장음표시 사용
491쪽
ex Una propositione insertur alia,euiusmodi est eo nυersio, aequipollentia , & huiusmodi aliae , quarum a liquae sunt consequentiae foram ales , & a lique materiales. His praecavet Seotus hoc argumentum, videIicet, quod id syllogisno ponitur una tota oratio, scilicet, copulativa, ex qua insertur conclusio : ergo
male suit politum in syllogismi diffinitione, quibo ampositis. Hoc igitur praecavet Seo- us dicendo , qtiodly qu b .am possis, fuit pristrum in diffinitione ad differentiam praecise prae lictarum consequentiarum,in quibus nee adhue eath golice sunt plura, quae ponuntur ad inserendum unum ex alio; sin autem in illo sensu sunt plura in syllogismo: etsi hypothetice sint una , ita ut ly oratio effieiat sensiim divisum in syllogismo,cum ly in qua
qm buflla ροβι , ut potet, stratιο Dpoth et rca, as qua quibusdam ρομυ cathegorieὸ ste. 6 Ponitur tertiO,aliud ab his , quaρ Masunt, ad differentiam consequentiae, quae est ae opulativa ad alteram eius partem , quia in tali consequentia insertur idem per idem. Stiam ii iter ad d ifferent i a m con seque iat i ae,quae est ab exponentibus ad expositam:qu Ia exponentibus' expositae correspondet idem in men te conceptus, ac per conlequens in tali consequentia insertur idem per idem. 7 Ponitur quarto,de nece itare accidit,
ad denotandum , quod si praemissae sint verae,& conelusio sormetur,necesse est,conclusione esse veram. Hs praecax et Scotus hoc argumentum, videlicet, implicare contradicti
nem , quod concise a. de nece tale, σθuod aecidat de nece late , quia accidentiano sunt neeessaria,ut patet ex L. Puti .ergo.
Hoe igitur praeeavet Seotus dicendo, nullam implicare contradictionem iuxta exposita, utpotet, per illam diffinitionis partieulam denotari praeciset,quod si praemillae sint υerae, cecinelusio formetur , necesse sit, veram et Ir
8 Ponitur quinto, eo quod hae riunt, ad differentiam inductionis; quia in syllogismoeonclusio, s sormetur, eli vera, propter hoc, quod praemisse sui verae; sed propter hoc,quod
singulares inducentes sunt verae, non sequitur conclusio univer salis , nisi eo intelligatur una alia propositio eonnexionem formis ad universalis illatione. Quare Scotus in q 7. Prior. re 2ό praevidit, quod inductio non sit cons quentia evidens ; quia singulares, ex quibus insertur universalis,no signiscant, omnes eas esse singulares istius universalis: ergo ad ipsas non senuitur υ niversalis evidenter. 9 His ita expositis,duplex inde arguine tum proponit,& dissolvit Scotus .Prirnum argum curum format sic. pr aedi in diffinitio non convenit cuilibet sy llogismo:ergo non est bona. Consequentia tenet ex 6 1 νι e. Antec dens apparet; quia ex I. Poster. enthymema
est vete syllogismus; led praeit icta diffinitio
non competit enthy mematizzrgo. Huic arguis mento respondet Scotus nico vel bo , expo
nendo Philosoph. dicens , quod enthymemavere est syllogismus , id est , vere potest fieri syllogismus , quomodo percipiendus est Phlialosophus. Nec valet,si dicas, nil eile,quod vere non possit fieri syllogismus, ac proinde di
minute manere expositum : non enim valet,
quia sie de enthymemate dicitur, posse fieri syllogismum, quod iam prope ipsum foret,
ita explieitet implicite eontentus in enlymemate , ut sine ulla substantiali eius mutatione,
possit virε svllogismos fieri .Sic enim de alia qua imagine Sancti Patris nostri Franciseipo test aliter diei , quod possit vere fieri imagdi Christi , ac possit dici de quocumque trunco in dii tanti statu eonsiderato.
tus e ra illam Particulam , est η'd baenunt: quod sormat ex eo,quod taemetii illae sint, utpote praemissae,sed tamen non sunt suffieientes causae ad illationem necessariam concitis nisex illis, nempe ex praemissis. ergo Conchaia si non aeeidit ex necessitate , eo quod hae Junt, nempe praemisiae Suadet inretum in sei logi imis secundae,3e tertiae figurae, ubi praetre praemissas requirunt converilonem, & trans. positionem praemillarum , aurconversi emper impossibile; quod etiam confirmat exin, quod quando sunt praemisiae, nondum est et cluso i ergo praemissae non suffieiunt i ae preconsequeris,exeo,quod praemissae sunt, obseu quitur eonclusio. Hula argumento respon let
Scotus dicendo, ipsim di sibi vi ab Aristo t. in ipsa litera; euieonformis ait, quod syllogis mi is secundae, re tertiae figurae non indiget aliqua propositione totaliter diversa a peris missis,qi:ς luplae sunt; sed precisε indiget eo υersione alicuius ipsarum assumptaru r quod, ut patet,longε aliud est,eum semper salvetur, quod illud sequatur ex eo,quod illae sint.
