장음표시 사용
311쪽
universalem, intelliget eant , ut repugnantem obiecto extra animam: ergo si lapis extra animam in esse simpliciter sit his,intelligens lapidem , xt universalem, sub opposito modo intelliget ipsum. Hare Scotus in Re ortar. 3 Consimilibus verbis,& doctrinis Scori, ex z. senten. d. 3. q. p. deductis,respondet Doctissimus P. Mastrius ex doctrina ipsius Scoti in a. d. et ε. q. mari. dicendo, quod praediistis, solum probatur,individuationem ut sic
non posse dici universalem,& communem essentialiter ut quid ,sicuti dicitur natura humana, quae revera praesesert realitatem pluribus communieabilem; non tamen probatur, quod non possit dici,& concipi sub rat Ione universalis, denominative,& ut modus: non enim est novum , quod unum oppositum possit sie a suo opposito denominari per supervenientem intentionem,ut d et Scotus de genere,quod dicitur species;se aequivoca , quatenus definiuntur , dicuntur univoca, denominative,& ut
modus: & sie in proposito , singulare poterit universale denominari. sic Ioan . Anglie. in
exposit. q. 24. Vnivem. ait: ede mihι , quod mirabilis est natura fecundarum intentionum,s pracipsa differentiarum. Itaque Seoistus loquitur de universalitate, quae fundatur in natura Mere eo in munieabili pluribus a parte rei, atque multiplicabili, quam universalitatem,sicuti nequit fundare natura divina, quia de se hac, neque cibidem eam fundabit i ndi via duat io. Sic etiam satisfeeit Rothericus m q. r. de specie art. 7. Optima sunt ista; sunt tamen
inagis intendenda . de quo videbitur , posita prius sequenti instantia. Instabis,quod sic, natura etiam divina poterit esse universialis, seu saltim sundare universalitatem, quam potest fundare indi viduatio. Respondet Mastrius,quod quamvis tam divina essentia, quam individuatio sit a
parte rei bri: adhue tamen eum maiori funda mento poste eoneipi individuationem sub ratione universalis, quia individuationes sunt plures a parte rei, & ulterius quamdam habent inter se similitudinem,& convenientiam a parte rei, saltim virtualem , & fundament
Iem in modo eonstituendi, δου distinguendi individua , quod non habet divina essentia, quae
est unica θ parte rei, nee aliam naturam consimilem forma liter, aut saltim sundamentaliter ὐ parte rei habere potest,quo fit, ut ei omnino repugnet concipi sub ratione universaliistatis.
1 Hie solutio sortet non sie placebit ut prima. Primum , quia saltim a personalitatibus divinis posset abstrahi conceptus,qui foret se universalis,ae ab ultimis haeceeltatibus abs tractus, cum iam detur pluralitas,& in modo personali consimilitudo, pari pastu, ac in primo diversis. Secundo, quia etiam in divinii
dantur plures haecceitates ς quod efficacite esuadetur ex eo, quod licet essentia divina desesit existens,tamen plures dantur existentiae notionales apud plures: ergo licet natura divina de se sit hae , plures sic dabuntur haecce nates. Tertio, ex eo,quod haecce itas divina cum una ex haecceitatibus creatis, ad summum , potest esse lum me,& omnimode diversa : ergo posset similiter abstrahi conceptus 1 u omni mode diversus, quia tunc iam essent plures, S aequalissimam haberent diversitatem.Suadetur hoc,quia dum conceptum individitationis cupi mus abstrahere, non quaeramus viam conveniendi,vlpote,quod sintentia,quod sintereata die Sed totum intendimus diversitatem , itave nee oblivisci esse creati, talem conceptum impediat , imo quo remotiores ab speete , &alijs gradibus, in communitate intenduntur: ergo etsi aliquis non Posset concipere unquam
haecctitatem sine Deitate, cum tunc magis diis versa forent,posset exprimere conceptum magis diversorum , sicuti dicebat Mastrius de aequivocis. Quarto, quia haecceitas divina est incommunicab lis eum lui multiplicitate:ergo eonsimiliter se habet ad omnia sine sui multi-pIieitate incommunicabilia, utpote cum Petro,& quam pluribus: ergo posset concipi in d. vate incommunicabilitas , & se excitare
universalitatem haecceitas divina,sicuti in initio Subart. I. concipiebat Mastrius indisi-duationem inadaequate.
6 Respondendo ad omnia,& in primis
incipiendo a substantia argumenti,dico,quod tametsi in individuationibus non adst omne illud sundamentum,quod in natura earum spe et sea adest, adest tamen unitas proportionis, quae sumetenter excitat intellectum, ut sine intelligibili contradictione, unitatem rationis abstrahat. Quomodo autem , etsi unitas proportionis sit minor ,& debilior unitate rationis,pos it istam fundare, manet in argum. 1. q. 1 .generis,declaratum. Videantur illa, ne dicta repetantur. Unde diei mus,quod commuis
nitas, S: universalitas, quae a)huc per rationem individuis repugnat,dicitur illa commuis nitas , quam habet natura specifica Petri v. g. dc quam repugnat Petrus, ut suam et natura eam habeat; quia cum Petrus debeat secundum
se non dicere , quod natura dieit de se, & haee de se dicat esse communem ,& non esse de se hae secundum aliquid reale naturae, id dicere
Petrus de se , repugnat, eum sic de se dicat esse hici
312쪽
hie,& ita , quod prmuthie conceptus est contrapositiis conceptu i communi naturae, nun-q am sine figmento , conti dictione possit elle se e animunis;& sic respectu cominum tatis naturae semper manet singularis .Qua pro ter unitas, & comunit*s rationis non habet aliud sundamentum, quam proportionis unitatem ; at vilitas,& universalitas natui x, non
proportionem, sed suam .ptitudine in ,α vitiatatem intrinsecam ha ba Pro univer talitatis sunda mento, quod cum sit ἰς levatius, di elevatior erit eius unive lalilas; ita , ut ex funda mentis ρerci Z3 86 singular tas ιn in diυι-
torum adsit οππρος ρ. Haec , sequenti insitantia declarata manebunt.
