장음표시 사용
361쪽
intentione subite ibilitatis, seu individuationis. Ratio est; quia generis in se conceptus quidditativus,& primo intelionalis eli exeriscite diei bilis de quolibet genere individuo, V.g. genus universalis est genus, oc sie hoe genus est genus Me.emo illa seeunda intelio ge neris universalis trasit at esse queditatis,& pr imae intentionis. Suadetue secundό; quia per il- Ium respectum ad genus ut sie, ill δ secunda intentio generas universalis est sub seeunda i tetione indiυiduationis, quia genus ut sic omnia genera secundo intentionalia respicit ut individua; sed per respectum ad idem , nullumens potest eonservare duplieem seeundam intentionem, ita ut sit secunda intentio generis, Ze individui; ali 1 seeunda intelio posset prae . dieari de secundarergo si genus illud signatum versus genus ut sie habeat esse sub secunda in.
tentione indiuiduationis, certissime insertur, non conservare esse Deundo intentionale generis,dc superioritatis, quod hab 'at in modus universalitatis. His est genuinus Scotus in s. a 6. ivem.
o Susti iudicta pro expositione harum diffisi lium inrellistentiarum , quae sine anxi
tate nunq iam perceptibilcs occurrunt; quod oritur ex facilissimo secundarum intentionutransitu : si quidem p NIunt cum quam pluribus comparari ,& deinceps eum eodem intenti nis manente nomine , & quoad nos ipso eonceptu, aliud distinctum esse intentionale per impe eeptib: les respectus suscipere , & ad componenda inde tot oppositionum exeresetia, obscuratur ratio, Se cruciatur ingenium. Videantur inter alia,quae reliquimus in quaq.r Ae speciesse lusione g. instatione Primi
De principalibus Universabum praedicationibus.
Gimus in praeeedentibus Distine de quinque uni
spccialibus quiddilatiis hus, pro quarum notiisti osci complemento reΩtabat agere de servanda praxi in eorum exercitijs,oc praedicaxionibus; quare, etsi passim ialib. r. plura ei rea intentionum exereitiumco n L mpserimus,hinc aliqua ex pri neipa Itoribus, secundum Scotum exponere decernimus.
2 Λ Ntequam ad principalem dissicultate praesentis Distinc. deveniamus , eonsulto hane quaestio. nem praeambulam luxta magis stilitum Sectist istarum scopu n proponimus,Vt in resolvendis iam de praedicationς, quam de concretione,aliqua multiplicis acceptionis notitia prius informemur. *raedicatio igitur nil aliud exprimit, quam determinationem alicuius praeis
dieati ad aliquod subiectum, sive per affirma tionem, sive per negationem intellectiis. Dixi
etiam vel per negationem,quia Vt propi gnatum manet ii Dιstinc. 7. Comend . etiam propositio negativa Veram retinet pr
positionis essentiam. An vero praedicatum prius debeat esse intentionaliter in subrecto, quam dieatur de illo,reso Iulum manet in lib.
3 Dividitur praedieatio in identicam , deformalem. Praeduatio identi ea dicitui illa,peruam subiecto attribuitur praedicatum et uia em nominis ae rationis rum sub ecto, v. g.
Petrus est Petrus ce. Alii id ipsum sub alijs voeibus explieant. Aliqui enim dicunt, propotationem identisam esse illam, in qua praedie tum, Se subiectum tam uniformiter significa tur,quod si propositio in duos terminos re l- veretur, uterq; impere ptibili indistincticinia modo sgnificaretur. Aut vers 1 denti eam proinpositionem exprimunt esse illam , per quam unum pr dieatur de alio , quin per modum sormae ineludatur in illo. Existimo esse identi eas has omnes identieae propositionis expli-eationes. Dei nde propositio identi ea subdivi ditur in identicam omnimode, & simpliciter, de in identicam inadaequatό, & seeundum quid. Per identieam simpliciter intelligunt illam propositionem, in qua praedicatum non solum ex parte obiecti habet eum subiecto ediadem modum essendi, sed Ae ex parte actus ha bet eundem modum significandi , v. g. homoeest homo. Per identicam seeundum quid intelligunt illam,in qua, etsi modus sit in essenis
do idem ex parte obiecti,non autem i ii reprosentando ex parte actus, v.g. homo est animal
362쪽
Dὸ principalibus Universalium praedicationibus. si .s s s
od singularitate eonstitutum. Praedicatio υer6sor malis dieitur illa, per quam dum praedicatum verissime habet diei de subiecto , non habet exprimere, quidquid verissi re est in illo, v. g. homo est animal,&e. Id ipsum sub aliis vocibus explicatur ab aliis. Aliqui enim dieunt, tune dari praedicationem formalem, quando ex diverta significatione subiecti,de predicati valet propolitici in duos terminos dissimiles resolvi, v. g. h mo,& animal. Alii Vero dicunt, tune dari propositionem sormalem , quando per modum formae unum praedicatur de alio, v. g. Petrus est homo, Petrus est albus,&e. Ub: debes notare in favorem huius ultimae expositionis, Aristot. s. Metaphy. dicere, Omnes partes des nitionis esse sicuti formas;quod dictum exponit Scotus 7. MetaphV. 7. dicens, quod partes definitionis , ut ad inviaeem comparatae,non sunt formari quia Arma non informat nisi illud, quod est materia Iete spectu ipsius, de una forma non potest esse materiale respectu alterius , quia tune forma
ellet materia, de mutaret naturam suam. m.
