandis, quia in facto esse, non manet effectus ita fieri, alias non foret sactus de venio ad minorem , sci
licet; sed duas natura abstrahit, id est, duae naturae sunt abstractv in fieri ; dis inguo, sunt duae naturi in fieri, hoc est, ut termini, a qui-
De Universali Metaphysico. II.
hus , α eorrumpendi penes muItipliestatem, eoncedo ; ita ut multiplicitas in seri sit te minus , ad quem abstractio trantiat . ne
sa Itaque haec omnia explicabuntur,de clarando illam primam distinctionem in renponsione primi antecedentis traditam, scilicet,duas naturas abstrahit,ita ut dum abstrahir, sint diuendae duae ad aequata,est salsum, inadaequate , & partito modo, est permittendu m. x icodillinctionem. Dum intelIectus abstrahit naturam a Petro, & naturam a Paulo deis bent considerari duo requisita , inter se puR-nantia in illo tunc abitractionis, Ruti considerari possunt in forma, quae gignitur, & corrumpitur in illo tunc introductionis. Dantur enim ex una Partς naturae singulares, & ditatinctae, di datur ex .lia parte intellieotus eirea distincta, munera abstractionis exercens; naturae ex una parte sunt singulares , intellectus ex alia dum abstrahit, illas unifieare intendit, ita ut sicuti ex intellectu abstrishente est ponenda unitas,ex singularitatibus, a quibus ad-bue non sunt abstractae, est non minus requitenda multiplicit-s. Abitrahit igitur intelleetus , in quo tunc , non possunt dici adaequat εduae, quia iam removentur, ae separantur; deinde non possunt dici adaequalec una: quia etsi iam detur41r Incipium unificandi, quod est abstrahendi principium,adhuc tamen non sunt absolute,& simpliciter abstractae rergo absolutό, di simpliciter non habent unitatis adae quatione. En igitur quomodo,dum intellectus duas naturas abstrahit, intelligitur , quod non sint ita duae in illo signo abstractionis, quod exercita abstractione non possint dieiuna,& eadem. Argumenta , quae hinc pota sunt obviari , solvenda sunt ab unoquoque, in illa difficultate , in qua disputatur, an In simul sint sorina,quae gignitur,& quae expelle uraas Ad seeundam instantiam responden .do, condendum est , quod intellectus ab trahit naturam realem , & se , nil roboris manet usque ad secundam partem dilem iis ; ad quam respondendo , dieo , termionum abstractionis esse, in ipso abstractionis exercitio , duplicem Illam naturam , Petri scilicet, & Pauli; at vero.am exped:to ab
tracticinis exercitIO, terminus abstractionis non duplex, sed unica erit natura,modo supra
explicato,ita ut, n pollet dici tunc, quod est potius natura Petri, qua Pau Ii, quia radicitus,
re episeerate exhibiici abstractionis ordine,nodatur iam , ex quo possit inteIlectus naturam
243쪽
duplieem intelligere, sieuti neque ita datur, naturam huius, & illius ea pere; alias sequeretur,quod uel non radicitus abstraxit, vel quod iterum subtilissimo transitu ad hoc , de a Iillud deseendit. 6 Deindό,in horum eorroborationem, dein immisentium solutionem,est nimis eon siderandum, bene polle compati , quod intellectus, modo supradicto , duplicem naturam
ex Petro,& ex Paulo abstraheret, versa con sideratione naturae, ut ex Petro, εἰ ex Paulo, quae vox exprimit ipsam saltim ex parte i plorum,adhuc contraclam dc tamen , quod sitrea lis , du m abstracta radicitus,unica conlideretur. Ratio est',quia,etsi terminus,qui ablita-h tur, sit realis natura duplicis individui, ta men ut recte praevidit Doctor, passim a me e
tatis snIι b. t. de ente secundo intentionatrimodu intelligendi naturam,iam est rationis,& seeundό intentionalis, quia modus vita hi tractio naturae, realiter illam ab idempti ficaatis secernendo;ex quo oritur,quod intellectus abstrahendo naturam Petri,de Pauli, ipses iniatentionaliter idemptificet,& vniat'iqui modus
unificali non repugnat, quia in illo statu absia tractionit datue sundamentum , ut aliud non possit laeere intellectus,dum eas videt sine dis ferentiis, 3e ex alia parte non ignorat , natu ramunius individui esse ex se omnium indivia
Ex quibus ad summum poterant imnos inferre, quod solum foret intentionalite evna; quam illationem sine formidine eo eisdam , quia ut supra probabilissime eum Maliatrio, de aliis Doctoribus stabilivi mus, umias praecisionis ad Universalitatem requisita , est
sormaliter rationis, Ac tamen natura est realistergo sic pariter , etsi terminus intellectus si realis,de ipse abstrahendus sit muItiplex, pote rit tamen modus intelligendi indistincto,&distanti statu esse rationis, & vnificati viis eoarum, quae in infimiori erant quid multiplex. Nequε ista dimetit ma debent a contrariis eri isseri, quia ipsi admittunt, naturam abbactam esse realem: deinde, naturam de pluribus praedirabilem, esse realem; denique, dc naturairi
habentem multiplicitatem ex praedicatione, esse realem; etsi bene eonsiderent,quae admittunt , nil minus inconvenire videntur eorum dicta, quam ex abstractione unificante, apud ipsos inconυeniunt nostra. Convincitur; quia apud ipsos non repugnat,quod ima natura rea
lis sit positive in pluribus intentiona Iiter, etsi pugnet , quod se , realiter una natura sit in pluribus: Deinde non repugnat, quod una na tura realit ae idempti sicara , O sne rea Ii vi eulo intellecta intentibnaliter, etsi realiter seia iuncta ipsi intrinso repugneti ergo licit e pugnet naturae Petri, oc Pauli realibus , esse
unam,& cumdem naturam a parte ret,non debebit repugnare, realem utriusque naturam vilitate rationis manere. His ita de maiori di
