장음표시 사용
461쪽
intelligatur ; quia quod unum sit medium, dem Ουens a priori, 8c aliud , posteriori νnore impedit, ut utrumque sit medium; sed solum expedit,quod unum sit medium a priori, & aposteriori aliud: ergo dum tam signum sotia
male eu eausa,valeat esse instrumentum reti pectu effectus, de effectus id esse valeat respeeis tu caulae, ita ut primo cognito cognoseatus secundum , de secundo cognito cognoscatur Primum,non i mpediet,ut utrumque sit instruis
mentum,etsi a priori unum, dum a posteriori aliud. Sie etiam datur differentia inter signa,& motiva sor malia, utpote, quod sint ad inavieem media , etsi unum a priori, de aliud aposteriori; v. g. risibile est medium a posteriori ad inducendum rationale ,& e contra rationale est medium . priori; sed id titi obtitat, ut virumque sit motivum formala intelis lactust ergo me aliquid obstabit, ut idem diis eatur de instrumentis ad invieem, etsi die
rur a priori de uno, & a posteriori de altero.
GIMUS in praecedentibus de significato nominum laeundum se ,ile te cunis dum simplieem signifieationem rerum, M. te ilicet
res,vel passiones tignifica rentur , abstrahendo ab absoluta eopulatione eum suppositis : nune αrgo inquirimus de significato nominum prout ad supposita, de unionem ad ipsa eomparato; vitelicet, quo pacto in enuntianda terminum signiscatum de subiecto , debeat intelli et enuntiationis formatio, ut Uerae,vel falsae quamplurimae propositiones dignoscantur.
De veritatis enuntiativa est stemia.
4 Tsi ab hae quaest. praesentem C. dist. nos incepturos suisse via
nunt, voeumque sgnificato, praeeipua punctaveritatis enuntiativae dependeant , ideneonis si, i , plures Semi speciales doctrinas prae i. dete decrevimus, ut illis expositis, eirea lioenon parum tenebrosum quaesitum , aliquam habere lucem possemus. 3 Quod igitur hine examinare intendiamus est, in quo cQnsistat propria, de spretatis enuntiationis veritas. Diximus enuntiationia ιιritas,in i niel ligatur,quod de ver ita te traiaeendentali non alloquamur; sed lolummo dri de veritate sormali, utpote de illa, quae datur in significatione ipsorum actuum intentionalium, prout ex mentis determi natioiane tendunt ad ipsas res in se Intrinseee veras, eas intelligibilιter attingendo rex quo resuIAtat inde in actibus euattingmtijs,quod veri, vel salsi dieantur intentionaliter,& formaliviter, eum sie non sint veri, vel salsi ex his, quae iis se intrinsece habent,vel non habent: sed sint ver i ex his,quae habe ntur,vel non habentur ab alijstvnde talis veritas ex eo dieitu renuntia tionis, quia actus non sunt sor maliter, Se in rentionaliter veri in essendo,sed in enuntia do; non enim sic sunt veri ea eo,quod sunt iase,sed ex eo,quod esse in a Iiis enuntiant;qua propter talis veritas dieitur veritas signifiea tionis, intenti nis, ae representabilitatis; alum siquidam si fieando , & cognoseenda poterat aliquid este rerum ab illo, quod non est ipsum,sed i ing est alivd ab ipso: transee nia dentaliter enim , & intrinsece nullum ens est verum,nis ab eo, quod in ipso est intrinseeε unum et quod derivatur ex eo, quod nullum possit esse aliud ab illo,quod est ipsum,sin autem possit representare, quod sit aliud ab ipso. Ideo igitur veritas sor malis est veritas eneorrespondentia ad aliud, quod signat, intelligit,intentionali rat , dcc. 8c ut unico verbo dieam, is de hae Meritate est philosophandum in enuntiatione, Muti de unitate uniust salisuit philosophatum in nomine, utpote de ilia iis, de quibus fuit dictum, quod non inellando, sed in significando universalia respici ea
6 His ita, praecipua quaest. difficultas statio examine veritatis praedictae eonsistentiarsi a quod orij sunt exponendi modi. Aliquiexi ia
462쪽
existimant, veritatem formalem, seu representationis stare in consormitate cum intel- lactu divino, ita ut tunc sit cognitio nostra formaliter vera,quando diiudicet de re,sieuti intellectus di. inus; quia consermitas nostrae voluntatig eum divina est eius bonitas i ergo& erinformitas nostrae cognitionis cum divina erit eius veritas. Alii existimant, verita. tem enuntiativam non stare universaliter inordine ad aliud,quod sit res,cum reneant , eritatem enuntiationum prolatarum stare in eonformitate ad mentem; veridicus enim dicitur, qui mentis suae eonceptum sine fictione explicat. Ali i dicunt, nil debere i n hoe immorari, sed firmiter resolvendum, uod ad veritatem euilis vis enuntiationis sufficiat illud esse , quod ipsa signifkat. Alii vero firmiter stabiliunt, quod veritas enuntiationis stet in
consormitate cum re , quam enuntiat; sed inhoe υerci dicendi modo ,magna viget eontroversia: videlicet, an veritas enuntiationi stet forma liter in conformitate conceptus obiecisti vi , & representati cum conceptu physico,
reique statu,quem habet extra intellectum; an vero stet in eonformitate cognitionis, seu acis tu formalis eum re cognita,& representata,
s Vt ergo capiatur disseultas ex his vitimis dieendi modis, debet notari, quod tenentes υeritatem formalem cognitionis stare in consormitate obiecti intentionaliter existentis eum se ipso , ut existente a parte rei, asse runt , quod a ct is intelligendi non assimilatur obiecto externo in essendo, ut de se patet, sed nee in representando; quia eum ipse sit quaedam actio physita,non representat obiecistum externum , sed representare convenit ideae, seu idolo, de verbo formato ab actu intelligendi quia hoe solum intentionaliter est ipsum obiectum: unde inserunt, quod veritas solum consistit in conformitate talis verbi eum obiecto externo; ita ut veritas primari O,&de per se solum sit in eonceptu obiectivo,& representato , est6 iste sit conformis cumre , quae existit extra animam , eiusque esse phusico. Tenentes vero aliam partem , asse runt,quod veritas nostrae cognitionis prim rio, & de per se consistit non in consormitate eonceptus obiectivi,& representati cum ph vis seo , de externo ; sed in conformitate ipsius ecia nitioni et eum re sibi obiecta. Pro prima opinione sunt Durandus in I. d st. 19. q. s.