bet igitur intelligi, quod sint formae, ut eo paratae respecto definiti, quod se habet veluti subiectum cuiusvis partis, sicque quislibet pars formaliter praedieatur de illo. s Deinde praedicatio me malis subdividiatur eonsimiliter in simpliciter, & seeundum quid. Per praedicationem simpliciter formalem intelligitur illa , euius extrema ex parte obiecti disserunt formaliter, dum clarius ex plieatur subiectum per prael Icatum,quam per se ipsum,v.g. homo est animal. Per formalem seeundum quid intelligitur illa,per quam prq- dicatum , & subiectum omnimode sunt indiώstincta inesse, non autem in claritate, .g. mo est animal rationale. Vbi potest notare, quod praedieatio , quae est simplieiter sorma Iix, nrin est simplieitet identica, nec c eontrarsn autem eri serendum quid identieam,quae secundum quid est formalis, & ε eontrai utra. que enim in aliquo seeundum quid convenit,3c utraque , sive ex parte actus, vel obiecti, in aliquo secundum quid dissert. Deinceps praedicatio formali , alia dieitur directa, de india recta alia. Praedicatici directa in se, dicit ex hae ratione, quod praedicatu sit superius sub tecto,v.g. mo est animal, te. Dicitur indi. recta ε contra, v R. animal est homo. Directa subdividitiir inde in essentialem, fle in inesse tialem. Essentialis, de directa dicitur illa, in qua praedicatum, preter esse subiecto superius, habet etiam esse de quidditate illius, v. g. --mo est animal. Di recta ineiantialis dieitur
illa , in qua praedicatum est superius subiecto, non autem habet quid ditate in illo,v. g Petrus est risibilis, Petrus est albus, &e. Sub aliis nominibus , de voeibus praedictae praedicationes tradi solenti existimo tamen, nil distinctum, nisi stib nomine tradi. Circa eoncretionem, quod est secundum
in titulo petitum,advertendum est,iuxta literam Scoti ing. r6. Univ. ver. Ad stramum cum Heitur, O ve seque πιι , quod hoc um. men coneretu est quid derivatum ab hoe verbo eoneerno,quod sign ifieat respieere:vnde quaelibet formalitas concreta habet respicere, seu concernere aliam,cum qua constituat aliquod unum eoncretivum, seu concretum, ut moris est. Coneretum igitur importat formam con-
cernentem aliquod subiectum , vel suppositur unde habet esse in dupli ei differetia, videlicet, substantivum,& aee identale.Conere tum subis stantivum dicitur illud, quod e ternit supinpositum, seu singulare , quod non est alterius
naturae ab ipsa forma cocernente, v. g.homo, qui dieit sormam humanam coeernendo omne singulare habens ipsam. Coneretum accudentale dicitur illud, cuius esse formale con-ςernit subiectum , quod est alterius rationis a forma significata per illud, v.g. album du dieit albedine concernedo parietem, qui est alterius quidditatis . sorma per illud esse significata.' Aliud coneretum datur, quod lieri in re non sit ae eidentale,quia sorma,praeterquga quod est entitative substantia, habet eocernere suppositum; sed tamen ex uniformitate in e ditionibus eum aeeidenti, & ex difformitate earum eum substantivo,diei valet aeel dentale, tametsi sub nomine concreti adiectivi expriis matur. Coneretum igitur adiecti . um d ieitur illud,euius signi sieatum multiplicatur ad mulistiplieationem suppositorum, in quibus forma significata adlaeet, v. g.- concretum spirans dieitur adiectivum , quia esse spirantis multi plieatur, dum plura sint subiecta, etsi una sit eorum forma. Unde Aeet in Patre , & Filio virtus spirandi, quae est serma,st una,quia ta men duo sunt supposita, duo dieuntur divina spirantia.
8 Ex Moto similiter, ad duplieem disse
rentiam concreti,duplex etiam signatur disserentia abstracti. Abstractum enim,ex correspondentia ad concretum substantia Ie, dieitur illud cuius esse,sieuti coneretum eoncernebat
suppositum,sic habet per reeessum diei abstractum ab illo,utpote a supposito. Aliud veru,se pariter habebit diei, non esse abstractum supposito, sed a subiecto i in quibus signatur e discrimen , videlieet, quod abstractum is aecto non sit abstractum ultimatum , &quod licet respectu subiecti sit abstracta xx foris
363쪽
forma, non tamen respemi suppositi, respectu
evius adhue manete onereta , cum possit con- cernere spretalia, tametsi Iam non concernat non propria, M.g. albedo, quae dum i a m non
respicit parietem, potest tamen singulares atabedines respieete. bstractum autem πο- sitis dicitur vltimum , &ex hoe ulteriorem coneretionem repugnans;aliti non foret ultimate abstractum, eum adhue ex ulteriori eoisereto polyet abstrahi sorma. Vnde dieitur vltimate abstractum; & merito,quia non possisnt
remanere subiecta, a quibus semper sit aliquid abstrahendum: seuti nee dantur formae , quae sine fine contrahant; qua propter, sicuti datur suppositum , quod est ultimate complens, Zesingulat transi sie pariter debet dari suppositum, a quo abstracta serma sit ultimate , At eomplete abstracta: En ergo iliscrimen, utpote , quod abstractum a suppostis est ultimate
abstractum,non autem a subi'ctis.Signa conis
gruentiam in eo, quod supposita sint formarum propriora,& speetatiora subiecta; &eo-gruere videtur,quod dum aliquid ι propri ribus sit reeedens, & abstrahens , non possit
inde plus ultra e cernere ς secus autem illa, quae solum intelliguntur abstracta ab extra ianeis,& alterius naturae subiecti frui de nosces,
quod licet possit diei de aliquo singulari albedo,quae de nullo subiecto iam potest liu manitas tamen abstracta a supposito, de singulari, de nullo ultra diei valet ς His ita suppositis, examinanda, & reis solvenda venit principalis huius Distinct. din
Multas , euius resolutione plura aI a ei rea coneretorum, de abstractorum notitiam secundum mentem Moti dignoscentur . . Di Siacultas igitur, quae in praedicationum praxi principalius examinari petitur, excitatur ab Moto in . viast. 3 6. ver ubi pleneo examinat,qualiter superius possit vere de inserioribus Praedicari, v. g. genus, dum de specubus praeditatur; sieque , quae de genςre dicamus, iiis applieare potorimus. QVAE STIO II. . 'malite varius de inferiori madiretur. tro π Npraesenti quaestione,quod de peel se inquiritur est , qualiter sup