Multatis puncto prariactis 66 Circa evit cetationem primi Artietilli non sie difficulter extat nune resolvetidunt poteli igitur diei , iuxta praeiacti puncti supra nune polita' resolutionem, quod vi natura sit de aliquibus expedite praedicabilis,non sucfie it, illam abstriuiere postivum vno , sed re
qui titor, quod abstrahatur ab iliis, de quibus
rationabiliter , α eum fundamento cupit in tentionaliter intellectus praedicate naturam, ipsamque ulis intentionaliter v mre ; ve I salistim requiritur ,quod sit abltracta ab mo , Sanegative a reliquIs,modo a me sopra explie
eia , in evisceratione primi puncti; etsi existia mem , quod sic negative abi tracta , multum
in nomine eum altera abstractione conveniati
ερ si noti conveniat, sed distinctet abstractaeonsideretur, ut antendit ultima illa instantia in primo pimiso,in talὲ casu, suavius, ac eonia sorinius destendecar eum Oviedo, ac alijs, huius resolutionis prima pars. εχ Itaque illius vittinae instantiae mem res, lupra in Art. r. sie resolutionem huius puncti explicare debe mus: videt enim intellecistus naturam Petri v.g.de duodecim hominum, speetaliter in unoquoq* eontractam; abstrahit deinde naturam Petri,ita ut ipsam realiter se-icinctam . pereeitate perpendat: ralis natura realiter est distincta ab amnibus,sicue,de Reario, at tamen non videtuo expedies praedis .
talis de omnibus,sieuti de ritro, quia a petra est realiter dictincta , quia Rbstracta; ab alii teteris no est se distincta,quia etiam si abstra ta non fuit et a Petro, uon minus, i md magis realiter distincta sciret ab illis, siquidem unis quam ad illos pollet adhuc intentionaliter desieendere,& vnitive ire. Deinde, non videtve
expedite praedicabi lis de illis , quia etsi natu
ea ieeumlum te sit in promptu ad praedieatio- hem de illis, sieuti de Petro, cum tamen expedita praediratio requirat non minorem ha bilitatem ex parte singularium , 3c in unci- quoque adhuc spee Ialem naturam inveniat, non poterit praedicari de 3llis , si intellee. eus duplicem naturam uni individuo aeeoismodare non repugnet. Licet enIm natura illa nullam haberet singularitatem . differret tamen ab aliis inadaequat ό salia
244쪽
tim, quia , etsi ipsa non singularis unde quaque foret, aliae tamen undequaque serent sin gulares t ergo non foret positive ,& absolute expedite: praedicabilis una, & eadem. 68 Qua propter,ad hoe ultime resolve dum,debemus dicere,quod vi natura abstracta sit univer salis , dupliciter potest abstrahi ab illis ,respectu quorum debet expediri praediea-hilis : vel ita abstracta a duodecim v. g. quod ipsis cognitis,insimul, & per eumdem actum
natura m a duodecim intellectus abstrahat, &tunc natura manebit una , huiusque abstractici
essetetur, situti de natura Petri, & Pauli abia tractis,in resolutione antecedenti dixi mus supra: vel potest ita seri abstractio,ve intellectus abstrahat naturam Petri v. g. & deinceps ab aliis separet naturas, ut una , scilici cet , quae fuit in Petro, sit aeque expedibilis de omnibus; in quo ea , similiter ac supra est dicendum, quod,dum iam radicitus, & omnimode naturas aliorum ab eorum singularitatibus ab iatraxit, & exesusit, uniea erit omnium natura, eri modo,quo supra diximus, quod naturae abstractx quid indistinctum manent. Ratio est; quia se radieitus seiungendo disserentias aliorum, ipsorum naturas ponit, de elavat ad eumdem statum, in quo erat natura, quae fuit
abstracta a Petro , & in illo statu nullus iam manet distinctioni locus ; preterquam quod ad unifieandum, datur actus abstractivus, qui in primo passu abstractionis incipit intenti
ualitare,& cum iundamento,naturam Universaligandam,ratione adaptat. Ex his,& exsupradictis, Deile potest eurri aliquibus in L antijs, i me in prima evisceratione forma
εν X suppositione probabilitatis ei
ea distinctione duarum naturarum in abstractionis statu , d plieiter potest conciliari unitas requisita ad
praeditationem universalem naturae. Prim mndra ita,vt lieet natura re'uirat abstrahi ab
omnibus, de quibus sit praedica nila , & deinde tot sint naturae realiter disti ructae, quot individua , a quibus se runt abstractae naturae , hoc non impediat,ut natura quaevis abracta sit universaliter praedIeatione expedibilis. Ratio est; quia Unioersale est unum de pluribus praedicari apti imςsed quaevis natura abstracto, t de
pluribus praedicetur est aptat ergo quod citi tinctae suissent naturae abstractae, nil Impedire ut quaevis sit praedicatione expedibilis. Prob
minorἰ quia quaevis natuta maneret aequε dis tincta ab omnibus, nullam ineludens singularitate,& deinde aeque comparabilis ad quam eumque,& insimul ad omnes: ergo quaevis natura abstracta , ut de pluribus praedicetur est
ro Secundus modus, iuxta quem potest unitas universalis construi, ex suppositio ite quod naturae abstractae distinguantur, ε eon tra conciliari potest. Dicendum est igitur quod vi natura expeditet sit de pluribus praedi eabitis,non debet abstrahi de omnibus,sed iis tum de uno,ita ut deinceps singuIaritates reIta quorum, non positivε abstractae , do distincte cognoscantur, sed solum precisive,abstrahendo ab idemptitate,vel carentia idemptitatis,ut in prima questione de unitate precisionis dieebat Amiris:quo simili modo potest dici,quod natura praedicabilis,debet etiam solum preci sivό esse abstracta;ex suppositione tamen,quod nais tura praedicabilis,non positivis,sed pure: precia sive sit abstracta, ab omnibus poterit prae icindi,eum sie ab omnibus praest,ndi, non exprimat aliud ,quam cognoscere naturam, nullam praeelse intelligendo singularitatem.