fieri, uia cum Moto η'.q . iveis diximus, quod a parte rei nullum dabatur Universale, taliter quod unitas univerialis naturae , foretvnitas rationis, & sic D tura i. Ju per ratione manebat complete univcrsalis et ergo si natura universalis, v. g. hum na, tu esse universali,eompletur per rationem,sicuti haecce itates per rationem universalizantur,gratis,& sine funda meto dicimus, quod sis p haeccetatati,ad hue per rationem, pug -t universalitas,qui se naturae non repugno . En difficultatem in ali. ora gradu potitam. Respondeo , concello antecedenti, ragando consequζntiam, & paritatem. Disparitas stat in hoc, quod instantia dicit, videlicet, quod Datura per rationem c mpleatur in cile universalis , dum talem completionem negem In Individuis. Itaque
dico,quod natura ita est universalis, quod etsi
per rationem fiat universalis,attamen cum illa forma rationis , manet entitas realis naturae, ita ut universa Ie ibi, sit concretum ex ipsa naiatura reali,& sorma rationis, dum enim fit illa universalitas, abltrali ur natura humana rea- Iis,& realis aptitudo nuIurae, quae omnes manent cum ipsae abstrahantur,co parentur, Nuniversaliae tur unde sit, quod etsi per unionem intentionalem,sed tamen naturasse ualiquid rς ale natiuae , cum municetiar omnibus&e; at autem dum ab omnibus individuis abia trahitur universalis ratio individui, non abl- trahitur aliquid reale intrinlecum alicuius, ita ut Petrus,aut Paulus abi rahantur,ut ex ipsis,&ex unitate rationis formetur aliquod unum concretum, licens sormam rationis, Petreitatem,& Paule itatem ins mul, aut unum ex ducibuRhoe enim modo repugnat ipsis universalitas; eo ipso modo est intelligendus Seo ius,ic solvenda, que ibi in contrarium sunt adducta. Haec nimis nota , di capies doctrinam Scoti, videt licet, quod datur universalitas ex realitate ad realitatem, & quod in tantum non datur alia; quia Prima ei universalitas ex realitate, & ratione; secunda ver6 purissimae rationiς est universalitas. ιlaque nunc cUgnosces, quod lupra dicebam,videlicet, quod inspectis
standamentis υ niver talitatum,S universalitatibus contrapositis, semper individuis contradicit universalitas natutae,respcctu cuius, lem. per cognose utitur ut singularia.
3 Instabis,& non leviter, dicendo, quod si Vniversalitas individuorum sit purae rationis,ut dicebamus, te queretur quid oppositum Scoto,& rationi, videlicet , quod pollet dari secunda intentio sine re,& forma rationis sine subiecto; in tu ig tur diximus, penes hoc illas universalitates distingui. Antequam directe instantiae respondeam , noto semper , firma melle doctrinam supra praefata in apud Sccitum,
qui 1n qοGι b. 1 3. Hrt. 2. Uerc de Prima re- latione, duplcx genus relationum rationis distinguit. Primum tale,quod non sit purae rationis,sed mixti m , v. g. dum cognoscitur actus
in ordine ad obiectum. Hi ne relatio est mixta ex reali,& rationis,eo quod per cognitionem reseratur actus iple, qui secandum se refertur. Secundum eis tale , quod si purae rationis , ut dum cognoscitur unum Obiectum in ordine ad aliud dum in ipsis solum ad relationem adiae si proportio. Sic pariter circa exhibitam do trinam est discurrendum de uno,& altero universali circa Scotum. Sed ut exactius respondeatur,in Proprijs terminis solutione in ada tabo ; tametsi nunc ducta possent susscete , ut patet in obiectis,quae non referuntur in re,sed
in proportione, & hute suffieit , quod insit secunda intentio relationis, ut nunquam sine re sit
7s Respondebis igitur eum Mastrio, dicendo,quod illa realitas, quae a parte rei dicitur haec cellas, potest ii adaequa te conelpi , ut convenit cum alia haecceitate in munere faciendi differre,ec tunc induit modum eontra hibilis: unde per intellectuna in adaequale concipientem , adem prorsus realitas a parto r idividi poteti,& partiri i ii duos c onceptu ,quo rum unus si communis, Ne contrahi bilis,alter proprius, di contractivus. Sed contra; minquam ex his dii lolvitur instantia vel enim conceptus partitus habet aliquid Petri in re , vel non hahel' Si habri: ergo sicuti unitas naturae specificae est eommunicabilis,consata ex realitate,&ratione, sic ix unitas indi viduationis ex re alitate , & ratione, communicabilis eriti sicque omnem Moti doctrinam evelli mus. Si non habet ; sequitur, quod datur latina rationis sine
313쪽
re: & deinde instat primum argumentum, videlicet,quod intellectus non possit partiri impartibile, neque dividere,quod de se est indivisibile, quin ipsi adsit intentionalis contradictio.
go Respondeo tamen pro Scotistis, in
substantia doctrinae nobiscum consentientiis bus, & dico, quod ut unitas rationis adsit in individuis, solum requiritur,quod i ntelle tuseonserat individuorum proportionem , quibuς sic eollatis, resultat secunda intentio individui , seu forma rationis, fundata, ut in proximiori sundamento , in unitate proportionis , quae est unitas in re. Unde ad illud,
quod secunda intentio foret sine subiecto, di- eo , quod illa secunda intentio, quodcumque individuum pro subiecto haberet, eum euineumque inesse pollet, & unumquodque in actu
exereito ab ipsa denominari , cum eius ratio esset universaliter participabilis. Si enim instantia intendat, quod elle communicabile est pure intentio nate,& in hoe sensu sormam e municabilem sine realitate percipiat; concedam; led nil eontra Seolum,quia dum Scotus dicit, quod non potest esse seeunda intentio sine re , non loquitur de re, ut insimul cominmunicabili eum intentione, sed de re, ut sus. tentante , & exercente,quod secunda intentio pura ratione signat. lyatet in secunda intentione generis,quae rem non sie petit, siquidem genui dicitur de animali,colore, Sce.& tamen
res non sie omnibus generibus primo intentionalibus communicatur. Vnde nosces differentiam naturae υniversalis ab individua; siquidem in illa, res informata ratione est co municabilis; at haec, sola ratio excitata a pro portione, communicabilis redditur.