eius,eum non habeat in se totum, quod habet inferius, possit de illo vere affir marit U. q. Renus, quod solum habet este partem speciei, disse ite habet de ipsa, quae in t tum esse , praedicari. Di meditas igitur in Damaior vi formatur ab Moto in quast. as. Univers. ex eo, quod ex una parte videarer, quod animal v. g. repugnet predieam ut totum de homine, quia in re animal non potest p,
dieari nisi seeundum illud esse, quod se nisi
eat: sed ani malis esse significatum, est eile par. tis in hominerergo solum ut pars poterit prς- dieari de illo. Maior videtur certa: quia non apparet, quod in illo priori, in quo intelligi tur animal ad hominem , possit animal esse aptum ad essendum in illo , aliter ac animal significat suum esse, scuti deinceps est in illo: alias daretur aptitudo contraria actui , de eonsimiliter sequeretur, quod esset actus,quin ad illum praeeesisset aptitudor ergo si animal in homine sit, & fgnificet es Drtem, solum per modum partis praecest aptum ad praedi- eandum de illo ; modus enim praedicandi se. quitur modum essendit υnde solum variabi. tur,ut pars actu ,& ut pars in potentia , sicuti
deeste actuali, & possibili est solitum phil
sophari. Minor deinde,non minus certa apparet,quia sp ei es superat genus in quidditate,&ideo Seotus admissit illam Porphyrii defini tionem,uideliere, differentia est , quas ecι ea
ar Confirmat Seotus repugnantiam in tenti ex eo,quod si tam genus,quam differe tia in suo modo importarent primo, & admquatε unum , 3e idem,scilicet totum esse spe. ciei,sequeretur , quod in definitione speciei non posset vitari nugatio: sed haec non stistianetur tergo. Manifeste suadet sea uelam maioris ex eo , cpuodpossis definitionibus Pro no minstas , quod σθι de intellectu vir usque, illud idom bis diraratur Si positis definitionibus pro nominibus,hoc est, si loco nominu generis, de Ioeo nominis differentiae, nempe, nominis animalis , & nominis rationalis,m neretur definitici animalis, & definitio rationalis , ill id ipsum , quod esset de intellectu, id est, te intrinseea quid litate,& essetis utrius. que, illud ipsum bis poneretur,quia quodlibet
illorum nominum , totum esse signigearet in specie,ae proinde ide diceret genus,quod dinrentia, dc idem utrumque,quod speciest ergo Iicet gemis,&disserentia existimarentur a primo i nti litu diversa propter diversitate nominu signifieativorum , si loeo nominu ponerentur definitiones, nunquam posset vitari nugatio. 12 Doinde ex altera parte Scotus, tam In his,quae notat in solutione ad primum, quam alibi, Midetur repugnare,quod genus prφdieetur per moda partis:quia i inquit ipse allem significatsi suum haberet ρer modum Parras,pradicatio elaes de toto e sorsa a Propter m asi repugnantem. Repugnatia modi suadetur
364쪽
Dὸ principalitas Universatam praedicationibus. si M. 2 2
elare ; quia praedicatum debet esse ad modum ill as,de quo dicitiir, quia si id, quod dieitur, Se illud ,de quo dieitur, habeant modos signi- seandi oppositos,non poterit vere Mnum diei de alio, sicuti nee unum oppositum de suo odi posito: lid modus partis,& modus totius sunt oppositi: ergo nunquam pars ut pars poterit praedicati sine oppositione de aliquo sumpto per modum totius 1 alias idem citit totum, &pars;vel totum non esset aliud,quam sua pars. En difficultatem in robiistiori eius vi ab M toformatam' ni fallor, unam ex maioribus universae materiae praedieabilium , ut constabit ex duobus alijs argumentis oti infra sormandis.
lutionem tribuamus, notandum, & explicandum est priu , quae ipse Motus supra citatus notat, & instimulet ganter explicat. Adve tendum est ergo, quod concretio , & abstractio non sunt prima, & pura rerum significata ; sed sunt modi, sub quibus res habent sua significata , hoe est, specia 'es suas quidditates significare , & indicere. Quare dum inquiri ismus,qualiter animal, v. g . praedicetur de homine, debet exponi, aliud isse inquiri de illo, quod praedieatur, & aliud de modo, sub quo praedicatur. Animal enim seeundum ilia iud ,quod praedicatur,debet esse a sortiori vivens sentiens,& pars materialis hominis,cum
illud ,quod praedicatur, sit quidditas ,& deinde, nee formaliter perfieiens , nee totaliter subiectum constituens: sed tamen psum an
mal, quod est id, qaod praedieatur, potest intelligἰ, vel sub modo concreti, vel lub molo abstracti:qui modi non sint,ut dixi , esse significatum animalis, seu illius quod praediea.
tor , sed sunt ipsi modi signifieandi illud idem
esse animalis ,utpote viventis sentientis,&e. ita ut illud significatum lineae propriae animalis, nune significetur sub vn modo,utpote con cretionis, & nune sub alio modo, utpote abis
stractionis. Unde licet ipsum significatum sit pars, potest tamen intelligi, & significari per
modum totius r Hasque consormiter Motus vers. Dici liisr ρο rest , resolvit distincte, quod materia , vel Par iπtellecta per moiadam yartis non 8 radicatur de tuo veνὲ intellecta, tamen par modum tot ur potest ver. radicar s.
x Id ipsum exemplisseat ibi Motus, &alibi in qq generis pal im ei latus. Alibi enim exempli Marid in ipsi s. euda inretione disse. rentiae, in qua aliud est quod predi eat,& aliud modus,sub quo praedicat. Differentia enim in
re praedicat quid , eum praedicet realitatem quidditativam essentiae. praedicat tamen quι usub modo qualitatis,sub quo puro,& praecisci modo praedicant alia, quae non prae/.cant quid. Unde recte: exposuit Scotus, differetiam prεdicare gaud,sed non per moduscid , alias non haberet modum generi oppositum : ergo sicuti non contradicit, quod praedicabile quid non praedicet per modum quid, sed per niodia qualιI , nec conti adicet, quod praedicatum pars,non praedicet per modum partis, sed per modum totius: sicque,quod sicuti praedicatum quid potest esse conceptus determinat et significans quidditatem,& etiam partialem,& tameesse aptus ad Id significandam sub modo quid, vel sub modo θ Ira;sic etiam poterit dari coisceptus animalis,prirnis significans ipsus quid-ditatem, & partςm metaphsice materiale mi& tamen es le aptus ad id signifieandum sub
modo eo ncretionis,vel abstracticinis.