1 Quilibet istorum modorum est resolvendus,ex suli positione quod naturq abstracte distingua utur; quia argumenta, quae mi Iirant contra unitatem prFisonis privative intellee tam,non sunt illius difficultatis,cuius sunt ar gumenta, quε militare possunt contra universalitatem naturae, ex iuppositione, quod natu rae distinguantur. Ratio est; quia , etsi prima explicatio unitatis, hinc posita in initio reso lutionis,congrue intelligatur,relinquit tamen plures dis ultates, simi tes huic,scilicet, quod etsi una natura ex abstractis sit praedicabili, de pluribus, sed tamen nunquam natura illa ν in. humana, seret species universalis;quia ad hoeri Universale foret speciei ,requirebatur,quod totum esse specificum extra singularitatem invitellectum,praedicaretur de quolibet,& de pluribus ; sed licet una natura abstracta praelieaiaretur de omnibus, ex suppositione quod aliae naturae abstractae manerent distinctae, totum esse speeicium, etsi extra singularitatem intelia Idictum non praedicaretur de omnibus.ergo ex
suppositione, quod naturς abstracte dis linguerentur, nunquam natura illa humana soret speetes universalis. Etsi enim de facto,ex di tinctio ue reali ab unitatibus numer eis d simpla , sine inconveniente contra speciem salvemus , quod Petrus non habet absolute: ipsam formalem naturam humanam
245쪽
Pauli , sed distincta in re praedicata formalia;
at tamen ex suppositione,quod naturae nil si gulatitatis dicant, dissici limum , de ingentis.
inconvenientis videtur,quod uni singulari non communicetur tota natur humana extra omne esse singularitatis intellecta.ex quibus plura pollunt opponi inconvenientia. Insero igitur ex dictis,probabilius posse dessendi secundam resolutionem de unitate privativae praecisionis,quocumque modo ex illis intellecta.
ponit quaestio, naturas aliquas ita determinatas, ut sola νnica singularitas illius naturae possi-hili, siti v. g. in sententia D. Thomae tenentis, omnes Angelos esse in specie diversos, an natura Michaelis foret praescindibilix: & idem inquiri solet, casu, quo solus Petrus inter homines seret possibilis. Pro euius puncti deeliasione adverti l olet,duas individuationes debere intelligi , completam unam , incompletam aliam. vocant individuationem inecimpi tam,illam, quam haberet natura specifiea Mi isebaelis,adhue a singularitate praecisa,eo quod, adhue tune illa natura foret ipsi propria, &aliis incommunicabilis,ac percon equens cum omnis ineommunieabilitas abal qua dissereniatia individuali prinveniar, saltim ineomplete, sciret illa natura individua. Vocant differentiam individualem completam, omnem illum actum,& singularitatem,supra praedicata illa proprissima naturae intellectam. 3 Aliqui enim Thom istae asserunt,quod si Michael elare eognoscatur, ut est in se adaequatε,non poterit praescindi,quia illius natura in se est suae differentiae individuali ellentialiter alligata,& se Beatos,res in se cognoscen tes, non post e illam praescindere; at vero, posse praescindi a nobis , qui Angelos Inadaequale cognosti mus,& ad modum rei materialis, se que poste sormare ideam de natura Michaelis, de non de eorum singularitate. Alii verό, quorum novissimus est Dionvs Blasto an ιι. 3. 6st. 3. Art. 3. tenet,posse a nobis praeseindia singularitate,seu differentia individuali com- picta, non autem ab incompleta, pro quo ex ponit situm Doctorem Resolutum in noU. Resolvendum sentio, iis casu praedicistae suppositionis,nullo modo ex praedictis, nain turam Michaelis esse pre Indibilem. Haners solutionem existimo deducendam ex proba . biliori doctrina Seoti, supra saris exposta,&statim hae ratione magis aperienda : Quia ex
dupli et motivo potest recte sundata fieri praeia eisio, scilicet, vel quia cognoscimus , unum absolute non es Ie aliud ; vel quia , etsi Menon cognoscamus, cognoscimus tamen, illud unum de so non es le aliud ; sed in eam praedicti supposticinis, neque absolute, neque de se , natura Micsactis diceret ncin esse sva singularitast ergo nullo modo recte sundata fieri posset praeeisio. In maiori sistit universa doctrina, nueusque ab oto eviscerata. Suadetur deinde; quia si unum ex illis ducibus motivis deficiat intel lectui, est impereeptibile, uod .num ab alio , sine intelligibili contra ἀictione , praestindat. Minor suadetur quoalsecundam partem; quia absolute natura est sua propria si istularitas:ergo iuxta id,quod abs lute dieit,de est, non potest sine contradicticiis ne fieri preeisio. ς Suadetur niload primam partem, verissus quam viget difficultas:quia ex eo potest i tel lectus i nferre, quod natura, quae est i n Peiatro , ipsa de se non dicit magis Petreitatem, quam Pauleitatem,quia in quacumque sintvlaritate ponatur, eadem natura sciret, de illita individuum idem homo; sed non potest nostre intellectus ponere naturam Michaclis in alio individuo,neque easu,quo illam poneret,iala individuum suisset idem Angelus, cerate ergci quia non potest inferre intellectus, quod de senatura Michaelis non est, seu non dicit suam singularitatem. Maior certi sti ma videtur; quia si de secto reiperet intellectus dece indivi dua in natura humana, & deinceps supra limindividua, pereiperet naturam Petri talis con
