장음표시 사용
341쪽
hominet unde intentio proprii inest in speela, quia i nest in subiecto inhaerente speciei, lieque ex hoe motivo possemus negare luppositum minoris ; supponat ςnim , quod ad proprium
subiectum non refertur , quia non refertur ad speciem;cum revcra proprium subiectum non
sit species: sed his fie permissis
E Exacte, δέ clarius respondetur in forisma ad illa in ultimam minorem , in qua tota diffieultas stabat,videlicet; sed illud ,quod est proprij lubiectum , eit prius naturaliter pro aprici , cum illud sit species, di iti nguitur; eum . illud lit species, in quantum species, negatur; in quantum tabcns pro Pr,um,conceditur. It que speetes potest considerari ut species,& potest eonsiderari in habens praedictum propr tu. Si speetes consideretur sςcundum se, prior est proprio, quia iecundum se solum dic:t genus,& disterentiam,quae rationss,eum sint de prima lyciei constitutionς , ita ut prius debeat species intelligi constituta ex illis, quam proprium sit dimanatum ab spςcie , spretes erit prior proprio; quo pacto,ai Scotus,verum est, quod proprium non refcrtur ullo modo ad speciem , quia sic species non Potest elle corre- Iativa ei us, cum non iit simul; sed tamen , ut species est eorrelativa proprij, insi inui est eum illa, quia non est correlativa , ve species, sed υt est fab, ectum h/ben/ PrFrν me, quo pacto, proprium habet subiecta in ad quod insimul natura referatur ita tamen , quod dum diei mus, quod sit subiectum habens propr ium, non Γntelligatur elle proprium subiectum secundae intentionis; sed ita , quod intelligatur subi istum habens proprium , ni quia habet eoncretum intentionale proprij, vel quia habet proprium, quod est ipsum a secunda intentione
, as Circa secundum,circa quod inquirebatur,an proprTum serer universale cirea speeiei individua,pars affirmativa est apud Seotum lia teralis, & apud plurimos folita; quae est propugnanda, dc deffendenda omnibus illis, quibus supra in 3. de disserentιa exposuimus, differentiam este universalem , non verinsus speciem, sed versus spetiei individua. Sed Iieet de modo intelligendi proprium ,ex aequi voeatione primae,& iecundae intentionis, tam in Dip. de disserentia a m de alijs praedicabilibus, eonsimilem reliquissemus scopum, tamen eum in his,quae secundae intentionis sunt, in unoquoque praedicabili nova appareat di ficultas,ideo in fine huius questionis aliqua an
26 Ut igitui iuxta eommunem Scini docis trinam,plenam proprij habeas notitiam,debcs notare , quod proprium est concretum intentionale, ut supra exposuimus,cuius subiectum, ut est ieeunda intentio , non est spee es; quia secunda intentio proprii respectu speciei non est passio , ut de se patetirespicit tamen speia elem, quia secunda intentio proprii est moduxsormatus ab intellectu, iuxta conditicinem passionis intentionalis, quae erat speciei passior unde secunda intentio proprii, respecta individuorum talis triciei, retinet semper ut proprium praedicari , cum versus illa debeat lovare ii modo, conditionem proprii realis, de speeifiei ,eoncernendo speciςm propter phvsea in palsionis dependentiam,vi deinceps,ueluti passio speciei, ipsius concernat individua. Hoc enim notato, icies, quomodo proprium sit Quivet sale,& tamen proprij rationem retianeat. Deinde de s consimiliter inserre, quod proprium intentionale non est passio alleuius secundae intentionis;quia nec est passio seeu dae intentionis universalis, nee speeiei. Non est propria passio universalis ut sic; quia renpectu illius , potius habet proprium diei species, quam passio,siquidum ex universali ut sie, ἐκ ex formali ratione proprii , constituitur qui .litas proprii, sub modo speetei formata. Deinde non est passio secunde intentionis spoeiei; quia ipse passiones seeundae intentionis speciei dam desinunt ei e secundae intentiones, iuxta illud Seoti axioma, quod Isbet ιnsuo genere est qMd ; quare secunda intentio speciei quidditativas , & non intentionales habebit passiones. Vnde Motus, in solutione seeundi argumenti, subtiliter notavit , quod species non erat proprii proprium subiectum. i*7 Proprium igitur ut est universale subseeunda intentione proprij, nullius subiecti est passio , sed solum est modus , si b quo aliqua, seu omnis res,qtiae est passio,intel ligitur. T lis igitur Deunda intentio universalis proprii, dividens per propriam rationem Universale visie, potest habere propriam passionem, quae passio erit reu prim6 intentionalis,denominabilis a seeunda intentione proprij, euius est passio,seuti & quaelibet alia passio citiuscum inque subiecti; omnes siquidem huiusmodi passiones erunt individua seeundae intentionis proprii ut sic,quae respectu eorum se habebit Hipecies,sicuti de aliis prae 3irabilibus supra exposuimus. Ex omnibus igitur debes praeeipta inferre, quod proprium, ut est quartum prae.
