장음표시 사용
281쪽
xespectu sor malis,at respectu theologicae crinsideretionis, rectum est formale, scilieet, privativum. Denique , etsi rectimi sit animal respectu rationalis insensu Pe inadi , quia est sus. tentans, at respectu definientis humani, utra
que pars est primo ,& per se definitum e ergo&e. Ex quibus saei e poterit quilibet inferre
solutionem in probationcm . Sc confirmationem argumenti. Sed his non obstantibus, potest direre,disparem esse rationem, ex his,quae cum Scoto diximus in r. q. in solutione primi argumenti. Denique, bute, de alijs consio milibus argumentis,unico verbo clarius satis.
Deies,dicendo, quod id intelligimus esse rectum in definitione , quod principaliter definitur, & in concretis aecidentalibus dicimus, quod sorma dieitur de principali a coneret , sive haee sit in recto,sive in obliquo; de quo, in solutione sequentis argumenti signabo rati
3 s obiteles et . id de principali definitur, quod de primipali est praedicab .le; sed hoe de
principali non est intentio concernens naturam, ted e contrat ergo. Respondent Nostri, maiorem concedendo, & negando minorem;
quia intentio est praedicabilis in actu signato, qui modus praedicandi est principalis, & qui
definitur.3 6 Sed Instas,permittendo, quod tam in istentioni, quam naturae,esse praedicabiles comis petat; illi, is quod,& exercite;& illi, et quo, &signa te; moves tamen semper difficultatem, inquirendo,eur praedicabile τι quo debeat esse
definitum in delinitione pr dicabilist Respondera sblent Matistae , dieendo , quod secundae intentioni eonvenit praedieari , quia est ratio, dc forma,propter quam prima intentio praedi-Cat , dc propter quod unumquodque est tale, illud est ipso magis. optima sunt ista: existimo
ramen, sequentia esse meliora, pote ex mente
Scoti eviscerata, de quo infra. Respondetur enim , ex eo esse , quod praedicabilitas in qua essentialiter convenit intentioni, cum in hoc genere se quιd,vr aiebat Motus; at nulla praedicabilitas eonυenit essentialiter naturae se- eundum se,sed pure accidentaliter;quia ut late dixi in libro de ente antentionati , dum dieitur , Petrus est animal , quae est praedieatici
exercita,inter Petrum, e animai,non ponitur
nisi unaci intentionalis, quae ipsis accidit. Videantur dictas i Disti notione de ente rationis e fundamento, ubi solam unionem intenti nalem explicamus: unde hine solum definiatur illud, cui praedicabilitas est estentialis.
3 7 Dcinde, praedicta corroborando, diei Poteit, quod quando alicuius concreti sola υna pars de prinei pali debeat desii, iri, illa deabet de prinei pali definiri , secundum regulam eoncisionix, & in necessariae multiplicitatis,
qua posita, intelligatur alia, & sie quidquid ad
intentam notitiam requiritur; non autem debet definiti illa , qua posita, secundum se non percipiatur ali neque intenta notitia:quia est signum debilioris vis, & tin proprioris quidditatis respoctu notitiae trabendae,& mxcipue pet definitionem,quae es .conversiva; sed in quovis concreto accidentali, posta forma, indueitue subiectum, eui inhaeret; non autem posito tubaiecto , indueitur, quod Brma sit in illo . quia ipsi de se accidit, ut experitur in pariete resapeetii albedinis,& in prima intentione respe
tu secundae ergo ex hoc moti VO,n Ou naturae,
sed sermae, & modi debent de principali in similibus eashus notificari. 38 obiicit 3, Scotus in q. r . hie definitur , quod praedicRtur in quid de re, ut verba ipsa definitionis indigunt: sed intentio non
praedicatur in quid de re, quia intentio est aecidensi ergo hic intentio non definitur. Reia pondet Doctor sic:Dico, quod intentio non est quad rei, praedicat- tamen in quid de re; in quibus verbis i uffieientem reliquit rationem. Itaque,ut tam haec, quam plura alia ex evi se ratione secundae intentionis percipias, debes scire, quod secundae intentiones solum sum signa , per quae Logicus venit in perfecta cognitionem rerum significatarum;sed tamen nimis nota,quod etsi solum sint signa,ita ut omne earum munus in signifieando sistat, sed taliter sunt signaviumd eum distinctione cgnent,
ita ut secunda interio, qua Logicus habetiniadieem respectu convenientiae , sit distincta ab alia, a qua Logico indicatur diversitas. Dein de , etsi cile signa habeant ab actu puro rati nis,tamen ita infallibiliter,dc cum sundamento signant, ae si res ipsae intuerentur; taliter, quod signum rationis sit representativec ipsum obiectum reale, de quidditativum, non rati nis , sed realis entis quidditatem significans. Pecivide exempla in statua Caesaris, veru C sarem representantem , etsi ipsa sit signum , a machinante compactum. Sie Lupus rapax pie tus est signum vivum , & ferox animal signans,& licet depictum,tamen non Alsinos, sed Lupos omnes sub illa unica ratione representat. Hi ita 3 9 Intellige nune claram , & persectam solutionem Scoti. Dixit ergo Scotus,quod i tentio non est quid rei, quia intentio est quid-ditative aecidens,& res potest quiddilative esse subitantia. Se de se intuetur, quod quid ditas accidentis aio n sit de quidditate lubstantie.
282쪽
Prudieatur tamen,inquit,de re;quia praedicare in actu signato an quid, nUn est aliud, quam
esse signum quidditatis, quod potest esse ali. quid , quod non sit quid ditas rei; sicuti lupus
pictu nil est de quidditate Iupi veri, attamen in actu signato, lupus est quidditari vus, & υerus,quia semel depletiis, vere, & non ficte sidinat quidditatem lupi veri,& se in signo,& inrepresentatione , lupus verus dicitur de ipso, cum lupus verus representetur ab ipso, nateisque,& represei. tati vel est ipse,scuti species representans Deum, est Deus, di accidens representans subflantiam , est representative subntantia. Sunt tamen in actu exercito disparata, quia i J,quod intentiones signant,non exerceiatur in ipsis, sed in signatis; sicuti id ,quod lupus pictus signat non in ipio , sed in signato exercetur; signat enim vitam enses dec. quae cim . nia in alio exereentur, utpote in habente vitaiales operationes: sie que exercite, non est quod signat,quia unus est pictus,& alius est verus: sicuti intentio exercit ό, Se entitati vε est aecidens, & signatum entitati vό est substantia, vivens, sentiens&c. sed lieet in ipsis non exerceatur,quod signant, exercetiir tamen in alijs, ut signatur ab ipsis r ex quo Doctor Subtilis, s
Cundas intentiones,entia rationis cum funda. mento , de vera intelligibilitate, nominavit.