ditionis,quod abstracta, & posita in quovis estillili decem,distinctae naturae illa relinquetat,& sie de reliquis individuis perceptibilibus,
statim insteret intellectus, quod natura Petri de se solum dieebat Petreitatem rergo. 6 Prob. 2. resolutio; quia quomodocu-que praescindatur,semper in tali natura dabitur aliquid, iuxta quod eognoscatur, quod sit Michaellis:ergo nuinquam poterit ira praessicin di,quod non cognoscatur,quod sit haec. Anteiaeedens suadetur: quia quomodocumque illa natura praescindatur , semper cognoscetur, quod illa natura non est Raphaelis, & sie neque aliorum Angelorum,quos pro nunc eognoscimus: ergo quomodocumque praescindatur , semper in tali natura dabitur aliquid, iuxta quod eognoscatur , quod sit Michae
246쪽
De Universali Metaphysico. Z II
ν Resipondebis, bene posse creati,quod
eognoscatur, illam naturam non elle Ran elis, neque aliorum ,& tamen non cognos et . quod sit Michaelis. Sed contra; quia ex eo de facto possumus praescindere naturam ab uno individuo, quia ab illo praecisa , cognoscimus , quod talis natura , scilicet, humana, non sit magis per pria illius individui, quam
caeterorum; sed natura Michaelis, quamlum vis praeelsa, non cognoscet et ii r esse caeterorum propria, ae ipsius: ergo nunquam posset praescindὲ, dum determinatu contra Gete
ra individua eognosteretur adhuc , vel posset gnosti. 8 Respondebis , quod ut possit praescindi , non requiritur, quod cognoscatur esse nomagis caeterorum , ae ipsius; quia etsi natura humana de facto praescinderetur a Petro ,&natura equina a lIuceephalo,ambae cognosceretur praecisae, Sc tamen neutra ellet indifferens singularitatibus, quibus fuerunt praecisae. Sed contra, & in primis non infringitur impognatio ; quia si natura praeeila a Petro
cognosceretur , quod non erat ull1us indiv;-dui naturae humanae, nec non, quod nec P terat esse, & se cognosceretur respectu indi viduorum euiuisis naturae, a sortiori debebat cognosci, quod erat unius individui naturarergo ut possit praeseind , requiritur , quod sit no magis ceteroru,qua ipsius. Prob.cosequetialquia elio cognosceretur seper,quod erat unius individui na tura,individua,& siugulam cog nosteretur semper , ita ut solum de nomine
illius individui possimus habere questionem tergo ut possit praeseindi, requiritur, quod sit
non magis caeterorum, quam ipsius. 9 Confirmo dicta i quia talis natura, quomodoeumque praeelsa , e nosceretur, quod neque erat, nee poterat este plurium: ergo esto nomen ignoraretur,individuam determinate esse, eognosteretur. Prob. ant e
dens et quia ut supponit quaestio, non minus illa natura non esset Raphaelis ex suo esse speeifieo, Si se nullius alterius individui Α gelici , quam naxura humana non est nunc Leonis, ει aliarum specierum: sed natura humana quomodocumque praeelsa , non potest cognosci , quod non sit alterius speeiei ab
omnibus aliis, quin e gnoseatur,unam deter minata specie haberer ergo natura illa quom documque praeei se , non posset cognosti non esse Raphaelis, & sie ceterorum,qui it cognos catur, quod non erat plurium et ac per cons quens unum determinatum habere indiviis
duum , quod etsi foret Michael , nil perderet,
dum vocaretur B. His ita. rir8 o Contra a. quia si solus ab Intrinsem
sor et Petrus, Ac solus ab intrinseco seret Ru cephalus,eorum naturae non possent cognosci preeitar ergo ruit solutio. Prob. antecedenset
quia si solus non fui siet Petrus , pollet, imo
HIter cognosceretur eius natura; sed si solus non fuisset, possiet cognosci praecisus: ergo si suillet solus, impraeseindibilis cognosceretur. Prob. maior; quia si non fui isset solus , natura Petri foret instrumentum, Ut reliquae omniisum naturae , in ipsa praecisa cognoscereturi sed si suillat solus, erat imposibile Dei ergo si solus non fuisset Petrus,posset, im S aliter eo
nosceretur eius natura. Nunc iter tanto aliquid indillat a eognitione singularis, di sui, quantum distat a cognitione universalis , &aliorum i sed si solus foret ab intrinseeo Petrus, natura eius sum me d stas et , ut induceret in cognitionem plurium , & signi universalis r ergo sum me in distaret,ut induceret incognitionem sui, dc singularitatis. Maior illationis consona videtur , dc praeeipue , dum non solum eognosceretur, quod illa natura non erat universalis, sed neque abstrahens abesse universalis, α lingularis; ex quo poterant dicere aliqui , quod non repugnaret, quod nec solet universalis , nee singula
