장음표시 사용
261쪽
32 Sin autem aliter velis supra hue philoia sophare, potes eum Patre Mastrio dessensere,
quod unitas naturae logicae , ita absolute est distincta ab omni antecedenti unitate, quod formatissime loquendo, nil unitatum praeeedentium perieueret, ut ex ipsis,& ex relationeraticinis, unitas logica coadunetur. Sed diem, quod absolute tota unitas logica ab actu e parativo formatur I quia semel suppositis aliis υnitatibus, se ilicet eatis, & praecisionis, sundamentum habet intellectus , ut per altum
comparantem , totam unitatem logicam efficiati& ad illud,quod natura est realis zergo &vnitas; potest responderi, negando paritatem. Ratio de teste iuxta dicta an et .dM.quod natura ex se non dicit Praecise unitatem illam
formalem negativam, eo quod ipsi de se non repugnet habere unitatem positi v ό,& expedite
unam,& eamdem in omnibus: ergo natura ex
se est indifferens utrique unitati: ergo in aliquo priori ad utramque potest eo siderari natura , ita ut secundum propr,am entitatem nature,neutram dieat:ergo indifferentiori ,3e ampliori modo potest considerari natura,qua unitas formalis, quam nunc a parte rei habet: ergo poterit intellectus supra naturam reais Iem, ponere Unitatem adae'uate rationis, etsi non possit supra unitatem forinalem , realem unitatem rationis formare. Ratio est ; quia unitas formalis realis est determinatissime ne
gativa, ta vi videatue nimis dissicile, aut trenegativum ab illa, & ponere positivam indinserentiam, & illam non destruere,& in totum
aliam contrariam non relinquere. Notentur
ista,& attente videantur. Idem debet dici, ut nil unitatis abstractionis sit unitatis logicae
constitutivum. Noto tamen, quod adhue admissa doctrina a me supra explicata, nu quam tamen coincidimus cum tenentibus,mitatem praecisionis esse eamdem unitatem logi et Universi. Ut autem nos cum illis non coincidere videamur,eadem distinctio est componenda inter nos , ic inter tenentes, unitatem praecisionis manere eamdem, ac composui mus,expl icando supra, quod non coincidebaismus cum Blanc. etsi ex unitate reali,& relatione rationis, unitatem universalem admitaterem us; simili modo cum aliis non coincidemus, explicando, ex unitate abstractionis, de
relatione rationis, unieum constari unitatis logice eraneeptum. Viramque nostram explicationem via talis universe , ut mihi probabilissimam relinquia.
C. tura ad universalitate requisita, restat pro complemento notitiae univer se i tum , agere de multiplicitate ad universalitatem necellaria, quia cum reguIariter
Wniversale soleat definiri, unum aptum eum sui multiplieitate, ut exacte sciam in , quid sit Universale, seire debemus,quid si esse multiplex,sicuti qu id esse v nu m,prenotavi m us. Tota huius puncti difficultas stat penes hoc, quod
aliqui firmiter stabilia ni, naturam humanam v. g. multiplicem ab universalitate manere,&deinceps, tam ipsius multiplicitarem , quam universalitatem, naturae divinae repugnare firmiter asserant. Vellem igitur videre,quomodo tot Auctores naturam humanam ita saerant multiplicem,& universalem,ut sic neque mulisti plex, neque universalis valeat esse natura diis
vina;mihi etenim seper hoe ita difficili mu sui tuisum , ut eontrarium , solum ex tot meto. rum praxi, probabile appareretide ne hoc tib σε dictum videatur, eviseerabitur sic. ' 3 Priai ex Doctore SubtiIi ν π a. d. 3. . I. g. Ked contra vers. ad Leeundam instan- ρι am,vhi Doctor ,repugnans dari universale parte rei, resolvit, quod nullum universale mcreaturis est realiter unum,quia hoe esset ponere , quod aliqua natura ereata, non divisa,
praediearetur de multis individuis, praeditati ne dicente hoe est hoc, Aut dicitur, Pater est Deus, Se Filius est idem Deus; at autem, quod est commune parte rei in creatis, non est imeommune,quod sit praedicabile de multis sed
ita eommune , ut late explicuimus in dist. r. presentis libri. Nunc sic. ergo ut natura huma na v. g. sit praedicabilis de multis, non requiret amplius , quam quod sit ira praedieabilis, quod ipsa possit diei de quolibet, praedirati
ne dicente, hoc est hae , sicuti natura divina; sed ut sit natura di Wina sie prςdieabilis de mulistis, non requirit multiplicitarem in eis: er cineque ut natura humana sit praedicabilis, eam plus requiret, vel saltim intrinsecam multiplicitatem non requiret. Prob. consequentia
illata; quia Doctor distinguit communitatem
realem naturae creatae contra communitatem naturae divinae,nam iuxta communitatem rea
Iem natura creata, nunquam ipsa est expeditε
praedicabilis de quolibet; sed du natura creata
262쪽
est intentionaliter positi vi communi est una, de eadem expedite praedicabilis de quolibet, ut
expedite udicabilis est natura divina, servatis dumtaxat servandis,penes infinitam distaniat iam materi aetergo ut natura humana sit prae dieabilis de multi , non requiret amplius,
quam quod sit ita predicabilis,quod ela possit diei de quolibet, vi natura divina. 3s Confirmo dicta: quia Doctor nu
suam eram munitatem a parte rei admissit pci sitive, Ee expedite: in natura , de semper signavit eausalem in Me , quod in tali rasu dare tur aliquid in re commune in creatis,eum hoc solum in diuinis debeat admitti ergo dum nain tura universalitatem , & eummunitatem, quam habet solum intentionaliter, eam trabeis reta parte rei, illud in re eommune daretur in creatis, quod solum debet admitti in divinis; sed non repugnat, quod habeat natura intentionaliter communitatem, quam a parte rei expeditam habere repugnati ergo latentionaliter habet natura , quod parte rei soli Deo non repugnat: sed quod creaturae repudinat, non autem Deo , relinquit naturam sine miltiplieitate expedite praedicabilem de multis, ut quid unum , desuperi ut ipsis: ergo ad in trinsecam rat onem entis praedicabilis, Ec ua turae universalis superfluit multiplicitas. Ita que, puncto a liquando tonside rato, existima vi, quod de iacto natura humana est in quoliis,t, 1 ta multiplex , seu divisa, quod tot sint naturae, quot individua dividentia,ex quo ipsi
a parte rei unitas universalis repugnat; at autem , dum intenticinaliter universalis consotruitur , ipsam indivisam . de omnibus comam unicabilem relinquere intenditur,quod non videtur aliud, quam trinare intentionaliter in
ereatis, quod i parte rei solum est unitate tri num in divinis. 36 Dices, maximum semper dari dilari.