I. ubi etiali lcralem adducit suum Doctorem Resol. Pro altera extat D. ThOm. Caietan. Ferrarie. a id. SOncin. Alberi. Mag. Suarea, di plures alii, quos citat,& sequitur Lynceus Iesu ita lib. Io trac. . c. z. Circa quos dicendi modos existimo, non esse parum de nomine, vel de aequivocor ut ergo eos veritate restringam, Scotum consula, cuius menti praestabo fidem, de ex pluribus ipsus resolutionibus veritatem formalis veritatis inserendam,eel Inquam.
cognitionis non stare incon informitare eius eum intellecta divino. Est expresse Moti in Iocis infra citandi. Suadetur I.quia veritas nostrae cognitionis est ab eo,quod res est ex Philosopho e. de substant. st is postpria. e. de priori. sed si
cognitio soret vera ex consormitate cum intellectu divino,non foret veta ab eo, quod res
est,ised ab eo,in quo res est, seu ab eo , a quores cognoscitur:ergo. Seeundo i quia veritas debet a priori stare in eonformitate illius, . quo ulti σε,& essentialius quiescit actus ve- runsed facta resolutione per locum intrins eum,intellectus divinus non eli ultima quies actus vere tendentis;ergo. Prob. min. quia si non repugnaret, quod intellectus divinus cognosceret rem aliter ae est i n se,adhue tenis dentia nostrae e gnitionis haberet terminum, in quo vere posset quiescere, ita ut rei coninsormis, nunquam posset verior esse: ergo. Ex ponitur veritas suppositionis; quia si cognos. ei mus de facto,& per loeum veritati extrinis Deum , quod nostra eognitio sit vera , quia divinae conformis,dedueitur ex eo, quod in. telligamus , disina cognitionem cognoscererem ut est: ergo cognoscere debemus, quod
esse rei est priori , & per Ioeum veritati i n-trinsecum, ultimum quiescens , in quod veri tas resolvitur.Tertio;quia eirca id enuntiatio debet esse vera , circa quod esse, vel non esse enuntiat; sed nullus enuntiatis Me, vel iIlud esse, attingit, significat, aut representat dividinam cognitionemrergo. Quarto; quia non est insallibi liter versi, quod entia rationis sint in
intellectu divino; sed est infallibile,quod possum vere tendere circa ens rationis, habens esse In meotergo Quinto; quia voluntatis aeistus non sunt ab intrinseeo recti ex consor miritate ad voluntatem divinam,sed ad transcenis
463쪽
dentaliter bonum: ergo nee actus intellectus erunt intrinsece veri, nisi ex conmrmitate ad transtendentaliter verum. Unde ad illud, quod eosormitas noli rae voluntatis eum diis vina est eius bonitas, dicitur ita esse,si de bonitate morali intelligi queant. Tandem erinis firmando seeundum; quia is actus est verus,
v. g. si eIιcerem actum ret conformem , etsi non conformem mentι dι vina, verum actum elicerem; iste vero esset fallu rsi ei ιcerem aelum confoνmem men ι d/υι na,ct non re ,veriam anum elicerem. Sic Scotus an .Prιor. 3. eOt format heritatem eorum , quae non
sunt, sed essent,imό& impossibilium; nullum enim est ens, quod ab aliqua regula non meistiatur.
7 Resolvo 2. opinionem tenentem, veritatem enuntiationis stare in erus crinis mirate ad n.entem, esse universaliter fallam. Ita propensius Motus tam in t . Perδherm. 3 . quam in 1 Prιor q. 3. Prob. in priomis,omnibus illis,quibus supra in dist. 3 . q. 2& alibi iuxta Seoti problema propugnavimus,quod nomina,non actus,& species me iis, sed res signifieabant. seeundo ex e ,quod
verior propositio posset esse falsa , v.e. siquis
existimaret firmiter Ut Arrius , quod Verbum non erat Deus,& diceret Verbum non est Deus,haee Propositio seret vera,quia mentalieonceptui eonformist ergo. T um etiam:quia adhue veritas fidei nostrae non scitum salvatue penes nudam contarmitatem ad mentem divinam,utpote prout fallere non potest; sed reis quirit ulterius, quod nee possit salii , hoe est, quod rem ut est in se pereipiat tergo multbpotius ad veritatem nostrae cogi itionis rea quiretur,quod non latum ad mentis conceptum, sed ad obiecti realitatem vertatur. Ita. que satis elarum videtur , quod aliud sit ora, tionem esse veram,ae aliud ,esse υeracem; vera enim semper esse debet a re, sicuti verax 1 mentetunde insertur,quod veraeitas sit asseeistio separabilis a uet nate, Ac ε contra;quia poterit aliqua propositio esse vera absque veram citate , sieuti & esse rerax absque vertis
8 Resolvo 3.opinionem tenentem,enuntiationem esse veram ex consormitate ad rem,quae est eius terminus, esse universaliter vera Est Moti expressa ,de usque adhuc inserintur ex resolutione secunda , Sc sine alia resitrictione eommuniter amplectitur. Suadetur breviter; quia sive veritas stet formaliter incognitione ,sive n esse obiectivo rei,debet di cere eon tirmitatem, vi cognitio, vel esse
obiectivum sit sor maliter , seu intentionaliter verum; sed neutrum potest dIeere eonscirmitatem ad aliud , quin tale aliud sit cibi ectum,
vel cognitionem , vel esse obiectivum terni ianansrergo. Maior videtur certa quia abIataeonisemitate a cognitione,sive ab esse obieetivo, nil ultra manet , quod verum transtendentaliter non sit , cum iam non sit verum exeo,quod representandra consor mat,sed ex eo, qutid essendo habet 'ergo eonformitas eum
alio est veritati A lar malis requisitum. Minor etiam deducitur ; quia eognitio est6eonsideretur ex eonformitate ad aliud vera , nullum aliud potest habere aptius, eum quo consoriametur,quam illud , ad cuius normam & eonis formitatem fuit producta , de expressa ; sed nullum aptius quam eius obiectum, ad quod tendit .potest ad id signari: eego. Idem est diiscendum de esse obiectivo , seu representato, prout obiecto externo consor me. Sed diffiscultas stat, in signando, quale sit illud esse obiecti ,ex cuius consormitate vera, vel falsa dieitur enuntiatio; cuius resolutionem , ali is Moti praeve mam. ς Resolvo 4. quod ad veritatem propo-ctionis eathegoricae non re iii ritur,nee iustaeit illud esse,quod ipsa significat. Haee resolutio est literatis apud Scotum in I. Prior. q. 3. Spadetur ex ipso quoad primum: quia his propositio, v.g. nulla chiὲDera est hvreoee vus est Pera,Ac tamen non est illud quod ipsa signifieat: ergo Suadetur quoad seeundum ,ου