8a Prob. 3. quia illa natura Petri praeeiis sa foret ineommunicabilis Buccephalor ergo foret individua complete. Respondebis statim, ut ibi, negando consequentiam,quia rationalitas de facto praecisa, st incommunica bilis, tam naturae, quam individuationi Buc-eephali, dc tamen non sςquitur , quod sit ollimate individua. Sed contra,arguo siet sed neque de facto posset rationalitas cile ineommuis nicabilis,non solum speciei, sed omni individuationi, quin foret individuar ergo eum ex suppositione, quod omnia individua naturae rationalis forent impossibilia, maiorem , de
magis excoguabilem incommunieationem haberet,de du nulli sic cognoseeretur communieabilis, cognosceretur individua. Minoe eonvincitur; cuia est imposibile , quod aliqua rationalitas de facto sit incomunicabilis, non solum euilbet speciei, sed, 8e euilibet individuo, At quod absolute non sit indiuidua tergo. Consequentia suadetur ἔ qcia ex stippositione, quod natura Petri, ac si e Pauli, de ali tum esset ad unum individuum determinata, maiorem adhuc determinationem haberet, quam habet de facto natura in Peteo individua; ista siquidem potest abstrahi, & poni deinceps inquolibet , dc non se illar ergo quia ex tali suppositione,talis natura maicirem, δέ
247쪽
exeogitabilem omnem determinationem ha
s L Prob. υltimo; quia natura divina est impraeseindibilita sua singularitate completar ergo, & natura Michaelis. Respondeiit aliqui , novissime Dionyl. negando eonsequentiamI quia Deus essentialiter est sua sin- Eularitas, etiam metaphysice;at Michael, ysice est sua singularitas , non metaphysic inam idem est, esse naturam divinam, &vnam naturam ; Michaelis veI6, esse naturam, dcelle unam naturam, non est idem a nam conceptu consuta , & inadaequato potest eone iplut natura Michaelis, non ut una , admodum naturae humanae Petri. Non ita in Deo, nam eo ipso, quod conet piatur ut natura diis
vina, concipitur ut una, cum non possit mense, cipere plures naturas divinas.
8 3 Sed contra Dionys. speei aliter arguiteil; quia qui persectό cognosceret naturam
ichaelis, cognoseeret, illam naturam non posse este plures tergo penes praecisionem, seeonsideranda est natura Micliae lis , ae divina. Prob. antecedens; quia ipse non admittit cum ramistis, tenentibus univer late secundum rationem tantum, naturam ex se disere non
repugnantiam ad pluralitatem , esto individua plura sint impossibilia: ergo qui perfeciό cognosceret naturam Mietae lis, hoe est, ut est in se, cognoseeret, illam naturam non posse esse plures. Nune siei ex eo apud Dionys. de alios, natura divina est , sua singularitate metaphysica impreseindibilis, quia cognita eius natura in se, non poteth mens concipere plures naturas divi nas i sed neque cognita in se natura Mchael is, potes concipere plures naturas Michaeleas: ergo se natura Michai
lis, sicuti Dei natura , erit a sua singularitate imprsseindibilis. 3 Dieet Dionys. naturam Mictae lis posse eognosci eum i meluralitate, ex eo,quod non possit praescindi a singularitate intomplemta; semper enim cognosceretur praedicata illius speciei phy sicae propria , dc incommunieabiliai sed cum hoe poterat eompati , quod
non cognosceretur completa singularitate; uia vide se patet, eonceptus singularitatis, istinctus est a conceptu naturae,3c praedicat rum essentialium. Sed revera non infingitur instantia; quia illa natura Mictae lis , sing laritate ineompleta i mpraecisa , vel est communicabilis pluribus indioiduis, vel non' Si se destruitur suppositici .si nor ergo nul Ia Pe facta ratici poten cognoscere, non solum non esse plures naturas , sed neque polle esse. Ex
quibus est mihi evidentissimum , quod si tali
impluralitate cognita in natura Michaelis, pollet aliquis habere eoneeptum quidditatis essentialis , distinctum a conceptu singulariis talis ecimpletae,etiam respectu naturae divinae, posset similes habere eoneeptus a neque illos habendo,unitatem Dei destrueret , esto eo m- patibiles esse possint. Deinde insero, quod a I-tioris ordinis esset natura Michae lis , quam Dei , siquidem adhue a singularitate completa praeeisi, debebat cognosci implurificabilis,&Deus sie eognosceretur in singularitate posi
8 s Quod enim implurificabilir cognosceretur natura Michaelis , videtur certum;
quia debebat eognosci , ut erat in se , & quomodocunque praecisa , in se , nec plures, nec plurificabilis ellet: alias , dum singularitate completa solum foret implurificabilis, seque retur, quod singularitas aliquam indifferenistiam in natura limitavit, ae per consequens, non ex it natura , ut supponitur Deinde, neque ex illo consula modo e noliendi, ali- quid vitat Dionys. quia vel naturam illam perfecte i n uentes , sie cog noscent, vel noni Si sie cognoscent: ergo natura in se, non erit ex se implurificabitis,3e se insero reliqua iam dicta si se non cognoscent re reo solum ex ignorantia confunditur quod est; quo pacto irrefragabiliter manent impugnati Thom istae illi, qui apud Beatos elare cognoscentes, impraeseindibilem relinquebant naturam. Itaquo