dieabile, nullius est propria passio, sed solum habet proprias passiones denominare, sive sint
reales,sive intentionales, siυe suae, sive e traneae,sive sint superiores,sive sint aequales: ita ut eius proprium subiectum valeat esse quaecumque
342쪽
Ddi Proprio, s Accidenti secundo intentionaliter. Gy. su
que res primae intentionis , tametsi diversa, dum ex realitate passionis proportionem M. beat. Haec se notare non respui , quia omnia
intentionum puncta difficilibus fallaei j, sunt
. et g Ametsi in q. de Proprio allial quam reliquerimus notitiam
de multiplici accidentis aceti' eione; tamen,cum sub multipliciori,& maiori expressione eam bine tradat ruristus,omnem utilem actitentri distinctio: em,pro eius persecta intelligentia, nune recitare decernimus. as Aecidens ergo diverset eosideratur .ut est nomen prime intentionis,& ut est nome laesi dae. ut est nomen primet intentionis, adhue est aequivocum ad da . uno enim modo dicitur idem, inquie Motus in q . 3 . o vers quade metens an ρεπςior εο ς iub quo compretanduntur easualia , fortuita ,& se quae ad utrumque sunt contι Πge itar quo enim modo Joquitur Philosophus 2. hysiesrom,Se in fines . Matvh.OP. de Acc dem. Uhi loquitur tritum 4e dupliei significatione accidentis. Alio modo sumitur accidens pro eo, quod advenitenti in actu post erus esse completum; quo modo loquitur Metaph, sieus , dividens ens in substantiam, & accidens ;& istud accidens, siesumptu m , est ae tui meum ad novem praedicamenta aeeidentium realium ζ uuae omnia sunt
fundamenta accidenti , tiod est quintum predicabile,cum supra ipsa possit eadere serenda intentio aecidentis prae si eabilis. Deinde, ut accidens est nomen laeundae intentionis,plura 1abet signifieata. Uno enim modo signifkat idem , quod extraneum ς quom do sumitur in elenchit,in saliaeta accidentis. Alio modo significat idem, quod seeunda intentici . scilitet, omne illud , qtiod eausatur a consideratione intellectus; quo modo omne essὸ intentionale est accidens: unde hoc ipso modo omnia quindue universalia sunt accidentia , eum omnia sint intentionalia. Alio incidis significat idem, quod praedicatum non es lentδale, & sie distinia guttur eontra praedicatum essentiate; quo modo unum conceptum eommunem videtur habere respectu proprii,& aecidentis. Alio m do dieitur idem,quod praedicatum non essen. tiale , nee per se, nee eonvettibile , & sie est quintum universale. ἀ3o Den is est hine etiam advertendum,seeundum notam Scoti in 3. enten d. 7. r. quod lieet haee intentio secunda aeeidentis, de qua logice hi ne loquimur, regulariter non sundetur nisi in areidenti, quod realiter dieit intentionem primam ; sed tamen non esse de ratione talis secundae intentionis accidentis, quod iandetur tatu in illa intutione prima, quq in suo elle metaphysieci est aceidens. Fundamn tum desumitur ex eo, quod plura dentur PN-dlcata, quorum esse aceidit subiectis, tametsi illorum esse sit in se substantia, v. e. hinc, a bum est lignum,ubi tigvum prςdicat intenti nem accidentis , logice loquendo, siquidem lignum posset advenire albo existenti in actu, quin praedicatum esset de essentia lubiecti , aut convertibile cum illo, in quibus, logieεlouendo, videtur perlecte: salvari ellentia aecia entis Deinde re eonfirmari possunt a paritate aliarum secundarum intentionum ἱ quia secunda intentio generis, vel speciei, non tan tum habent fundari in re, sive in praedicamento substantiae,eisi di eant qu/d . ergo neque aliae seeundae intentiones habebunt tantum fundari In modo, seu in praedicamento aceidentis, etsi dicant quale.. st sed ut praeeaveantve aliqua, praesenti doctrinae im minentia, tia m ex Motri in quod- Lib. 3. ubi videtur affirmare,nil esse in praedia
camenici substantiae , qood pol it fundare ae eidens ; quia secundum Philosoph. i. P squod veta est,nulli aeeiditἶdebes notare,quod dum dicimus, etiam supra substantiam posse Meldens praedi eabile fundari, dbet sie intelliagi, quod aeeidens non habeat pro sundamento substantiam,vt absol ule conside ratam in se,&seeundum suam entitatem preci iam quia hoo modo, repugnat simantiae quael ibet areiden- eis denominatim sed debet inteILgi substantia
respective ad subi fictum aliquod , de prout est
in aliquo complexo,v. g. album ligneum; vopaehci ligneum non fundat seeundum se aliis quid aeeidentis,sed ratione purae eoplexionis, quae est modi accidentalis. Vnde potest nota. re valde,quod dum substantia sundat aeeidem intentionale,ipsa est sundamentum, non lotum secundum suam entitatem , ut aceidem phy 6-eum , sed prout sua entitas modifieatur a r istione a Mentis realis,utpote advenientis enti in actu , de quo supra loquut suimus. Itaque possunt plura considerari. Potest prin3 eonsiderati substantia seeundum se r deinde ut a venienti enit in actu , seu ut advenibili , qua advenibilitas est modus immediatus ad fundandam seeundam intentionem accidentis
quinti predicabilis, sub quo modo illud sentit sub
343쪽
substantia; lie que semper salvatur, quod proprie loquendo, quintum praedicabile , potius supra accidens, quam supra substantiam funia datur , cum fundetur supra substantiam, sub
modo realis accidentis conceptam.
3 2 His ita , iuxta literam Moti in s. 34. notanter expositis , tria principaliter inquirenda veniunt. Primum , quid sit accidens quinti praedicabilis constitutivum' secundum, an sede numero quinque universali umi Teristium,in ordine ad quae inferiora,& subiicibi-Ita sit praedi eabile t Quae omnia sequentibus articulis resolventur. ART. I.
33 T Esolvo,definitionem Porphyrii
esse sufficientem,videlicet,quod
adest, ct abest prater furiecti
corruptionem. Ita Scotus ad literam in '. 3 s. Vnavem. Ubi pro explicatione definitionis notat,quod adest , ct abest , inest, σ non inest,
sunt nomina aequivoca pri mae intentionis , &secundae. Ut sunt nomina primae intention sdicitur 7. Metapb'.quod accidens esse,est inesse; quo pacto de eodem aecidenti reali dieiis tur 3 Phνsic. impossibile esse,idem simul adesse eidem subiecto, & abesse ab eodem;quod non se impossibile diretur insta de aeeidenti intentionali. Ut autem adesse , vel ineste est nomen secundae intentionis ,significat praedicationem eorum, quae sunt extra essentiam subiecti, vel alterius generis a subiecto; in quo sensu etiam Aristot. I .Topicor. eonsimiIem porphyria reliquit definitionem,dieens,aeeidens est cy od contigit eidem inesse , re non inesse. His ita,
in solutione oppositorum habit statem predicte definitionis polsibili claritate signabo. Not tamen,quod si hine dicenda scire euptas,debes nimis acuere mentem , quia plura subtilissimε
3 Obiieit r. otus:praesita definitio datur per copulationem et sed definitio data per
copulationem est inerepanda ex Aristor. 6. GPie. relato ab Moto any I. Univers. erg . Respondet Seotus concedendo maiorem, δέ interpretando minorem,dicendo, copulati
nem esse increpandam in definitione, quando definire per eopulationem est denotando dis tinctas partes definitionis eopulari, quia sic non simplieet, sed diversi signarentur eonceditus a definitione, eum haee circa unum simplicem conceptum tendat ; at autem definiri ρος copulationem eireumIOculivet non est inereis pandum. Quod ut intelligas,debes scire, quod multoties significata definitionum non poliunt quoad nos uno nomine exacte exprimbin quo easu , idem significatum pluribus nominibus exprimitur, quod dicitur per circumlocutionem expres Iam. Ad apto exemplar in ipla definitione proprij,in qua ponitur , qπod accratis omni,ct foti,st femPer, ubi ly omnι,oti , PDNer, ponuntur circumloquutive, pro significato convertibiliter; quare, etsi talis di finitio sit per eopulationem , non debet inere- pari,quia per omnia illa CDPulara mni, oti, emper,solum dςbet intelligi unum circumlocutum , videlicut converribiliter; foret tamen increpanda , si pluia copulata intelligerentui circumlocuta , pr Pter supradidia.