Ide exeplificare poteris in gemitu signanted Ie nrem, cum gemitus non sit dolens; & in f mo signante i nem,cum non sit ignis; quae signa ad exemplificandum, videntur aptissima. o Notandum est in fine,quod etsi meiator Subtilis resolvat, quod definitum in definitione generis non sit genus in abstracto, sed
ine6creto, hoe est,secuda intentio applicabilis,& indicens rem; tamen est nimis advertendum , quod totum concretum non definitur, ita ut res sit pars definita,quia res nunquam est con notata , ut pars respectit definitionis , sed solum ut purus terminus eon notatur ζ in quo maximam diversitatem adstruit Scotus in q. 8. Vnivers prope si nem,ubi ait: Dico, quod nonost ens per accidens sicut aggregorum , qui
res nan cadit in intellenis imus totius vepars, Lod ut terminans re'ectum. Haee Scotus:quorum relinquimus expositionem, in s Iutione argumentorum contra intelligentiam
obiecti ad aequati Logieae. Hinc nota etiam pro complemento obiectionum , quod Pomphyrius ponit exemplum in naturis, non quia has definiecit , sed quia notiores sint nobis. Sie notat Scotus in fine q. I .
r π Isse ultas praesentis quaestionis solet iam,vt celebrior inter generis dissicultates inquiri , demerit6, eum essentia, sc gς neris expressio, ex nullo melius,quam ex aptitudine ad unitatem, vel multitudinem specierum,deducatur. Doetor noster,dissicilem habet intelligentiam circa hoe punctum, ex eo, quod ipsum , eximia subtilitate, de profunditate evisceraret, ut videri potest in q. I 8. Vni m. Itaque,cum eius genuinus sensus sit a nobis fi se liter audiendui, illu explicabimus,& explicatum resolvemus. et Doctor enim Subtilis, postquam in initio quaestionis proposuit plures rationes, probantes exti bras logic. Boetis, ct Porph3ris, Scex I. Metaph. genus plures speetes re uirere,iradit in oppositum alias infra ponenia as. Deinde, sic resolvitur: ad qua tionem dicitur, quod genus , sive sum amryro ιntentιone,sive Pro illo, cui aρPitcatur intenrso, non requiri r m ullas specres actu,vel Potentia. Hispositi , statim probat assumptum in natura, relinquens haec verba,a primo intuitu oppositarimen sicut um versale requirit multa aetitudinaliter , quia desinitur Per Vrum natum radicari de pluribus , sic ad raraonem feneri s requirιtur , quod Heatur vluuda nati ter
de nurιbusspecie disserentibur. His possitis, resolvit , quod genus plures species requirat
actu,tametsi species, neque a stu, neque potententia existati t. En ipsum reotest igitur diei ad quastionem, quod ad rationem seneras requiritur , quod multas habeat actis 'ectes, non qua existan aftῖ, vel Potentia, sed quod tantum actu concιρι antur per oeciem intem iabilem. Denique his postis,similiter in sine videtur resolvi. Nota Seotum non Deilό intellia gibilem, cui solum apparenter de his inquirat examen. Sed tamen , cum ex libris sententiarum , similium doctrinarum in libro r. Entis
pum , de habendam praxim eviscerare inte diissemus,pr satas resolutiones,sine contradicistionis nota , imis prosunda Subtilis doctrina, combinabimus. Circa quorum expositionem 3 In primis debes notare,quae illi Sentus, scilicet,quod datur aptitudo. & datur potentia,quae sunt inter se distinctae. Aptitudo est i clinatio alicuius fecundum se ad aliquid. Potentia autem est ordo expedibilis ad actum. Differunt igitur, quia potentia potest elle sine I l apti
283쪽
aptitudine, & e contra. Potest ergo potentia esse sine aptitudine , ut possibile est,grave elle sursum , non tamen est aptum ibi esse, quia ei secundum se repugnat. Potest aptitudo esse sine potentia, i caecus est aetus natus ad viden-
dum, nil enim dicitur privatum, nisi dιλ est
aptum natum habere habitum lcrudum Ανι tot. mPost pradicam. apud Scotum supra,non autem est possibile caecum videre. Secundum exemplum ab Seoto adductum est clarius: universali enim, quantum est ex sua sorma , non repugnat diei de multis,& si illa multa non sint; quo pacto daretur aptitudo , non tamen potentia. Sic in libro 3. Vm vers dessentavimus,& diffuse explicuimus, quod naturae seiscundum se , non repugnabat esse positive in pluribus: alias, ut passim ibi eum Scoto dixi mus, neque intentionaliter posset esse sie , sine intelligibili contradictione, cum sine eontra dictione non positi intelligi de natura , quod naturae secundum se repugnare intelligitur, &tamen , etsi in ipsa secundum se adsit non repugnantia ,quae est aptitudo, terminus, seu ex incutio,a parte rei est impossibilis,eum absolute sie elle in pluribus repugnet naturae;& ne in praedictorum explieatione amplius detineamus, videantur diligenter plura, quae diximus in lib. r. Dist. r. quast. 2. ct in tib. 3. Vniis Nem Dist. r. quast. 3. art. I. & praeeipue in . art. Se sic , ubieunque explicuimus, unita istem formalem universi esse ad plura,quam nu- metiea, quia etsi in re tot sint unitates forma
res, quam numericae; at seeundum quod ipRee se non repugnat, non sunt tot.