est mihi eertum, quod si facta suppositione,
possit cognosti natura Michaeliς, quin cognoseatur esse Miehaelis, etiam si brnet eonsideretur, poterit cognosei natura divina, quin cognoscatur esse Dei; quia ex suppositione supradicta, non minus propriora, & stricti ra Michaelis debent elucerς in eius natura, si soli ab intrinseco servata,qua propriora, Ac strictiora resplendent in natura , soli Deo servata; quares recte comprehendamus utria usque naturae conditionem, confundetur intellectus, quia ex pura impluralitate, neseiet qualis illarum, natura sit divina. Ex quo insero, non debere concedi, aliquam naturam extra Deum,uni soli singulari liabilitatam. 8 6 obi jeies: si non posset praescindi , maxime, quia non esset communis ,nec latius pateret, quam singularitas; sed hoc non Oinate ergo. Maior videtur nostrum sundamentum in nota Dionysj: quia ideo modo diei mus, esse praeseindibilem , quia latius patet natura humana , quam Petreitas r ergo ideo tune non ellet praescindibilis, quia latius non pateret .Minor ps b. quia praedicata aequalis latitudinis possunt pri seindi, si liabeant e notata
248쪽
nciseitivo,& volitivo, sivOδc guitati o,& Sed natura Michaelis, & distei et M indiυidua. In habet diversa connotatasquin illa.con notat operationem propriam Micnaclis, hae e vero differentiam ab omnibus aliss II eque est idem esse naturam Michaelu, α vile unam naturam distinctam ab alijs tergo exiRin Milunt praeia aetndi. In hoe argumento sese omnis vis co arariorum sistit. - 8' Responderi potest, concedendo ma- iorem , 35 negando minorem. Ad probationem minoris, concela maiPri, nego minorem;quia ex suppositione P aedicta,eit impol-sb le, quod intelligatur natura Michaelis, &quod seeundum se non intelligatur ab Omni iabii, aliiη distincta, ita ut ide sit in natura Michaeli ,este natura,Se esse unam,& in se, & ab - aliis distinctT Ueruenim est,quod differentia indi vidualis de facto,distincto munere pere pitur, ae natura, ex quo percurri ur transitus ν ad differentiam, ex suppositone , quod nat ra ex se non peteret plura I immerito tamen, quia de facto non postumus percipere differe tiam post aliquem gradum, quia differentia italis gradus sit testrictiva, laltim ianda me talem, aut negativam indifferentiam tollens ab illo: sed ev suppositione , quod natura Niebaelis ex se exeludat plura, mi restringier ereo sine sundamento vocatur differentia,necno intelligitur superstia posita; quid ergo mi rum erit quod si impraeseindibilis natura, supra quam non additur differemiat Unde si-eυti est impereeptibile, quod natura divina
Conno et operationes, quin sit c , se de erit impereeptibile, quod natura Mimaelis ab que singularitatis intelligentia , sit Operatio nis eon notativa. Ex quibus semper inferci, solius naturae divinae esse proprium , t Ii ine eonditioni , quod in plurg naturas ex se sit implurifieabilis. Neque aptum vidi findamentum,ut dum natura Petri ex se pos.
st habere pIura individua , plura de is non possit habere Micharii et unicuique enim individua lis differentia est aeque propria. 8 3 Dieest in tali casu iequcretur , quod differentia speeifiea non differret in Mietaeinlε ab individuali , ita ut per nullum praedicaiatum aptius, quam per singularitate ellantiali ter distingueretur. Sequeretur deinde , quod differentia individua immediate contraheret genus,&sie sequeretur alia quae absurdare videntur t ergo. Respondeo concedendo praedicta , quae potius ecintra ipsos videntur inisecinvenientia: s enim ipsi ponunt in natura
Michaelis talem differentiam specificam,quod
no sit exrensruris sphaerae, auamst individoacquid in nuenit deinceps, dum ponatur disse rentia individualis in aam extensa sphaera, quam speeifica , si huius. maior extensia nunquam univer late persevitves Deinde , non
reputamus inconvenire,quod in tali casu , non
minus ellentialiter differat Ipeeie, quam individutione,sicuti no reputatur a bipsis in Deo, quia iste non est logie a species: unde differetia indiuidualis contraberet genus phvsed, non logi inato, quod in tali suppositione, genus, de non spectes Vocaretur.
Instabis: si plures Angeli essent pessibiles eiusdem naturae Mietae t is, istius natura posset praescindi a sua singularitate r ergo etiamodo, lieet alii sint impossibiles , quia alimrum possibilitas,vel impossibilitas,n5 imm tat naturam huius Michaelis. Sic etiam, si so. ius Petrus esset potabilis, aeque , ae modo praescinderetur Iura humana a petrei later ergo &c. Miror , quod Dionys Blasnera prae stam ratio nem formet, mando conclusionem vid tam s. n. uu- εα Respondeta eviter oscedendo antecedent de negando e sequentiam. Ratio est mani.