8 t Instabis adhue , de dice, , quod saltim
individuatio erit quid communicabile , ex uno in proportione, & ex intentione conflatum et sed unitas proportionis est unitas in re
ex Scotosnq. I. degenere: ergo nunquam
discriminantur universalitas naturae humanae v. g. & univcrsalitas individuationis. Resia
pondeo ad primum, in quo viget paritatis intentum,Sc breviter dico, nil inferri,quod propositum impediat. Signo rationem in hoc, quod unitas proportionis non possit aliquid prodeste ad constandum aliquid eum forma communieabili,eo quod diuere unum in proportione , si sor maliter , nil dicere unitatis, i m S est dicere plura,vi me maliter debent alia
quam unitate in in portare; sicque solum occasionaliter eonducit ad strictam rationem unitatis, ut in g. i. de genere dicebam cum Scoto, Ze nulla forma cum occasione iacit
unum, sed habet dispositionem, ut age is,sive
intellectuale, sive physicum, unum eri eat a proportione occasonatum. Denique, quia si inquietus maneat instans , poterit clare , &breviter dici ad primam instantiam, quod duratio , seu esse intentionale individui intelligitur sub modo speciei, & universalis, tunei alia est quia,& intentionale primum, eum fiest in actu exercito communicabile: est tamen notandum,quod est, quid ex resexione mentis,ct est quid in rationis ea. Vide art. se
8r His ita , restat nune resolvere,quid sit
dicendum circa instantiam primam factam contra Mastrium, adhuc perpuram rationem, naturam divine individuam Posse esse universalem, negantem. Contra tre etenim, illae ratione, nil habent, propter dicta in lib. 3. vnia vers. q. vltima Sed tamen eum doctrina Maiatrii mihi semper foret gratissima, respondere
intendam , dicendo, nil inconvenire, quod a personalitatibus,& hecceitatibus notionalibus abst rahatur conceptus, qu1 sit universalis. si
militer dicerem sine Mastris offensa, quod abessentia , seu haecctitate incommunicabili, de
aliis non minus penes multiplicitatem in-eommunicabilibus posset talis conceptus absistrahi,& sie eoncederem de reliquis. Ratio est: quia ex hoe nunquam sequeretur, quod haec-eeitas divina sciret universalis,quod solum renuere poterat Mastrius, sed solum,quod poterat esse terminus a quo , veluti ab alijs, pollet abstrahi universalitas. Quod ex hoc non sequatur esse universalem, patet in Petreitate,aqua , & a reliquis potest abstrahi conceptus universalis, quin Petreitas, aut reliquae sint
universales: ergo&e. Hoe senti admitten.
dum a Mastrio,quia aliter,invencibilis, ni salia Ior restabit paritas. 3 3 Alia argumenta praevidi , quae consulto ommitto,cum a persecte intuente praes
tam Scoti doctrinam , nullius sint roboris, quod sciam. Noto tamen hine, quod etsi ab individuis abstrabatur ratio individui , quae sub modo speciei denominetur, nunquam sequitur, quod absint due speetes infimae respectu eiusdem lineae. Deducitur ex eo,quod natura humana v. g. est species infima resp=ctu Petri,& Pauli v.ς; at autem species individuationis, seu individuatio sub modo speciei, erit infima respectu cuiuscumque conceptus individuationis contractivi, & eam participantis. Unde debes inferre, quod talis iudivi duationis conceptus sub modo speciei respicere potest genera,& sipecies,ut inferiora;quia si genus, ut dicitur de omnibus generibus, solum
314쪽
Ium habeat inferiora numero distincta , v. g. hoe,& illud genus;& speetes stibilet bilis, prout dicitur sub modo speeiei de omnibus lubi te ibilibus , solum numero distincta subiicibilia habeat,& sic dereliquis;ab omnibus i Ilis haecti talibus sub conceptu individuationis poterit similiter praedictus individuationis conceptus
viduo prst nunc restan .s X dictis stelle potern modo in ta serre , qualiter individuum sit
definibile. Itaque individuum,ut ellens reale ,& vltima determinatio ellentiae metaphysicae,non potest definiri, cum sie non habeat essentialiter differre , nee essentialiter eonvenire; sicque, eum nil sit essentiae in individuo praeter essentiam speeiei, inde est,quod solum per definitionem essentiae possit ipsum habere definitione. Et si intendas semper sistere in hoc,quod individuum,quomodocumque aze tum, possit explicat i ; dieam, quod si explicationi duplicem conceptum attribuant, tunc iam explicabitur individuum , ut subest secundae intentioni , de qua supra disputavimus; sin autem aliter explicationem dare cupiant, resolvam, quod sie, nullum ens poterit dari, quod explIcationem repugnet, mo ens indeficiibile, poterit si nil iter explicationem habere. Videantur in Io. r. q. r. His ita
8s Maior eonfusio statat ei rea definiti nem individui , tam prout subest secundae intentioni subiicibilitatis, qua prout subest secuis ἐς intentioni predaeabit itat is . Communi Isima enim est apud omnes, praedicta nostra opinionem tuentes,quod individuum feeundo inte
tionaliter,ut est speciei eorrelativum,dicitur, id, quod 'eeι ei immediate subinisur; & se
prout induit secundam intentionem aliter versa Micitur, quod de uno solo pradicatur. Nuc
igitur excitatur disseultas penes hoe,quod ra tio individui est universalis;& universale non est de uno inlitum predie abde ergo maledicitur, quod de uno tantu si praedieabile indivi duum. Deinde,si indi viduust de uno tantum
praedieabiIe,dissicile preterit definiri,cum hoc
naliter non valeat definiti, sed solii aliqua n tisieatione explieari Haec est difficultas eiusdemodi,ac it Ia de genere,sub modo speciei definito I nec non ae illa alia de speeie subii et bilisab modo uni Uersali ,&praedirabilis,pluribus toferioribus eomunieabili ex definitione,cum verum sit , quod speetes subitet bilis sidefinita per esse alistiditio inferiora,sed super lora c. ornennseuti individula est desinitia eoeernens Unu,cu verum sit,quod ex definitione pIucibus
maneat c6mune. Vi leatur dicta in q. l. deos e me,inresolutione circa secundum, ubi manet huic puncto praeparatum exemplar.