aliud se format argumentim. solius ineomplexi est diffinitio : sed sullogismos est quid
complexu mr ergo syllogismi non est diffini
tio. Maiorem, vi propriam Aristor in 7. Meis taphy. reputat Scotus , tam in I. Prior. . . quam in I . Poster. q. s. Huic argumento res. pondet Seotus, in Utroque Ioco citatus. Aitio pruno, quod disinatu aeeipitur duplici est.
492쪽
Vno modo pro termino , cuius significationem implieitam exprimit definitio explicite, re sie attribuuntur diffinito tres conditiones. Prima est, quod diffinitum sit terminus communis incomplexus.Secunda esst,quod distinitum sit convertibile eum diffinitione. Tertia, quod nullum singulare diffiniatur. Alio modo accipitur diffinitum pro re significata per terminum convertibilem eum diffinitione: &se dicit commentator in Prooemιo de Antisma,quod diffinitiones sunt ipsorum singularium extra animam existentium. Si prim cimodo aeeipiatur dissinitio, tune diffinitur tiate terminus sullogismus, quia sie est terminus communis,in complexus, eonvertibilis eudimnito. Si aeeipiatur secundo modo , tunc dissuluntur omnet syllogismi de mundo, quia euilibet is Ilogismo eompetit praedicta diffinitio. ia Praesita expositio quoad incompla-xionem sullogismi perficitur ex secunda in q. s . Posterior. posita, ubi ait Scotus,quod etsi quid complexum sit syllogismus, potest tamen considerari, secundum quod est complexum, sub ratione eomplexi acceptum; quo pacto nec habet quid, nee diffinitionem. PG-test alio modo eonsiderari, secundum quod est quoddam complexum,sub ratione incomplexi acceptu m;quo pacto habet quid,& dissi nitionem di se enim significatur per voeem inis complexam , v. g. per hane voeem sueti mus, oc sis concipitur ab intellectu nostro; quo modo praecognose itur de syllogismo quid est. Neque praesens expositio extraneari videtur, quia sub his rationibus, absque figmento plures habemus conceptus; aequivoea enim definimus, de tamen terminus significatus, convertibilis eum diffinito,aeeipitur sub ratione univoci .sie etiam datur diffinitio si gularitatis, ita ut haee, non sub ratione singuia
rari , sed sub ratione eommuni aeeipiatur, prout late diximus in disy . de Opeeio r ergo a simi Iide eomplexo sub ratione ineomplexi
I 3 Debes tamen pro plena huius seoti expositionis notitia seire id ,quod supra dieebat Scotiis, is pote, quod si dissinitio sumatur
pro re signifieata per terminum convertibilem cum diffinitione ,erunt diffinitiones ipso rum singularium : quod pereipies revocando in memoriam,quae diximus in dist. I. nempe, quod significatum ultimum nominis est ipsa res prout in te,ita ut sic ,etiam res,quae , parte rei existit , signifieetur: ac per eonsequens
singulare poterit sie esse significatum ab illo termino,tiee no diffinitio ipsi competere. Sed
tamen significatum invariatum , & semper idem , sive res existat , sive non, est terminus significationis, prout ιntelligitur , de sie este intentionale,& obiecti viam habens: quo pacto nullius singularis est diffinitio, sed termini
communis, cuius significationem implicitam
licebat Scotus exprimit explieite diis uitio.QV.FSTIO II.