pote quod non sufficiat;quia ista propositio, Aristoteles fuit homo ,est uera,& tamen non est illud, quod ipsa significat, eum Aristoti non sit:ergo ad veritatem propositionis non requiritur, nee suilleit illud esse, quod ipsa senifieat. to Resolvo s. quod ad veritatem propositionis non sufficit, quod ita sit,qualiter ipsa signifieat. Ita literaliter Scotus , id proisbans in propositionibus de praet erito, de futuisaeo , dc de possibili, necnon de aliquibus propositionibus necessariis, quae omnes sunt Uerae, de tamen non est ita , qualiter istae omnes
significant. Sed ut intenta resolutio Moti nulli perseeu philosophanti opponatur , est ex pra-nenda cum regulis ab ipso Seoto adductis. Regulat primo , quod ad veritatem propositionis cathegoricae affirmativet, & de praesenti, necnon de inesse, requiritur , & sufficit, ita esse,qualiter ipsa signifieat elle 'υ. g.ad veri istem istius propositionis, homo currit , susscit ita esse , qualiter ipsa significat esse. Regulat 2.quod ad Ueritatem propositionis affirmativae de prasterito,iusscit ita suisse,qualiter ipsa signifieat suisse;ubi nunc nos pes, quod non
464쪽
de bet Ira es qualiter Ipsa signifieat,quia ita
es ,dicit actu essendi,& quod est,non examiabitur ab illo , quod significat sutile. unde , ait scotus, non reqvritiir ita esse , qualiter ipsa sit nisiecit: sed qualiter ipsa significat, requitiis tur ita Drge.Si militer regulat 3.quod ad veritatem propnsitionis at firmativae de futuro, non requiritur ita esse, sed ita foret , qualite eipsa signifieat;v. g. ad veritatem istius , Anteis chrastus curret,non requiritur ita esse,sed lus ficit,quod ille eurret . qualiter ipsa signifieat fore. Sie regulat 4. dicendo de possibili propositione,quod ex eo est vera,quia potest esse, qualiter ipsa significat posse esse, U.g. alι quadpotest e se, quod nunquam erιt,ad cuius vertistatem non requiritur ita elle,nec ita lare,nee
ita fuisse, sed sufficit, posse es le qualiter ipsa
significat. Si e tandem regulat s . quod ad veristatem propositionis de neceilatio, si sit de praesenti, requiritiae sie elle de necessitate, qualiter ipsa siqnificat neeelle esse; & si sit deprVterito, requiritur, se de necessitate suisse; 3e sie de ali is . It Notat deinde Scotus,quod, cum c ui libet propositioni affirmativae contrad tuna nestativa. adem erit causa veritaris alti malivae , 5e falsitatis propositionis negativae, Vipore contradictoriae , Unde ad veritatem
propositionis neuativae de praesenti , de de inis esse,suffieit non ita elle,qualiter per affirma riυam sibi eontradictoriam signiscatur elle;&sie est similiter ii hilosophandum circa verita tem propositicinis affirmativae , vel negativae de praeterito, sive de futurci dec. Patet igitur inquit Scotus Unde aliqua propositio eth as.
firmativa, se unde negat ii a ; & unde propositio hahet eausam veritati ,& sallitatis. His ita expositis,& resolutis, resolvendum venit vltimo,quodnam sit illud ,ex cuius conformita te vel dissormitate oratio sit dicenda vera, vel salsa. 2 Circa hoe Sentus tam si pra, quam in . . I . Peraberm. iuxta propensiorem mentis
intestigentiam resolvit quod veritas, Zc falsitas non sunt in signo nisi per signatum.verita enim sieni est eonformitas eius eum signato, εe salsitas difformitas compositio et g cierum,ut sunt signa rerum, non est iudiean da vera , vel salsa nisi a signatis et omnia ergo veritas euiuscumque propositionis,reserenda est ad res quia illae sunt ultimo signifieatae , de non sunt signa aliquorum aliorum. Hm Seotus, iis probans ex eo,quod haec pro positio leti pia, homo est animal , non dieitue falsa , lieet hete vox homo , non sit tae vox animal,& hoe,ex eo, quod tametsi I iterae sidiniscent voces, non tamen ut sunt aliquid in se, se i ut sunt signa aliorum,& ita in omniis bus his semper op rtet recurrere ad ultimum signifieatum .Per noc patet, inquit ipse quod veritas non est iudicanda, nisi penes vltima significata , quae sunt res. Ex quibus insero,
quod si Authotes tenentes, quod veritas ora tionis stat in eonformitate actus cognoscentis eum re sibi obiecta, pro re obiecta intelligantelle eognitum obiecti, seu ipsum intentionaliter exiliere,non videtur vera dicere,quia esse illud obiectivum non videtur vltimum esse rei. Prob. unica ratione , essicaei tamen; quia otest dari aliqua propositio eonsormiter se abens ad obiectum intentionaliter existens, de tamen esse salsar ergo. Prob.anteced. in hoc actu, Petναι currit , ubi etsi Petrus non eurrat,tamen esse obiectivum Petri currentis daturὲ quia cursus est cognitioni obiectus, & sieest eonformis cognitioni cursum repre lenis tanti, e s foret verusi ergo. Id ipsum suasit Motus dices,quod esse rei ut intellectum, semia per manet; sed esse rei, ut extra esse intellectueonsideratum, potest variarit ergo oratici coinformis ad esse intellectum , seu obiectivum, pollit inefalsa , eum in suo ultimo esse posse aliter esse. Vide dicta in d/st. 1. quas . 2.r 3 Resolvo igitur ,veritatem formalem, seu enuntiationis sistere in relatione signi ad rem in se,seu ad ultimum, quod signatum est; ita υῖ tune debeat quaevis enuntiatio diei vera,quando in re sit id, quod enuntiatio signia fieat;& έ eontra,tune debebit diei salis,quando aliud sit in re ab illo,quod est in signo, sea in annuntio. Ita literaliter Motus ubi supra. Prob. in primis, quod sit relatio; quia verum sor male est ab eo , quod non est in se,iuxta Philosophi phrasi mr ergo est formale verum in ordine ad id, quod est in alio; sed hie ordo est absque rei pectu i m pereeptibilis:ergci. Pre b. deinde potest ex his , quae diximus in res Iutione 3. Quo sit relatio signi, suadetur;quia