Re lolvit igitur Seotus,quod ad rati
nem generis requiritur, quod multas species habeat actu; non quae existant actit,uel potentia,sed quod tantum concipiantur per speciem intelligibilem &e. Cuius resolutionis verba
sunt intelligenda sie, stilicet, quod ad hoc in genus sit Praedieabile ut genus, non requiritur, quod actu sint plures species, ut actd existunt
tomo,& animal v. g. Nequet requiritur,quod
sint absolute: possibiles, seu expedite,& positive 1n potentia, . g. species possibiles aliorum quam plurium animaliam, & plantarum, sellusseit,quod sint negative posii biles,& inspeeie intelligibili aetii existentes,ad quod solum
irequiritur,quod animali secundum se v. g.non
sint repugnantes:quod histic ,et,ut ani mal prς dieabile sit ut genus, habens unitatem universaliorem, quam sp eies , dc deinde continens multas speetes actu, & sine contradictione intelligibiles. Quod sint negative possibiles, suade-
detur;quia naturae generi eae secundum se,non repugnant: ergo in natura generic, sunt posithites,seu non repugnantes. Antecedens suadeaderi debet omnibus illis, quibus unitatem ne tativam in natura universali propugnavimus,
ne inpe, quod cisi sit impossibile, quod natui a humana sit absolute :n duobus , id tamen est possibile negativo; naturae siquidem de se esse
in illis,& in omnibus non repugnat Icc.Quod in specie intelligibili valeant elle actsi exilientes, tuaderi debet omnibus i lias, quibus in ii bro I. Extra ιntentionatis.'. et .is at bi Alf
se propugna ei mus, & explicuimus, quod adhoe,ut aliquid intentionaliter existat, sufficit,
quod tale, negative sit non repugnans. Dum igitur intellectus cogi Oscat, quod naturae genericae,prout est ex se, non repugnant plurest pectes , statim plures species concipiuntur abi plo sine cognitionis contradictione , cum incognitio non coiit radicat, sufficiat,quod eog-
nolcatur aliqua natura realis, Cui terminus
conceptus non repugnet secundum se , itu6
6 Deinde,quod praefata non repugna tia ius sciat, ut unitas animalis v. g. st generi- ea, suaderi debet omnibus illis, quibus in tib.
3. vers. citato supra , diximus , quod pro
aptissimo fundamento seeundae intentionis universalitatis formalis,& positivae, solum requirebatur , quod ipsi de se non repugnarenae illa multa,quae absolitu repugnare affirmabaiamus. Ru dhac non repugnantia, seu aptitudia ite nega. io intellecta,in animali v. p. st suffieiens motivam , Ut vilitas animalis sciret a lintio ta s,& distinctioris ordinis, quam unitas speis
ciet,v. g hominis,suadetur omnibus illis,quibus tam i n Ioeis citatis sn lib. 3. quam in serie omnibus q. q. vers. Propugnavimus,quod 4d ipsum sufficiebat,ut natura humana,quae in re solum est in Petro v. g. diceret altiorem unitatem, quam unitas individui, ex eo, quod
etsi absolute tot,quot numericae,scirent unitates specificae,non tamen negativeti quia etsi natura specifica foret in v no,ipsi tame de se non repugnabat elle in pluribus , at unitas indivi duaerat in uno,& ipsi de se repugnabat esse in pluribus Sie paritere verum est, inquit Scotus, quod ex suppositione , quod υnica solum species foret existens,& nulla alia positive possi-bitis, quod tunc ab Iule, & in re , non posset natura generica v. g. extendi ad plura , quam specifica,eum in re utraque foret in individuin sed tamen semper unitas generis foret altioris,& superioris ordinis, quam speciei , siquidem
generi no repugnaret, quantum erat ex se elle ita in aliis,quam in his, in quibus erat speetes, ut Iicet in re tot ellant genera,quot species: non
284쪽
autem negative, id in aptitudine, generi siquide non repugnaret dividi in plures species , Ac speciei,tam absolute,quam secudum se,sie dividi repugnaret: ergo quia in generis unitate datur inotivum, vi percipiatur secunda intentio universalitatis, superioris, de distinctioris
ordinis, divisibilis. objicit Seotiis r sicut se habet speeiet ad individuum, sie genus ad simciem ; sed species non requirit multa individua rergo neque genus multas species. Minorem suadet Scotus in Sole eniceo consimilibus speciebus. Reia pondent aliqui apud Scotum, negando paritatem; quia de ratione generis est,dividi per disserentias oppositas , quae eum genere eonsti- auunt ad minus duas species, ut supra ex Boetio innuebamus; at tamen ex ratione speciei, non est sie peropposita divid , cum a Iiter ac genus in individua descendat. Sed praefata sollitio displicere videtur Seoto , in quam instat seraequε essentiale est cuicunque, quod in eius definitione aequaliter ponitur a definiente; sed dιDreuribus numero equaliter ponitur a Poe-phvrio in definitione speciei, sicut dissertabus
Uerio in definitione generis r ergo sicuti ex aifferentibus ιn 'ecie derivatur In genus ratio dividendi in Opposita specifiea,ex differentibus in numero derivabitur in speciem ratio diuidendi in opposita numerica. 8 Resipondet iacitus argumento,c ne dendo maiorem,& negando reliqua. Ad pr bationem minoris respondet, negando intelliingentiam illorum exemplarium: est enim eadem difficultas , euius petitur in Sole princi pium; quia, ut ait Scotus, forma Solis nata est esse in alia materia , extra illam , in qua est, uantum est de se. Ex quibus manifeste deducitur, quod si Sol dee.eonstituant speciem, d sumetur ex eo, quod tametsi unicum in re habeant individuum,ipsi tamen Soli non repug-' nabunt plura adese, quod eum de se repugnet principio numeriso,inde erit, quod Solis unitas possit diei specifiea, de in luperiori gradu, quam numerica, ac per consequens unitatis universalis divisiva in opposita numeri ea. Quare sentus in solutione anteeedenti ad nune exhibitam,respondet,quod sicuti genus requiarit aptitudinaliter multas species, sie species aptitudinaliter requirit multa individua. ς Quod aptitudo requisita ad speciem sit eiusdem eonditionis, ac superius explicatae pro genere,claret apud Scotum in praecedentiscitutione Solis,ubi ait,quod licet serma Solis secundum se , possit esse in alia materia , non tamen est aliqua materia nata recipere talem formam,quia si talis correspondens argum: Θ
tatio teneret in aptitudine ,semper esset aptitudo in utroque extremorum; in qu D casu , non deberet iam dici pura aptitudo,aptitudo unius extremi, nempe,Solis,vel generis ut supra expositi; sed deberet diei insimul eum potentia
aptitudo. Ex quibus verbis noto pro aliquibuἰ Seotistis,quod iuxta hane viam, merito subtiis lem,non bene resolutionem sor mant cone I a. si nando,quod genus non requirit multas sp ei es aeta existentes,sin autem positivε possibi-biles. Sie aliqui hoc punctum resolvunt,quo is rum mihi novissimus est Antonius Glosso ossen. ra. Eluc: d vlt. Neque reprobo omisnimode talem viam ab Scoto,cum ipse innuat
sustineri posse; im6 eius praxissaei lime potest
expediri, & ad ipsam exereendam ine Iinorin 3. Trivem. Dist. 3. q. . ubi expono,qualiter ab existentibus,& possibilibus natura specifiea pollet abstrahi,& de omnibus praedicari; sed tamen praesens via est subtilior , ae per eonsequens Scoti proprior. Videantur dicta in locis citatis, quia hine solum proposui nommam , innuendo ibi sundamenta, contra quae debet militare,qui in hane Scoti resolutionem intendat irruere. Noto , quod Recenti Oetrum argumenta, parum illi nocent imis nee
aptitudine ad species,possint iste esse in mente actu intelligibiles: ergo repugnabit, quod genus maneat Eenus, vζ habens universalitatem eontra,vel supra distinctam ab specie; nec non, quod ad plura concipiatur extensum. Suadebis anteeedens ex principi js Scoti, exponentis, quod ut aptitudo maneat in natura,non requi ritur,quod maneat in termino, aliac iam e Ietpotentia:ergo quia i ii termino,qui est speetes,
datur impossibilitas; sed termini itypos ibi ijs non postunt esse actu intelligibiles , ut nota
trum,& commune intentum hinc optat tergo
videtur repusnare, quod ex tali aptitudine ad species, possint istae esse in mente actu,& sine fictione intelligibiles ; ac perconsequens in intelligibile videtur, quod generis essentia , ocpassiones, possint contra distingui cum speei- heis, unica solum specie existenti, cxteris impossibilibus.