6 Dieedu est igitur iuxta doctrina Scottin Iet .ct in i s. m. quod individuum primis
habet esse terminu reale naturae specificae, v g. Petrus;quo pacto manifestἡ cognoscitur,quod Petrus v.g. nost universalis, quia sic p eius est terminus infimioris universalitatis,& terminus infimioris universalitatis universalis non est; ali s universalitas, euius est terminus, O posset esse infimior universalitas , utpotε i nfima species. Deinde, Petrum , qui est a parte rei hie,considerat intellectus sub natura specifica a parte rei contentum, etsi negative; quo modo relinquitur in Petro secunda intentio subiicibilitatis ad speetem, etsi consideret ipsum Petra in ordine ad suam propria haecceitate de ipso
dicibile, relinquitur in . Petro secunda intentio praedicabilitatis de uno. Vbi debes notare,quod usque adhue,nulla datur universalitas in india
viduatione. Ratio dedueitur ex exacto exemplari speetes subiicibilis n qua invenies,quod
non se pet in sal Iibilem illationem,esse universalet aliquid, ex eo quod subst secundae intentioni,si non intedatur ressexto,ut patet in specie subiicibili Huius natura realis, ut subest secundae i oletioni subiicibilitatis,no potest diei universalis; sicuti nee ipsa seeunda intentici subi Ribilitatis potest diei universalis, prout habet esse secunda intention ε,& inodu,quous ue per reflexione ad Omnia subi jeibilia trant ad esse rem,& quid,& sie subest seeundae intentioni praedicabilitatis,quq remanet modus. Nunc sie: in puneto universalietandi non debet aptius diseurri de secunda intentione individui, quam de secunda intentione speeiei subi j-eibilis, i md si minus discurri possit de aliquci ex duobus, debebit esse de individuo , cum sev niversalitati eontrapositum; sed de seeunda intentione speet i subi jeibilis non potuimus
sine ulteriori reflexione discurrere universalitatem: ergo monstruosum foret,sie eam dis. currere de secunda intentione individul.
8 7 Debes igitur sic hoc pereipere,quod si
euti dum species subi jcibilis definitur, tunc iam secunda intentio, quae definitur, deperdit esse
modum,& tra sit ad esse rei,dc qma, ita ut tune
intelligatur sub modo universalis, di secunda intentione predieabilis,eu subiicibile, ut definitione expressu,sit lub modo speciei pridica bilis, municabile omnibus subi jeibili bus,siquide ille eoeeptus definitionis, v. g.quod est generi immediat. obielinis ut ad I e. Nur, est de omnibus superioribus subiectis prγ
315쪽
dieabile: sse pariter, dum feeunda intentio individui , quae modificabat petreitatem v. g. de finitur, tunc iam fit rest exici , & novus intentionum adest status, ita ut secunda intent1o ut quo praedicabilis de uno,transeat ad elle quid,& res,sub modo,& secunda intentione praedicabilitatis de pluribus: unde, sicuti conceptus respiciendi superius transit ad ulte quid plura habens inseriora , se conceptus individui, υt definiti per esse praedicabile de unci, transit adesse habens plura, de quibus praedicetur: di deinde,sicuti speetes subi jeibilis solum definitur, ut est sinu commune sub secunda inten
tione praedicabilis.sie secunda intentio indiυidui,dum definitur, est quid commune sub socunda intentione speciei tari valeat tune Mepraedicatio Individuum est speetes, sicuti va-Iuit, est pecies, Iubiscibile est praui ea-bste ἰ in quibus praedicatum est modus , & intentio δε lubiectum est quid,& res. 88 Deinde etiam, sicuti dum genus concipitur sub secunda intentione speciei,& su iiei bile sub seeunda intentione praedicabilis, tametsi quod est genus,ut res,& subiicibile, veres,sit exercitum communicabile omnibus generibus ,& subucibilibus, quia omnia sunt subi jcibilia, & generat non autem est sic diei-bilis de illis, nee modus speeiei respectu generum, nec modus prσdicabilitatis respectu su ite ibilium,quia nullum genus ex inferioribus generis est species,nee vllum subi jeibile exin serioribus subiicibilis speeiei est praedicabile; quia species respectu generis solum est ratio, de Arma in actu signato , ut genus dicatur veres respectit Omnium generum in actu exercito, de idem de subijcibili. Si e pariter,etsi ratio individui subseeunda intentione speciei sit res
exercite dicibilis de omnibus individuationibus,quia omnes iuxta illum conceptu individuationis sunt individuasiones;at aute ipsa seeunda intentio speciei, & universalitatis, iubqua conceptus obiectivus est quid comunieabile, non est de ulla ex itidi viduationibus illius conceptus dicibilis,cu nullu individula sit species, nec universale.Ipsa enim solu est id a quo, ut a ratione formali, conceptus obiectivus est exercite omnibus ecimunis. Et si deinceps supra seeunda intentione speciei, cui subest coceptus individuationis, qui est iam res,reflectere vel Is, bene poteris, sed tunc ia illa reflexio,& cognitio ad scientia individui non spectabit, sed ad
seientia speciei,quia tue nil manet individua
tinnis,nςque vires,neque ut modus, cures sit
ia ipsa ieeunda intentio speciei sub modo preia
dieabilitatis propriae, ut de pluribus numero, dce. sieque abolesitur individuationis coneepistus.' eius specialis habenda scientia,ut aboleiaretur crinceptus generis sub modo speciei , si ipsum modia speciei vellet aliquis reflectendo definire. Nolo hinc,quod quidquid diximus denotione individui, ut praedicabilis, debet diei de notione individui, ut subiicibilis. 8 ς Tande,quod coceptus individui debeat
esse comunis,ut sub modo speciei, loquor eum Auctoribus nobiseu consentientibus de non ut sub modo secundae intentionis individui,con . vinea emeaciter ex eo,quod si sub seeunda intentione individui,coceptus aliquis individuationis foret res exercite comunicabilis, sequeretur , quod daretur aliquod praedieabile de pluribus,quod inquinario numero predicabiliu non imbiberetur rergo si conceptus obieetivus individuationis est in actu exercito expedit ilis,debebit talis esse,prout subsecuda inte-tione speciei fiat universaliter intelligibilis. Vnde praedicatio individuationis de hae , &illa individuatione, erit praedicatio Jeciei denumero differentibus. Itaq; noto in fine,quod
du omnibus individuis damus conceptu communicabile, ipsu damus sub modo,& secunda
notione speciei, ita ut coceptus individuationis,prout est eoin unis,sit res,& quid, seu comis mune νέod,de exercite, de modus, quo est e
munis, sit secunda intentio universalitatis, &speciei,qus est ratio in actu signato, ut indivia duatio dicatur in a 'tu exemito. Ita Scotus in1 2. Univer ad 3 . ubi ait: dico, quod individuum e pecies refyectu intentionis : valet enim dicere, quod individuu ut sie est species, quae praedicatio est predicario modi de re,cum species sit modus, ου modus valet dici,de re,nia aute modus de modo, ut in universalibus parasim docet Scotus. Haee se ad longum explicui, quia non ignoro,quam magna sit apud plures ex terminis confusio;ad quam omnimode viniscenda debes nimis stare in exemplari in specie subiicibili posito,reeurrendo ad illius norma,
si aliquid cottadicta de individuo opponatur.