verum formale non est verum in essendor eringo est solum verum insignificando, quod est
verum in essendo. Tum etiam ι quia verum formale,solum est verum attingendosiuod in se est tale; sed nee voces, nee actus mentis posis sunt attingere res,vi sunt in se seeundum suasentitatesἰ quia nee vocalis, nec vitaIis entitas potest Petrum eurrentem attingere, ut de se patrarergo solum res attingent, quia eas sidinisseant, & representant. Enuntiario itaque
est signum formale obiecti , sicque erit vera,si si signum insallibile; & ό eontro esse salsam, nil aliud erit, quam esse signum talens ι sieuti
465쪽
ex eo quod Allar,vel non, ignum instrumentale dicitur verum,uel fallum. Dixi etiam in re solinione ,rii rem in sinu ad ultimum signatum , ita ut pro vitimo signato intelligamus id,quod ulterius iam non est signum: quo pacto illa Propositio,que tantum habeat esse obiective in intellectu,
poterit esse terminus Verae enunt1ationis , v. g. chi mera non est hymocervus; quia licet non
sit absolute res , quae significatur, sufficit tamen , quod sit ultimum significatum , ex qua
ratione ultimi, aequi valet ad veritatem enuniatiationis omnibus illis rebus, extra animam enuntiationes formales Merificantibus. Ratio est: quia firmitas veri raris, ex conformitate
insallibili alterius delumpta , debet tendere usque ad illud , in quod ultimo retalo, turialias semper posset manere dubius intellectus
de his,quae e nuntiat, ut saepe ina net dubius de re non eognita in se , eis in motivo obiecto
cognoscaturi dubitat enim, an sit in se, sieuti
in motivo : ergo sicuti veritas quiescit in re, prout in se, quia est ultimus finis motus vetiis diei A primum prinei pium veri intrinseei,&transcendentalis ; sic dum aliqua enuntiatio tendat ad res, quae in se non sunt extra Intel Iectam,dum tamen intra illum habeant vitiis
mum esse significatum, poterunt si militer esse
mensura plurium formalium enu lationum.
Haec nota propter dicta in q. t. di sorte di cenda in art. sequenti,videlicet,pro aliquibus propositionibus , quarum extrema , eis ter in mini reales snt ex se, sed tamen vim praedicatione comparantur , sunt abstractione ,&forma rationis informata; de quo dedi exemplar in natura υ niversali, ut positio dieibili de omnibus; quo pactci est ultimus terminus positivus,& ab ipsius signo enuntiatus. Vide dicta supra in q. r. ara 3. in solutione ad 2. verses quia a primo intuitu,ste. i s His ita,eirea ultimum, utpote, an relatio signi sit eon me initas rei, ut existentis in intellectu ,eum se ipsae,ur existente a parte rei, ita ut seritas formalis debeat esse in propositione esse obiectιvum habente , non sic elarum inυenio Scotum sisi eum Fr. Antonius Groiam in eontrarium exponere videatur ex s. Metapb. 3 .ct ex T d. 3. q. 3. 5 alibi, necnon intentum probet asserendo, quod veritas proposticin is obiectivae, non si propria veritat qui ipsi eompetat ratione affirmationis, vel negati nis peculiariter,ialiter ,ut a praediis cato speeifieo affirmandi, vel negandi de cendat. Dat rationem ς quia conis emitas, de veritas propositionis cibiectivae eonsistit in .
hoc , quod obiectum si in se, sicuti habet esse obiectibum in propositione; &saissitas inhoe,
quod non habeat este , ει ut ι habet esse obieetivum in propositisne; sed talis consor milax, Vel difformitas non deIcendit peculiariter ab actu affirmandi,vel negandi,' aliter, quod si
militer non descendat a quocumque alio actu representativo , etii astirmativus, aut negati. vus non sita ergo veritas Propositionis obiectivae , non est propriςyλs propositionis. Min. prob.quia obiectu in ex eo, quod in se sit,sieuti per apprehenisonem ivpresentatur, S sieutipei picturam,icu ,maginem , tam bene conia fiat me dicitur illi esse obiectivo, quod habet per apprehensionem , visioncm, aut imagine, sicuti pols t dici consor me Obiectum propositionis obiectivae respcetu habito ex illo, quod te aliter est,ad illud csse obie cti υum,quod habeat in prDpositione: crgo &c. ac per consequens veritas, leu consi/rmitas , quae est proprietas propositionis er it in ipsa propositione
formali nian vero in Obiectiva iis Formata rati. mn displicet ex moisti sto, deduci siquidem sotest ex illo Moti suis
pra annotantis, quiad cum cuilibat propositioni affirmativae contradieat una negativa, eadem erit causa veritatis affirmative,& salia sitatis negativae, Sce. in quibus sufficietiter inisnuit Scotus,quod veritas, & falsitas enuntiatioqis,de quibus loquimur,debeant formalis
ter , & de per ic percipi in illo este,in quo de per se datur signum affirmandi, vel negandi;
penes hDe enim disseti consormitas,& veritas enuntiativa ab aliis conformitatibus simpli-eibus,& a soria a discretionis , seu iudieii abG trahetitibus. ergo si valide subsistat quod praefata ratio inredebat,ut pote, quod esse obieetivum, & representatum , aequε lt habeat ad obiectum prout in se in conformitate, sive esse representatum si apprehensionis,sive enutiationis , rectό deducetur , quod solus actus formalis sit signum,in quo veritas enuntiativaeonsistat,eun. solum actus sor malis sit signum
assirmans,vel negans .Ricent tamen,quod illud esse obiectivum,ex cuius consermitate ad obiectum externum enuntiatici dieitur vera,
etiam distincte se habet respectu esse obiecti-υl I magm,s,apprehensionis&e. eo quod non si esse representatum, & obiectivum utcumque, sed hi esse obiectivum enuntiationis, Acactui iudicativo correspondens, sicque aliis