si En in compendio positam omnem vim, Scoti resolutioni contrariam. Respondeo argumento,negando antecedens. Ad pro bationem , concesso antecedenti , dillinguo prinium conseque rin termino,qui est species, datur impossibi litas,positiva,c edo;postiva, ac negativa,nego. Similiter distinguo minore'no possi int actu,& sine fictione esse intelliti bi Ies,termini positive, de negative impossibiles, Lir est
285쪽
est verum: positive selum, est falsum;& sie cetera percipio. Itaque dico,quod tametsi vertim sit, quod species in se sint impossibiles , quia
hoc ex praecisa aptitudine docuit Scotus: sed tamen non sunt negative, & undequaque impossibiles , quia ex parte naturae genericae non lint impossibiles; generi siquidem secundum se , non repugnat multitudo: ergo concipere potest intenectus actu, Se sine fictione hoe obiectum, scilicet, species. Suadetur, ex eo quod sine fictione possit intellectus concipere in aliquo,quod ipsi secundum te no repugnat; quo
gativam explicamus passim omnes, qui fidem Seoticae doctrinae adhibemus Videantur illa, non parum urgentiae ergo a simili. Quod talis possibilitas sine fictione ct eombinanda , eonvincitur clare ex eo , quod impossibilia undequaque impossibilia , non solum dicunt unam repugnantiam , sed omnem , utpote ex parte naturae secundum se, v. g. quod genus sit divisibile in naturas divinas,qui terminus est unde is quaque i mpossibilis ergo eum alter terminus, nempe creara , non sic repugnet non repugnantiam , & possibilitatem ibi debet inducere , ubi alter repugnantiam, v. g. Oec eas divisibilis inspecier: ergo cum repugnet,
quod speetes sie ni divisibilis in ea, in q- ge
nus,& individuum in ea,in quae species; & deinde haee non repugnantia sussciat,ut intellee- tui, species respectu generis,& individua re pestu speeiei sint praesentia, insertur , quod siegenus per species intelligibiles conservetur, &contradistinguatur ab speeio , & similiter speetes ab individuis,ita ut in illis non repugnanistiis universalis extensio , & distinctio pere,
s et Si di eas, ita esse, sed tamen eo ipse, quod alicui de se non repugnet,debet terminus in se etiam expediri. Nil dicis, quin impugnes
celabrem opinione Seoti tenentis, quod Hiris e cervus non repugnat ex parte omnipotentiae. Deinde est nobis,& pluribus communis praxis, quod sit impossibile , naturam humanam esse positive in omnibus, ita ut a parte rei omnes sint sie ieeminus i mpossibilis,& tamen naturae de se,sie esse in omnibus non repugnet. His ita expositis, ni fallor , manet genuinus sensus Reciti sifficienter animatus: sed ut modus opinandi aliquorum R. R. absque exami
ne non praetereat,eorum concertationem
s 3 Λ Literae supra ,degenere discuris
rebam aliquando. Dicebam agitur a superiori Opinione prae eissus, genus in unica specie polle consei vari,
siqui de pollet sesisse predicabile de pluribus in
pars materialis,ex eo,quod prςdicando de in dividuis,non praedicaret ut tuta et lentia , quia tota eslentia nu qua eslet,& aliter ae esset, non
praedicaret. Dicebam deindet,quod neque praea dicaret in pars sormalis,quia si solum vnteum esset animal & unicum rationale, semper parvpersectior,& sor malis seret rationalis; omnis enim perfectionis denominatio sumitur a s me siOri,& semper esset melius,& famosius di currere, quam sentirer ergo. Deniquec, quod non seret praedicabile ut propr: um , neque ut accidens, facilius combinabar: tum,quia hominis e flentia semper foret animal rationale; tum,quia animal non pollet elle passio disturiarentis; tum denique, quia nec quale, nec separabile posset considerari. Ex quibus inserebam, quod debebat tale praedicabile, ut pars materialis, esse genus; vel si non, deducebam, quod daretur praedicabile dc multis, aquatuor praeiadieabilibus distinctum, quin foret praedicabile
s Si opponeretur, quod genus habebat
secundum se determinata inferiora , v. g. sp cies, si ii speetes individua que non posse in loIis individuis generis praedicationem conservari, quia eadem inferiora non possunt respiei a dupliei superiori disti inor Dicebam, nil hoc opponi; quia absolute non estent eadem inferiora; nam individua forent inferi ra generis, per respectum subi iei bilem generi, ut materiae;& spui ei foret per respectum se lici bilem,ut toti essentiae. Sic licet speetes insima, v.g. homo,&disserentia infima, v. g. rationale , praedicent de aliquibus individuis unius speciei, salvantur distinctae praedicati nes,quia una vi pars formalis,& altera ut tota essetntia, praedicat, ergo a simili. s s Si opponeretur etiam , quod tune dis selle posset talvari pars materialis in anima li , quia non esset per modum per se stantis,
plusquam rationale,eum ex summa necessitate animal eum illo rei coniumstum: Ditebam , neque: haec habere oppositionem ; quia apud illos, id per se stat, quod sustentat aliud di id per modum alteri adi centis, quod sui
286쪽
tentatur in alio, veluti forma recepta in illo;. sed licet paries v. g. non posset non recipere albedinem,& intellectus.ex necessitate intel lectionem reciperet, temper salvaretur, quod albedo, S intellectio, eslant per modum alteri Adiacentis, 3e E contra paries , & intellectusteygo..Suadebatur mimr; quia licet aliquod sub ecbim non possit non sui lantare, anserturitamen,quod sultentet; Sc si militer , t icet actus praedicti non postent non sustentari , attamen iuste MarenturI ergo. 1 6 Demde, dupliciter baec confirmabam, ex his,quae Doctor Subtilis ιnnuebat in q. 38. vers. D.cebam primo , quod secundum dicta ex Doctore in quodi V. citato intib. a.dis. l. q. r. secunda intentio in i modus , raptima intentio est subiectum: unde modus ρος- dieandi sequitur modum essendi; sed uno homine relicto, animal intrinsece, & prim6 in tentionaliter esset idenuergo dc animal seeqndo intentionaliter, scilicer,cum modo geoeris, animal modificante. Dicebam secundό, quod in sola natura humana cum pluribus i