men petnet boe , quod natura universalis mulintiplicatur numeri cE,non autem numerice multiplicatur natura divina. Sed contra in primis quia vel natura universalis est ante contraciati nem eadem numero, ita ut habeat aliquid idem numero, vel noni Si respondeas,nil idem numero hahere tergo non multiplicatur. Prob.
quia multiplicitas stat in hoe, quod aliquid idem,sat militiplex;sed nil illius naturae,quod
ante eontractionem erat idem, fit multiplex: ergo intrinsece non multiplieatur. Prob. mianor; uia quod ante contractionem erat idem, erat solum moedo natura sor malis: sed natura formalis, secundum nil naturae formalis, post contractionem dividitur: ergo nil illius natu rae , quod ante contractionem erat idem , si multiplex. Peob. minor;qula si natura formalis secundum aliquid naturae formalis divideretur,etsi numericό divideretur, tot manerent naturae formales, etsi solum numericet divisae, quot individuationes ; sed in casu, quod tot manerent, non foret multiplex,& una postive:ergo natura serma lis,secundum nil natur sor malis post contractionem dividitur Prob. maior;quia de facto,ut tot sint naturae formales, quot individua , non requiritur amplius, quam quod intrinsece natura, etsi numerice, sit divit abde quo diffuse supra ιndsii. 2. ergo&c. Prob. minor; quia in universalibus, multiplieitas , seu multiplicatio, solum potest dici respectu rei,quq servet aliquid ide; si enim ipsa
sit tot uplex,quotuplex dividentia,male multiplicari dicetur , iuxta sensum vni Mersalitatis: requiritur enim, quod in multis unum sit,nam ut aliquod corpus insimul replicatum dicatur in loco ,requiritur, quod nil eorporis divida tur , quia si rςplicatio loci duo corpora relinquat, iam non potest dici, quod ciarpus est replicatum , quia tot sunt corpora, quot repliacantia: ergo a simili. 37 Ex quo in sero, impracticabilem esse multiplicitatem Φntrinseca in in natura universalii quia repugnat , quod secundum alia quod sui intrinsece multiplιcetur, de quod se cundum aliquid sui maneat positivE , dc universaliter una. Dices, quod dum fit multiplex, non manet uni ψersalis, neque apud ipsos positi una perseverat,& sie poterit sine unitate
permanenti fieri multiplex. Contra hoe vertetur infra sermo,quo expedito,nunc dicta,r bore informa litur.3 8 Si restondeat sortes aliquis Scotista,
naturam illam universa Iiter unam habete principium numericum , dc esse unam etiam numero , iuxta illud Scoti supra, de ente , seu obiecto universali asserentis,quod ut intellectum,habet unitatem etiam numeralem obiee.
ti,secundum quam ipsum idem est predieabile de omni singulari, dieendo, quod hac cyboet
Contra; quia ex hoe sequeretur . quod etiam Petrus adaequatε sumptus foret Uniuersalis. Prob. quia Petrus non exprimit esse aliud, quam haec natura humana , ita ut supra naturam humanam nil addat praeter haecceitatem ista etiam si natura universalis hecceitatem adindat supra naturam humanam, potest cile universalis: ergo etiam Petrus adaequale sumptus Bret universalis. Contra a. quia si non solum natura, sed etiam haeeeeita se et communica bilis, non daret motivum, ex quo ab omnibus taceeltatibus non posset etiam abstrahi ratici eommunis haereeitatis. Contra 3. quia aliquid esse
263쪽
esse eommune , te en singulare , est proprium naturae divinae, ita ut ibi possit dici, hie Deus
communis tribus, non autem in ereatis dicitur, hic homo tribus eommunis, seu de pluribus praedicabilis: ergo &e. 3 9 Dices, de larte bene, quod eis natura
universa dicatur haec , poterit esse communis, dum Petrus sie eommunis non staquia illa hee-ceitas est haecce itas naturae universalis , tali ter,quod solius entis in communi lit singularitas , era modo, quo iuxta Seotum , non sitie levi fundamento, dicunt aliqui Scottilae, quod in verbis consecrationis,scilicet, rac est corpus
meum .dy hoc stipponit pro individuo entis ineomoni:se pariter. Dari potest ratio, quia nil est,quod singulare non sit, & nil eis singulare, quod de singularietato praedieabile in isti unde singularia, suae faelut multitudinem in natura universali , eum non possint ipsus esse tinguis laria,quia non potest diei,quod Petrus est uni ver talis, hine est, quod debeat dari individuu, tali naturae universali proprium. Ex quibus profieua doctrina potest adaptari ad illud, sei-lieet, cur dum Petrus dicitur homo , di homo est uni erialis,de Petro non dicitur, quod universalis sit δε potest enim dici , ex eo elle, quod
naturae humanae primo intentionaliter aceepistae , singularia sunt individua prim6 intentio nalia etiam,sci IIcet, Pereus, Paulus,&c. at autem naturae secundo intentionalis singularia,
debent esse solum illa,quae ipsi, seu de ipsa v
leant diei; eum autem natura universans, s
lum de singulari eo inmuni possit diei, de sin. lardi commune solum sit unum , hinc est, quod secundo intentionaliter soli via est pr pria,& ut quod dicibilis,etsi ut quo,hoe est,sit
rati ,ut natura iuxta esse 'Im 6 antentionale, dicatur de pluribus, ut communiter de praedicatione signata dicunt sere omnis. o Dices deinde ad secundum , nunquam
sequi, quod ab haceeitatibus pol et abstrahi
aliqua ratio communis ; quia etsi tiatura haee foret communis, nunquam sciret communis haeeeeitas, ultimis dividens, de diversificans, velant haecceitates numericae; de licet hae eitas compatibilis in priori ad vitimas haecceitates, sciret eommunis,nee non,&hech celtasabia trabibilis, nunquam ex hoe infertur , quod ab taeeeuaribus huic inferioribus,valeat se aliquis conceptus elle abstrahitalis. Itaque, dato,