qualiter innovat um, prout actus affirmans est
fundamentum ad illud; quod sufficit, ut esse derivatu distinguatur ab esse obiectivo reliquorum signorum,utpote apprehensui, insin
27 Lynceus Iesulta, citatus supra ,id i . sum
466쪽
rici , & ali is, illud Aristo t. ab eo quod res est,
. expendentibus, quod si veritas non esseteran formitas en nitionis cum re ipsa , sedeoneeptus obiectivi ,3c representati cum phvseo,& reali. sola res cognita prout talis diceretur primario, & de per se vera ,&eognitio
nostra secundarici , quod est difforme dicto
Aristor . ab eo,quod res est,Vei non est, oratio dcitur vera , velfalse; deberet enim dicere, ab eo ,quod res est vera, vel falsa, propositio denominatur vera,vel salsa; quod dictum so-ret erant ra Aristot. intentum. Deinde id suadet ; quia conceptus o biecti Uus, de representatus non distinguitur a physico , & reali;
qucid enim est phy see , & a parte rei, id est,
& non aliud , quod cognitio nostra represen- tat. Tum etiam ς quia imago Caesaris v. g. est vera, quia est conformis prototypo tuo; non vero ex eo , quod esse aliquod representatum
Caesaris,ab eo distinctum, quodam modo sit
ipsi simile,&eonforme. ergo &c. 18 Praedictae rationes,tametsi recto dictamine videantur expositae , solventur Deile;
quia extra eorum intentum. Dicent ad pri mam , quod ex eorum intento nunquam sequitur illa Aristot. expositio;quia etsi esse obiectivum sit id,in quo stet veritas,eum tamen esse obiectivum sit verum, & non ab eo, quod esse physicum ,& externum sit verum, sed ab eo , quod externum siesiit a solum sequetur, quod elle obiectivum sit verum ab eo , quod res est:itaque ipsi non ponunt aliam veritatem
enuntiativam,quam veritatem conceptus o
lectivi; aule neeptus non est res in se,sed res in representatione, ita ut hoc esse rei repre- se niatum,st praecise veru m format iter ab eo, quod res est externό. Vnde non bene philosopha υit Lyneeus in secunda ratione , existimans, quod eoneeptus obiectivus , & representatus , non distinguatur a physe , Ze ex terno ἰ quia conceptus obiectivus potest exintere intentionaliter tantum, & eonceptus exinternus potest existere extra omnem intentio in nem . similiter non currente Petro a parte rei,
datur esse obieetivum Petri eutremis: quia si
hie actus , Petrus currit, Petrum currere representet, dabitur Petrus currens representatus, 3c obiectus: ergo. Drinde dicerit ad tertium, quod imago Caesaris, vel sumitur entitatiue,vel representative: Si ent ative;dicent, quod non erit sor maliter vera, eum sie,nee sit eonformis: si representative: dieent,quod si sit eonformis, erit ex eo,quod in ipsa sit ella representatum , ex quo formaliter habet, elleCaesari similem is Pro altera parte probatur intentum; meo videri, solum indistincta nominis ae-eeptione diversum quia veritas est adequatio,& eonformitas eum obiecto externo, sed solum es e intentionale obieest i adaequatur , de eonformatur cum obiecto externo, non v rόactus intellectus:ergo quia veritas solum stat in eonformitate obiecti intentionaliter exi tentis en ipso externε. Min Ur Prob.quia actus intelligendi non assimilatur obiecto externo in essendo,ut patet:deinde nec in representanis do,quia ipse non representat obiectum exterianti eum sit quaedam actio physica; ideoque reis presentare eonveniet ideae,seu verbo Armato
ab actu intelligendi: quia hoc Iu i i tentionaliter est ipsum obiectum. erg . Tum etiam
id suadet e unis modus signifieandi: dicimus enim ,- , vel illud est verum,aursamum, in quo signamus ipsa obiecta , ut cognita . non
autem ipsum actum intelligendi, qui solla est
eausaliter , seu materialiter verus. Ex quibus d dueitur ab hac opinione,quod cu veri tas stet sormaliter in elle intentionali , & obisiectivo rei,&hoc esse obiectivum, tu hoe ρο
DIutione ad Opposea ultima ρartis Problemati 19 seu intentionale, non ne in intellectu subiective,ut accidens, ted obiective, vecognitum in cogi oscente,cosequenter,& υeritasn erit subiective in intellectu , sed iobiective , sicuti res , quae intentionaliter existit in illo. et o Formata ratis,simili facilitate,ae prς-eedentes , potest etiam solvi, dc quaeeumque
abae ex eodem intento for malae: dieent enim, verti esse, eritate Cile adaequationem,& consormitatem tu obiecto externo; negabunt tamen , quod solum illud esse intentionale, Vt a
contrari js intentu,adaequetur, de cosor metueeu obiecto externo. Primu: quia licet tale esse
obiectivum passive intel Iectum detur, id nil impedit,quod ipsiamet cognitici habeat esse ae-tive representas,& exprimens obiectum; ipse met enim actus intellectus non est actici phν- sca ,υt putant, sed est terminus formalis acti nix physicae,quam dictionem vocamus: ergo eum eognitioni non possit deficere cogno eiare,υt quo, nec poterit rei deficere eguitu significare e quod sufficit, Vt vera sit formaliter, eum ad id sufficiat,quod formaliter sit verita lix in essendo signum. Suadetur; quia illud esse obiectivum , dicitue esse representatum,seuti de elle cognitum. ergo supponit siensi in linea intentionali, a quo sit signatum: sicuti Aeesse eognitu lupponit signia in linea cognosee-di,a quo habeat indieari eognim,utpote actus ipse cognitionis; ac per cosequens in ipso actu
467쪽
index: nee plus esse petit verum,quod tale est, quia id , quod pit, nuntiat, seu elle signat. Id exemplificari poterut in signo instrualentali, utpote in sumo , qui vere lignum est , tametsi
esse obiectivum ignis requiratur uitentionaliis
ter existens; quin ob hoc ,fumi significatio liet in consormitate elle obiectivi ignis cuni pici igne externe exitante , sed in speciali signifieatione sumi, soli existenti igni conformi frargo simili.