dividuis selvatur, quod sit species;led seeuada intentio speeiei, sine genere dari non potest:
ergo umea specie sic manente,maneret Senus. His ita propositis, re nunc melius inspecta.&iuxta Scotum radicitus examinatas Existimo , praefatam resolutionem amplecti non debere. Hinc enim pro parte materiali intelligi debet pars determinabi Iis, de eontrahibilis, non autem pars praeei se mi ismis perfecta,quia ex hoe sequerςtur,quod nutatum praedicabile potior iure, quam acciden.tis, foret praedicabile,ut pars materialis. Deinde, quia vel animal esset minus persectum , Mrisibile , vel nrin esset y Si non esset ς ergo eum risbile solet inseparabile , & non magis pe
sectum ae animat,non esset ex quo,potius animal,quam risibile,ut pars materialis praedica mur. Patet,quia adesse contrahibile,& deter
minabile per risibile ad modum actus, non da-rctur in tali suppositione recursus. Si animal esset minus perfectum: contra,quia in tali e su, non postet animal esse principium metaphviae eonstitutivum hominis,siquidem nulla passici potest esse aeque persecta , ac principia constitutiva essentiae , a qua dimananti ergo dce. Nec non eonfirmantur ista ex eo, quod eum persectius deberet homo constitui per ra. tionale' risibile, seu ex una ex passionibus, quae nuqe habet. Ratio est; quia esto sine eonis venientia in una parte, v.g. in animali, salvent hominis quidditatem ; dum sie homo deberet
constitui persectius eonstitueretur ex admira
bili, & dilauisivo, vel ex risibili, dc rationali, quam ex animali; persectius enim esset admirari, quRm sentire.
s 8 Si enim nune persectius non in ieitur exercitium passionis, derivatur unice ex
eo, quod animal sit divisibile in species inu; e diate:ex quo ipsum in linea metapi sica essenis di percipim us , ut quid primum, ex primis e sentiae quidditatibus. Ratio est; quia eum animal percipiatur divisibi Ie,& sic indi Terens: sine indifferentia percipitur,dum prima ,& perseetior essentiae forma ipsiam dividit, ac de te minat. Unde cum in i lv priori, in quo intelligitur determinans, insimul iniqlligatur determinatum, intelligitur animal in priori, in quo prima,& persectior quidditas intelligiti ir, quin aliquid prius aut mali intelligariir ex qui,
bus,etsi animat,imperfectum, ut comparatum ad rationale,videamus; inserimus tamen,quod
ipsi pol sit coaequari resipectu essentiae conlii tutae; quod licin i 'serremus, si conceptum deter minabilis & eontrahitidis ab animali auferre mus. Rogo enim,ex quo intelligere possemus, quod nimal,& sequaevis materia, possit in istelligi principium exbis,quae in priori perse tiori tytelliguntur,dum animal distantior ilias essentiis ab homine sit commune φ Profectolion aliunde , quam ex sup adictis tergo dum illa indifferentia, de divisibiluas ab animaliauseratur,nil manet,ex quo in ipso priori -- mae constituti ae percipiatur. ss Neque valet, quod animal adhue praedicaretur ut pars materialis. Ratio invalidans desumitur ex eo,quod adhuc supposito, quod animal posset elle materia, prout elle materiam , solum exprimit esse partem minus perinsectam, nunquam sequeretur,quod animal foret praedicabile , ut genus communIrer percipitur;quia gemis,ut communiter percipitur,est praedicabile, exprimens quid distinctum ab hoc conceptu ddρον entia ; sed in tali ea su conisceptus differentiae deleretur: ergo & praedic bile genus, ut communiter intelligitur. Minor eonvincitur; quia si solus homo daretur, rationale non esset differentia respectu animalis: ergo in tali rasu conceptus differentis deler so Dices , quod semper rationale secundum suam entitatem differret ab animali , &sie semper foret differentia. Contra ι quia hoc pacto, no minus foret differentia animal, cum secundum suam entitatem, etiam differret arationali. Deinde , quia ablato conceptu gradus superioris, & inserioris, non foret Dei sedistinguere entitates , eum effectus non minus di versi, quam tune forent sentire, de di scurre
287쪽
& ab eadem indivisibili volantate. 6r Diees,quod semper animal foret prae- dieabile distinetum, ae differentia, eum haec praedicabi lis foret ut pars formalis. DO, quod in tali casu posset salvari conceptus partis sor- malis:adhue semper est invicta dissicultas,quia etsi rationale foret praedicabile ut pars sor malis, exprimens conceptum essendi parrem persectam , & animal eonceptum ellendi partem impersectam; sed tamen conceptum differentiae, neutrum exprimeret,eum Utrumque seret
in linea aequali,& quodlibet eoue inter se disserret , cum non minus impersectum differreta perfecto,quam e eontra; teque forent distineta praedicabilia,penes persectum, & imperfectum; sed ita, quod eo neeptus praedicabi lis, ut differentia,vel unieuique conveniret,vel nulli,sed foret in utroque praec sus. 63 Dices, quod semper conceptus differenti π , ut exprimitur , competeret parti se