quod ab ultimis differentii, foret abstrahibilicconceptus haecce statis, nunquam tamen , quia ex ipss formaretur conceptus abstractus , sed abstraheretur ab ipsis haeceeitas , modo quo nune dicitur , quod ab ipsis abstrallitur huma
r Dices ad tertium, nil replignare,quod intentionaliter natura creata sit Vniversalis, de haec , ex eo quod naturae divinae hoc sit proprium. Ratio est in promptu; quia non minus
est extraneum naturae creatae, & proprium divinae,esse eamdem naturam sormalem positive in omnibus a parte res,quam esse communem,& singularem a parte rei; sed non repugnat, quod natura humana habeat intentionalitereommunitatem formalam positivam , quam a parte rei totum habet natura divinar ergo ne isque repugnabit,quod natura humana habeat intentionaliter comunitatem singularem, etsi hae a parte rei solii habeat natura divina. Peria
mitto doctrinam,sed tamen adhue dum sit ad milia univertilitas singularis, non satisfit predicte rationi, quia etiam si natura divina sit a
parte rei cum communitate singulari non re quirit ex hoc multiplicitatῆ Intrinseeam habe re t ergo etiam si natura creata habeat intentionat ter Universalitatem numeralem , non requiret ex hoc multiplicitatem intrinseram. Deinde riuia ei loco uini unitassism Iaris desiit gularita communis, idem argImentum quod supra formatur contra multipIicitarem intrinsecam naturae communis formari potesteontra multiplicitatem intrinsecam communitat is singularis,quia eadem est dime ulta, dem ulciplicitate unius, ac alterius: ergo adhue ad milia lingularaatς communi , nunquam combinatur multiplicitas intrinseca cum vni rate communi. Moristae, iuxta expositionem L ehet. ad te tum ibi,quod licet nature universali qua mdam videatur rribuere unitatem numeralem , certum tamen est, ibi no loqui de unitate numerali reali,sed Obiectiva, leu in ratione obiecti intellecti, quatenus sicut conceptus formalis natur ae humanae est unus numero, ita obiecistum eius in ratione obiecti,υnum numero diis ei potest per denominationem extrinsecam concePtu mentis, quia natura humana in secum tota sua communitare, est unum de nu mero intelligibilium; cui expositioni in re eta
sentit Mastr us.Sed quidquid sit de hoe,veniamus ad difficultatis punctum intendendo Deo nune illud eviscerare contra tenentes, natu iaram , Unitatem formalem positive communem, in singularibus conservare & praedicatione non dis lolvi. Argui potest hetin tali ea
su , non posset dari in natura errata multipli eitas; aliis sequeretur , danda ab eis in natura divina et ergo intrinsecR multiplieitas est extra rationem positivae communitatis. Prob. qnia esse naturam multiplicatam,dsi una, S eadem
264쪽
natura formalis sit in pluribus, non est aliud,
quam plures singularitates elle cum eadem nais tura; sed ex hoc non insertur intrinseca multiplicitas: ergo vel non potest dari in natura creata multiplicitas, vel apud ipsos est danda In natura divina. Prob. minor;quia ex eo quod plures singularitates Precise terminent eamdem naturam, nunquam sequitur, quod nat ra sit unum aptum cum sui multiplicitate:ergo ex eo , non sequitur intrinseca multiplicitas. Prob. antecedens; quia illa natura in se non est mul: iplex, & sic non erit apta ad essendum cum multipIieitatessi, sed cum multiplicitate illorum, quaesu non lunt: erSO ex eo, nunquam sequitur, quod natura sit unum aptum eum sui multiplicitate.
- 3 Dices, quod etsi singularitates, suae
non sint sor maliter , sin autem realitet , quod sufficit,ut sit unum aptum cum sui multiplicitate. Contra;quia etiam per sonali ales divinae
summe idemptificantur realiter cym natura,& non plurificatur natura. Deinde,ex eo quod non plurificetur natura divina , nullatenus
possunt diei plures Di j plures personae; sed ex
suppositione eonservazae unitatis, neque de pluribus singularibus possunt dici plures h mines , sed valet dici, quod sunt unus homo:
- Diees , quod natura errata eonstrahiatur,& actuatur per haecce states, non sie divina natura per personalitates, cum si in ultima actualitate. Contra; qaia si aliquid eontraeis tum maneat unum, sicuti antea,difficulter potest pereipi , ipsum dividi , & multiplimri preadventum alterius; sed ex permilla suppositi ne, ita manet natura in se una post adventum sngularitatum, ae antea erat una formaliter, di positivεr ergo sicuti quia se manet una nais tura divina post adventum personalitatum, eantea, non multiplicatur in personis, neque propter si mile natura humana multiplicabitur in singularibus. s Contra directe, ex eo quod ad vitaniadam dissieultatem,partim reserat, quod natu ra divina sit ante contrassionem ad Perianas singularis, nec non singularis secundum se,seiseus autem ereatar eontra igitur sie ς quia non minus Deus, & hie, sellicet hie Deus, est eomia munieabilis personis realiter distinctis, quam homo sine taeeeitate sit communicabilis si gularibus distinctis r & non minus singularia
nabent,& eontrahunt puram rationem humanitatis, quam personae divinae contrahant, de habeant rationem Deitatis huius; sed in perloianis divinis, neque Deus , neque hic Deus dividitur in contrahentibus: ergo neque in singu-
Iaribus contrahentibus,quod solum est homo, seu natura humana dividetur. Contra aliter.