sina ,quia ex luppositione, quod naturae M ehaelis P de se intrinsecum , hane solam si gularitatem habere, dum ipsi plures aliae sino
gularitates non repugnar*t, variaretur natura, ac sappositio, α sic nil contra nos, dum
praesei ndibilis maneret. Idem dico de natura Petri. Itaque argumentum instat implicatois
me, sicuti instaret dicendo, quod si alia sine istia eiusdem naturae divinae forent posithi lia posset natura divina praeseindi sua singularitate,quia divinorum singularium possibilitas non immigaret naturam divinam Ex quibus πωγ Resolvo 2.quod casu,quo natura MI-ebaelis foret talis conditionis, quod i psi de se non repugnaret alis singularitates, possN pretiscindi a propria , cis de facto, ista sola gar
Lur. Haec resoluti est sine diserimine eonseramis subtili doctrinae metaris. Suadetur: quia ratio,propter quam, iuxta primam resoluti nem,fvit impraecisa ,sistebat inhoe, quod quo modocunque praescindatur, nunquam a natura determInatio individua aufertur et sed exi oppositione , quod ipsi seeundum se non reis pugnet esse in Gabriele , iam aufertur deteris minatici individua, quia aufertur determinaiatici ad Mietae lem: emci non repugnabit prae
eisio, est6 alia singularia ipsi de se non repuenent. Itaque,tunc pollet cognosei natura sine indiυiduali differentia, ut nunc cognoseitur, quia quamum vir comprchenderetur natura,
249쪽
nunquam intra viscera formalia naturae ecipiano Iceretur Michaeleitas,eo quod haec sit te minus determinans, de intra esse naturae daretur iam indifferentia , & nunquam ad cogis nitionem determinantis, medium indifferens ducere potest.
Quid depradictιι naturis in ordine ad Nn versalitaιem fusentiendum. si A mertendum est, duplex uniis
μ versale a Thomistis distinguit
aliud secundum rem , & ratio nem simul , quod praesemditur a multis index stentibus, in quibus potest esse intention litet a di aliud seeundum ratisnem tantum, quod solum praescinditur ab uno , & concipitur potens esse in multis , de facto tamen 1 tum est in uno; de hoe dupliciteri prim si sine possibilia alia eiusdem speciei, v.g. Sol τ s eundo, etiam si alia eiu clem speeiei sint i m. Possibilia, . g. naturδ Michaelis , quae praesiseinditur ex parte obiecti a sua singularitate, di licet nee de iacto, nee de possibili non sit nisi in uno, eoncipitur tamen, ut potens esse in multis, quatenus est de se , si darentur alia individua poscibilia , eo quod impedimentum
sngularitatis non obstet, eum supponant ab illa praescindere. Unde dicunt , este uni νeruisla, non positive, sed negati νe , per non re pugnantiam, quia quantum est ex parte naturae non repugnat, sed solum ex impossibilita te aliorum individu rum. si Cirea decisionem huiusmmodi opiis nimis, parum sentio controvertendum. Primum, propter iam licta;si enim similes nat ras impraeseindibiles este stabi Imuis, eons quenter direre tenemus , adhuc negative non posse esse universales , eum nunquam possit
praescindi easus, in quo singularitas, seu de
terminatio naturae no obstet ad universaIitatem naturae. Secundum ; quia de omnipotentia propter suam infinitam , dc eminentissimam independentiae perseetionem, non dicet ipsi ut nos, posse habere virtutem ad infinita, esto e non sint possibilia,& sic existimo, neque ab ipsis direndum de ente Iimitato,po se habere non repugnantiam ad plura, eius is ta sint impossibilia. Qua propter, cum inter limitata aequalis debeat esse ordo rerum se coexigentium, ut existimo apud eos consequenter existimo resolvendum , quod esto
dicant, dari naturam ex se pluribus communicabilem , insimul eo edere debent, dari terminos, qui saltim aliqua aptitudine, nat
tae aptitudini correspondeam. s 3 Dices , Motistas concedere eamdem non repugnantiam praedictorum Thomst rumi ergo inconsequenter illam impugna mus. Prob. anteeedens; quia universalitas, seu communitas negativa Doctoris Subtilis, non
sistin alio, quam in ime . quod naturae de sanon repugnet esse in Paulo , etsi sit in Petr quod tamen est non minus imposibile; sed hoe
est eoncedere non repugnantiam ex parte naturae, eum repugnantia ex parte terminor rergo Motistae coneedimus eamdem non repugnantiam praeductorum Thomistarum. Respondeo negando antecedens.Ad eius proin bationem , permisso anteeedenti, distinguom in re me eum vepugnantia ex parte termino rum, ut Thomissae concedunt, nego ἔ cum reis
pugnantia, non sic absoluta , dc stricta, conis cedo ἔ εe nego consequentiam. Itaque dico, quod nunquam Motitiae absci lute,& omnibus
modis, terminos repugnantes naturae aptit
dini eorespodere, dicimus , sic uti in predicta opinione intendunt Thom istae. Ratio est eo leua; quia eis de singulari, ut a parte rei cum natura idem plificato , sit impossibile. quod possit habere in se naturam alterius si
gularis, nunquam tamen dicimus , quod singularitas,ut est terminus abstractionis nature, dc idemptitatis propriae,non sit terminus re iis, cui communicatio naturae impossibilit tur,in quo easu, eum aliqua non repugna tia, illum correspondere naturae , existi maiamus; sie natura , etsi parum aliter , exhibes non repugnantiam ad singulare; quia natura, etsi in priori ad singularitatem dicat non repugnantiam adessendum in quocumque, at autem naturae,ut singulari,& individitae, iam repugnat esse in alio , extra illud in quo emergo singulare sic praecisum , aliquomodo inducet non repugnantiam e respondentem ad
s Deinde , est nimis notandum, quod supra dixi, scilicet, nunquam nos individua,
fie terminos impossibiles absolute contemis plaria quia sicuti natura realis, est quae inteniationaliter eommunieatur Petro, de Paulo .. g. sic Petrus , de Paulus reales, sunt, quibus intentionaliter eommunicatur natura. ergo ter mini connotantes naturae non repugnantiam,
non sunt impcissibiles, ita, ut at quid reale non habeant, & retineant, etsi aliquid reaIeab ipsis, praeeisionibus, di comparationibus auferatur,ad hoe ut habiles ad praedicationem existant. Antecedens suadetur ; quia si ii superius, dc praedicabile est concretum lecundo
250쪽
De Universali Metaphysico. V. IIII.