t Seeundum;quia etsi significare obieeiatum,&rem externam sit extra entitatem physicam cognitionis,dicet tamen, quod illud ellerepresentationis, di significationis se habebit ex parte entitatis actus, ita ut ex entitate ac tus,& ex ratione reprelentandi consurgat quo id am concretum , quod totum dicatur significans per modum actus,& tendentiae; non autem per modum obiecti, & reprelen-4ati, quod derivaretur ex entitate actus cui vel uti funda mento proprio adellet formalitas representat ionis: ergo tametsi reprelentatio viis sermalitas sit extra entitatem actus, lem- per tamen pollet habere rationem reprelen a di,ut rationem representandi , non per moduobiecti , sed per modum ipsius actus ; sicque
signum sot male semper dicetur ex confor m itate actus ,& sormae per modum actus. Id exemplificatur,& explicatur in albedine,quae etsi per sormam luperadditam dicatur alterisimiliq, ita ut ratio similandi sit ab entitate albedinis distincta,tam eii exalbedine,& similitudine efficitur quoddam coneretum eιus designificationis,υ .g. Sιmι te, ita ut prout entitas albedinis sumitur ut fundans relationem, dieatur similis,& referens;& prout est terminus alterius dieatur similata,& relata. Similiter , & proprius id patet in specie imprella, euius ent tas alia est a reprelentatione, & tamen si ratio representandi intelligatur ex parte entitatis sieciei, sumit denominationem activae, v.g. rFresentatu Isin autem intelli gallit ex parte term/ni, sunt it contraria de n miriationem, v. g. Fresentat m, quod proinvenit ex eo, qui d etsi tales formae sint ab esse prinei pioru distincte, sunt tame In proportioriae ad illas,veluti subiecta, ante quq resultant. αα Deinde ad i llud, quod dudieitur hoc,ὐel illud est verum,intelligitur obiectum, idilumque siqnifieatur; respondetur in primis, peti principium quia si loquamur de vero sor-
mali,solii in tali,quia esse obiecto ru signante, non obiecta, sed actus, veritatem figm habere intelligemus. Sic enim dicimus videndo imaginem alicuius,bu est vera,& tamen non in . tolligimus,uetu esse represent tum,sed veram esse imaginem representati,ita ut de ipso sire no , verum elle explicemus. Deinde, quia, uerecte Scotus , cum sigila non habeant veritatem, nisi prout referuntur ad ultima signifiea ta , per illas significationes saepε intendimux attingere,nsin ipsam Veritatem formalem, sed
iplum terminum , a quo ipsum signum habe eeste falsum,vel verum. z3 En eirca hoe punctum dupIicem opinandi modiit utruque probabiliter posse, in ε& defensat i deberi existimo secundu formatu
problema D. Subtili supra In d. I . q. a. ubi iuxta ipsum,ad ununi,& alterum signavimus fundamentu:dum igitur Ibὲ Seotus dixit,quod
veritas , & salsitas non sunt in signo , nisi per
signatum ; veritas enim est confornatas signi eum signato,& falsitas difformitas;potest sufficient et intelligi,quod pro consormitate sit. ni eu signato intellexit conformitatem signi
per modii actus, & activi reprelem antis, cum ipsa te in suo ultimo esse; non autem consoriamitatem rei obiective existentis, seu esse pacsive representati cum ipsa re prout in se se se habente .Ratio est;quia Scotus in g. 3 doeuit, quod omnis uera passiva inducit vera activat di deinde tam ibi, qua in g. 2.& infra, docuit iuxta unam problematis partem,quod esse reis presentatuin,& significatu est vera passiva:ergo inducit In linea signandi activam veram. Dices,quod res in se,& externe existes erit reia presentata , palsiva vera, & ipsa vi obiective existens in mente erit vera acti va, ta ut aliud signum,& representans no detur.Contra;quia dumSeorus dixit,quod significatu erat passiva vera , docuit, luod significatum erat re non ut
existes, sed ut intelligebatur,quod est esse obiaiectivum r ergo respectu huius elis innifieati obiectivi, adhue est signanda activa signifie tio, & sic distincta ab ipso, ut distingu itur ae, tivum a passivo; ae per consequens actavum quod sit in esse signi habiliter eontarmabile ad i d,quod res est:ergo,&c. et 4 Deinde Motus pro altera parte exumium reliquit fundamentum dicens in tuatione ad aliud, quod composcio est illarum
rerum, non tame ut existentium, sed ut intelis
liguntur;&statim ait,quod veritas,& salsita, dieitur circa compositionem, & diυisionem intellectus: quia illa compositio ab intellectueausatur , & est in intellectu, ut cognitum inicognoscente,non autem,ut aceidens in subiecto: haec ibi Scotus:ex quibus sustis teter inseratur,quod veritas sola stet ubi compositio: sed cripositio, ut ipse etiam notat, solii potest essareiti in esse intellecto,& represeolato:hoe est,reria menta obiectaria,cunec actua intellectiis,
468쪽
ritas solum in ester pre sentato ,& obi ectivo rerum poterit esse, ut in signo. Deinde inser tur , quod sit satis expressum apud Motum, intentum feeundae opinionis, utpote , quod ver eas non est in intellectu subiecti νε , ut est actu i psus intellectus,sed obiective,ut est idisum esse intentionale , 3c obiectivum, in quo est,. eluti in signo. Insertur ergo satis elarό ex Seoto;quia solum est veritas, ubi intention lis eompositio obiectorum,& rerum; sed taliseompositio no est in intellectu,ut est aeeidem
in subiecto physico , sed ut cognitum in cog
noseente ergo veritas significativa,de qua loquimur,solum sie erit apud Scotum. Utraque υia est probabilis, existimo tamen,tam apud Seritum,quam apud taliones, probabiliorem esse ultimam, utpote, quod veritas formalis, di signifi ationis enuntiativae stat in eonformitate rei existentis intentionaliter eum ipsa id in se habente. Uthaee plene capias, vide diacta inds. I. ART. II.