quia si per possibile , vel impossibi Ie natura' humana soret haec, ut supra dicebamus, vel ab omnibus individuis seret abstrahibilis ratio communis singularitatis, dum ratio singularitatis notionibus distinctis seret com municabilis, non esset cur natura multiplicaretur, non autem sinsularitas: ergo a simili, dum tribus personis sit natura ,& haec communieabilis, sevi in ereatis sola natura. Contra aliter; quia natura expedite e mmunis , ex nullo alici ea pite dicitur multiplicata,quam ex eo,quod etsilit communica bile quidquid dieit extra singularitatem, non autem totum concretum, scilicet, natura, & singularitas; sed etiam si quidquid dicit natura divina , & singularitas extra rationem personalitatis sit communicabile,
non autem totum concretum , quia natura
personata, scilicet lyater, qui est Deus, & pe sona, non est communicabiliseergo ex suppositione talium Auctorum:multiplicitatis punctum aeque militat. Contra aliter i quia si in creatis vltra singu laritatem, daretur concepistus realiter idemptilicandus cum singularitate, sicuti ultra naturam datur conceptus idemptificandus singularitatis, nescio ex quo, tam Pi gor multiplicitatis, quam contractionis, de Predicationis, non salvaretur r ergo. Dixi, si ultra singuIaritatem daretur coceptus idemP-tificandus, scilicet , casu quo , per sona Iitas mereati si demptificari posset, di sie singularita
6 Diees & inter omnes rationes,nulla,mila Ilor , melior apparet ex Doctore Subtili supra, di serimen debere desumi ex eo , quod is divinixvaleat haec praedi eatio,scilicet,Pater est Deus, Filius est idem Deus; at autem in creatis,adhue per rationem supposita in natura unitate politivae indifferentiae , nunquam valet dici, Petrus est homo, Paulus est idem homor ergo quia intra ipsam rationem humanitatis datur multiplicitas,quq ut apparet, non erit solum extrinseca, sed etiam in esse natu rae. Sed neque haee ratio difficultatem evaeuat ex suppositione unitatis positivae in natura communicata: quia si per esse eumdem hominem intelligant, quidquid est praecise naturae humanae, Idem homo est Petrus, ac est Paulus, quia iuxta hunc sensum, nil amplius exprimit haec praedicatio Jcilieet,Petrus est idem homo ue Paulus, ac haec, scilicet, Petrus ,& Paulus habent eamdem naturam humanam,quod Verum est; quo pacto , semper invenitur, quod intentionaliter , sic se habet formale urae humanae respectu singulatium , ae formale
265쪽
Deitatis, & huius resipectu personarum. Sin autem per ly ι dem homo percipiatur aliquid
exelusvum respectu alterius , qui idem homo non est,tunc non valet praedicatio,quia idem homo exprimit, non solum formam humanae naturae , sed Jc singularitatem , ita ut Paulus non sit idem homo, ae Petrus . quia Petrus est
homo, qui est hie, qui non est idem homo, ae
alius. In divinis autem valet , quod Pater sit idem Deus, ae Filius, quia hoc praedicatum idem Deus, potest formari ex individuo , dc
Deitate, qu In recurratur ad aliquod notiona-
Ie , & incommunicabile, quia singularita,
Deindet,quod in illa praedicatione ,selia
licet, Petrus non est idem homo,ac Paulus, in ly idem homo, ponatur singularitas Petri,nec non quidquid Petrus est,iuadetur;quia etsi non valeat haee praedicatio,Petrus est idem homo, ne Paulus,valet tamen ista ,scilicet, Petrus,&Paulus sint onus homo : ergo cum unitas, de
idemptitas idem sint, dum prima praedicatici
non expeditur, sin autem ustualiter seeunda, signum est,quod in secunda, solum exprimitur unitas formalis naturae,& in prima, non solum sor malis,sed & numerica . Vbi notare debes, quod si illa praedicatio, scilieet,Petrus est idem homo,ae Paulus,sit salsa, quia praedicatum exprimit in idem , quidquid Petrus est, quin aliquid notionale , dc speciale reservet ex Petro ; se etiam salsifiearetur in divinis, quia Deus Pater , non est Deus Filius, tametu Deitas Patris sit Deitas Fili j. Itaque si rectε s pra haec examen vertas , nul la vigebit disparitas, nisi materialis, scilicet , quod in creatis contrahit haecceitas, quod in divinis person Iitas,quod nil refferre suadeo disi. I. quast. 3.
3 Celebres Scotistae examinantes pun tum hoe, scilicet , eur natura in divinis multi. plieitate personaruna non fit multiplex nat ra ,sin autem in creatis fit multiplex mestistis citate individuationum,signant,hoc unicε pr venire ex eo, quod in divinis, personalitates, ira idem plificantur cum natura , ut ex vi talis idemptitatis non fiat multiplex natura in ratione naturae, sed tantum personaliteritin cre iis ver6, natura , ita 1 demptificatur cum haec
itatibus, ut per ipsas multiplicetur etiam in ratione naturae:vnde,quia in Petro,dc in Paulo δ parte rei, non solum inveniuntur plur Meeeitates,sed etiam plures humanitates,ideo dieuntur pi ures homines,non sic Pater ,εc Filius plures Di j,ob oppositum. Hec ratio optima est , non autem militat ex suppositione, quod unica natura sormalis sit positi ve in omnibus,sed solum militat de natura humana,vinunc in pluribus exiliente,quo pacto praecise habet unitatem negativE .Quod ita loquentur,
affirmat Mastrius o. s. q. s . Art. I .num. 1 2. de expressitis quast. 9. Art. 3. num. 22 I. π
fine: & sic percipiendus est Scotus, dum communitatem naturae creatae distinguit ex rati
ne multiplicitatis a com munitate nature divine , de qua sic universalitatem negat.
s Dicet sorte aliquis, id ipi m susseere
ad distinctionem cum divina , scilicet , quod
natura creata a parte rei sit divisa, ita ut tot sint a parte rei naturae formales , quot individua , nec non quod a parte rei creata natura solum habeat unitatem indifferentie negat ve. Sed contra;quia hoe solum possc teste roboris, casu quo natura, ut universa, illam eamdem unitatem,realem , S a parte rei servaret; sed illam non servat,imo habet oppositam; unitas
siquidem nrecisionis est requisita ad universalitatem,qn unitas, praete rquam quod est positiva,est rationis:ergo. Deinde,quia intenti nati ata semel natura universalitatis serma, non est consideranda iuxta ea,quae a parte rei
habuit:alias, levior abstractio repugnaret,si sieeum natura a parte rei divisa foret sempeteomponenda ; sed est consideranda iuxta ea, quae abstractionibus,& comparationibus tune
habet natura , qua ν mentionaliter non posset habere plua , etsi a Partς re habuisset irarem postiva indifferentia.
so Nee valet repetere , quod possent esse
plures naturae numerice,& Vna formaliter; non
enim valet; quia de laeto, S a parte rei natura humana Petri non est plusquam numericet diL. tincta,nam formaliter non esse distinctam, ip
simet Seotistae firmiter asseverant; sed etsi de facto,& parte rei non possit dici,quod plusquam numericε sint distinctae,& plures, sum-cit,quod hoc dicatur,ut adhuc non si positive
communis,& univerti natura,quae sormaliter non est divisa: ergo est6 numerice sint plures, non poterit natura, unitatem ad universalitatem requisitam habere.