An eogniti3 pra ι ir , simul eogno Murconclusi olt onsult6 praesentem quaestio- nem propono,ut ex eius examine , cum litera ipsa Senii informato, prae iam aliquam lucem, ei rea quaestiones inserius resolvendas, habeamus. Q iod igitur inquiritur, est, an cognitis prae missis , debeat insimul eognosei conelusior Ante cuius dubii resolutionem debet eius
disse ultas in duplici sensu distingui. Sub pri
mo sensu examinare incendimus, an illa cogis nitionis simultas debeat esse temporist Sub seia eundo vero, an etia debeat esse naturae'Hix itat s Resolvendum est circa primum,quod eognitis praemissis in ratione causae , simul
tempore debet cognosci conclusio; secus autem cognitis tantum praemissis in se, ut in ratione cause non applicatis. Ita literalem exitistimo esse Seorum in I. Postere. q. 8. per totam. Prob. ex ipso quoad primum; quia ex Arithoi. 2. Metaph c. eadem sunt principia essendi, Beeognoscendi; scire enim maxime proprie, est rem per causam cognoscere, ut recte exispendit,& distinguit Scotus in q. Io. Poster. sed peEmissae in ratione causae sunt principium essendi conclusionis,& insimul tempore
eum illa tergo cognitis praemissis in raticine eausae, insimul tempore cognoscetur eoneIi sio. Maior est Arist. Minor videtur certa: quia praemillae in ratione ea illis dicunt idemptitatem extremorum cum medio , quod est praemissorum principiorum applicatio ad effeeiatum , qui est idemptitas extremorum inter se: sed .idetur imperceptibile,quod posito medio ad effectum, saltim tempore non ponatur effectus,esto ex illo medio adsit urgentior prin-eipiorum applicatio , seu d terminatio: ergo& est impereeptibile , quod praemissae in ratione causae non sint principium estendi eo n- elusionis, insimul tempore eum illa. IN Prob. deinde quoad laeundii ab seoto ex ipso Arist. 2. Prior. ubi ait,quod coni ingitcngnoscere, omnem mulam esse sterilem , &hane esse mulam: de tamen ignorare, hanc esse sterilem; sed hoc non abunde eontingit
cognoscere apud Amstot. nisi quia deficit
493쪽
praemissarum applicatio , per quam principiorum praemissor uin entitates in ratione ea tisae constituuntur: ergo quia cognitis praemissis in se,& n ratione causae non applicatis, non oportet insimul cognoscere conclusionem. Confirmat id, superius dictum ; quiaci syllogistici principii tunc intelligetur abiaque vi ad rognoscendum effectum syllogisticum,quando intelligatur sine vi ad illud causandum: sed ablata ratione cauta a praemi sis, aufertur vis sy llogistica ad eonclusionem causaniam: ergo & ad eam insimul cogno ia
37 Itaque Doctor noster,ut e Irea syllo. histicae fabricae cognitionem recta erigat fundamenta, praevenit, quod scire contingit multipliciter ; sed ad rem , contingit scire muniυersali,& in particulari;& quolibet ex his modis adhue eontingit scire actu ,& habitu. Tum igitur aliqua concluso scitur in universali, quando cognoscitur maior , quin cognoscatur minor,nec conclusio secundum se i quia dum eogno se itur per se haec propositio, omnis mula est yerilis, solum in universalicorno seitur, quod si sterilis haec mula. Tum cognoscitur aliqua conclusio in particulari,& habitu, quando cognoscitur maior,& minor, sed tamen tunc non consideratur, quod minor actu sit sub maiorι; quo etiam modo non solum prius natura, sed Prius te minpore cognoscuntur praemiitae , quam cognoscatur eonclusio ; quia etsi tunc sit maior,& minor, sed absque applic tione; & praeis missae se eundum se solum atLingunt Idemptitatem lut praedicati eum suo subiecto , quin adhue una dicat habitudinem ad aliam , eum actu non sit adhuc una i ntra consideratio nem alterius. Tunc vero cognoscitur conclusio .ctu, quando eognoscitur maior , & minor,& insimul eognoscitur,minorem este actualiis ter sub maiori r quo modo, inquit Scotus,fit applicatio praem illarum in ratione causae; ita,
ut sie sit impossibile, quod praemissae cognos
cantur prius , quin simul tempore cognos ais tur eo ne lusio.Sed haee, solutione argumentorum confirmabuntur, & clarius exponen
et 8 Obi icies i. praemissae se habent in ratione eausae efficientis respectu eonclusionis; sed efficiens non eontinet effectum nis in virtute i& nil agit ultra speciem stami ergo praemilix solum in virtute faciunt cogniti nem conclusionis; sicque cognitis praemissis,
simul tempore non e gnoscetur conclusio.