i s Ibi vero id exemplifieat Seotos,sicuti
in manuato, di capreato exemplifieat A Uieena. Manuatum enim , dc capitatum di Vestis significant primo, scilicet, manum , dc caput, quaesor mali sis ιτε,& iuxta sinim primum est edistincta significata indicunt, seque non possunt non significare partem,cum non possint iuxta suum speciale esse non signifieare manum,& caputet,in horum enim notitiam ex signifieato veret deveni mus , quae sic 8e vere sunt partes; significant ver6 manum ,& eaput petmodum totius tunde manuatum exponitor per habens manum , capitarum per habens eaput,&e. Ubi directe comprobat Motui quod lic&significetur manus, quae est pars, signiseetur tamen per modum totius .ita ut aliud sit stantia ficatum,& aliud modus significandi quia dum
manuatum exponitur per habens manum, tu
habens non est de significato manuati,sed de modo siqnifieandi, Ne te per modum totius. Suadet ex eo,quod no sit partis habe re mansi sed totius tergo ly habens non est de siqnifi eato manuati, sed de modo significandi Suadetur etiam; quia si ly haberes est e de primo
significato,idem exprimeret manuatum,&capitatum , eum idem sit habens; quod veris reis pugnati ergo quia in his, quae sunt de sieniss-catci , proprietatem ,& disti nctionem in esse partis habet . ad indistinctum habendi modum vnisor mia. Ergo similiter,resolvit Motus. venit exponendum de animali, & rationali. ita vi lieet animal prin 6 significet partem materia Iem , & rationa Ie formalem, possint tamen ex modo significandi ex prini ι,-r habens sensum,α per habens intellectu. His ita rix et Re- Μ
365쪽
16 Resolvendum est genus v .g.& sic convisimile superius,de suo primo intellectu,& inani fieato,importare aliquid ,quod est materia. Ie in 'eciebus: importare tamen illud per m dum totius. Vnde haec propositio , renu3stra indicat totum , in tessistenda est, materiate 8 ermodum totius. Ita literaliter Scotus , tam supra eitatus, quam in cr. 7. Pradicam. videtur
satis manifesta ex dictis;quia si genus v. g. repugnaret praedicari de specie, maxime ex eo, quod ex suo primo significato non dicit totum , & totum est species de qua praedicatur; sed lieet mniis , Sc sic quodlibet aliud praedi-eatum, ex suo primo signifieato non dicat totum, destruit repugnantiam , si moduq Praedi- eandi,& sirnificandi sir tot iustergo Suadetur,& exempΓfieatur minor in divinis predi eati nibus, in quibus admittitur quod Deus generet , sum haereticum sit,quod generet Deitas,ut habetur per Ecclesiam extra de summa triar ι- ate, ct fide carboItea cast. Damnamus apud nostrum sapientissimum Anglicum supra g. r 3. Peadicab. σς. Sed in his prop ,sitioni qmilla alia est differentia quam modi significandi, utpote concretionis, At abstracticinιs, quia in quantum ad primo significatum idem sunt Deus, se Deitastergo similiter, litet quanis tum ad primo significatum idem sint animal, dc animalitas , poterit tamen ex modo signifixandi Una praedicatio destruere repugnantiam , quam ad dici de subiecto inducat alteia
t Ex quibus ad rationes superius in eo-trarium sermatas sacile poteris satisfacere divendo , quod animal , dum praedicatur de homi ne,non solum importat tu,quod primo significat, sed etiam modum signifieandi illud; qui modus, cum sit totius, sufficiet ad verita tem praedicationis,tametsi totius non sit significatum. Et ad illud ,quod praedicari sequitur esse,& animal non est totum, sed aliquid materiale totius, respondetur similiter dieendre, quod id quod praedieat,est id quod seqiliti π eia e , quod libenter admittit Seritus contra exispositionem Boetii lib. Dι vision . sed tamen cum in praedieatione non solum detur id quod praedicat, sed modus sub quo praeditat, deducitur , quod id quod praedicat, & modus sub
quo praedicat, sequuntur non solum esse prae- dieari,seu signasseati, sed& modum essendi, de modum senificandi; quo modo praedicatio verum sensum habet, quia haee praedicatio homo est animat , est sub mmdo istιus, hama est habens ammatitatem x vel si mavis sub alia expresione sic et habens haemanitatem est ἀπι- malitatem habens, ta ut anima I, & homo sint idem in ratione habentis.1 3 obiicit Scotus:non sumit ecineretio,ve aliquod pridieatum vere dicatur de subiee- eotergo improbe resolvimus,quod animal,&se quodvis materiale, ex concretione poterat vere praedicari de subiecto. Probat Scotus a i tecedens; quia tae propositio est salsa , areae est tignum , de tamen datur sub concietione praedicatum, non minus ac animal; quia sirutanimal significat materiam homin 1s In con eret O , sic & lignum significat materiam attae in ecineretinergo non susscit concretio, ut ali- qu d praedicatum vere dicatur de subiecto. Quod sis stetineretum lignum, sicuti a nimia, exponit: nam neuti animal est coneretum reia pectu animalitatis,sie& lignum respectu ligneitatin ergo. rs Respondet Scotus negando antece dens. Ad probationem re pomi et negando λn,ilitudinis paritatem. Signat rationem recte,& compendiose, dieendo, non esse simile in conerem ligni ad arcam & in concreto animalis ad hominem; quia in conereto animalis ad hominem signifkatur materia in concreto, quod est concretum materiati ἔ at autem meone reto ligni ad aream signi Matur lignum in conereto, quod non est eo retum ligni; quia arca est concretum arriseiale, sieque de principali significans aliam sormam distinetam a forma ligni, quae est ligneitas, cum sig- .nifieet artifitialem. Itaque lignum potest eon Merari respectu huius,dc illius ligni, Sc potest consderari resectu huius,& illius arteiam, . g. arcae , menta, &c. Lignum enim primo modo eonsideratum est concretum respectu lignei patis, seu in linea formalit ima ligni,
quo pacto potest de hoe , & de illo ligno prae
dieari: quia se signi Matur materia in concreto , quod inconcretum ipsius materiati. Sin autem lignum ieeundo modo consideretur, tune lignum non poterit praedicari do area, die. quia etsi lignum, quod est in area, sit eo
eretum est tamen concretum in esse suo, nempe respectu ligne iratis, quae est forma natur
iis i seque lignum est concretum habens pro Dbiecto suppositum , de singulare in substa
ita , non autem aream, euius non est cono tum lignum , quia arcae concretum ratione
formae, itia in prine ipaliter signifieat est artita tiale. Sie patiter animal est concretum respe tu ipsius hominis, ita ut vinimal iniconcretoeoneernat ipsum hominem ut suppositum , Qui ex ipso supposito humano,& ex animal itatest animal eoneretumrvnde valet haec praedic tio , homo est animal. Vide annotata in fi 4ar. Vbi distinximus albedinem , ut erga
366쪽
De principalibus Universectum pradicationibus. si II. I
subiecta , 3e ut erga propria ipsius individua, leo supposita. 2o obiicit e. Scotus, duplici difficili motr.edio destruens praedicationem superioris,&inferioris. Primo medici arguit in hune me dumiquando superius praedicatur det inferiori, v g.quando ani mal praedicatur de homine, ut de homine praedieatur animal, quod est idem homini , aut de homine praedicatur animal,
quod est aliud ab eo i sed quoinodolibet praedicetur inducitur eontradictio : ergo. Prob. Secitus min. quia sidct homine praedicatur animal , quod est idem homini , seqtritur , quod idem praediset ut de se ipso. Deinde, si de homine praedicetur animal, quod non est idem, sed aliud ab eo quod est in illo, sequitur,quod animal non ocissit praedicari de homine. te dex, utroque inducitur contradictio,vt faris pater, quia una praedicatio in tantum est vera, quod maneat identiea, de altera in tantum est bus ,
quod maneat repugdans. ergo. cvqdo n. dio arguit Scotus in hunc alium modum: si homo esset animal, tune tota natura animalis esset in hominet aliter enim non esset homo anim cloisi ieeundum quid ; sed ex Aristot. 3 . Phisis.