s r Diceris, quod dum de facto est multiis
plex numerice , non obtinet adhuc unitatem
positivae indifferentiae,& universalitatis , etsi toririaliter non sit divisa, quia ad hanc unitatem positivam habendam , non susticit , quod de natura Petri dicatur,quod non est Brmaliter distincta a natura Pauli, sed requiritur amplius, scilicet, quod absolutό sit una natura formalis utriusque individui natura, quod est aliquid plus,siquidem,etsi a parte rei non pos sit diei, quod natura Petri non distinguitur formaliter a natura Pauli, potest tamen dici,
266쪽
uod natura sormalis Petri, non est naturatarinalis Pauli,quia absolute est verum dicere, quod sunt duae naturae sor males;at autem , Ut sit univet talis , & politive una, non solum re quiritur, quod formaliter non sit natura Petri distincta a natura Pauli, sed quod in re, sit
in utroque una solunt natura forma Ii s.s r Sed revera, praedicta doctrina, potius sulcitur, quam infringatur difficultas; quia dum de natura positive una in pluribus daeitis, quod numerice distinguitur adhuc, vel intelligitis,quod dantur Plures naturae numericet: vel intelligitis,quod nunquam dantur Plures numericae naturae,sed plures numero dii secentiae numericae' Si dicatis,quod dantur Plures natu
rae num tricae,ita ut,elli nun .erice,dent naturae
mi ltiplicitatem intrinsecani , a fortiori debet effici natura cuiuivis individui, sieuti de facto a parte rei est natura Petri v.g,quae intrinlzce
est multiplicata, seu divisa; sed non poteli natura inteinsece dividi, quin de ipla dicatur, quod nunc dicitur de natura Petri , scilicet, quod absolute est dillincta natura formalis, eis id ipsi proveniat ex eo , quod ab ululate
numerica est in rein lece: divisa: ergo non poterit natura intrinsece dividi numerice, & in omnibus divisis esse absolute una. Prob. illa; quia etsi a prinei pio numerieci dividatur , tamen, quod dividitur, non est natura numerica , quia haec omnibus modis est indivisibilis: ergo etsi numer iee, natura formalis debet elle divisa; sed non potest natura formalis elle m. trinsece divisa, hoe est , in a Iiquo sui, quin sit plures naturae formales , etsi non sormaliter, sed numerieε distinctae r ergo non potest in trinsecε diυidi numerice ,& positivam Unita tem servare, semper siquidem ipsi defiet et elle
nam naturam formalem,dum solum,sic numerice si divisa. Si intelligatis , quod totum dantur plure1 disserentiae numericae : habetur intentum, quia extrinseca multiplicitas dedueeretur dumtaxat,& se deberetis admittere pluritatem indifferentiis resolventibus naturam communem , sietiti in personis se resolvetibus in divinis naturam individuam. His ita praeiactis iuxta praeductam suppositionem , de pluribus etiam positis absque illa, ut meliushee undique elareant,restat eviscerare,an cum actuali communieatione naturae , unitas io
malis ,& positi.a naturae diliblvatur,
C. a. inferunt aliqui Scottilae , petactualem existentiam naturae in inferioribus logicam naturae umversalitatem non destrin , quibus, etsi in manu let tis do mesticis,contrarius futilem,nutic tamen cupio in eorum favorem punctum evὲlcerare; existimo enim probabilissimam polle delumi res Iutionem, ductus principaliter ex hoc , quod illam positivam unitatem habeat natura inte tionaliter, quam, si pol sibile seret, haberet a parte rei; sed si a parte rei daretur natura cum unitate positiva, mi obviaret singularitates,vema, & eadem, acili elleI in illis: ergo dum intenticinaliter habeat,quod habere non potest a pote rei,nil obstabit,υt eadem, actu sit omnitius illis intentionaliter communicata. Maior videtur certa; quia si eadem natura i parte relisoret an om nabus , dum praecisa tunc intelligeiaretur, non intelligeretur tunc magis una uni late illius realis praecisionis,quam nunc intelisi igitur una intentionaliter.vnitate intentiona
lis abstractionis: ergra non aliam positivam unitatem habebit intentionaliter,quam ii Iam, quam si possinite seret,haberet a parte rei. Minor eonvincitur;quia si natura ibret a parte rei vua, & eadem politive in plurabus, ita ut cimanium natura intellige ictur una a parte rei, ut; impediret, quod praedicaretur de Petro,ut e dem praedicaretur secundum este formalis unitatis de Paulo:ergo si daretur a parte rei nat ta See. Nunc assumptum Ansertur; sed ab omnibus individuis una manet intentionaliter natura caergo unitatem antentionalem ntin deperdet, etsi cuilibet intctIonaliter communicetur.
Deinde, quia id ιntedit intellectus facere actit,&positive eomune,quod actis est negative e mune, ita ut fiat comunc intentionaliter postive, quod a parte rei sola est comune negative; sed eo mune elle negative compatitur actii, Seeu idemptitate actuali,ita ut,eis actsi sit natusa in uno,negativEst sic in omnibus,ut late dixi supra i ergo commune positive eoni pati debet se actd. & eum idempi tate intentionali, ita ut in omnibus sit assii positive. as Meundum motivum desumi potest ex eo , quod semper, re quando aptitudo, de principium sor male Unius naturae est dii i ne tum ab alia aptitudine , dc principio sor- mali alterius naturae , etiam exercitia , &actus illorum principiorum distinguntur;quae
267쪽
regula Insallibiliter adaptari potest in omnibus; imo a prinei pio indistincto actu, distincti
oriuntur ι sed tam natura universi physet, quam ipsius aptitudo,dc unitas, sunt principia distincta a natura logica,& intentionali,ei uiaque aptitudine , seu sor mali prinei pio r ergo non n.inus actus talium principiorum,qui quidem actus sunt praedicationes, debent distingui. N une liet ergo si universale physieum habet unieam singularitatem actu, a quocunque alia divisam , universale logieum iuxta suae