3 s Sie pariter , ait Doctor noster , dum
Porphyrius explicuit accidens per copulati nem , non est increpandus , quia loquitur per circumlocutionem, ita ut talis copulatio per circumlocutionem sit solum nominum cir- eum loquentium copulatio. Vnde debes stare
in hoc, quod per illa verba adest , ct abest,
ei renm loquitur a Por Phurio Pradιcatum acer dentale non converr ιιι le. Ex quo conreptucircumlocuto colligit Scotus hanc definitionem: pradicatum nessenti AE te, Non Perse,aum non necessarιo iubarens sebιecto;de quo infra.
Reddendo igitur ad punctum, poteris praeca vere aliam obiectionem Moti, videlicet, quod non datur genus,nec disserentia in definitione
Porphyrij; ad quod ex nunc dictis est etiam respondendum , quod totum illud eopulatum est etiam aliud circumlocutum , sicque in lyabest, ct adest prater subiecti eorrvtionem
oec. ei reum loquitur, de ratio praedicati non essentiatiue,& ratio ineonvertibilitatis;que circumloquutiue sunt genus , & differentia. Et
etiam, quia insta ly abest, & adest, ita exponetur secundum aliquem intellectum, quod possit e cipi convenire eum proprio, & ab illo differte per lyobiectι corruptionem. 3 6 Dieet vero aliquist si Scotus eoiligit illam definitionem,uidelicet,prassicatum non essentiale incrnvertibile, videtur non recte approbare definitionem Porphyrii. Deinde Scotus exponit, quod id , quod ipse colligit, fuit ide m circumloeutu ma Porphyrio , quod videtur inconsequenter expositum; quia in tali ea su debuisset Porphyrius definire aecidetis non circumloquendo, sed per id, quod Scotus exponit et siqui dem non poterat Porphyrius ignorare , illud esse clarius. Respondeo ad primum dicendo , utrumque compati; quia licet illam definitionem , ut in claritate abunda
344쪽
De Proprio, o Accidensi secundo intentionaliter. UUII. sa
tem,eollegisset Secitus ,potuit tamen definitio nem Porphyrii approbare ut sufficientem , id quod sufficit , eensura salvatur. Sic eredo Seotum suille loquutum; ait enim in q. 3 s. g. ad quotionem esi desinitio congruὸ intelliga iatur, fatis convenienter est Uignata. Ad aliud respondeo , quod utrumque etiam potuit compati; quia Porphyrius consuluit in definitione accidentis verba robust iiis eius condi tionem signantia, v. g. σdes,st non a de se,& hoe,absque subiecti dxfectu, quibus, & non aliis,explicatiir perfectissime qualis sit eonditio eorum,quae subiectis accidunt. Vnde,licet quoad punctum definiendi , ut iam moris est, non servent,vi verborum ,expressionem generi 3,& differentiae, ut reliqua praedicabilia, habentia pro genere praticabι te de pluribus cte. sed tamen , cum quoad rem significandi praecipuam conditionem des niti,omnibus alijs vocibus superent, ideo recte Porphyrius dedit
definitionem, circumloquendo per illa verba conceptus illos generis,& differentiae ab Seoto formatos. Deinde,si nos alias definitiones, ut suaviores, colligimus, oritur ex eo , quod conditionem accidentis cognoscamus , quia
desin itionem Porphyri j prae oeulis habemus;si enim eam non habuissemus, sed nostras, existi mo, quod ad eam explican iam , de circumloia quendam, verba Porphyri j inquireremus. 3 obiicit et . Scotus: per conceptus prumae intentionis non poteli aliqua secunda intentio definiri; sed ades , ct ab se sunt termini eonceptus primae intentionis: ergn per li Ios secunda intentio accidentis male poterit definiri. Maior fuit pluries iuxta seotum exposita. Minorem probat; quia ad hye,est illius entis . cuius est esse; set esse est rei extra ani ma, eum esse sit ipsus accidentis i ergo & adesse erit rei extra animam, ae per eonsequens primum intentionale. Deinde hoe intentum alioeotis mili medio suadet iacitus ex eo , quod hie intentio ae ei dens possit univoeε competere rebus diversorum generum, v. g. quanti tali, qualitati, sce. sicuti de intentione generis
diximus respectu coloris, animalis, ace; sed adj se , & abes non potest univoee rebus diaversor ti m generum competere 1 ergo quia lite
intentio accidens non potest definiri per adaes, ct abesse; quia eui Uni vocε convenit des nitum ,& sic eonveniet desinitio. Minorem Prob. Scotus; quia quibus esse non est univo- eum, nec erit ades, quia ades est euius est ess-: sed eertissimum est,quod elle non sit uni vocum diversis prxd icam entis, ut suo loco dicemus , dc in quaestionibus gendiris diximus respectu coloris,& animalis: ergo.