ontrahi ne resoluta solum senis a tio,duci nobis posse exemitari opposita: primum contradices resollitioni exhibitae in quaest. antecedenti,
ubi diximux, quod illae propositiones,Caesar est homo , homo est animal, & eonsimiles,
verum habebant senium , tametsi non existexent obiecta. Meundum oppositum desum tur ex ipsa dippositione signifieati , iuxta ea, quae diximus in dist. 1 . q. 3. dc alibi supra, reis solventes,quod significatum nominis erat res, pr ut intelligebatur. Proponam difficulti rem . tametsi ei plenό satisfaeere non valeam, ut ad minus altioris ingenii vim habentibus, maneat vincenda oppositis, nota. 26 Ieitur eontra primum opponetur, mecum Moto resolvisse in praecedentibus, quod aliquae dabantur orationes, quarum termini, tametsi non essent, id tamen nil obstabat, veoratio tendens ad eos seret vera , quamvis oratio signo praesenti, eos sic esse,significaret, sed hine manet resolutum,quod taliter debet esse res, qualiter essie significaturr ergo nulIaearum orationum erit vera,cum termini, qui
senisseantur esse, non sint, neque existant. Huic primae rationi respondebitur eon.rmiter ad dicta m-t .sicque dicetur,quod termini habent esse , si euti signifieantur, quia per prae lictas , de eonsimiles orationes non signifieatur,quod existit, seu quod est verba Ater id est,extra causas,iuxta temporis prae
sentiam:sed solum si nigeatur, quod est eonnexiri, dc ex neeessaria habitudine unius ad aliud , ut hominis ad animal, & Caesaris ad hominem,quod esse dieitur nominale, e latε exposuimus t unde dicetur,quod tametsi non sit Caesae , nee pio Caesare intelligatur indiis viduum existens, de stans aetii, sed pro Caesare capiatur natura humana concepta, ut hac,
id sufficiet,ut res sit,ut significatur , quamvis
esse rei sit esse aliqua mentis tritentionalitate
contractum, Ac ab esse existentiae physicae precisum,vel abstractum: id enim sufficiet, ut ab eo, quod sic sunt, oratio significans sic esse,sit vera; potest namque intellectus per eam orationem significantem , nil amplius de esse is nifieati praefigere , in illis neπ μ rebus,quae,
ubieumque adprebe ndantur,essentiae εc nece sitatis eonceptum non eariant, ut sunt illae,ae eonsimiles orationes. 27 Dicetur ta men contra tae,nos hie reis solvisse , iuxta firmiorem doctrinam Seoti, quod veritas enuntiativa stabat in eonformiis
late signi ad ultimum signifieatum , vpote illud, quod alterius iam non manebat signum,
quia omnia υnieam firmam, de υltim 6 stabiia Iem debent habere men suram, quae, utpote radix eaeterorum , a nullo ulterius mensuretur
prima siquidem principia, Sc regulae non exat i is, sed ex ipsis omnia, dce. prout a naturaliseienti Mo expenditur; sed est6 aliqua entia
eonsidet etur ubieumque 3c sis prout isse conceptus habentia vel uti Caesar,qui sumitur, venatura eonceeta , ut haee , Se ho mo ut naturaeone ta,ut dieitalis de pluribus,3te non sunt vlti mo signifieata i quia viti mum sirnifieatum est ultra putu rei eonceptor ergo vel resolutio hine habita est alteri, aliunde habite, eontea-dieens, vel illae propositiones non erui verae, ut ab esse simpliciter, dc existentiali praeci sae. a 8 Hula rationi, sorsan bene polIet aliquis existis.are responsionem dictodci, quod veritas praedictorum, de similium actuum, eum sit terminorum aeternorum , Sc inva riabilium , non requirit resultare ex eonso mitate ad ultimum significatum , quia non est , nee potest esse aliter ultimum significa. tum , quam puru e nceptus obiectivus eius,sieque est 6 unus conceptus possit asse verati de alio,id sussciet, ut nil ultra referendo,de
tot Veritas resultans ex eonformitate actus
adesse illud obiectivum. Non displieet retaponsio ex his , quae principa Ister intendit, sed
ex aliis, Utpote, nil referre , quod non resulistet veritas ex consormitate ad Ultimum
significatum , dum supponit responso, quod
extra esse , etiam ratione sot maluar, datur
469쪽
directe ultimum significatum ultra illud. Ratio est; quia tametsi vera sit intentio doctrinae ex invariabilitate rerum,& sic,sic prodeste ad
veritatis necessitatem quilibet conceptus , aequaelibet realitas extra mentem existens ; sed tamen ,estis vltimum significatum recte,& di recte supponatur , semper videtur , ab illius esse, orationem significantem, veram debere dici;quia in formatione veritatis, semper viis detur debere recurri Usque ad ultimam re ialutionem terminorum,ut Γheologi se recurrunt,s dei certitudinem examinantes r s ergo tam actus ille,quam este apprehensum,habent immutabilitatem,quam habent res in vero intrinseeo,& transcendentali consideratae, necnon habent semper veritatem,quam actus ce . teri ,utpote contingentium, non habent, id anriori ex prim esse rei,quod eisinsignifieando ultimum,derivatur; uod enim est primum
in essendo, est quia tale, vltimum in signifi
s Existimo ergo respondendum , traque i nobi itabilitam resolutionem esse comis patibilem , & absque contradictione veram; sicque,veras elis praedictas, & consimiles ora iaticines , tametsi earum extrema, aliquo esse conceptus insormata, subsiliant; quia dum eum Caesare unitur homo intentionaliter per hanc orationem,Caesar est homo,etsi pro Caesare sumatur natura concepta ut haec , &pro homine natura concepta, Vt communiter
una , tunc tales termini possunt diei vitinus liqui Mati directu , ptout positive: ecmparan- Iur ,& unum de altero dicitur. Ration sexpositio sistit in hoe quod quilibet illorum teria minorum habeat, in prinas,esse, non vicumque , sed secundum gradum requisitum pro aeternitate,& immutabilitate tali un. ,& similium actuum ; quia iste actus, v. g. homo est animai,non potest esse aeternus, & immutabiliter firmus prout terminos respicit abs Iote existentes , cum homo ab hoc statu prae
cisus, & posito in statu possibilitatis simili
firmitate erit id,de quo dicatur animal , v. g. homo est animali ergo firmitas illius actus Monstat in respectu ad existentiam non firmam. similiter nee firmitas illius actus videtur stare in pura,& abloluta possibilitate terminorum i quia hori. pti situs extra statum possibilitati , non minus firn iter erit id , de quo possit diei animas: ergo fir initas,di et e ria υeritas illius actos stare debet infirmo, ternoque statu , inpote ille , qui supponens
non repugnantiam praedicatorum , cuicumqtie statui eompatibilem , sumatur pro statu verae, & essentialis connexionis abstracte , dc nota universali,nempe scumqαest st apis