aptitudi nis eorrespondentiam,debebit exemeiari circa unam singularitatem,etsi natura ipsuccum quacunque alia sit insimul composita. Ita que si natura physice universa in io Ici Petro salvatur actii, natura logice universa , plus. quam in solo Petro actu posita, non corrumpetur. Minor fundamentalis syllogismi est iis
s s Tertium motivum dc praevenitur impugnatio eontra dabilem solutionem de is eundo de sumi potest ex eo, quod unitas positiva naturae logicae,vel est incompatibilis eum actuali communicatione , quia etsi detur po
tentia ad praedicandum insimul de omnibus, tamen potentia In nullo perseverat , eo quod actu, sit ipsius destructivus; vel est incompati bilis, quia etsi detur potentia ad praedicandum de pluribus, non autem insimul , sed divisive, stibieet,aut de Petro ut de Paulo;sed ex nullo
motivo universalitas evertitur:erg Prob. mi
nor quoad primam partem quia eis virtus
productiva alicuius causae,proviseret incompatibilis cum actualiter commuis nieantibus v irtutem, si insimul foret pIuri umcausatio , impedirexur, quod vι tus v nica,ut
eausativa , communicaretur illis, nunquam tamen impediretur, quod virtus, ut actuca fans, una insimul illis e mmun Icaretur actu,
ut patet in materia prima, si actu in illarςeiperentur plures sormae, quae incompatibiles forent actu eum una materia , Ut seu Ftiva. non autem eum una Ut fusFiente:ergo si detur potentia in natura ad insimul se eommunicandum pluribus,etsi natura ,ut potens communicara , non perseveret in ipsis, hoe nil impedier, quod natura unica, ut actu communia
eata per siveret in ipsis:vnde , licet non posset tunc esse unum praedaeabile de pluribui , posset
tamen esse unum praedicans de illis.s6 Probatur minor quoad secundam parum et quia cum illo nivdo praedicandι, magis
everteretur universalitas: ergo ex illo non evertitur apud nos. Prob. antecedens; quia in
tali casu, non foret natura praedicabilis, nisi de no Uas i ergo eum illo modo praedicandi, magis everteretur universalitas. Deinde ; quia
tune non bene diceretur , quod universa Ie erat praedicabile de multis , ut intendit Plii Ioso phus , cum istum foret praedicabile de uno ex illis multis: ergo. Dices,tufficere quod sit pre-
dieabile de quolibet ex multis. Contra , quia etiam aliquis homo foret universali ,siquidem est diei bilis de aliquo ex multis. Cnntra 2. quia ex tali modo, nunquam posset esse natura in pluribus cum sui multiplicitate. Prob. quia unum in uno , nunquam potest multiplicati; sed licet illa natura pollet esse in uno ex multis,nunquam pCllςt pile plusquam in uno: ergo
quomodoeunque: pollet poni in quolibet, eum quodlibet non sit plusquam unum , nunquam posset multiplicari. Suadetur; quia etsi aliqua eausa sit indifferens quoad quem libet essectum
ex pluribus individuis; nec non aliquod eorpus sit indifferens ad essendum in quolibet loeo ex pluribus,ex hoe praeci E,neque causam, neque eorpus replicari dicimus: ergo. Nec non, quia ex eo , quod unum solum singulare posset esse actus , & exercitium potentiae logici universi, sequeretur inutilissimus cireulus', siquidem
universale physicum, ni l al iud ei ter, quam diiseens potentiam ad edendum universa Ie logi cum,eo quod in natura singulari expendi pos. sit fundamentum ad abstrahendum,&c. Deinde, universale Iogleum nil aliud foret, quam dicens potentiam ad essendum universale physicum eo quod quaevis natura singularis sit
universale physicum , dc solum unicae naturae sngularis actu, omnis naturae logicae potentiaestraenetur, & ad unum in singulaci vertatur. Denique, velem seire, ad quid tot anxietates in abstrahendo, comparando, &c. Vt deinceps exerceatur natura,manens in singularibus, siaeuti antea erat in illis , ante praedictum ordianem,& mentis anxiosam fabricamis Quartu motivu desumi potest ex valido Motistaru sundameto,ex Doctore Subtili desumpto;quia exeo,quod unitas P sitive eo munis,ideptitate intelionali dissolveretur, sequeretur, quod nulla daretur praedicatio diis recta,neque superioris de inferioruer' .Prob.
sequela; quia haec praedicatio, Petrus est hic hoismo,no est directa formaliter,sed ideptica; neq; est praedicatio superioris de inferiori, quia hielio mo,eii sit ide,ae Petrus,in ipsi equalis: alias
cocedet de natura humana hac,indifferetia, Acin dissoluta comunitate,'ua de natu a humana precise,noc edui sed si destruatur unitas naisturae,haec propositio, Petrus est homo, ide esset, ae Petrus est hie homo tergo si unitas positive
munis, idemptitate ilitentionali dissolveretur, sequeretur , quod nulla daretur praedica tio directa,neque superioris de inseriori .
268쪽
Dis Unive, sati Logico. q. II. Ut
idemptitate intentionali posita in inferiori,
contrahitur actuatur,& dividiturideinde psnitur cu differentia: ergo manet a sortiori divi la, & distineta, ae perconseqitem intrinseeε multiplicata. Prob. consequentia;quia ex eo, quod animal contrahatur,& intelligatur eum rationali,debet intelligi,qiκγd animal manet
distinetum,quia debet efficere quoddam con cretum , scilicet homo , quod, nullum aliud concretum sit, scilicet, leo acer ergo manet a sortiori divisa,& distincta, ac per consequens intrinsece multiplicata. Responder i potest,diacendo ad antecedens, quod eontrahitur , dc quod dividitur solum extrinsecε , de neganda est deinceps consequentia, iuxta id, quod e primit. Ad probationem antecedetis,debet irso modo responderi;si intelligant ii Iud de an
mali,ut intentionaliter contrahendo,& com
municando , solum admitti debet seeunda pars , scilicet, quod concretum absolute maneat ab alio distinctum: ex quo nil contra re solutionem,ut statim dicam.