38 Respondet Scotus disendo , quod ibi
adest sumitur , αι est nomen intenti σπιι. Ita que ex his respondeo conecdendo maiorem, fit negando minorem in sensu Porpllyrii. Ad probationem minoris respondeo ex Scoto conteadendo maiorem , dc negando minorem ,sivni versaliter intelligatur, quia datur esse intenistionale , quod est esse ieeundae intentionis ae-eidentis. Dico igitur , quod adesse , & abes
potest elle nomen primae intenti cinis,& secun
dae ; sicuti hoc nomen es per eorrespondentia ad ades , & abes. Si enim adeo ,& ab .seeundo intentionaliter sumantur , sunt cui cumque accidenti volu δὲ quia exeo quod quantitas adsit, qualitas adsit, Ree mrmatur secunda intentio adhaesionis, occasio nata ex adhaesione prim6 intentionali , cuius non datur unicus conceptus a parte rei; sed solu m da rut a parte rei unitas proportionis, videlicet, quod omnιa adsunt subicct ι , ὶ quibus, Vnum in proporisone fundantibus, abstrahit intellectus conceptum intentionalem adhaerendi, qui re hus diversorum gςnerum est applieabiali, , setiti est applicabilis conceptus generis animali,& colori,quia sicuti color se habet adnibum,& nigrum, ite animal ad hominem,&brutum. Unae accidentis intentionalis et se ii eas nitur per adesse nune explicatu m; quo modo h re praedieatio, hac albedo est accικens , erit falsa,q Ia aecidens intentionale non convenithule albedini; accidens enim intentionale eitia eum locutive est praedicatum , & vnivei sale, quod haec albedo non est. Sic ergo verba Poria
phyrii debes intelligere , & sic intellecta,praeis di Ais,de consimilibus facile respondebis. 3 9 Dices,non posse nζgari,quod si pix a
ta expositione sit definitio accidentis coniune ta, sit de aecidenti intentionali intellecta; sed similiter non polle negari,quod si absique eo nasortio expositionis inici ligatur, sie aeque: eon veniat aee identi reali,ae accidenti rationis seu intentionalitergo ex vi definitionis non exprimitur illud potius,quam istud. Respondeo,siis militer non polle negari, quod si non solum voeibus, sed etiam intelligibilibus conceptibus
alloquamur, definitionςm Porphyri j distincti
de areidenti intentionali intelligi, ita ut dipud mentem perfectam se vertentem ad verba , sit eum distinctione intelligibilis r Porphyrius ergo eum recte intelligentibus, & coneeptus percipientibus suit alloqitutus. Deinde fateor, nil inconvenite, quod zisdem vocibus duplex distinctum ens indifferenter percipiaturn est6 voces sint tales, quod ex mentis determinatione,& intento,ce dicant unum, quod non potistit dieere aliud; sicuti non inconvenit in ex
345쪽
terno eultu genufleXionis,quod Deus,& ereati ira aequivocentur, dum adsit mentis recessus
Diees, potuisse Poni a Porphyrio pradicari. Verum est,sed tamen dum ipse explie uit,quod de aee identi quinto praedicabili loquebatur, per verba definitionis,lystradι cari circumlo quebatur. Ex quibus debes inferre,quod a de
se,cte abuso, quod fuit positum in definitione
Porphyrii, eon enit rζbus diversorum generum;sieuti de seeunda intentione convenientie generi eae diximus.
eviscerando. Argumentum movetur ab Moto
de accidentibus inseparabilibus, & de multis aliis, quae necelsari 6 insunt, & tamen non sunt proprium,quia defici t conversio: ergo de ominni accidenti non potest verificari, quod possit adesse,de abesse sine subiecti corruptione. Proisponit Scotus primam responsionem dicendo, quod dictum abest, de adest de omnibus illis accidentibur potest verifieari, quia scuti subsetantia praecedit accidens tempore, & ex hoe insertur , quod accidens, & eius oppositum possent adesse,de abesse sine eorruptione subsistantiae; sic quodcumque Meldens commune, cum non habeat per se eausam essendi in subiniecto, saltim quἔtum est ex parte subiecti, po- erit quantum est exparte subiecti non adesse
necessario, nee per se, Ae se ad ipsum accidens raecedere subiectum , quantum lassiciat ad il-ud dictum Porphyrii verificandum. I Sed eontra, instat Seotus; quia si illud dictum abesse veri Metur de aeeidenti insep rabili,quia illud praecedit substantia, sieuti de praecedit quodcumque accidens, etiam poterit illud dictum abest verifieari de proprio, quia proprium sic etiam praeeedit subitantia; pr prium enim non habet eausam per se in subsistantia, quatenus est ex parte substantiae; de quo statim : ergo vel nil respondetur , vel etiam proprium erit areidens. Si dieas,quod dum dicitur, quod aeeidens de per se non habet eauissam adhaesionis in substantia , debet intelligi
Iν per se, quantum est ex parte accidentis. Contra,ait Scotus;quia licet non habeat per se causam in subiecto, tamen accidens, quam-tumvis commune , habet causam necessariam, cum repugnet ipsi, quantum est ex se , non inis esse in iubiecto ob talem eausam necessariam: ergo ly Perse, nee expositum ex parte subiec- i,nec exparte aeci lentis, intelligitur congruε ad responsionem. Nota ,hine dixisse,quod licet accidens non habeat causam per se, habere tamen causam necessariam; quia aliud est habere causam per se,& aliud habere causam n cessariam. Materia enim prima dicitur causa neeessaria quantitatis,non aurem musa per se. Dieitur causa necessaria materia, necessitate conditio nata, di consequentiae ; quia posita materia in quocumque, de necessitate ponitur quantitas in eodem; & ideo si materia est , ne-eellario est quantitas; sed tamen in hae neeensitate nulla est perseitas; quia Iicet quantitas habeat causalitatem materialem in ipsa mat ria; non tamen formalem , & quid litativamis aut essentia hem, eo quod non pullulet a prinis ei pijs essentialibus ipsius materiae. Vnde proprium non solum habet causam necessariam,
sed & causam per se in substantia,eum ab ipsis quidditativis substantis prine ijs evisceretur. En eur Motus sub illa conditione, & distinc tione fuit supra loquutus. et Respondendum est aliter, inquit Do eor , ideo exponitur aliter illud dictum abjβsier ab si fecundum 1 ntellectum , prater subis secti eorruptione; id est, intelligi potest abesse aecidens, quin intelligatur destructio eorum praeditatorum,q ae sunt in primo,& essentiali intellectu subiecti; quo modo poterit abesse ae .cidens quanitum vis in separabile, quin essentiae subiecti intelligatur corruptio. Sel adhue non quietatur Scotus, tametsi ipsius subtilitatem sapiat expositio. Instat dicendo, quod taetiam de proprio poterit dici quod abest: ergo expositici ruit. Prob. anteced. quia speetes est prior natura proprio, in illo priori habens tantum,quae sunt de Primo ,& essentiali ei ut intellectui emotunc intelligibiliter abest proprium:ergo une essentiali subiecti speeifiei eorruptione , poterit sicuti accidens abesse proianiumrergo Sce. Respondet igitur argumento subtilissime dieendo,quod potest de quocum isque aecidenti veri fieari dictum abest, quin sieveriseetur de proprio. Accidens enim potest abesse seeundum intellectum , non solum duri subiectum intelligitur in illo priori ad aeeiadens,sed etiam ver,ficabitur abesse, etsi i ntelliis gatur subiectam comparatum , 3c versum ad accidens,ita ut accidons possit abesse etiam me positionem sui oppositi,quin sequatur subieeiati destruct o; non autem se poterit abesse O-prium, quia Ileet sine proprio possit inlevisti subiectum speeificum, quia proprium est praeis dicatum non essentiale, & sic potest diei acetiadens ex tali praeeisiva absentia ; dicetur tamenaeeidens superius ad aecidens quintum praedicabile, prout in quo'. de Proprio,'raiueam, non essentiale, accidens esse exposuimus: sed tamen nunqua de proprio dieetur,quod abest, ut quinti praedicabilis ac dens dicitur , siqui- .dem proprium non potest ita aecidere subieciato , quod possit sub eius opposito intelligi
346쪽
Dὸ Proprio Accidenti secundo intentionaliter. si III. fas
subiectum sine destructione:certe enim possum intelligere hominem sine risibili , quin homo
destruatur ; non autem possum intelligere ii minem cum opposito rili bilis,nempe eum rustibili v.g. quin destruatur homo:ergo eo mo-dri,quo abest veri Matur de accidenti, non test verificari de proprio. a Manet solutum argumentum ex proprii paritate. Restat nunc explicare, qualiterposxit sine repugnantia subiecta, dari intelleetus ile absentia accidentis,& de positione eius oppositi. Ratio difficultandi movetur ab Scot ex eo , quod nec intellectita possit elle nisi .e- eorum; sed non est verum, lubiectum elle lubaeeidenti, dc eius oppositor ergo de absentia aeeidentis,& de eius Oppositι positione, nec potest sine contradictione dari intellectus. Minor. probat Scotus; quia veritas est ad aequatio rei ad intellectum;sed non est ita in retergo non potest esse verum , quod adhuc per intellectum, subiectum sit subaee identi,& eiusnpposito. Respondet Scotus, verum este, subiectum non posse intelligi vere sub opposito aecidentis inseparabilis ed tamen verum esse,possevere sie intelligi sine repugnantia intellectuli. Citea haec verba potest adaptar 1 Motus nimis clare iuxta doctrinam, iuxta quam sine menistis' naturae specificae repugnantia, ereximus Ipsius universalitatem; ita ut licit non posset intellectus assirmare, quod una natura erat tu omnibus, tamen inspecta natura,eui adest Petreitas v. g. secundum se,posset dari intellectus verus de eius aptitudine ad omnes. Si vis, illa vide, quia est aequalissimae normae exemplar. Sie in lib. r. q. a. specialiter in resolutione. Illi πιι b. 3. Univers. passim sn Diwn I. I.