Λι ex ε 3. totum est,extr. d nil est: ergos homo esset a iii ix. a I, extra hominem nil ellet naturae ani malivae per consequens asinus non erit animal. En duo u edia a Doctore nostro se sormata,in quibus debes notarc ex, inli r horis dissicultatem , pluries a me in mente fi bitam,& numquam a iue, nec ab ali;s altioris
.ingemit solutam. 1 a Adhibuit ipse Seotus solutionem , de re prendet ad pri mu in dicendo, uod praedica- aut d e homine acii mal, quod est indifferent ad ἀdem homini,& ad ali ud ab homine; uerific
te tamen Pro Enimal i,quod est idem homini. .anstat Seotus: animaI praedicatur de hominx, ut in andifferens ad inulta eoci qliodlibet aurorum de illo praedicari parest. Respondusemus dicendu , non tenere illMionem,
uia illa indifferentia est per modum dicatimsetoriis a ad aliquid autem se habens dis. dunctive ad multa, non sequitur aliquod illorum , quia pro quocumque poterat Morificari. Sie in proposito. Vide Scottim in a. in meU. ubi ad rem plura subialiter movet. Reia scindet deinde Scottas ad secundum dicendo, quia definitio totius sic ust inpellistenda: cuius. hil est extiaud est, cui nil deest, nequisitum ad ipsum. Si e naturae Mnimal .s nil deest in homine de natura animalsi; non tamen est praecise illa natura in homine.
De praxi habenda iv ρνεdι eatiane concretii de con reto, abstracti de concreto, st
xim aliquid resolvamus, advertendum est nimis i l , quod aperte deducitur ex Doctore nostro in lib. I. uetaphy. 6.eq. 3. In quodlib. q. s. & istyniversalibus q. r6. Advertendum est igitur, quod ut aliqua formalitas uere positi diei det aliquo tu M. to,requiritur,quod aliquam unitatem,& unionen, habeat cum illo,quia interulectus,adhuc purε intentionaliter, non potet ritaliquid affirmati de alio, si eius cum subiecto non praevideat aliquem nexum. Sed tanaen,visne inpellectus contradictione possit aliquidi olentionaliter applicari subiecto, non requia ritur, Quod nexus illius sit cum subiecto strictior; sar enim est , quod aliqualiter sit ii iubiecto, ut a 'fiematio vere fiat ex consor initate ad illud:ivo afaimatio mira difformis , si so-ret in futuecto intendius, Quam affirmaticit. De his plura exposuimus in lib. i. supra Scotuisqvodιι b. 3. alibi. t 3 Ex quibus venit considerandum,quo/Ianto essent alius dicetur aliquid de aliquo, quanto in suo elis sit unificatum eum illo , ita ut maior acti vitas praedicationum, metiri debeat eum ademptitate habita ab extremis, inrorum maiori essendi puritate intellectis. Sic dum dicitur , ouod album est musicum , vel quod rubeum est dulce, R dest veritas in praedi cationibus, non tamen adest veritas se eleva-ιa,accum dicitur homo est animal , aut a b do est color: quia dum dicitur album est musicum, datur veritas propter solam habitudinem utriusque concreti ad subiectum , euod denost mi natur ab utroque concreto , Ac ab ν troaupccincernitur; nran autem adest veritas propteraestentias,aut quidditates talium concretorum,
ita ut suppositum necessarid debeat utrumquς concernere, quia sic haec praedieatio, rubeum est dulce, seret de per se , siquidem omne su ocisitum rubeum deberet eile necessari4. &quiddilative dulce, quod est salsum , eum subisiectum rubeum possit habere amaritudinem. Hi autem in illa praedicatione, homo est antismal, adest veritas strictior , ut potς de per se, quia quidditas nἰ malis,dc quid di ias hominis,sion constituunt veritatem ex prae ita habitu--ine ad aliquod sontingens subiectu in ; sediconstituunt u ritatem propter ipsi squidditates
367쪽
υ tr iusque eonereti, neeessariό, dc primo per se determicatas, de inclusas in aliquo speciali supposito. Unde eonsimiliter phvlosophando venit inserendum, quod si possibili, sit veritas in Praedicatione qnuditatis abstracte de abstractati idditate,v.g. humanitas est amma litas, tunc abitur elevatior veritas, de unitas inter praedicationis extrema,quam dabatur inter extre- trema concretorum substantiae,& suppositi,ut v. g. quae dabatur inter animal, 3e hominem, Hieendo de homine animal. Nunc enim vigOrosior apparebit veritas, ita, ut sicuti e onere- tum quidditativum praedicans de quidditativo
superabat in intimitate coneretum pure den minativum praedicans de pure denotri nativo,
se , servatis servandis , quidditas abstracta si possibile foret, quod de abstracta praedicaretur superabit quidditatem concretam de conisereta praedicantem. Ratio est , quia ubi purius, de clarius reperiantur tales ellentiae,strictius, & elevatius earum veritas, dc uniformitas apparebunt; sed nulli bi purius , de elarius
apparent quidditates , quam in conceptibus ahi tractivergo nee alicubi verius , 8c uniforismius. Suadetur; quia essentiae, seu quidditates in eonceptibus abstractis intuentur separatae, di denudatae ab omni habitudine ad aliquid, seu ab omni inelusione in aliquo; quomodo sic depurantur, segregantur, atq ue abstrahuntur ab omni, quod non pertinet ad earum Iiquitas , dc formales rationes, quod nudis si-raas,8c purissimas essentias relinquant: unde, sic non valebit aliquid diei de aliquo , quin aliuis unus purus eonceptus essentiae possit diei e alio essentiae puro concepto; quod dissicili- me exereeri potest,eu adhue in realiter iden piatis eatis, v. g. in homine, Ae in animali , adsit distinctus sor malitatum conceptus, esto foris realitates sint omnino depuratae , & sie ab omni suppositi inclusione denudatae; sic enim, ut daretur veritas, debebat formatissima e sentia humanitatis,se esse sol malissima essen. tia animalitatis , qudia formatissima essentia rationalitatis pollet etiam esse formatissima animalitatis ellentia; quod esse falsum probat