sy Itaque dieo, quod aliud est, naturam
aliquam differre ex compositione eum diffsrentia per itemptitatem realem nunc,& a parte rei, & aliud est differre ex coniunctione ea differentia per idemptitatem intentionalem,
de ex suppositione,quod in se sit una positivε; de facto enim animat,nunquam a Prteret,ad hue in a rationali distinctum, potest intelligi cxpedite, & positive unum , quia ut later diximus , unitas praecisionis addit rationem supra virtutem,&purum sundamentum distinctionissor malis,dc a Prte rei, ac rir consequens, nunquam detur nune status, in quo animal sit indivisum,& in re unum, seu commune, dis
fert dividitur init insece a quolibet alio , etsi aliud ,eliam animal sit, ita ut tot sint animalia divisa a parte rei , quot dividentia a parte reia unum siquidem in re commune a Drte rei,in
omni statu extra Deum, repugnat; at autem, cum animal intentionaliter intelligatur possistivε unum,& expedite eommune respectu disia serentium i nferiorum, ita in animal intentio naliter, aliter respieiat iam inseriora ,scilicet, intelligatur versus illa maiori unitate,& ideptitate; se etiam & inferiora, aliter debent iam intentionaliter eonverti, & esse eum animali, scilicet eum minori divisione,& multiplicita te debet intelligi versus illud:vnde,sicuti natura animalis intentione suit mutata,M Se dinserentiae ipsius, quoad rigorem dividendi animal, mutatae, Ac innovatae debent intelligi. Ex
quo debet percipi , quod si a parte rei animal
dividebatur intrinsece,quia a parte rei repug nabat negatio multiplicitatis intrinsece,inte-tionaliter animal solum dividetur termin
livε, quia ad divisionem intentionalem existrinseca multiplicitas suffieit. 6o Adapta utur ista, solvendo illud argumenti, sei licet, quod cocretia ex animali,& r tionali debet esse dili in diu; dixi igitur,ita esse, im 6 ex hoc augeo i nistum re tolutiona, quia esto ita possit eongrue intelligi natura, quod
etsi ipsa positive sit in pluribus,tame quodlibet ex illis distinctu eoneretum sit eu illa, in tali
ea su, no debet esse,cur ipsa, eam de in omnibusnsi percipiamus, iuxta eu rigore idem itatis, iuxta que semper salvetur , quod quodlibet est concretu se tolu distinctu;eo enim ipso,quod hoc salvetur,salvatur quidquid requiritur pro
oditione cuiusvis entis,& totius, ut sit speciale. deinde augemus rigore debitu speciebus, &gaudentibus convenientia, dc eomunitate; sed noe omne potest salvari, quin comunitate,&gradu ideptitatis dissolvamus a pluribus eiu de naturae intellectis:ergo.Covincitur minor; quia et si eade natura animalis, qus est in Leo ne, seret in homine,ut nos intelligimus este ex unitate abstractionis posita in animali, adhue eo retu Homo intelligeretur distinctu a e creto Leonis; neq; ex eo sequeretur,quod Moiamo rugiret,& quod Leo discurreret, sed sepee solii illius emereti foret speetalis discursus:et go euhaec omnia salvarentur, talia extrinseea divisione,& mu Itiplicιtate,ad quid intello naialiter alia multiplieitas,& divisio 'Nee non, ad quid idemptitatis,& communitatis intenticiis natis dissolutiolcli Confirmo dicta ex quibus vltimε res pondeo in personis divinis , quia ut aliquod
coeretu intelligatur speciale in natura humana, .g. t cognoscatur , quod tale e rein est Petrus,sufficit cocreto, ac Petro quod ita sp
eiale sit, ut Pater est in divinis, qui specialissimus est personatus; sed ut Pater se speei aliter cognoscatur,sufficit sola extrinseea diuisio.&multipIieitas pure: terminativa, ita ut eade positivε entitate naturae habere, imo Se ea de singularitate, illud specialeno impediat: ergo Zeide suffigiet,ut Petrus maneat,& sufficieteri telligatur Petrus. Addo deinde ad exemptu de animali supra,quod sola ideptitas eu notione Patris sufficit, ut Pater solus generet,ita ut generatio illius cbcreti sit specialis 'ergo ide susia fieret,υt sollim discurrat homo, ita ut dileursus illius eo nereti sit specialis. εχ Dices, nunquam eosse mentem in supradictis quietari, tametsi divinis paritati bus insormetur, quia in divinis, nunquam potest
diei, quod sint tres numero Di j, sed tre, di intinctae personae ; at aut ε in ereatis, valet diei, quod sunt plures numero homines. Deinde, in divinis non ide inpiislaatur nat tira com unis
269쪽
singulaeitatibus specialibus; sin autem in crea tis,ita ut debeat dari in unoquoque unitas propria,& singularis:ergo licet ex idemptitate naturae divinae cum personis, non detur intrins ea multiplicitas, & divisio, sin autem dabitur
ex coniunctione intenti ali naturae creata
eum individuis. 6 3 Huie instantiae reliqui solutionem, quoad diffieiliora, supra in eviseeratione pri
ma , sed quidquid sit ibi de hoe, dico ad pri
mum , quod etiam firmiter stare debemus inhoe,quod non dentur plures homines distincti numero, prout hoc exprimu, este sormam hominis Intrinsece numero divisam,& multiplicatam , sed solum extrinsece illud posse diei, scilicet, plura numero concreta , eo quod in quolibet concreto, sicuti datur aliquid idem, datue & aliquid distinctum. Itaque, nunquam potest daei, quod dentur plures lationes tor- males hominis intrinsece divisae, sed quod detur eadem ratio scirmalis humanitatis, quae est pluribus unitatibus numericis communicata, ita vi ex idemptitate inteiitionali unitatis sor-
malis eum numerica,non varietur, uti non
variatur intrinsece singularitas communis io divinis,ex idemptitate reali ipsius cum unita
s Et ne hoe vItimum de unitate notio. Ii in divinis videatur durum, sic illud sua deo; quia est certum , imo & fide sane tum,
quod divine pers nati ales lunt rigoroia stera ergo Pater est una,Filius altera, & altera Di ritus Sanctus: ergo cuillhet eorrespondet speetalis unitas illi Is nu nera , qui notionali test contatur ex tribus, non minus ac in ereatis νquilibet numerus ternarius e fletu ruta nulla unitas ex illis tribus est eadem cum alia , ne que sui communicaὲivat emta in unaquaque
persona datur unitas singularis, de propria. Deinde, quia est valde receptum apud gravis simos Theologos,tres dari existentias, im4 didurationes; personalitas enim Patris aliquod esse habet,quod Filias non,& sie aliquod exi iatens , Sc durans et ergo si cum eadem essentia
communi compatiuntur plura esse notionalia nee non,& existentiae,quid mirum,quod cum eadem singularitate communi,plures singula
ritates n. tionales compatiantur, Ze etiam,
quia in Patre datur aliquid, quod est hoc , de personalitas haec, quod non est ilIud, quod est
Fili ii ergo etiam expresse dantur haecceitates. Nune se; etiam si in divinis detur idemptitas realis a singuIaritate eommuni cum materiali nitate, nunquam sequitur ex hoe,quod aliter quam extrinsece dividantur, quod suffieie, ut
habeant distinctionem , es principia distia
guentia non varient entitatem formae , cui idemptificantur, quia tussicit , quod totum concretum dicatur distinctum, etsi disti ucta non dicatur sorma divina, quae est formalitas concretii ergo a simili, in casu, & exemplari noli ro poterat inferri, ex unione intentionali