Iuxta qliae dici potest, quod potest seeundum
intellectum aliquem , relucere subiectum subaeeidenti inseparabili, dc eius opposito , quin detur contradictio ex parte intellectus su tecti. Potest igitur intellectus perei pere subiniectum sub utroqite accidenti, de dicere , seu cognoleere,quod inspecta eonditione subiecti non destiuitur per intellectum, ex quo a
esset , quod in subiecto adest , fle adesset eius
Dppostum, quod i n subiecto abest. Hoe enim modoncin amrmat intellectus absolute,quod Meldens inseparabile absit , dc quod eius ponatur oppositum; sed solum id amem aleon si derando perseitatem subiecti,secundum quam sub utroque accidenti athue incorruptum considerat subiectum. s Talis expositio mihi videtur eongruetissima secundum Seritum, quia illa absentia est interpretanda in subiectis pro conditione essentiali eorum,ex qua non solum cognoscatur , quod .ccidens abest, ut st dicat um non
essentiale: quia hoc modo etiam a subiectis obest proprium; sed etiam ex qua eognoscatur, quod abest ita , quod intonvertibiliter debeat dici de subiecto ; quomodo cognoscetur distincte abesse ae proprium ; sed dum accidens intelligatur abelle modo supradicto,sie abest; quod conversim non possit dici de subiecto,ae proinde lit praedicatum non essentiale aliter ac proprium z ergo illa absentia sufficit interia pretationi; ex ipsa siquidem, quod sit accidens cognoscitur. Minor prob. quia ut aliquid in-ecinversiin dicatur de subiecto, sufficit, quod secundum aliquem intellectum possit subiectum sine sui destructione concipi eum illius
opposito ; quia in tali casu imperceptibilis est
ordo de via convertendi ,siquidem habet opI, situm illi, quod erat convertendum , ex quo impossibilitaretur conversio,vt impossibilitaretur in animali rationali,si homo ellet sub alia opposita specie:ergo dum accidens intelligatur abesse modo suprRdicto,sic abest, quod cove
sim non dicatur :& dc nde sie abest, quod sit
praedicatum non eitcntiale aliter ac proprium;
quia proprium nunquam potest intelligi sieadhue inspecta eonditione subiecti,quod pota sit dari intellectus , ex quo habeat subiectum intelligi sub proprio , di eius opposito , qu in
destruatur subiectum , ut patet. Haec doctrina fundatur in supra notato de causa per se , qu Ihabet proprium ; oritur enim ab ipso subie to,de praeeipue ab specifica serma; quare nullatenus potest abesse per eius oppositum secundum aliquem intellectum,quia debebat in subiaiecto poni altera sorina specifica, ex qua eius
oppositum dimanaret,sicque iam destrueretur illo intellectu subiectum; quod tame non de iatrueretur sub opposito accidentis, quia non egreditur a forma subiecti, sieque nee habet causam per se in illo: unde ii Ie intellectus esset compatibilis, etsi sciret conditionatus. Sie esse intelligendum Scotum erga proprium, & ac. cidens, insertur genuine ex doctrina ipsius in q. 3 6. Vnivem. in solutione ad primum. 6.Nee sentio, presentem doctrinam alia quo increpandam, nisi illo singularitatum, videt ieet, quod inspecta coditione naturae specificae etiam positi secundu alique inte Ilectu esse
sub Petreitate,dc eius opposito:ergo hecet itates habent modia accidentiti. Fateor tale illatione non debere renut,dc etia nunc intellitere , qualiter iuxta Scotum pravissimi Seotisti dessendam, singularitates esse accidulia naturae, seu habere modum accidet tu. Combinatur
intentia: quia non habet modia passionis,siquide a forma subiecti non dimanant; altas post e singulare dici ad eouertentia:Deinde no pollet
347쪽
dati postiva abstractio , quia semper aliquid diversorum subiectorum,& eoneensum. Vete maneret naturae specificae, υt manet in risi- haec intelligas debes scire,quod lupero lintest bili semper inducente humanitatem , & speia determinare inh rem in huius praedicati adest elem ergo. Idem potest philolophari de eonsi. respectu accidontis,ut subiecti:& potest ly ρὸν milibus subiectis,u. g. hine, animal est homo, s determinare ipsu accidens i nhaerens respee- quae etiam est praedicatio accidetis de subiecto. tu subiecti, quod est ipsius accidentis subiecta
ad i Ilam disseultatis rationem; quod licet in- dieatia di, rum est,quoi accidens de per se telIestiis intelligens, ubiectum esse sub onposi- adest ; sed tunc fit sensus divisus, quia ly ρενδε
toaeeidentis inliparabilis,foret falsus:non ta- separatur ab inhaerente, scilicet, a praedicato, men foret salsus intellectus intellistens sub op- quod erat tale respectu substantiari & compo- posito illius; intellectus inquam, inquit se nitur,seu coniungitur solum nodo ipli intae res qui soret simplex,non componens, neque rentiae,illam solum determina do, non ad suta dividens, quia tantum circa compositionem, tectum inhaerentis, quod est substantia, sed ad vel divisionem est veritas,aut falsitas. Ipsum accidens, quod est sie sit bIectum inhia