mali, siquidem de facto pars formalis solum indifferentia invenitur, lisuti pars materialis in genere. Prosect6 mirabilia sunt ista; sed ε medio petunt principium. Verum enim est,quod is genere invenitur pars materialis; invenitur tamen, quia adest divisibilitas in differentias, seu in partes,quae a sortiori, ut sint dividentes, requirunt esse actus , & formae, quia indifferens non potest dividi , & resolvi per aliud, quod in eadem linea sit indifferens,& se requirit entitatem , per modum actus dividentem, informantem ,& differentem. Unde cognosces transitum praedicta opinantium. Concipiunt enim animal,quod est nune,in quo, cum ex indifferentia,& divisibilitate ad formas, relinquatur persectibilitas, & conceptus materiae , sumunt deinde hunc conceptum mat riae , & auferentes ab animali indifferentiam, quae ipsi intrinseca est,non minus quam male r i a i itas, cum in suo conceptu semper relin quant animal, quod in re tam non relinquutur,intendunt,& cog Itant, quod animal semper erit pars materialis, eum videatur ab idisis,quod semper est animal. Itaque dico, quod adhue dato,quod in animali,quod nune est genus , semper inveniatur pars materialis, non tamen invenietur illa pars materialis, quae solum ex suppositione in animali inveniretur. 63 Quare, deveniendo ad ultimum, ex quom favorem eontrariae opinionis intentum confirmabam, setitio, quod secundum supra stabilitam doctrinam Seoti, nullius roboris illam confirmationem elle. Ratio est et quia si soliis homo ira maneret , quod Vndeqtiaqtie quaelibet alia species repugnaret, in tali casu animal primo intentionaliter acceptum, non foret animal. Fundamentum uni eum rationis
sistit in hoe, quod animali de facto existenti,
ut pr1mo intentionaliter considerato, non repugnent secundum se aliae species animali . sed in ea su praedictae Rippositionis, animali secudum se, aliae species repugnarent: ergo non esset primo intentionaliter,& seeundum se, idem animal. Maior est evidens in ot animali, speciebus. Minor supponitur, & lupponi debet; quia si animali, jaltim secundum se,
aliae species non possent non repugnare, nunquam poterat dari ea sus, in quo an Imal haberet esse partem materialem,quin animal haberet esse divisibile in alias species; quae est irrefragabilis opinio Scoti. Consequentia pari curiasu deducitur quia si unitati A mali naturae humanae repugnaret seeundum se, diυidi in
plures unitates numericas, non foret eadem
unitas sor malis, sed foret numerica r ergo si animali secundum se repugnaret dividi in naturas specificas, non foret idem ens, cum non sciret idem unum, sed foret unum an specie,& eius natura seret specifica; non minus ae in anteeedenti, specifica laret numeri . Nota hane ultimam paritatem, ut eontrarium transitum percipias. Currunt enim aequaliter. ε . Ad secundam rationem, in vitimo eonfirmat onis positam , satisfacit Secitus in 3 1 8. Univers. dicendo, verum esse, quod ex
suppositione, quod unica species a parte rei
existeret, adhuc animal v. g. denominareturnus; denominaretur tamen genus, quia ad-e dum eonciperetur, minus haberet de intellectu, quam species, seret siquidem minus unum, eum foret magis divisibile; nunquam
siquidem posset ab ipso tolli,quod ipsi de se non
repugnaret dividi in plura,quam species. Unde ad propositum ait Scotus, non posse conei pi rationem species, quin in tali intellectu p sit praeeedere conceptus generis. Itaque dimbreviter, ouod in eam, in quo vntea daretur
species, deciebat dari genus;quin a priori dedueetetur ab speeie, sed quia debebat.dari ens, eui in speetes dividi, saltim de se, non repugnaret, Aliter enim suppositio repugnat per i eum intrinsecum, quia in Paulo a me dicebam, non foret idem animal, neque idem homo, si talis e munitas, & intrinsiem convenientia, ab animali tollatur.WAddo, quod sere omnes essentiae variarentur, ani mali in supra non in tellecto, & in essenti is mutatio, intrinsecε
288쪽
Os TIRO quaestionis intelligentia, duis
plex assignatur in div Iduum; inais daequatum,& incompletum vninadaequatiam,& completum aliud. Inadaequa tum , seu incompletum dicitur illud, quod solum dicit υ nam partem ellentiae, v. g. hoc animal, vel hoc rationale. Adaequatum, completum dicitur illud, quod totam essentiam explicat, v. g. hic homo, hie I eo flee. Dicitur adaequatum,& completum, quia essentia somma liter completa, &adaequata sistit in materia, & forma, quas cum exambiat praedictust individuum, v. g. hic homo, ideo individuum completum, Sc adaequatum dicitur. E eontra individuum , partem ultra ponendam reli quens, incompletum, & in adaequatum nominarur. Dissicultas igitur stat in resolve do, an genus, v. g animal, mediate, vel immediate de praedictis individuis dicatur.
completo non praedicatur immediate. Ita e Messύ Seotus in . q. II. Vnivem s . ad on situm est Porph rius bi ait, odspecieipr dieatur immedrate de differentibus numero; Ienus vero non, quia mediante syecie. Est etiam Veterum cum Doctore Resoluto apud Diony. in lib. 3. dist. 7. q. r. art. S. Suadeis
tur ex ipsa litera Scoti; quia inter genus, & i dividuum mediat speciesr ergo de individuo non praedicatur immediate. Prob. antecedens; quia id mediat praedicabiliter, ius notio prς- requiritur, vi praedicatio exereeatur; sed ut animal praedicetur de Petro , praerequiritur, quod cognostatur essentia speeifiea hominis in illo: erto. Maior est certa Minor suadetur;
quia quod Petrus sit animal, potest a priori robari ex eo, quod sit homo; sed dum aliquidie probetur, requiritur, quod medium a priori praeliabeaturriergo eum medium sit species, ut animal praedicetur de Petro, prae requiritus, quod cognoscatur essentia Ipeeifica hominis in illo. Videntur deduci ex eo,quod medium pro bationit sit speetes tergo species est medιum,
seu medians inter animal,& Petrum.