a s Sed tamen pro plena praeeedentium
doctrinarum intelligentia , debes praecaverς, quod dum diximus, quod ut unum ahstractum diei possit de a Ito,erat laeeessarium, quod Una nuda,& pura essentia esset omnino alia, ac per consequens uniformes in omni essendi primi tale, perseitate,debet illud intelligi in crea tis ; Sc in creatis , non in omnibus, sed interminis non transcendentibus a quia si adsit transcendentia,ut in ereatis, vel infinitas mutua, aut non mutua in divinis, tune valebit abstractorum praedicatio. Si enim adsit transcendentia ualebit praedicatio , ut valet hi nerentitas est veritas,humanitas estentitas. Valebit etiam, si adsit mutua infinitas in extremistv. g. Deitas est Iustitia dce. Valebit tandem,si
adsit infinitas non mutua t v. g. Deitas est Paternitas , in qua praedicatione non datur infinitas in vir quo exi Cmo, quia Paternitas, se reliquae divinae rςlationes , in conceptibus
formalit simis non sunt infinitae , sicque nee persectae.1 6 Itaque in praedictis debes notare valde, quod tametsi abitractorum fuerint in illis
exercitae praedicationes, inde tamen non debet
inferri, quod praecedens Scotistarum doctrina non sit ver a; quia luperius fecimus examen de
praedicatione abi tractorum lumrne depuratoiarum ,& deinde Ut non habentium infinitatem mutuam, non mutuam, & permisivam, seu transeendentiam. Ratio infertur ex eo, quod habentia infinitatem,vel transcendentiam im npossunt unquam dici stricte,de omnimode abntracta,siquidem cum aliqua eoncernentia, vel per transcendentiam, vel per infinitatem eos iervant quidditates,sicque non omnino puras,& denudatas; nos autem de abstractis in puri
ribus relictis loquebamur supra. Nee ignoro te dicentem , quod sic, erit impossibile , quod aliquid abstractum valeat predicari de abstra to ς quia praedieatio requirit idemptitatem in extremis, & esto aliqua idemptitas adsit , iam non poterit diei abstractum , siquisem non
abstrahit omnimode, prout omnimode abia trahere,est nullatenus eo neernere. Re Ond
bo id eo needendo libentissime ; nec aliunde Motus abstractorum ultimorum negavit pra dicationes. Dixi ultimorum, quia bene potest aliquid esse abstractum tespectu unius conside- . rationis,quod non erit respectu alterius, si reiactu talis adhue eo ornati quod patet in alis
dine, quae est abstractum respectu subiecti. non autem respectu individui; quare de singulari potest adhue praedicari, quia lieet albedo respectu subiecti foret abstractum; non tamethultimat w abstractum; quia si ultimate abstra
tum foret, non posset a mplius P dieari, eum ultimatό abstractum, nil ultra concernere pomssit , seque solum idem de se ipso poterit adhue praedicari.
368쪽
De principalibus Universalium praedicationibus. si III. MI
27 Um in supradictis dimet Iiora
in doctrina Seoti praeveneri iamus,quin circa praesentem ma
teriam plura eon sumamus, nunc dicenda ia-eile resolvemus.
28 Re Ivo r. Universaliter esse veram praedi tionem conereti de conereto,dum ex trema praedicationis aliquod tertium concernant , sive praedicatio sit in substantiis, sive inaeeidentibus. Est communissima , & Deile suaderi potest iuxta praefixas retulas; quia vea liquid vere dieatur de alio, suscit, quod vel
amba extrema sint aliquo modo una interse,
vel aliquo modo una uni tertio ; sed ut sie sine
una, non requiritur strictior omnium unitas: ergo neque ut aliquod ex quibuscumque coneretis possit verε praedieari de alio, plus vltra
requiretur, ac per consequens poterit esse vera praedicatio concreti de conereto,dum extrema aedi eationis aliqumd tertium concernant. otandum tamen est,quod dum dieitur, non posse praedicationem esse veram, Quin concreta dieant habitudinem ad aliquod tertium,d hetesse tertium tale , quod non sit commune de superius utrique extremo, sed debet esse sin gulare , v. g. in hae praedicatione , actum est dulce,quae est vera, quia album,& dulce eoadunantur in subiecto partieulari , utpote in Iacte. Qua propter,si tertium sit eommune, esuperius ad extrema,talsificabitur praedieatio,v.g. leo est homo, in qua praedicatione extrema habent pro tertio animal, qliod est comis
mune ,& superius ad ipsa. Similiter haee praedicatio Papo ν est Filias non valet,ets eoaluia nentur In essentia divina, quia est tertium sub maiori eonsderatione commune. Ratio estι quia tertium debet esse medium uniendi illa,
ruae nisi in illo, manerent divisa; que tertium
ebet habere vim eontractivam illorum; quais
re si tertIum sit ita commune,& superitis,quod possit praeseindi ab illis, potius requiret vimeontra revam sui cluam possit exquiri ab ipso viseontractiva vliorum. Vide dicta in a. ast Resolvo a. Vni υersaliter esse salsam praedieationem abstracti de eo ne reto quo
abstrahit, e e eontra. Etiam est communis,&salis elare dedueitur ex annotatis. Suadetur
tamen quoad primum; quia praedieatione ponitur unum in alio; sed abstractione ponitur tale unum in se et ergo repugnat poni in praedi.