eo quod intedatur probari,quod aee ident neia adest dee. pcr se netthule subiecto arei deis, ieellario habeat inesse. Arguit siet inesse est de quia tunc lyste se solii determinat modii in essentia Meldentis; sed omne aecidens necessaia haerendi , quo talς praedicatu inhaeret tali subiario est aeeidensί ergo omne aeciden neeellario lecto, qu, mi dus inhaeredi est in se quiddit ait inest. Minor patet; quia haee inest neeessari 6, Uus,iuxta llud proloquiu Seoti, quodlibor in seu est vera necessitatis modo , nempe , omne suo genere Ut quid. S*d hoc modo i de est die aceι dens est accide Apredi eatur enim ide de re , quod .ccidςns intrinsece habet de per se esse.Consimiliter sormatur sic argumentii pre- adeste, Re dicere, quod accidenti est intrinseta dicta aecidentis definitio est eonvenienter da- cum, de necellariuna accidere. tar ergo inest per se definitor ergo aeeide, per so obiicit s. corruptio non adest praeter se adest:ergo non poterit abesse. Intenditur,fle subiecti corrui'tione, sed corruptio est aeeides explicatur argumentum , probando Qltimam ergo adcsse, A non Rdeile praeter subiecti eor consequentiam;quia quando alicui per se peria ruptioncm non ςst propriuaccidentis. Maioiastitate primi modi convenit unum duoru prsis probat;quia u cor upti. . deiiet preter subiecti dicatorum oppositorum , omnino remouetur corrupLionc, Oppo ις eius sibi, ut opponitue ab eo alterum,ita ut ei nunquam positi eonveia sine corruptιπος corruptio. Rael Pondet Seotus vire et sed adesse convenit me se accidenti, Ee negado malo v d uia corruptio est in eo,quod per se perseitate primi modi,ut int edebat Secta manet intrant mutatione,ut in subiecto,quod ii argumentum:ergo abesse,quod est illius op no corrupitu .Sed Cootra; quia si in il Ici,quod postum,non poterit convenire aeeidenti Resia intrat mutatiως manet,sit vi in subiecto, sequi- pondebitur negando primam eonsequentiant; tur,quod tunc sis corruptio illius subiecti ergo an qua viget illat,o; non enim sequitur per se non erit Praeter corruptionem subiecti. Rel
adest,st abest ergo per se adest:quia datur salia pondet Sc*tus,quod si corruptio.adsit illi sub Iaera addictum secundum quid ad dictum simia techo,tunc erit form te accidens eius,quod mapliciter , Muti hinc , contingens necessari6 est terit esse,quin talis subiccti sit corruptio eum
c tingens: ergo Contingens necessario est: non allius dicatur c supii. , quod denominaruerenet ob supra dictam fallaciam. Contra inta ab ea,quod nou sit stius subiectum. Unde aittat Seotusta genere posito subdifferentia tenet Seotus, qu d praedictus emctus, universaliter illatici ad genus simplieiter; sequitur enim,est expetitur is R identibus pluribus, quae non animal rationale:ergo est animat:sed illud toea denominant itibiectum,eui ,nherent,uel inscitiarum, nempe abest,&c.ponitur Ioecidissetenti mant , sed denominant atra a subiecto. Hoerespectu praedicti ado'ergo si verum si,quod expmplicat in Ioco, actione,quorum virum-aecidens de per se adsit subadhaerendi differe- que aliud deno mi nat,dc gliud informat. Loeuatia, Ze erit verum dicere,quod de per se adsin mim denominat corpus locatum,& non eor
moveri solent a R. R. existimo tamen nullo corpus incaturi ἔ quia superficies n5 est corpo
meliu dii olvi, quam ipsa Seoti doctrina Ita- ris locati, sed locantis. E contra actio,quae estque ait Seolos , quod ille prianus distursus aria accidςns pallentis,Rut pas,i; no ea me denomi-gumenti potest esse verus, Se potest esse salsus; nat 3llud, sed agens: dc non agens, sed pallum quare notat,quod lyster eades est distingue- informat. Deinde potest responderit quod nodum fecundum cian positionem,& divisionem opponitu corruptio sine coc optione salaechii quia
348쪽
Do Proprio, ta Accidenti secundo intentionaliter. sitati. 3II
quia incompatibilitas aliquorum a identium non stat ex parte subiecti, sed ex pa rte termi notum ad quos ,& praecipue: quando subiecta stit in maiori dilatatione, e quilibet terminus; tune enim terminus eXercri in subiecto, quod fgnat,quin exercitium e petilat subsectum,sed te minum. Si e privatio inest materiae,& ex hoe non materia sita forma,quae est terminus, manet prigationi contraria. Dum enim alicui principio eorrespondet unus effristus adaequa ius,implicat ipsi alterius denominario; quare eum privatio in materia sit expulsio formae, repugnat,quod sit materiae:ergo sindliter dum eorruptio,quae materiae Inest, si sormae eo ruptio , repugn bir, quod sit corruptio mat
st obiieitur eon muniter: mors areid- taliter covenit viventi,calor aquae, eombustio
ligno Ste. ted haec non pollunt adesse sine su tecti corruptione:ergo. Responderi potest argumen O advertendo prιus,quod vi ψens potest considerari,fle pro subiecto habente vitam, de pro ipsa vita,quae est ac ualiter in subiecto,vivens ut quo, si vivens pro subiecto habente vitam intelligatur , tune non sollim mors estaceidens respeetii subiecti, sed & esse vivens,&υita est aeeiden1 resperui subiecti vitae; quia subiectum habens vitam μ mortem,idem per severat;in quo sensu mors destruit vitam,quod est aliud aeeidens eontrarium,non autem desistriat illud , quod est inriusque aecidentissuta iectum .Quod debeat dari tale idem subiectum vitiave aeciderii eommune, patet; quia si d
fur accidens viae, c mortis,ac non detur sub- .iectum vitae,'' morti commune,darentur aecidentia, quae absque subiecto se expellerent ad invicem. R militer dico ad reliqua, quod subiectum habens aftti frigiditatem non derutruitur , sed solum destruitur frigus, quod, Secalor, aceidunt subiecto viriamque habenti, quin ipsum destruatur, sed in ipso unum est des mictivum alterius. Frigidum enim, non intellectum ut vivens supra , non est subie tum; quia subiectum non est totum concre eum , sed pars et de frigidum est totum concreis tu m:Wnde si dicant, quod frigidum destruitur, debet intelligi se , quod destruatur coneretum. Sie album, etsi destruatur dum destruitur albedo, non d struetur subiectum , quod erat habens albedinem; quia album, quod desetruitur, in eo ero im,culiis subiecti im est paries v. g. Idem phvlosopha et rea vivens, M.