6s Nee valet,si dieas, quod in divinἰs est summa idemptitas,& indistincti O,ram nature, quam singularitatis,& sic ,adhuc idemptificata, Sc communicata eum distinctis unitatibus, non potest manere , nisi extrinsece multiplex, ita ut non detur pluS capacitatis,ut a distinctis reddatur intrinsece distincta: Non enim valet; quia lieuti summa est singularitatis communia idemptitas, etiam summa est singularitatum notionalium distinctio: ergo sicuti ex summo idemptitatis, non datur Inoti m , ut non si communis, sie neque ex summo distinctionis dabitur motivum,ut non sit notionalis. Vnde, etiam in creatis dabitur eadem ineapacitari ut ab unitatibus numericis,plusqua extrinsecόdistinguantur vivia seur in contrahentibus unitatibus numericis datur summa distinctio, sieiunatura creata contrahibill, data fuit ex absistractione summa unitas. ergo nec debet natura cdum daret ordo ille intentionalis deperis
dere suam unitatem intentionalem, neque uni tas numerica suam intentionalem distincti nein; quare debent temperar ,ita, t unitas nu
metica sit distincta, c ita, ut alia non deperdat estir eaden, a quod , cum respectit ipsa tum non sit facile , debet facilitari respectu conereto rum, cum, ut supra dicebam , H sussciat, ut, manente gradu communi, totum quoad esse, Ac quoad operari,cognoscatur distinctum. 66 Noto tamen, de insero ex dictis, ali esse singularia primo intentionalia,& alia esseseeundo intentionalia, sicuti alia est natura,
nunc realiter existens,& alia natura, unitate
raecisionis intentionaliaatarItaq; singularitas parte rei existens,non solum est primo diversa ab alia , de intrinsece divisa ab illa , sed etiam habet esse distinctiva,& divisiva naturgsor malis,ex quo tot manent naturae, quot singularitates; at autem , singularitates seeund ciintentionalizatae potius debent dici distin , quam distinguentes respectu naturae, quia naturam non relinquunt distinctam , sed concretum , ita ut ex hoe , solum de nominatius possit natura dici distincta, ad quod stillicere potest extrinseea singularitatum divisio; ad maiorem verό distinctione in , datur incap eitas in natura, ex summa ipcus unitate, iuxta quam est communicabilis,ae per consequens communicantia, quae lunt sngularia, ex ipsa
270쪽
abstram ne modificantur etiam M Operdunt illum rigorem in distinguendo,quem respectu
naturae, solun negative communis, habebanti
nil ergo suavi ram, neque facilitaret abstraciatio respecta naturae univer lalizandae, si tautinaturam intentione innovat, non innovaret singularitates:confunderetur enim intellecti tis repugnupetat singularitates unitatem in na
tura um naturam unam, ill cominianina
hi Iem intendebat. De denominativε distingui, subtilis invenietat Seotus ana. d. 3. . s. Rad qna honem. ε6 Diem inserti ex dictis,illam naturam sermalem acili,& positive unam , non esse in tris ea divisera numitror ergo intrisseeet est
numero indivissi: sed quod est munem indivissem, bet unitatum numeralem: ergo illa natura positive communis , habet unitatem n meralem. Insto rationem Me natu in divina non est personaliter intrinseee divisat quod ast personaliter indivisum , habet unitatem peris r ergo natura divina ,seeundum tuum esse sol mala, est eum unitate persenae , seu h Bet unitatem per nate Non renet. Respo deo deinde ,eoncedando anteeedens, di cons veneram , de distingis mi norem subsumptata quod est numero indivisitam, bet una cem numeralem ει numeri ea indivi oriatur ex prae searo inmerieό indas γῆ , δι numeriaec dividente,eoncedo; si n-eriea indi visio ori Fur ex eo, quod non dentor ibi. nee debea tur , -d enti repugnent , praedicata numerata inridentia, nego ιεῖ Itaque diuo, quod etsi de facto detur
in Petro unitas numeriea, de taesit numer indivisa,ita tamen est indmia numer , quod
Posin diei, hoe oriri ex eo, quod sit in sta-eu, in quo positivέ dantur principia intriinsere numero divisentia, de sie illa indivisio eo. Iti vir numericam unitatem , quia habet sta eum, di ta aram, in quibus indivisio non mintur ex negati me , sed expositivo principi
iuxta illum statum inebis ;at autentinatura,vepositive, de formaliter una, cum dreat praediocata formalia, postivam, de formaIem Unit gem exprimentia dune nequa est una numφω, neque multiplex numero intris secetqua promter,potest die , nuod positiis,neqvέ est num. rodrvisa , neque indivisa, eo quod iuxta flatum,ac esse unitatis sermali s,di postivae,ne reum intrinseeet dicat: at ne hoc difficile eo erariis appareat sonvincere apud ipso te dam: quia ipsi dum dieunt, natura m esse universalem, antequam alicui individuo actu communicetur, tune non dicent, quod natura est numero divisa, quia dum habet unitatem
-verlatera, nulla individuatione est comteacta: ergo est minaei ci indivisa; sed quod est
numero indirisum,habet Pnitatem numera um: ergo natura,vt. Divet talis,est una nume
ro. Quidquid dicant,dicam.Nec valee dieaere, ruod ut contracta, it numero intrinseee ia-
ivisa ν quia intrinseia ,& positive , indivisio
numerica est impossibilis resipectu unitatis positivae,& sie non piotest diei numero indi. i ta
intrinsece, nisi prout hoc exprimit negationem principii numero mirans ε divident, , ex co ius principis repugnanti assc negatione . Solum oritur esse indi isam negariis,id est, numero non diutiam.
6s Dein dassorest clarius responderi, ducendo,quod licet illa natura intrinseee sit iri divisa, vel dinisa,at autem numero, neque est intrin ege vivisa, nequά indiviis, quia ut inter praedicata contradi ria non detur medium, requiritur,quod nulla modificatione restrinis gantur,nam auso uo ex modo contraductio, quae sine illo e at incompatibilis, v. g. homo, vel est albus, vel non est albus, hic non datus medum, si autem albedo modificetur, ne reum cerro. g. homo neque intrinsece est arubus, nequc inruinseco non est albus. Sie pariter supra. Denique, potest negari illa minor subialainpinguia rama numerica,potius con igitus --,quod liquid sit numero divi iam, quam ex eo quod sit numero indivisum, ut patet int Ia natura humana, quae est multiplex nume F.,quia est numero dimis.
γα Obi jetes a. quod in quistionibus Universi meramysei statuimus,non solum unita
in realem naturae non esse unitatem unive
salem, sed nmum unitatem abstractionis incvnuatem log ce universalem δε hoc non altu de, nisi quia unltaseomparaticinas,aliquid a debat supra unitarum abstractionis 1 ergo eum unitas naturae, ut actu communicarae, aliquid avia2 supra unitatum,H in potantia proxime eommunicabilem,etiam debemus dicere ,quod unitas naturae , ut expeditae , erit distinina in nitate naturae, vs comparatae, ac proinde duinplex dabitiir Iuleum universale , si distinctia
unitatum , fit distinctatum universalitatum constitutiva. Responderi sentio,posse admitti distinctas elle unitates , non autem fie distin tas,ut de unitate coparationis,de abstractionis, pta statvimu ; quare unitas instractionia,Sevnitas comparationis, seu naturae, ut proximε aptae , possunt dici umtates speetiae distinistae, eo quod una constituat naturam unam, in cirα dine ad se praeei se, Re alia illam constituat