rae.licatur de Petro, non est, quia Petrus sito mo sed quia est vives sentiens,quod prxcise non est homo; at 3s, si animal diceretur de Pe tro, quia homo,animal non aiceretur de Leone, cum Leo homo non sit. Sed contra; quia
hine instat dissieultas in lini mali, ut dicto de
individuo completo; sed dum animal non diceretur de Petro, quia homo ide individuci coinpleto tio dierectur animal, & sie non de Petro, sed de hoe viventi praeei 'ergo ut de Petro dicatur animal, requiritur,quod de ipsod ea iatur, quia homo. Deinde, quia etiam esse vivAsenties praerequirit in Petro ide me diu, ucauia salis posita in viveti sentienti, prout in Petro, possit a priori de Petro probari per specie ergono est immediata;alus nullo probaretur,sicuti non probatur per se nota,quia a primo intuitu immediata subiecto. Deinde, suaderi potest ex eo,'nod verum sit, rationale complere animali est enim actus metaphysice ipsum determinans, di perficiens; Petrus ver 6, seu actus numericus, complet rationale, quod complet animat,ita ut rationale compleat non vltin 6, di singularitas v Itia 6 compleate ergo cum noultimum sit cuilibet subiecto immediatius,qux vltimum, respectu animalis Immediatius erit complementum speciei, quod non est vitinis, quam complementum individui, quod est ultimum. Quod species compleat genus, patet, eum genus sit divisibile, & in potentia ad illa. Quod non compleat ultim6, suadetur ex eo, quod actus unitatis numericae superflueret. Quod inter subiectum, & PItimum gradum debeat non vIti mus supponi, dum detur, adhue ex gradibus materialibus Scalae convincituri ergo ut genus ad individuum completum des cendat, requiretur, quod per gradum non via timum speciei,prius , di immediatius pertini
nus inserius immediatius sit superiori, quamst magis inseritis ; sed respectu generis , quod est superim , minus inferior est species , quam
individuum: ergo generi, immed Iatior indiis viduo, est species. Maior videtur funda metum, arborem substantiae sustentans. Deinde ratione suadetur ; quia quod respectu alicuius est ita inserius, quod abhue aliud inserius se haheat, non sie distat, ae aliud ipso inserius distat; quia si aeque vicina forent iuxta omnem rationem, &xquε infima iuxta illam. Minor suadetur; quia illυd est minus in sernis, quod est magis superius; sed species est individuo suis perior , dato quod superius sit individuum)etim ipsi omnia subiiciantur: ergo. 69 Contra stabilitam resolutionem duo proponam media , in quibus sistebam alio da do. Primum se sormaturi Petrus est individuucompletum ς sed de Petro immediate praedicatur animali ergo. Prob. minor; quia inter Petrum , & animal nil mediati ergo. Prob.
289쪽
antecedens; quia inter rationale,& Petrum unita in specie , haec sola erit per se nota , de
nil mediat tergo neque inter Petrum , & antis medium, ut reliqua fortius, & eertiuς diean-mal. Prob. anteeedens; quia rationale est in tur per ipsam. HOC enim modo,non est rati eadem linea eum homine; ὶ differentia enim nate ia eadem linea ac homo; rationa Ie, in- specifica incipit species. Prob. deinde conse- quam , ut concipitur ab alia parte praecisum: quentia ; quia ad eilentiam specificam consti- quia si concipiatur ut compars ani malis , metuendam , rationale non sufficit, sed requiei taphvsiec utraque hominem constituens, tunetur animal consortians rationale: ergo cum non soluor rationale , sed de animal erit in e animal aeque eompars sit respectu lineae speci- dem linea cum homine. ficae , si inter rationale , & Petrum nil mediat, 72 Sed adhuc permissb secundo antee neque mediabit inter Petrum, di animal. ti,ut respondendo in forma permisi , di sie da-γo Secundum medium sic formaturi Diti to quod inter rationale,& Petrum nil mediet, mitas videtur de sumi ex parte idemptitatis, negandum sentio se inper, quod neque sie ine- sicuti distantia ex parte separationis; sed aut . di et inter animal, & Petrum; quorum intelliis mat,dc homo aeque idem plificantur cum Petro, gentia expedietur statim in solutione secundiseuto aeque diitinguntur: ergo aequεdtitant, medii , cui rei pondeo concedendo maiorem 3c intimantur. Minor suadetur ; quia si homo usque adhuc , dc distiuguendo minorem: ani- realiter idemptificatur cum Petro, de animal di mal ,& homo πque id cmptiscantur cum Pe- si animal ex natura rei distinguitur a Petro,& tro, ut animal percipitur ut genus,& ut totum homo: si animal seeundum se non dicit magis in potentia respectu hominis, Sc aliarum speia hominem, quam Leonem,neque homo seeunis cierum ab iplo, negatur, vi animal percipit uedam se dicit magis Petrum , quam Paulum. ut pars actualis metaphysice hominis constitu-Deinde, Una idemptitas realis non est magis t: va , ita ut pars hominis determinate sit , de idemptituans,quani aliae ergo &e. eoncipiatur,conceditu ni3ι similiter distingui-73 Hoc araumetum duplic praefato me- tur consequens:aeque distant,& intimantur,ut dio formatum , plura excitat, quorum exactu animal sumitur ut genus, indeterminate, de examen in αβι ne .de praedicationibus exhibe- in p ,tentia neutra ad speties, est salsum i vibitur. Respondeo tamen pro nunc ad primum animal sumitur ut pars actualis, Sc determi. melium , concedendo malorem , εἱ negando nata , transeat. Ex quibus facὲle: ad reliqua minorem usque ad ale. Ad probationem min. adaptari potest solutio. respondeo negando antecedens. Ad proba- 3 Itaque dico, quod animal potest contionem antecedentis, adhuc permis Io anteee- siderari vi pari,aetu,& determinate hominem denti,negatur consequentia. Ad probationem constituens, & ut totum, hominem so Iuni in antecedentis respondeo dieendo, quod in len- potentia indeterminata continens. Si enim su insta explicando , non est in eadem linea. animal consideretur ut genus,dc ut quid inde- Ad probatione consequentiae , eoncedo ante- terminatum Fertum videtur, quod tunc intercedens, dc servatis servandis, admitto conse- Petrum, de animal mediet homo, quia ut ani-quentiam. Itaque dico, quod rationa Ie ,εc sic mal deliendat ad Petrum, requiritur , quod quaevis differentia specifiea , ut eomparata ad prius descendisse ad hominem intelligatur individua completa, et iasn praedicatur media- Unde , etsi animal deinceps usque ad Petrum