x V, E differentia quamplurimae s I lent exeitati dissicultates , cum
quamplurima sub differentiae voce consuridatur. Aliqui enim de differetia, ut primo intelionaliter intellecta,exacta hine relinquere notitia curant: in quibus ego, Scoti
316쪽
prosequens normam,de differentia prim6 in ζentionali solum attingam,quae de alijs secundarum notionum fundamentis, ad earum inistelligentiam attingere solebam. a Circa differentiam igitur, Doctor non
ter plura moυet scitu digna a q. 23. Hnivem. frue ad q. 3 o. In primis,disserentiam dividit in propri issimam, propriam, S communem. Deinde varia differentiae munera signat,
iuxta quae plures definitiones Porphyri j differentiae applicat, dc Ineariim explicatione,qugisnam debeat este huius terti j praedicabius eonia titutiva, signat;de quibus omnibus,ut iam moris est ,quaestiones expendam. Sed Vt aliqua dicendorum praecedat notitia , potest breviter
adverti, quod differentia est in triplici differentia , videlicet , proprijssima, propria, &com munis. Propri is,ima dicitur,quia est forma , a qua quidditativa natura intelligitur peius distincta ab ali js,scuti & prius constituista in se:v. g. rationale respectu hominis. Prois
pria dicitur,quia est quasi sorma,a qua quidditas naturae potest percipi diltincta propriε,
non autem in lummo, seu superlativo gradu, eum ipsa derivetur ex quidditate iam simpliciter distincta: v. g. risibile respectu hominis.
Cornmunis dieitur,quia est a forma,cuius positio,& privatio polloni esse communes,& indifferentes subiecto differenti per ipsam: v. g. albedo respectu Petri. 3 Est etiam praecavendum eum Doctore
supra I . Meta8h. text. 12. magnam deberi meditati disserentiam inter hoc concretum
differens,& inter diversum. Per id enim,quod est differens intelligi mus, quod habet formam divisivam ab aliis, cum quibus aliquem unum gradum concernebat: v. g. homo, qui est divisus essentialiter per formam rationalem a Leone, cum quo eumdem gradum viventissensibilis eoncernit. Per id autem,quod est diversum intelligimus, quod non he habet inconstituto alicuius eiusdem gradus divisivam formam , sed ita secundum suum esse a quocumque alio extraneatur,quod se toto diversificetur, nullam relinquens profunde idemptitatis, & contortii radicem , quam radicitus non evellata v. g. duplex haecceitas, vi 2 parto rei resolventia. Tandem praeraveri debet, quod dum nominamus disserentιam essentiatem , tale nomen secundri intentionale,non habet ex natura propria, sed talis,scilicet differentia essentialis, dicitur ex natura fundamenti, ex quo sumitur,&.occasionaliter causatur. Itaque, etsi in se disserentia essentialis sit accidens intentionale,ut est secunda intentio gen is Ac. tamen ex applicatione adsundamentu m,dicitur essentialis differentia, & omnibus estentiae principijs formalibus commune, cum in actu signato non minus dicat rationale,quam irra
tionale , eo quod utrique sit aequε applicabile
ob unitatem proportioni vi sicuti enim rationale distinguit animal in ii omine,sie irrationale illud distinguit in bruto: ergo secunda intentio differentiae aeque est utrique applicabilis, ac per consequens utriusqt ε Prinei pia formalia
per eude conceptu secundε intentionis universaliter signans,quod omne supra unitate proportionis fundatur. Sic Scotus in g. 27. Vni. di m q. 3. .Circa plura alia ad notitiam differentiae,ut intentionalis, ectantia, debet servari eadem generis,& aliorum norma. His ita universaliter suppositis, venit de differentia tertio praedicabili agendum,in cuius examine, illum scopum servabimus, quem in suis universalibus servavit Scotus.
De divisione disserentia in communem , Pro .
priam V proFra bsimam. s T X praesenti quaestione duplex exci-
. tatur dissicultas, levis una, molestissima alia. Prima stat in hoe,sci inlicet, an divisio differentiae in communem, propriam , α magis propriam sit sufficiensi Secunda vero rogat, an praedicta divisio sit univocat 6 Resolvit Motus eirca primum , partem affirmatiuam in q. 23. Univers quia tunc aliqua diviso est sufficiens, quando membra dividentia sulficienter exhauriunt divisum; sed illud sufficienter exhauriunt praedicta membra. ergo. Mi norem suadet ex eo,quod omnia membra dividentia reduci possint ad supra posita;de quo stati me ergo. 7 Diem, quod talis divisio est trimembris: ergo non est sufficienter data. Prob. quia ut divisio sufficiar,requiritur,quod habeat membra opposita; sed divisio trimemhris, opposita membra non potest haberer ergo. Minor, in qua est difficultas,probatur ab Scoto;quia tan tum unum vni Opponitur: ergo in trimembri, aliquod ex duobus alteri non opponetur, ae per consequens, trimembris divisio , opposita membra non poterit habere. Respondet Seo-tus,argumentum dissolvendo facilό; ait enim,
quod divisio differentiae habet reduei ad bi
membrem, videlicet sic,d ferentiaru,quada fisnt metit profris, cy cdam non magis pro
317쪽
opposita. Deinde non magis propria Τuod est unum membrum dividens, potest subdividi in quaedam proprie, & in quaedam con. muniter. Vbi est notandum eum Scoto , quod membra posita in praedicta divisione differentiae , sunt membra iubdi Qisonis , quia ut vidimus, non magis Prostria subdi vita fuerunt in quaedam proprie, dc in quaedam communiter ἔ fuerunt
tamen in prima divisone, posita subdi. isonis
membra loco subdivisi propter brevitatem. 8 Circa secundum , lunimam sentio inresolvendo anxiam,quae ut ab omnibus sensibiliter experiatur,unam ex contrariis rationibus ponderare intendam. In Dυrirem igitur partis assirmativae arguitur primAser feeunda intentio generis dicitur uni vocε de generibus
substantiae , & accidentis , non oblianti quod accidens , physice loquendo , sit eos ieeundum uid: ergo non obstanti, quod physice loqueno e pri md intentionaliter, solum differentia propriissima sit talis simplieiter, & reliquae secundum quid, poterit ratio differentiae uni. υOce diei de illis. 9 Hoc argumentum usque adhue saei ledisssolvi potest; supponit enim, quod accidens, de quo dicitur seeunta intentici sub tantiae, sitens secundum quid; quod est falsum, quia prout de accidenti dieitur secunda intentio generis, accidens sumitur,ut intrinsece ,& simpliciter habet esse,cum sic accidens sumatur,ot et quιd respectu omnium accidentium ; quo pacto, sicuti intrinseee se habet lubstantia ad omnes substantias, sic intrinlece se habet aceidens ad
omnia accidentia; quia ut circa hoc punctum in q. 4. Praedicam. dixit Scotus ex Atilior. ro. de anima et in omni genere debet esse unum primum ,quod sit mensura omnιum Postera o
rum. Unde dicit deinde Motus, quod licet speis ei es inter se bab ant ordinem secundum persectius,& impersecti uc, non tamen in participando rationem generis, quia hanc aeque pri-m6 participant omnes. Sie, ait, nulla est disserentia in pri initate inter illas praedicationes, albe do e i cσιον, nigredo est eolor; licet eo m- rado albedinem,& nigredinem 1nter se, alis
do sit perfectior. idem exemplificat in q 3.