prehen Mur.3o Quod talis status firmiter possit periscipi,iuadetur; uia esse nominale , & intrins eum rei, tecuneum suum sormal Ilsisnum conceptum, non dicit possibilitatem, nee phy sica actualitatem; at ias,si esse homi nis i ii statu possibilitatis praeci se, diceret animal rationale, in statu actualitatis illud elle non diceret; Sce contra , si elle intrimecum hominis solum actualitatem diceret secundum tale esse, in statu pos,ibilitatis esse animal rationale repugnaret I quia essentia hominis opponeretur nomini, sicuti status stat Di, in quo praecise dIiscebatur ellentia tergo illud esse, prout intrinsece connexum, potest considerari secundum .se neutrum dicens, scuti animal respectu o positorum disterentiae statuum : ergo poterit intellectus cum standante ut O , vcre , & absque figmeto atting re illum gradum connexivum estentiae , de illa unitate abstractionis insoris mare , utpote ubicunque sit homo, vel ubicumque coneipiatur, homo est animal; ita ut sicuti natura hstracta universaliter est vere dici hi lis in omnibus indiuiduis, se & illa in om nibus stat ibus; de sic sicuti de vera natura, tametsi abstracta , philosophatur circa quod in cumque individuum,sic pariter de viro,& diis cibili elle philolophei ut circa quemcumque statum; non enim minus it pugnat, quod abiaque figmento polsit a. .strahi a duplici in liviis duci diverso , natura realii siniό .dcmplificata sum quolibet,& cuinq iolibet existet 1,quam possit abstratu ablqoc figm.nto ege eum disci incto itatu diversi modo id emptilicatum. Est mihi certum , vel omnis abs tactio est abi j-cienda. Vnde sicuti , etsi positive Petrus non sit nisi homo Petreus,&Paulus,ho no Pauleus, de tamen , si natura vera ab stractione insormetur , valet dicere , quod Petrus est homo,
quin homo sit de singularis eoneeptu ,& sic de caeteris:quia homo potest secundum se lal υare connexionem ellentiae absque quolibet ex singularibus;sie,licet horr O pol sibilis absolute non sit nisi animal possibile, de homo actua- Iis,non sit nisi actuale, tamen poterit propter idem, verum esse hominis, si abstractione in is formetur , dici de quocumque supposito, falvando connexionem praedicatorum in statu abstractionis, a qui eumque statu ex illis um-
3t His ita exposit is, ad rem dei nile veniendo , dieci, quod dum Caesar intelligit uenatura concepta ut haec, te homo natura coniscepta ut de pluribus,tqne isti termini per orationem significati habebunt directe,& positive
470쪽
firmum esse quia possit dici,& intelligi υ Itiamum respectu o rationis,& enuntiaticinis significativae. Habebunt firmum , & verum esse intrinsece, quia formatissime Imbibent non repugnantiam intrinsecam praedicatoru, quae est veluti transcendens omnem statum; quia si honici actu est animal, non repugnat, quod
a ctu sit animat:s homo possibiliter sit animal, non repugnat, quod id sit sie, Scc. Deinde euhoe esse veru ,& firmu habeat quodlibet individuum speeiei ,ab hoc ,vel illo statu existendiraecisum,sicliti sua species illud habet,abstra-it intellectus Caesarem υ. g. ab omni esse, teporis circunstantiam connotante,& relinquiti raecise veram naturam conceptam ut hanc; de similiter abstrahens hominem, relinquit veram naturam conceptam ut de pluribus dicibilem et qui termini sunt ultimi , ita ut ab ipsis possit enuntiatio dici vera,tametsi eorum elle intrins eunt sit aliquo elle abstractionis,& raisti nisfinfor matum ;& hoe, quia posito talielle, utpote concretum ex vero eiu suppositi, . Vel naturae, & ex conceptu, seu forma rationis constitutu, nil relinquit vltra significatu, eum totum illud esse eoneret i,esse obiectivum, habentis, sit, seu exprimat,esse naturam veram, .eonceptam ut dicibilem de omnibus individuis , sive e xistentibiis , sive non existentibus, sed praecisε de quocumque individuo, cuius esse verit m individui sistat in hoe, quod sit natura eoncepta ut hee. Uide igitur,si extra omisne elle obiectivum,de intentionale possit dari aliquod esse,sive naturae sive individui, quod
te ab omni speciali circunstantia existentiae, vel temporis exprimitur per illud esse se eo cretum ' Sed haee sequenti instantia exponen
3 a Diees, quod esto illud esse, conreptucompletum , sit verum, & unam,aut alteram non repugnantiam essendi extra esse obiectivum , & eoneeptum supponat, debet tale esse suppositum, esse ultimum significatum, a quo oratio debeat dici vera,ae par consequens significatum , ad quod relatio signi enuntiativire seratur,erit illud esse possibile, vel existensieran ex eonformitate ad illud esse,etiam ob lectivum,utpote abstractione in ematum, nu- quam oratio vera dieetur,sed debebit ulterius fieri veritatis re tolutio. Resiponderi poterat, quod esse ex connexione praedicatorum imis mutabile, valebat percipi ex puro esse obiectio vo , tametsi nullum esse ultra supponeret, ut patet in ente rationis sie connexo cum sua essentia,utpote,quod tantum habet esse obiee.
tive in intellectu, ae Bret connexum, si extra
esse obiectivum haberet esse. Sed nee ista requiruntur; qua propter 3 3 Respondendunt sentio, sic discurre do de praedictis propositionibus, aedile uri tum suit de propositionibus naturarum vn versaIium respectu suorum ndividuorum. Itaque pone exemplar in natura humana,quae praedicatur de Petro; v.g. Petrus est ho mci; ut haec propositio sit praedieati, seu termini unia versalis expeditE, requiritur , quod ly homost abstractus , vel praecisus ab illo , υe aliis, cum quibus realiter Hemplificatus existebat: ubi invenies,quod etsi vera natura dieatur de
Petro, dieitur tamen vera natura unitate abia tractionis informata,& in esse obiectivo, seu intentionali completa, ita ut terminus dictus, seu enuntiatus non sit vera natura seeumdum se praeelse, sed vera natura positive , dc expeditε communis euicumque supposto indivi duomune se: non potest negari, quod illa natura abstractione informata supponat esse aliquod, quod secundum se habealiquia debet dati sundamentum parte rei,ut expedita, repositiva eram munitas, quae non potest poni in aliquo singulari,possit poni in natura; sedeamen, id non impedit , quod terminus, a quo illa propositio est vera , sit natura esse
obiectivo,& intentionis concreta,quin sit teris minus natura ab hoc esse obiectivo praecisa;
quia natura,vel potest considerari, ut postive est . parte rei,& sie est singularis, vel iuxta ea, quae de se dieit, Sc sie, etsi non sit singularis, et uia distincta ex natura rei a singularitate,
ed nee est universalit , quia ad univer latitalem requiritur positiva abstracti ,' iae excludat idemptitatem realem; sicque , ut illa pro positio de termino expedite communi sit vera, debet pro termino habere naturam quaesieesse obiectivo informata ; quia si consideroturaliquo ex illis duobus modis , erit salsa propositio,eum terminus non sit, quod signissi tur,vrpote, universalis.
3 Igitur his suppositis , di diffuse propugnatis in lib. 3. resolvat nunc inteIIectus veritatem tilios propositionis univer talist profecto terminus directae , & positivae eon formitatis,nec erit natura secundum se, nee natura vi existent individua, qu a primo modo deficit, & seeundo modo superadierit ergo terminus, ex euius eonsormitate propositici
sit vera, tora eo neepta, seu vera natura,essis
obiectivo completa ; nee id impediet , quod illa natura eommunis suppon.t non repudinantiam seeundum se , ut in esse non repugnanti sit positive eommunis; quia illud ene