sa Irea praesentem artieulum i a qω tur , an Meldens sit unita vortalessc in ordine ad qliae in seriora taIe sit i Circa primum resolvendum
est,aecidens esse de numero quinque universa lium. Ita Motus literaliter in 34. vers. F. ad quastionem .Suadet illam Scotus ex eo,quod
habeat modum pretdicandi distinctum ab alii uergo. Antecedens latis clare dedueit;quia preis dieabile variatura modo essendi in te ; sed praeter materiam , formam, quae sunt de ensentia rei , de praeter formas non essentiales utpote proprium egredientes per se ex illis principis essentiae, reperitur aliud, nee per se,
ree convertibiliter consequin s essentia mergo
dabitur aliud,quod ex modo essendi,& modupridieandi habeat distinctum ab alijs.Confir matur ista; quia non potest negari,quod possit diei,de predicari desubiecto quidquid subieeta habet; sed non potest negari,quod etsi aeei dentaliter,aecidens insit sublector ergo nec poterit negari,quod etsi a identaliter,possit ae
eidens praedicari de illo I sed ad pridieabileiaceidentis,plus ultra non requirimus: ergo.s 3 Hoe ultimum dixi, quia scio aliquos
asserentes, non posse diei praedicatum de tu lecto,d m Inter entitares primo intenti riales subiecti ,ει praedicari,non pereipiatur idem etitas. Hic enim discursus , sine dileursu proceis ditiquia intellectus potest affirmare, rumum que esse vera potest cognoscere;sed absque falsitate iudieii potest cognoseere,quod parim is altasaergo&album poterit evnionem intemtiona Iem affirmare. Suadetur a paritate salsi, &negativa;quia tam falsum est,quod Pet-ussiealbus,non habens albedine, quam quod Petrus sit lapis, non habens lapidem ;Et tam firmiter potest negari de Petro albedo, non habens ala hedineat, quam non habendo Ianidem, possit negari lapis. Nune sei licet una propositio de rivet praedicatum per negatione ni idemptit iis,&altera per negatione inhaerentiae, tamen ex utraque firmiter relucet falsitas,8e negatior ergo liere in propositioniblis illis eontrariis, una derivet veritatem per idemptitatem , di altera per inhaerentiam,in utraque firmiter reis lucet vertras, Naissit matto. Vide dicta eiteatae in Iib. x dist. v. q. . prope finem. s obiicit 1 .seotus quod est in singula ei est singulare, quia receptum est in recipiente, ad modum recipientis: sed ut habet r in s. Metapstic. de eodem,aecidens est in singulari: T t et ergo
349쪽
ergo est singulare: sicque male resolvi unive salitatem de accidenti. Respondet Scotus di-eendo ad minorem , quod accidens, quod est secunda intentio, est in subiecto communi, ut in albo,vel in aliquo consimili; sicuti di secvniada intentici speciei est in hoc communi subieeto homo: argumentum potest formari eontra quodcumque predicabi te, cum nulla detur in. cunda intent in , quae accidens non sitὶ unde dictum illud Aristotel. non est intelligendum deae ei denti,quod est secunda intentio, sed de illo accidenti, eui, leuin quo applicatur haee
secunda intentio aecidulis τ illud enim aeci dens reale, in quo applicatur intentio acetiadentis , prim6 inest in singulari; quia illud, cum non possit consequi principia specisi sedicundum se, debet illa consequa per singulate, ipsi primo inhaerens.s s Instat Seotus advertendo, nil dici, quod argumentum dissolvat; quia si illud, in
quo applicatur intentio , sit primo in singulari,i nfertur, quod illud sit etiam singulare, siqui dem est in singulari illud, in quo est inte rici: ergo & intentio, quae est in il lo, quod est in singulari , erit singularis; ac per consequens sequitur idem quod prius. Respondet Scotus, dicendo ad instantia in,quod illud,cui applic tur talis intentio, v.g. album, est in singulariptimo secundum eiis materiale; sed tamen non est sis stubiectum intentionis , sed secundum quod eonsi deratur ab intellectu; quo pacto est ei extraneum esse in singulari. Itaque , prout
intellectus abplicat albo v. g. secundam intentionem accidentis, percipit praemiam rationem albi, eum id sumetat ad applicandum s eundam invenxionem accidentis , quae solum petit subiectum accidentale,quin sit hoc et illud; quare extraneatur illi singularitas, prout ab esse seeundae intentionis exposcitur. s o obi jcit z. Seo tu fraceidens non est aliquid secundae intentionis: ergo neque erit species universalis .Pr h. anteced. quid ens s. M
rub. dividitur in substantiam, & aeeidens; quae divisio ut sit valida,debet esse per opposita inune sie;res primae intentionis non opponitur rei seeundae intentionis, is pluries diximus; sed substantia,quae est unuru membeum divisionis,est res prime intentioniseergo ut a ridens sit alterum membrum oppositum,acci dens non erit aliquid secundae intentioni Consimiliter arguit Motus in hune modumet nulla speetes ipsius uniuersaIis Mee inest in singulari, ut patςt inductive, v. g. hoe animal
est genus, hic homo est speetes,claei sed haee est vera , hae ribe/o est aeridens, quia definitio aceidentis , scilicet, quod abes' adest σφ.
diel potest Ela hae albedim: ergo quia aeeide
hine definitum non est species universatis 1 3 His omnibus breviter respondet seo-tus, manifestando distinctionem utriusque -- ei dentis, nempe primo intς Hionalis,& secundo intentionalis ; qua distinctione pereepta, claris ima manet unicuique tolutio. Solum vim, quod praefayae aequivocationes sollam vi iapent in hoc quinto praedicabili , eo quod id,
quod vox secundet intentionis signat, exerceatur In re,idem nomςn habente,v. g. albedo est eide quod non experirur in aliis propter distincta nomina, ut patet in secunda intentione speciei, quae exerciti non dicitur de alia quo,sed dicitur homo. Ita quo haec Praedicatio, hae albed. est accident, est falsa, prout hine
si institur accidens;est tam n vera , prout acci dens est res primae i nivntionis. Dcinde ad ea
salem probantem , quod haec albedo est acetiadens,quia auest, ct AE est quae est definitio
avidentis,respondet Scotus dicendo,quod per illa verba ades, ct abes ctc . circumloquitur
vertibile, quae verba circumloquuta sunt definitio accidentis intentionalis quinti praedicabilis: ubi nota nimis , quod bulus accidentudefinitio non conve nit buxe albedi ni, quia haeealbedo non est stram carma, oec. sed album ut supra expositum.