ratione abstractum.Comprobatur ex eo,quod exerestium intentionale non possit signare aliud ab eo,quod in rebus exerceturi sed si abs tractum diceretur de concreto, seret in intentione aliud ὲ re r ergo. Maior est certa apud
omnes eum sundamento ratiocinantes. Minor
suadetur;quia res In rei veritate est abstracta subi dicto i sed intellectus eam non abstrahit praedieatione de illo,quia non posset dari Mae- dieatio,si etiam praedicando abstra reti eryci . Suadetur aliter ex eo , quod intellectus nocpossit assirmare quod non si abstracta i sed
formam intentionaliter uniendo subiecto , id affirmat: ergo. Potest etiam suaderi minor ex eo quod si non foret abstracta, non posset talis forma intensius affirmari: ergo dum eam sieabstractam affirmat,ae assirmaret si eo nereia quod sit abstracta assirmat. Confirmantve Omnia a paritate cuiusvis alterius abstra. hentis: impossibile enim est,quod adhue agens infinitae vis exercit, re possit ponere In se hiee-
tophusico formam , quam abstraxit ab illo, ita ut sit posita eam relinquendo seiunctam,&abstracta mi ergo non minus impossibile erit respectu agentis intellectivi, posse ponere in subiecto intentionaliter formam,quam ab illo intentionaliter abstraxit. Simi Iibus mediis istEst id suaderi in praedicatione conereti de abstracto. 3o Dixi notanter in resolutione , nee posse aliqnod concretum praedieari de suo
abstracto i quia quod de alieno abstracto p nia sit praedieari, non sic dissicile existimatur. Ra tio a priori disparitatem indueens , potest deis sumi ex eo,quod dum dicitur aliqua formalitas abstracta ab aliquo,direct 't vltimatε intellistitur iam ab illo seiuncta, seque respdictu
illiu ,,eum sit idem terminus abstractioni , non prirest extremum oppositum sine eontradictione componi , v. g. idem respectu elassem esse abstractum , Ze non esse abstras' im , sed e n- cretum ; at autem licet aliquid sit abstractum respectu alicuiu termini, poterit respectu alterius se non intelligit quia resip ctu alterius non dicitur, Guod talis formalitas abstrahereiatur, utpote telpectu extranei,& quousque non
dieatur, quod aliquid fuit abstractum , seu quod abstrahit ab isto, abstractio usque tune,
non poterit esse ineonveniens, Mi d eatur de ipso. Unde inseres, poste diei, quod licet concreta de suis abstractis non potant vere dici, v.g. humanitas est humana, sin autem de alienis, v. g.humanitas est divinarata, sanctificata, assumpta, bona, Acc. Et rario huius resoluti O-nis firmatur indoctrina exposita super us, videlicet , quod tunc non manent abstracta res.
369쪽
pectu illorum pldhatorum: seque licet sanerum v. g.predicetur de humanitate, que est ab
Iractum respectu suppositi; at non potest diei, quod sianctum praedieetur de abstacto,quia humanitas respectu sancti non est abstracia. Sie Iieet color praedieetur de albedine , quae est abstractum respectu subiecti; non autem reia pectu praedi eati quidditativit unde color praeis dicans de albedine,non praedicat de abstracto, Itaque sanctum v g. potest diei de humanitate abstracta a supposito suo, quia sanctum non conveniebat humanitati a supposito , eum bu-iusmodι accidentia non sint suppositorum , sicuti nee vllae actiones; quare huiusmodi ace deria poterunt petere humanitati sine illo, siquidem non intelligeut abstrahere ab illis abstrahens a supposito. Stephylotopha depi Iibus alijs eoneretis, de abstractis.. 32 Resolvo 3. praedicationem abstracti de abstracto in praedicatis, nee habentibus m
Iuam, nee non mutuam,nec permissiuam insi-nitatem , esse etiam universaliter salsam. Ita Motus ιn I. d. s. q. s.ct d. s. q. 4. nec nou in suis Vnivem. qua'. i6. Scotum sequuntur eius celebri ores expositores , inter quos prae clarissimus Antonius Andreas, ct Franciscus
de Mayronis ctor illuminatus,quos citat ,α sequitur fitilissimus,& eruditissimus Scotista Joannes Anglicus in expossitione I 3,Pradicabi. Est facta resolutio eotra nostrum Ocham,Nominalium Hi ipem,apud Angli
cum citatum hine,de etiam contra Rachomum
Doctorem Resolutum apud M. Dionys. mas.
Co lib. 3. quast. 6. art. 3 .Suadetur ratione Sc
ti nostra resolutio si de humanitate abstracta, β seeundum se, posset peo dicari animalitas, etiam posset animalitas praedicari de rationa litate; sed haee praedicatici,rationalitas est aniam a Ilias,non est vera:ergo. Suadeo prim6 mi-Corem ex Scoto;quia iuxta dicta superius omnis pCedicatio vera est in abstracto vera per se primo modo, ut eollieitur ex Aristol. 7. Me- aphy. contex. 43 . Sed hodie non est per se se, rationalitas est anima Iitas, quia non praedica tur per se de differentia ex Aristol. 6. TNic. apud Seotum supra in Isi ergo qu a non habet veritatem praedicationis in ab
tracto. Suadetur nune maior ex Scoto sor
mando in tertia figura hune syllogismum humanitas est animali rasi sed etiam secundum
se humanitas est rationalitast ergo & rati nalitas est animalitas. Exponit Scotus veri-
atem formali discursus; quia si humanitas se
secundum se animalitas, etiam pari ration humanitas erit rationalitas; nam aeque per septaedieatue ratio uale de homine , ac animi. Deinde, quod ex his duobus sequatur In tertia figura , quod rationalitas sit animalitas, suadetur ex eo, quod in conceptibus abstracti, non fiat affirmatio propter habitudinem ad aliquod idem;alias non forent abstracte quid iaditates: unde dum in abstracto affirmatur aliquid de aliquo, solum sunt extrema asia inationis purae essentiae, Ita ut una pura essentia dieatur de altera pura essentia; ex quo recte inia
stet Seotus, quod si humanitas secadum suam
puram ei lentiam sit animalitas, quod etiam rationalitas, quae secundum sitam pur in es sentiam est pura eslentia humanuatas, debebit esse animalitas. Neque hoe eget maiori eor- roboratione, quia est mihi evidentissimum, praelatam illationem illaturam υim cuicumque persecte capi ςnti,qualiter quidditates significatae per conceptus abstractos depurentur,& abstrahantur ab omni illo , quod non pertineat ad puras earum rationes formales, ac
nudas e nitas; praeelsa enim est se animalitas a modo totius,& a modo habitudinis ad Me, sienti de praeeila est humanitas a modo conti nendi,& vinculandi in tertio. 33 Prob. aliter resolutio , & doctrio Scoti confirmatur. Si animalitas pollet praedi eari de humanitate , esset praeeipue, quia an
mal , seu genus praedieatur in qvid de specie;
sed hoc non prodest satis r ergo. Prob. min. quia non minus species praedicatur in deindividuis, quam genus praedicetur m qissa de specie; sed licet speetes praedieetur in qu d da indiυiduis , id non prodest satis, ut quidditas speciei possit ut abstracta praedicari de india viduist ergo Meet genus praedicet in quid de speete,non proderit satis,ut quiddita Veneris possit prout abstracta praedieari de specie.