differunt in specie. Itaque , praeo pando insintiam , de pristina continuando , dico, quod difficultas sie de t ver lari de differentia accidentali, ac
de accidenti, I e contra: unde sicuti accidens comparatum ad omnia accidentia est quid, acestentiam metaphvsicam simplieiter habens; sedisterentia accidentalis eo inparata ad omnindifferentias accidentales etit quid, dc essentialiter disserens,ae rationale;sed tune destruitis suppositio tam in accidenti, quam in disset en .
tia accidentali. Destruitur in accidenti ; quia
accidens, ut comparatum ad subiectum , reia pectu cuius est ens sζcundum quid, non suscipit denominationcm , seu secundam intentio-tionem generis, sed secundam intentionemaeeidentis : de sic non est eadem seeunda inten
tio die ibilis aeque det accidenti, Sc de substan tia: uia duest ae aue dicibilis, est mus prim
sie uti subtialia ,derivas unitatem proportiona, ad genetis notione. Sic Pariter destruitur sup politio in dii scrutitia accidentali, quia hine loquimur retpectu cuius facit accidentaliter disserre; que vidc bis Clar,us in triticii ratione.
a i Dices, quod homo albus, in quantum
albus,sie differt a nigro,sicuti homo,in quaniatum homo, si sic ri a bruto: ergo est dabilis ex proportione uni Vocatio. Respondebitur eo niscedendo antecedens , ac sic reliqua 1 quia dum
dieitur homo albus,in quantum albus, iam non
est homo, qui diis' ti sed est albedo, respectu
cuius iam non datur differentia aceidentali, si uti nee album est accidςntaliter aecidens,sed essentialiter, in quantum tale; quia sie de alb5 dieitur,quod est accidςns,ac de homine,quod eli ψι uens;non aurς sic de homine dieitur alisbam,sicuti vivens. Sicque hic non loquitur dedisserent ijs secundum set, dc prout habent Pe. culiares ratione, ad invicem; ita enim cessabat difficultas,cum omnς Propriis, iri differrent,& non abstrahetretur conceptiis disserentiae,
nisi a proprijssimis , eum se proprijssim ε
diiserat differentia accidentalis propriis
ma , ac e contra I non autem abstraheretur a
proprijssima, oc ab accidentali: loquitur ergo res metu subiecti, seu prout speciales conceptu accidentali ,& proprisssimi servant. ir Inflabis tamen argumentum dicendo, quod quomodocumquς i unda intentio generis sumatur , nunquam potest negari, quod quidditas accidentis sit diversa a qui ditate substantiae , dc tamςn quia sitati se habet subsatantia ad species substantiae, se se habet aecia dens ad sp iςs accidentis, eadem secunda intentione generis denominanture erici tametsi
differentia ellentialis,dc accidentalis sint alaearius quidditatis, poter it erram dari proportio, de sie eadem secunda intentione disserentiae
denominari. Sic cnim loqui υidetur Motus in q. 3. Pradicam. g. AEd qua tionem, dum ait, quod aliquod intpotionale uni vocum potest applieari rebus omnium generum,quia diveris sitas in rebus primae intentionis inter se, non
impedit, ipsas ab intellecta poste concipi per
Cumdem modum concipiendi; dc ideo resolvit,
318쪽
quod intentiones eedem specie possunt diversas rebus attribui: ergo eum Omnes praedicti disserent laesint denominantes naturam, uam
saciunt differre,tametsi diverst sint sorse deia
nominantes, poterit eadem in specie intentio disserentiae omnibus attribui.
13'Neque haec ratio vique adhue aliquid
urget. Respondebitur concedendo anteceia deos,& negando consequentiam. Dilparitas stat in promptu:quia si ex secunda intentione peneris ad substantiam , Se accidens, intendunt deducere secundam unam intentionem generis ad disserentiam ellentialem , & aceidenta lem,debent consimiliter intendete,inter has differentias ponere proportionem positam inter illa genera: sed talis proportio non ponitur r ergo nee eonsimilis intentio. Minoe convincitur clare; quia proportio adest inter substantiam, se accidem,dum vi aque quid-ditas intrinsece comparatur ad lpecies: ergias una se haberet intrinseeό ad illas, de solli mextrinsece se haberet alia, non pollent devenire ad illum ipsum gradum proportio uis, supra quem utraque intrinsecὸ se habendo, intentionem eamdem generis fundant; proportio enim etiam sistit in indivisibilissum in re sit unitas. Nune se;si omnes illae tres diis rentiae forent essentiales, etsi prim6 inte tionaliter diversae, tune ad summum haberent unitatem proportionis,sicuti prς dima genera, ut eadem seeunda intentione generis deno minata:ergo si aliqua ex illis differenti jς non sit essentialis, dabitur desectus ad proportionem secunde intenti cinis differentiae,cum ad summum talis intentio foret eadem reipectindifferentiarum, summam proportionem con- cernentium. Quo enim modo loquitur Mo-t in quia etsi inter animal,& colorem v.g. viadeat prim6 intentionalem diversitatem, non repugnat applicate ipsis eamdem generis in tenti onem; siquidem sie uti intri mece respiei animal hominem , & leonem ; se intrinsece eolor respicit albedinem,& nigredi nςm,quonproportio deficiet ubicumque intrinseca coineernentia deficiat, υt deficit in nostro eam; quia se uti rationale se habet ad hominem, ad ipsum non se habet albedo:ergo de e.