s t Irea seeundum inquirebatur , la
a ordine ad quae inferiora aceidens superitis esset Cirea quod est advertendum,quod licet accidens praedicetur de subiectis propter sarmam accident lem,quam habent; sed tamen non praedicat
de ipsa scit ma i n abstracto, sed de forma eonis
creta; album enim non praedicatur de aIbialiane, tuta albedo non est album; p aedi tatur vero de subiecto propter albo linqm;sicque eon eletum praedieat de subiecto. Rationem ad non praedicandum deforma in abstracto sitia pavit Motus supra in explicari ne proprii, ex eo , quod praedicata debetant esse applicabili modo , ut de subiecti, dieantur ι & abstractum ita manet per suum esse in ordine ad se, quod modum se alteri applicandi non relinquat;sieque ipsum diore , foret contra modum,quem in se dicehat. Advertendum est deinde , quod acti dens potest sub diversis rxspectibus,praedicari ut genus,praedicari ut species,dc praedicari in Meldens. Poterit praedicari Vt gunus , quia etiam intra lineam aceidentis dantur plures
350쪽
De Proprio, s Accidenti secundo intentionaliter. VIII. ns
accidentium species, respectu quarum sie ensentialiter potest comparari, seu ti sub tantia: quia vi dicebat Scotus, quodlibet in suo genere est qui I Und sic se habet eoior ad albe dinem & nigredinem, sicut animal ad hominem,& brutum ; dc sic se habet albedri respectu huius, Ac illius albedinis,sicuti natura spe- ei fiea hominis respectu butus, Se illius naturae
humanae;ae per consequens poterit praedicari an quιd,ut genus, & ut tota essent ιa, ut speiacies. Potest etiam praedicari ut accidens,luxta quem modum Praedicandi habet ut inferiora, md ividua completa subiecti, cuius est aecidens,v.g. lae, δέ nix,&sic ali respectu albi , quia respectu illorum praedicatur extra essentiam contingenter,vel meonvertibiliter, ut tacitat Seritus pro conditione specificant qaccidens. His itas o Resolvendum venit,quod accidens,ut
praedieabile , est distinctum ab ali is te habens
ut inferiora ,individua completa sit biecti, euius est accidens. Est expressa in Scoli doctrina praesens resolutio, estque satis eo munis. Po test breviter suaderi ex eo, quod si homo sit praedieabili de Petro,& Paulo,sit ex eo,quod Petru , de Paulus homines sint i de si homo si pr elieahitis intra essentiam de illis, ex eo sit, quod υterque intrinsece sit homo i ergo si partes homo, aut lae,& nix,alba sint, album
erit praedieabile de illis:& si ita sint alba,quod
albedo sit extra essentiam eorum; & extra eo rum essentiam album erit praedieabile de illis: ergo,&c.
iso Dices, universali esse essentiale esse iam ultis; sed arei denti est eontingens: ergo a dens non est universale. Respondetur ab alia quibus, arei denti esse contingens, esse in muliatis physici: esse vero illi essentiale posse esse in multis intentionaliter. Diees , quod quomra libet distinguatur, non potest vitari,quod Mincidens sit praedicabile de multis extra essenti contingeni r ergo & quod eo Mingenter is praedicabile; e per eoni equens,quod conlin genter sit universale: alias non dabitur secun do intentionaliter praedieabile Meldens. Res pcinderi debet , verum esse , aceidens tam intentionaliter , quam physice dicere conti gentiam; quia no solum accidens, quod exercetur , contingenter eonvenit subiecto , sed Miain accidens signatum , quia hoe debet signare illud ipsim, quod physice exerceturἔquod de se patet,& etiam eonvincitur in genere signato, quod etiam signat quiddita temtergo de consimi luet siqnatum aecidens debet indicere eontingens. Sed haec non obstant, ut non sit contingenter universale. si Itaque aliud est predicare continge ter , dc aliud est esse contingenter universale.
Illud enim, quod eonti Venter est praedieabiale de multis, potest essetntialiter habere rationem universalitatis; quia licet accidenti erinistingat esse in multis, tamen universalitatis rationi eontingit , quod id , quod est in multis, eontingent e sit in illis; seuti aecidit univer salis rationi essentiali, quod id , quod est in
multis, sit ellentialiter in il Iis. Quare, cum quidquid sit unum in multis, habeat essentiam universalis; dc si accidens sit unum in multis contingenter, habebit tamen essentiam universalitatis. It que aliud est,quod accidens sieeontingenter in imultis, & aliud est, quod ratio universalis sit contingenter in aceidentia dum enim accidens est in illis contingenter, universale descendit ad aceidens essentia litetiquia aecidens accidendo subiectis, habet ne .egara imὸ conirabere fer i am acciden
nem universalit. Nequε ignoro te se ae me instantem , quod accidens est in multis con-t oventer: ergo contingςMee. est universat Est ex terminis sallacia, quam vitabis per diastinctam significationem nominis, dicendo, quod aceidem non est universale eontingenter, etsi sit uniseriale σπιιngendo ; Meldens enim est in multis contingenter i unde habet
.ss e,eontingendo, essentialiter universale. illo enim tetmino contingenter , datur transitus, quia dum dicitur, aeeidens est unum in multis eontingenter , ly contingenter appli-eatur accidenti per respectum ad subiecta, dum vero dieitur est eontingenter univerine, applicatur universali per respectum ad aeeiis
. Dubitab. I. an aeeidens prius debeat diei de speeiebus, quam de earum individuisl
Respondetur negat,ve secundum Scotum supra eitatum, ibiquet rationem Innuentem. Ratio potest esse pro nune τ quia de illo debet aliquid diei prius,in quo esse prius videtur; sed aee identia prius quam in speeiebus, videntiae esse in individuis: ergo. Minor suaderi potest ex eo, quod in omni linea debeat dari perseis et us ordo , & gradus z unde praedieata essen tialia ineipiunt a prima radice essentiae,v. g. animal, & rationale ab homine. Deinde ingrediuntur passiones specificae; quia eum propriores, & nobiliores sint passionibus indiu duantibus, debent.Intelligi MIentiae eu radiei immediatioresἶ quare passiones speeificae po-