intentionale , sie i nserius, & subiicibile talla
coincretum est: ergo sicuti concretum praedicabile requirit naturam realem eum secunda
intentione praedicabilitatis , sie eoncretum iubile ibile requiret singularitatem realem eum secunda intentione subi jeibilitatis. Ex
quibus manifeste insertur, nunquam nos eonia cedere terminos non repugnantiae naturae ense absolute impossibiles,sed solum ut positive,& insi mul ex pedibiles a pRrte rei , uuo pacto etiam aptitudo naturae est impossibilis; requirit squ idem adhuc unitate m praecisionis positivae, quae actu rationis sormatur, & construitur. Et quia sorte aliquis scotista contra hane doctrinam remurmurabit, sie illam adaptate intendam mullus terminus realis potest sine contradictione esse principium,& pars alicuius entis, quin in ipso termino,n5 repugnan. tia, seu fundamentum reale aliquo modo i nn piciatur; sed singularitas,quae est terminus re ii 1,est sine contradictione principium, seu parsentis huius seeundo intentionalis, scilicet, trus est bonio, du praedicative natura humana communicatur Petro: ergo quia in ipsa sing Iaritate datur aliqua no repugnantia ,seu sundamentum reale. Maior propositici extat latόpropugnata in lib. r. de eme imentionali, praecipue dist. r. I σ. a.
s. Deinde, quod singulate fresidiim eo tum, quod de secto dieit, sit terminus impos-milis, ut expeditivus commusicationis potativ Je a parte rei, suadetur et quia sic se habet natura,vt preditabilis,sicut singulare,ut subij-eibile:sed natura, ut ideptificata cum singula iaritate est forma impossibilitata, ut munieetur singularitergo & singulare,ut idemptificatum cu natura,erit terminus impossibilitatus, ut ipsi comit,icetur natura. Quibus infero , &nimis nolo, quod Petrus v. g. ut est a parte reineundum se rotus, est torminus impossibili, respectu praedicabilis , & positivae comunieaiationis nature universalis. Ratio est;quia de faeis eo Petrus est subieetiim nature, ὲ parte rei dinem etς a natura reli 3uorum individuorum, ita
in solum negative sit hidistin 'e;at autem, Peleus ut sit subiectum nature universalis,requirit esse lubiectum nature, etiam positive a naiatura reliquorum indistincty ergo Petrus, nadequale sumptus a parte rei,est terminus impos, ibilis respectu predicabilis, & positive e
minicationis naturae universalis.s6 Comprobatur explicatione i quia Petrus, qui manet Petrus ex communicatione naturae universalis , est Petrus, qui eonflatur ex natura humana, solum i ntentionaliter P t rei tali unita, de communieala; at autem P
trus, qui man t Petrus, secundum se a parte
rei, est Petrus conflatus ex natura humana realiter Petreitate communicata, dc unita. Ex
quibus insero,quod eum Petrus, qui nune est Petriis,esissetur ex natura solum negat iud e muni,& iussisti tina, ac Petrus,qui in alio easi est Petrus , eonfletur ex natura etiam positive indisti neta, dc communi, Petrus ut ad equatε sumptus a patre rei erit terminus impo is ibi Iis respectu expedibilis,dc positivς naturo ut eois munieabilis. Non autem est Petrus Omnibus modis te eminus impossibilis respectu naturae univer saliter communicabi Iis;quia etsi ut intε-
Ilonaliter communieetur Petro natura, quae
est universalis,requiratur,quod . Petro abstrahatur natura propria , relinquitur lamen e dem singularitas, cui, modo quo iam manet relicta per abstractionem, no requgnat subjici naturae,3c eosequenter habituata i i spieitur, ut sit terminus naturae communicabilis , habens non repugnantiam proximam ab Inrellectu, in entitate singularitatis receptam , ex qua, di ex abstractione , concretum proximε1 ubi jcibile resultat. Unde sicuti a natura au- sertur aliquid, ut sit forma communicabilis, se de a singularibus aliquid aufertur , ut sint exrdite termini communicabilitatis. Itaque nimis nota, quod a repugnantia singularium
manet natura solum negative communis, Aea non repugnantia naturae, manent singularia solum extrinsece , in eadem natura communicabilia; quod sufficit, ut intellectus absistractionibus , imposibilitatem unius eum non repugnantia alterius dissolvat, ac expediat
97 Notanter in progressu praefatae do trinae dixi , quod in singularitatibus correcpondet aliqua non repugnantia , quia sing
laritates exhibentur termin, non repugnante respectu eiusdem praedicantis naturae; non autem quia in ipsi, ad aequate , dc secundum saconsideratis, defietat repugnantia . ut eadem natura communieetur; alijs, si sic considera. tis dicerent non repugnantiam , posset Deus naturam a parte rei illis communicare, quia potest Deus hexpedire, quae nec repugnant ex parte formae , neque ex parte termini, seu subiecti , dc hane expeditionem negat firmiter Doctor Subtilis a parte rei I quia etsi naturae ex se non repugnet, repugnat tamen naturae , ut nunc individualiter impe ditae 1 qu propter dixi, quod in singulatitatibus datur aliqua non repugnantia , quae solum est extrinseca , & quoad intelleectum praedicantem , solum eκ non repng nantia naturae desumpta,& dgrivata,quae luia