x Dices, ex dictis videtur sequi quod
dam ineonveniens non parum , communem omnium doctrinam increpans. Si enim seineunda intentio speeiei denominet uniformiter primam intentionem humani, de leonini v. . sequetur , quod inter has naturas primo intenticinales a isit illa unitas proportionis requisita ad habendam unam secundam intentionem speciei, ita ut quaecumque ad talem ipsum gradum proportῖonis non pErvenIant,leeunda ipsa intentione speciei non poterunt denominari, qu a proportio, ut dicebamus,
sitit in indi uisibilii modo sie ; sed homo, &leo, qui una intentione denominantur spe cies ,habent proportionem ulteriorem, utpote ellendi subitantiae,viυentes,&c. ergo in quibuleumque deficiat haec omnis proportio, ut
in speciebus accidentis, & deficiet,illa eadem intentione speciei humani , dc leonini, posse
rs Neque adducta in praelictis vrgent
adhue. Ratio stat in hoe, quod funda menta strictό requisita ad intentio ualem uni υ Cationem debeant sumi penes este, & motivum intrinseeum ; supra init inleeam siquidem proportionem , nulla altior potest excitari combinatio , dc praecipue in speeifiei et quare dum intensius. unitas proportionis inspiciatur,erit extra esti formale, ut recte praevidit Scotus in 3. Praicam. dieens , quod differentia specifiea est differentia formalis; sed intentio applicata rei unius generis , Se alterius , solum penes materiam habet disserentiam tergo intentio speeiei non Variabitur ex hoc. Patet; quia quod non tollit unitatem secundum speeiem , inquit Scotus , non tollit univocationem; sed quod non tollit in trinis eum sundamentum speciei,non tollit proportionem unitatis Iecundum speciem tergo neque quoad intrinsecum tollet sormale unita iatis intentionis speeificae. Confirmat hoe Se tus in circulis aureis , & aeneis, in quorum omnibus', quoad formale , dc intrinsecum ei reuitionis, aequalis datur proportio,quin haec augeatur in aureis prae eneis: ergo eum quoad elle intrinsecum nulla possiein tondi proportio inter leoninum , de humanum,quae non adsit in lapideo, eodem seeundae intentionis specificae circulo aeque exambiri valebunt.
6 A Rguitur ergo sieiuniversale est
quid univoeum sub seeunda intentione peneris ad quinque praedieabiliat ergo Ae differre sub secunda alia intentione , erit quid uni vocum ad tres differentias. Adaptatur paritas ex eonsequenti; quia etsi in quinque praedicabilibus detur ratio praedicandi essentialiter,& ratio praedicandi aceidentaliter, nil impedit , ut ratio universalis sit uni voea omnibus qui nquerergo licet in tribus differentiis detur ratio diffe-
319쪽
rendi essentialiter, & rallo disserendi acet- dentaliter, nil impediet, ut ratio disserendi sit
valde esse rationem,ex eo,quod Omnia quinque universalia sint vere ,& proprie universalia,cum tam universalia accidentium,quam quae pertinent ad essentiani inferiorum,uere,& proprie sint apta ad essendum in multis; at vero disserentia propria, & communis non faciunt vere,& proprie differre . Est in tota visua difficultas. Contra: licet omnia quinque praedicabilia non praedicent es lentialiter, c patitur,quod omnia quinque vere,&.ProPri Esint universalia , & apta ad essendum in inserioribus: erso licet omnes tres disserent te non faciant differre essentialiter,compatietur,quod omnes tres lint vere,de proprie disserentiae, dcaptae ad essendum in multis. Contra deinde; quia disserentia accidentalis vere facit disseris re : ergo. Prob. antecedens ei scae iter; quia si veru non faceret disserre , unice foret ex eo, quod solum vere faciat differre, quod differre facit ellentiat iter; sed lieet intentio accidentis non faciat convenire essentialiter, ver E sa-cit convenire: ergci licet intentio disserentiae accidentalis, non faciat disserre essentialiter, vere saciet differre.
du dicimus homing differre, debemus pro veritate huius coceptus,percipere id ,quo simplieiter homo differt;eo quod in conceptibus dinserendi , solum debeat notificari , quod absolute est disserre faciens; at autem ut caeteri omnes conceptus veri ficentur at solute, susscit, quod praedicatum insit subiecto , quomodo is eumque insit. Haec solutio petit principium, eam tamen athibui, ut elarius pateat diiseultas Contra igitur; quia contrariorum eadem debet esse ratio:ergo se debemus philosophareeirea ea, quae conveniendo constituunt subie tum, ac circa ea, quae ipsum, disconveniendo constituunt; sed pro veritate adaequata praedicatoru m convenientiu m, non intelligitur so
Iir m praedicatum,quod de ipso essentialiter dieitur e ergo nequε pro veritate adaequata praedicatorum disconvenientium , debet intelliti illud solum praedicatum,quo ipsum essentialiter disteri .Confirmo,& explico rationem:etsi album sit praelicatum dictum de homine, ita quod sine hominis ecirruptione possit abesse,& adesse; nec non possit homo supponi constitutus quoad omnia, quae per lineam intrins eam conυeniendi de ipso dicuntur', hoc non impedit,ut album vere convenire homini dieatu remo licet disserentia , quam homo habet
per album,possit adesse, & abesse, Iec .de supponat hominem intrinsece disserentem , hoe non impediet, ut de homine dicatur, quod per album vere dissert. .