te, utpote mediante specie: quia rat onale v.g. descendat , de cum ipso idemptiscatu maneat, praedicatur de Petro, tanquam pars formR- sed tamen eum ad Petrum non descenderet, lis naturae humanae: ergo praedicatur de Petro nisi quia ad Petrum de stendit homo, ad quem media natura liuinana, quae est in Petro.Qua- descendit animal, semper deducitur, quod re nota vi, quod rationale in sensit infra expli- causaliter mediet homo inter Petrum , de ani cando, non erat in eadem linea cum homine. mali nee non, quod magis id eprascatus sit ho- Non eni ia videtur rite in eadem linea cum ho- mo, quam animal cum genere, eum praedicamine respectu subiecti, scilicet,indi Widui eo i- tum non idemptificaretur Petro,s Petro nonpleti,quoa hoc,quod est veritato intentiona- idemptificaretur speei,s:erg idemptitas gene-lem induci, siquidem in veritas alicuius partis r iei cum Petro dependet ab ademptitate spee probetur de subiecto, nullum medium videtur fieti cum ipso. sin autem animal aliter eonei-
exactius,quam illud per quod de omnι dici- piatur , tunc non erit superius, 'Cc Vt genus,tur, ta ut ci terminus veram faciens cuius eun- eum vi pars ,& principium actis informatum lue partis alleverationem. Ratio congrue sua- eum ipso toto, converteretur. Quare dixi,
ens, potest adaptari ex eo, quod virtus unita quod animal plus distabat a Petro, quam ho- sortior die. ergo cum virtus intentionalis sit mo, sumpto animali ut supra. Ratio est quia
290쪽
homini de se , BIum non esse in Petro non repugnat; at autem animali secundum se ion solii m non repugnat non esse in Petro,sed neque esse in homine: ergo si animal vi genus, & homo ut species, considerentur re spectu individui , magis distat animal a Petro, quam distet homo,& haee distantia est a parte rei, cum meistiatur ex non repugnantiis ipsis secundum ipsa competentibus. Unde potest dici, quod saltim negative a parte rei,non sic idempti scatur ani mas, in quantum idemptificatur homo. Ratio est: quia homini solum de se non repugnat,non habere unitatem ,& formam individuam Petri; at autem animali, no solum non repugnat non habere individua Petri, sed neque ei r pugnat , Petri specifica non haberer ergo saltim negative , minus idem est genericum eum indiυiduo , quam eum ipso sit speeificum ; ledod hoc ut unum praedicatum intentionaliter mediet, sufficit, ut diximus diffuse , quod eundum se magis , vel minus distet, cum ex idemnitate negativa possit excitari regula
7 Denique, eui haec facile intelligibilia non fiant, poterit in omni casu difficultatis, sistere in hoe,quod licet quomodocunque, non minus animaliquam homo, idem sit Petro,sedia inen quoad unire Ditentionaliter ,&praedicationes exercere, idemptitas unius est immediatior idemptitate alterius. Ratio est;quia ad hoc ut immediatior sit idemptitas intention sis, seu exercitium praedicationis, lassicit,quod cognitio unius requirat ut medium , cognitionem alterius ς & vi animal praedicetur de individuo completo , requiritur cognitio speciei in individuo. Nec valet , quod sunt immediata quoad esse idemptificata in latro; quia etiam intellectus,& υoluntas sunt
quoad idem itatem aeque vicina animae, non tamen quoad exerceri,& intentisnaliter OP rari , cum ut voluntas exerceatur a praerequiratur ut medium , exercitium intellecti
viduis incompletis, animal v.g. mediatό p ssit praediearii resolvi potest pars affirmativa, etsi non multum incliner. Ei favere videtur Scotus iri I. d. 3. q. 6. Vere. Item πιιι me γε n d. in . d 8. q. 2. Ratio , ex
qua melius resolutio propugnari potest , est illa de animali a longe viso,euius, intellectus affirmat quod sit animal, quin mediante codinitione speciei id affirmet; tum , quia speciei non babet cognitionem; tum, quia affirmatio
animalis derivatur ex sensibili motu, qui pure
animalis est ergo eum in affirmatione animalis de Petro , nil possit media re nisi cognitio speciei, & huius cognitio non mediet, poterit dari ea sus,in quo, nullius mediante cognitio ne, animal affirmetur de incompleto individuo. At ae solent excogitari rationes,sed nulla robustior ista; tum,quia omnes, υel ab ista moventur,vel in illa deinceps quiescunt: tum quia illa sensibilem liabet experientiam. S-d si eut praesente in rationem dumtaxat existimo fortem , similiter duo dumtaxat contra illam lunt mihi non minus robusta.
primo, inconsequente esse ex duobus motivis. 'imu ex eo, quod in prima resolutione dixe rimus , quod de individuis c pletis non poterat affirmarI animal, nisi mediante tot nitio ne speclei , ouod videtur inconsequens; quia in animal habet aliquid, ex quo excitet ad immediatam alleverationem sui in aliquo subiecto,υel non habeti Si non habet: impositi hilis erit assevet alio animalis respectu cuiuscunque individui, sive completi, sive incompleta , nil mediante cogniti ne alicuius qui dis ditatis ab animali distincta. , i habet: ereo cum ea,quae animal secundum sic habet,habere posilit in quocunque, in quo sit animai,non rei ambit, quod cognito animali in individuoeompleto, animal alleveretur immediate derillo, quin tametsi cognoscatur species et iis cognitio, ut medium requiratur. Secundum motivum excitatur ex eo, quod ratio resoluationi unice favens,inconsequenter probeti quia
si vi.de illo individuo , quod a longe moυeti videmus, affirmamus, quod sit ani mal.quia
motum percipimus, infertur, quod i nter individuum,& animal mediat cognitio motiis sed ex eo,quod inter Petrum , & animal mediaret cognitio speciei, animal mediatec asseverabaatur de Petro : ergo & ex eo, quod inter india viduum ineompletum, & animal mediet cogis nitio motus , animal mediate asseverabitur de illo.
Responderi potest, dicendo ad pri.
mum , quod licet aliqua entia in se habeane quoad sui asseverationem respectu allevia ius subiecti, id secundum quod immediat cognoscantur , & dicantur de illo subiecto: sed tamen dum subieetiim distinguatur,& m dus alleverandi poterit distingui , cum en
tia sub diversis modis sint coenoscibilia & sub modo , sub quo aliquid asseveratur de unci subiecto , non debeat illud alleverati Mm de