Maior etiam est eommunis. Minor non mi
nus eommunis videtur a quia licet natura re quirat abstractionem , ut praedicetur In tamen quia ut abstracta sit expeditἡ praediola ris; sed quia erat a parte rei male,re in expedite conereta; quare abstrahitur,ut possit per vl- Leriorem eoncernentiam in concietione , Maspectu ad inferiora meliorarI. Hoe faeiune vulnera practicantes , quia ea denuo instingunt,υt aptiora reddantur ad curationem: Ectamen, non quia infringendo curent, eum adhue infractum vulnus euratione indigeae. Sie pariter requiritur , quod natura praesei datur', ut seissa melius eomparetus o comparata uniatur.Deinde eadem minor exponitue
ipso exemplari;quia non potest dici,quod treitas sit humanitast ergo neque quod humanitas sit animalita Prob. antecedens; qaia si Petreitas posset esse humanitas , sequeretur,
370쪽
De principalibus Universalium praedicationibus. si III.
nuod singularitas seeundum purum conce tum singularitatis postet plusquam numer differre ab omnibus aliis singularitatibus. Deinde sequeretur , quod natura humana
nunquam pollet abstrahi a singularitatibus, siquidem hine adhuc abi racta est in illi, : & siequam plurima,quae reliqui in ost. r. lib. 3.
vers. ergo. Dlcri,disparem este rationem,
quia animalitas nunquam poterit ita abit rabi ab humanitate , quod eius quidditas in ea non per inaneat; secus autem est de humanitate,cum absque Petro sal υa fiat hominis essentialitas. 3 Sed eontra ex semper valida ratione Seoiat quia ex eo an malitas potest quam iuvis ab tracta praedicari de humanitate , quia animal quiddilative convenit homini,sicque haec prae- dieatio,homo est animal ,est de per se; sed non minus est de per se haec praeditatio, Petrus est
homo: ergo. Prob. quia non minus intrinsece
eonvenit Petro hahere quidditatem hominis, quam competat homini habere quidditatem
alii mali : Deinde non minus quid ditas animalis potest in suo esse salo ari absque homine, quam quidditas hominis absque Petro r quod omne patet, primum in Leo te, qui est animal; secundum in Paulo, qui est homo r ergo si vaAlet,quo i humanitas sit animal itas,quia υalet, homo est per se animal; valebit etiam , quod Petreitas sit humanitas, cum valeat, quod Petrus sit per se homo.
3s Prob. 3. resolutio , & iterum dictaeonfirmantur exeo,quod dum animal in eo nisereto pretieatur de homine,adhue extet Logi eis eximia difficultas in eompositione praediis eati eum subiecto; quia praedieatum est pars, & subiectum est totum, & praedieatum saltim in modo debet in praedicando expedire aequa- Iitatem habitionis: quae difficultas evi neitur ex eo, quia animal, etsi in realitate sibiecti sit pars, sttamen in serie praedicabilis habet ex
eo retione modum totius: unde ὀ prudenter id examinantibus , haec praelieatio, homo est an innat, vertitur in hune sensum, nempe,habens, ima nitatem est idem habens animalitatem, sieque sunt idem sub habentis modorerm dum animal si in re pars. & deinde ex desectu eo eretionis non possit s besse modo totius , erit impereeptibilis modus, iuxra quem animal in abstracto possit sub ferie praedicationis ei rea
mari tatem expediri. Omnia enim cuiusvis praedicationis extrema,certi , & determinatas modi commensuranti ir at praedicationem;
ita ut si si perent vel deficiant in modis, falsisseetur praedicat io: sie extrema , quae sub modo
Me identali sunt in praedicaticine Vera , erunt
sil la,si sub essenti aliori modo colloeentur; Sce eontra erunt salsa sub modo aceidentali,que sub modo quidditativo sunt vera,vt patet dii eurrendo per singula: ergo si conceptus significans animalitatem, veram construat praedi cationem cum conceptu significante humanitata tem sub modo concretionis,dum eadem st-n cata lub modo elevatiora iri nantur, dei, bunt elle talia. Et hoc est conforme iuxta pra-xim essentiarum, quae sunt in variabiles, & in
υeritate permanentes I ergo & veritas earum
debet elle invariabilis; sicque, quae vera sunt in sensu reali , non poterunt esse talia in sensu formali; neque quae in sensu sor mali, poterunt in sensu identico; neque quae in sensii eoncre livo,poterunt in abstracto, est 6 utriusque e
tremi significata, eadem remaneant.
3 6 Dirent aliqui , ad prine ipalem rati
nem argumenti respondentes , quod animalitas dum praedicatur de humanitate,non praedi-eatur ut totum, sed tamen , neque praedicatorvi pars , sed praedicatur ut 'irum significatum anima Iis, utpote, vi Uens sentiens de humanitate,sicque polle anima litate pridieari de humanitate , quin detur falsitas ex oppositione modorum In extremis praedicationis. Sed contra; quia ex eo apud ipsos praedicatur animalitas de humanitate, quia nunquam potest dari ab tractio in eo statu , in quo humanitas non includat animalitatem; sed neque se potest dari
status, in quo humanitas vltra animalitatem ineludat aliam forma litarem, nempe rationa litatem I ergo nec unquam poterit clari status,
in quo humanitas non debeat percipi ut totum ineludens,& sic animat,ias pars inclusia. 37 Dicent alij, quod animal nunquam potest ita eonsiderari abstractum ab humani istare,quod misit conside rara absque idem itate reali cum it la; quare dum dicunt, quod animalitas est vere praedicabilis de humanitate Scsie quod libet abstractu mi superi us de suo inseriori , debet veritas praedieationis intelligi in sensu reali, non autem in sensu sormali, quia in sensu forma Ii erunt faIla,que in sensu reati poterunt esse vera. sed e tra : quia etiam in realiter idempti fieatis potest dari abstractio, imo omnis persecta abstractio perit relinquere inexistentiam realis idemptitatis: alias di Dficile construerent universalitatem in naturis, utpote , realiter cum inferioributi demptissea tis:ergo. Deinde,quia si animal , ut eo ne retum dicebat realem idemptitatem , &eam similiter,ut abstractum eonservat,difficili πό salva ἀhunt, quod animal non maneat ei nerem: seis nent ergo distinctione inter animal concret si,& abstractu, dum animal nil eoeernat nisi per idemptitate reale,& ab hae nunqua abstrahat.