mento non satisfaciant,dicunt intendentes s
lutionem,qiiod ratio differentiae pr i m 6 i ntenisti aliter dicitur analogio ς , ita ut simpliciter dieatur de propriissima, & secundum quid de aliis. Vnde,cum sit impossib le, quod aliquid dicatur lecundb intentionaliter differentia simpliciter,quin priin s intentionaliter sit sim plieiter disserentia; scuti nec proprium , nec speetes seeundo intentionaliter denominatur, quod primo intentionaliter non est rate; inde est , quod si disterontia primo intentionaliter
sit analoga, erit analoga secundo mientionaliter. Sed contra quiae;si praedicata,quae de homine asseverantur, aliqua prim6 intention
liter ipsi conveniant simpliciter ,& aliqua s eundum quid ,hoc nil impcdit,ut respectu praeiadieabilis υisc,omnia sint simpliciter praedicata : ergo licet disserentiae primo intentionalia ter comparentur analogice respectu hominis, hoe non obstabit,ut respeetu differentiae ut se, o n. ne, sint simpliciter differentiae. Deinde, contra directe ex eo, quod bene componatur,
quod sicuti species primo intentionaliter est intrinseca subiecto, & accidens primo intentionaliter extrinsecum, sic, quod secunda intentio speciei si signate quid,de non sit signate qua d secunda intentio accidentis, ita ut nec secunda intentio speciei possit applicari accidenti, nec ε contra; dc tamen utrique concreto
potest aeque applicari uniint salitas ut sie ; siepariter, licet etiam secunda intentio differe tiae proprijssimae non possiit applicari differenistiae aceidentali,& e contra,sed conservent diversitatem prim6 intentionalem , tamen virique differentiae concreto, aeque poterit applicari ratio differentiae ut sic. Hinc enim non disputamus, quod adhuc seeundo intentionaliter possint praedictae differentiae convenire, ita ut secunda intentio disserentiae essentialis possit applicari accidenti,hoe enim est impo tibile; solum enim disputatur , an conceptus disterentiae ut sie sit univ E applicabilis viri que. Pro hoe arguimus, de paritatem formamus ex quidditate universalis univoce divisi in quinque intentionalia, tametsi nulla primci intentio natis diviso possit univoce dari in illa quinque,sicuti intendebat solutio deprimo i teticinali divisione in illa tria. Confirmantur; quia licet sit impossibile,quod primo intenti naliter proprium habeat rationem speciei,b ne salvatur , quod secundd intentionaliter sit spe-
320쪽
speetes t patet respectu universalis ut sie: sie
etiam primo intentionaliter est indefinibile, de tamen laeundi, intentionaliter potest de sniti t ergo illa ratio solutionis,ex qua inserebant,quod quia primo intentionaliter non dabatur uni vocatio in divisione, quod nullo alio moto seeundo i ntentionali debebat da
ei, si aliquid probat, multa ab illis solvenda
et o Dieent alii, quod differentia ut lienon habet rationem disserentiae , sed soli1m
nomen,& sic non potest dari eoneeptus quid-ditativus divisibilis uni voce ; at autem con ceptus universalis est in illa quinque uni voce divisibile. Sed eontra ex eo, quod nunquam possit dari ratio,ex qua universat
eas habeat nomen , & rationem, non autem
disserentialitas. Nolo hi ne,quod si disserentiae non e respondeat realitas, quia nulla datur entitas a parte rei, quae soIum sit dissorens ut sie: sie neque universalitati realitas correspondebit, cum nulla detur entitas,quae solum sit universalis, eo quod debeat esse generiea, specifiea, vel se alia determinata mistione. Dieunt aliqui ex nostris, inferri rationem ex eo,quod universalitati eorrespondeat realitas in obiectis ; at autem disserentiae in se , non corresipondet aliqua realitas,
in qua membra divisa conveniant, sed tantum datur idem modus se habendi per unam vorem significabilis, non quod in re sit talin modus proportionalis, sicuti pluries diximus, quia non sie album distinguit hominem a leone, sieuti illum distinguit rationale. Sedeontra;quia neque se homini,& leoni conu nit album, seuti e venit animal ἔδε lame potest dari universalitas secandum nomen,& rationem utrique dicto coveniens per correspondentiam ad realitatem e ergo & idem
poterit dari respectu disserentiae , etsi non sic
atrium distinguat hominem , ac rationale. Deinde,cupio seire, quaenam sit realitas,Universali ut se eorrespondensi Hueusque ea non inveni, aliter ae indisserentia vesie inveniri potest. Si enim dieas,quod seeundae intentioni νniversalis ut sic eorrespondent omnes naturae pluribus communieabiles i similiter dieam,quod disserentiae ut sic eorreia pondent omnia principia realia subiectorum distinctiva. Si di eas, quod in Omnibus differenti is non adest proportio; dicam,quod neque in omnibus realtatibus universalibus; quia seuti rationale solum habet proportionem ad secundam intentionem disserentiae eum irrationali, se nequό ad seeundam intentionem univertalitatu habebit propolito nem realitas hominis , nisi eum realitate te nis,& consui ilibus.
tr Nec valet hine dieere , quae supra in primo argumento , videlieet, quod adest proportio intrinseca in praedieabilibus , quae
non adest in differenti j s. Non enim valeta quia etsi accidens ut est genus respectu omnium accidentium habeat intrinsecam pro . portionem ad secundam intentionem gene-i is dictam de animali, 3ec. non tamen respo et u subiecti intrinsecam proportionem habet, ut sieuit aliqua dieuntur de lubi jeibili sedi accidens dicatur;cum aecidens dicatur extra ellentiam , de illa aliqua intra illam: ergo ut ad eamdem intentionem dicti υ niversa. is,seu praedicabilis,possit aeeidens eompara ri uni voce: , & ab ipsa denominati,non habe.bit proportionem intrinsecam Sc nil minustamon aeque participat conceptum universa
lisi ergo & aequE poterat participare conceptum differentiae , tametsi in esse intrinsec
proportionem non Andet.. 22 Dicent alij, quod universale est genus uni voce respiciens quinque praedirabilia; sed
tamen dum univocum est illis, nullum est prae- dieabile,quod iam non tonsideretur ut species,& conceptum universalis per differentiam in. trinseeam dividens; quo pacto aecidens intelia
ligitur sub modo speeiei,& non sub modo, seu
secunda intelione accident insieque nil mirum, quod tunc aeque cum omnibus uni votetur iamversali, quia prout univoeatum intrinse-
eam habet essentiam, sicuti quodvis aliud; at autem si disserentia aeeidentalis suum esseeonservet, nunquam eum intrinseea, de ncia areidentaliter tali potest fundare proporticiis Aem ad aliquem virum conceptum. Sed conmtra;quia eadem restat eomponenda di me ultas, quam sie formo. Quomodocumque accidens participet conceptum uni meum vniversalit eis libet rationem quinti praedis ala lis eonservare;alias erit universale, ve species, non veris ut accidennsed servando rationem quinti ere dieabilis, debet esse praedieabile extra es leniatiam A sie extra esse intrinseeum habere proportionem ad univocationem universali Mergoti quomodoeumque suum esse accidentale conservet differentia, poterit eamdem rς linuere paritatem ad univorationem conceptus
isserentialis. Itaque si aecidens eonti ngenter respieiens subiectum, potest adaptare modum speciei Mersus universale in se; similiter disse rentia aeeiden taliter faeiens subiectum differre , poterit adaptari modum speeiei respectu disterentiae ut Q. Quomodo autem id fieri po- omnium est dii fientias eadem respinu ac-