Sub propria,& determinata ratione, sed tantum in pura potentia, & virtute. Huic argumento re spondet Scottis dicendo,Verurr line, quod praemisiae continent conclusionem in virtute; non tamen sic eam in pura virtute erantinent , quod requiratur aliquod agens, per quod praemillae faciant scientiam deconia elusione in actu; sed Frae I istae,ut api catae, sic continent conclusionem in virtute , sicuti eia fietens iam dispositum conlinet effectum: Unde se uti tale ei sciens ponit effectum in omni materia disposita , se praemissae determinatόiam applicatae , ut supra diximus , iaciunt scientiam de conclusione in actu. Is obiicies et . praemissae se habent ad
conclusionem in ratione causae materia Iis; sed quando causa materialis secit cognitionem ue effectu , prius tempore cognosciLur causa, quam effectus, ut patet ex exemplo Aristot 7. Metaphy. utpote , quod substantia praecedit Omne accidens cognitione, diffinitione,& tempore: ergo praemillae prius tempore cognoscuntur, quam concluso. Responis det Scotus dicendo ad maiorem , erum esse, quod praemissae habent rationem caulae materialis rei pectu conclusionis, sed tamenno dolum eam causae rationem habent, cum habeant etiam rationem causae efficientis, ita ut
apta praemissae possint iii iurienter de se cog- nitionem de conclusione Deere sub propria,
di determinata ratione , & sic non oporael, quod Prius tempore cognoscamur con- eluso De. et o Obi jeles 3. ex Aristot. in a. Prs strum,
ubi ait, quod contingit cognoscere, omnem mulam ei te sterilem,& hane esse mulam,&tamen dubitare , an aliquid habeat in venire; 4n quo dubitationis easu ignoraretur conclusio et ergo cognitis praemissis contingit, quod insimul tempore cognosi atur conclusim. Huie argumenio facile respondet Scotus ex superiori doctrina iuxta quam ait,quod opposita ratio solum probat , eontingere cognoscere illas praemissas non applicatas ad invieem, lignorando nes usionem ; quod solum intellexit Aristot. non autem probat aliquid contea intentum,quia si praemissae applicentur ad invicem,& minor eugnoscatur esse sub malo ri, tunc inquit Scotus, non eo gnoscis praemicsas,&conclusionem ignoras. Itaque requiri isrur applicatio eausae ad effemim, aliter enini, non tognoscetur nisi in universali, vel inhabitu, ut dicebamus, sed non in ama,prout argumentum dieit. et x Obi je. 4. multa simul, ratione qua multa sunt, non possunt insimul intelligi ab intellectu; intes lectus enim non intelligit nisi
vmun intelligibile simul; sed praemissu, &
494쪽
erinelusio sunt multa intelligibilia rergo ne queunt insimul cognosci ab intellectu. Respondet Seotus cum distinctione, ad maiorem dicens , verum este, quod multa non pollunt intelliti ab intellectu sub specie multorum: falsum ver 6,quod non possint intelligi multa sub specie unius , υtpote sub specie habitudiniς. Itaque dicimus, non negare, praemillas,
3: conclusione melle multa: sed tamen, dum dicimus , quos insimul eognoscuntur , tunc non asserimus , quod sub propriis speciebus cognoscantur , prout scilicet unaquaeque propositio divisam, & propriam con sormitatem dicit ex suo praedicato adspeciale subiectum : quia sic , eum sint inulta absque connexione applicationis rec
tu , certum est , quos sub talis multitudinissp cie non p' Rint ab eodem intellectu percipi. Dicimus veris,quod omnia illa multa cognoscatur insimul sub specie habitudinis; quia eo ipso, quod eiusdem medii fiat applicatio,
manet ad ramnia applicationis extrema,habiis tudinis nexus , sub cuius specie , omnia illa multa insimul ad ment m conducuntur. Sic
Petrus, qui est Pater, & Paulus qui est filius, sint qua homines multi: pollunt tamen sub. specie habitudinis Patris ad filium insimul cognosci. Sic etiam , ad propositionem tres pollunt considerari apprehentiones; sed tamen sub specie motus iudicialis, vos eo simultaneo istu attinguntur: ergo a simili. 22 Instabi; dubitando:vnde proveniati lis habit idiois species ' praedicta enim habitudo,nunquam fecit speciem in sensu: ergo nec
in intellectu. Respondet Scottis negando con
sequentiam ς quia bene potest aliquid Deere speciem in intellectu, quod non secit speciem in sensu. Substantia enim non facit speciem in sensu, & tamen sacit speciem in intellectit:
similiter universalitas quam plura alia:ergo se pariter possumus dicere,quod praedictit habitudo praemissarum ad conclusionem facit speciem in intellectu, perquam intelligitur, re etiam per quam praemi istae simul tempore intelliguntur. D inde ad id, quod dubitabatur,utpote , quid causat talem speciem ' Re ponset Scotus dicendo,quod sicuti haec habitudo secundum se ab intellectu causatur, eumst habitudo ex praemissarum comparatione,
seposue ibile est,quod Se ipsa species,per quam
tutelligitur, ab intellemi causetur. Intellectus enim operatur omnes intentiones, Ac species, per uuas intellistuntur.
3'Obiicies s intellecti is in syllogizando
discurrit successive a praemissis ad conclusionemrergo successive intelligit, Praemittas, sci- Iieet primo,& conclusionem postea; quia intelligit disci irrendo:ergo simul non cognovit praernissas,& conclusionem. Huic argumento, sio respondet Scotus, quod ex eius responsione , duplex , ni fallor , rei pondendi niodus possit interpretari. Respondendo igitur iuxta literam , & rigorosum sensum eius , dicitur, quod intellectus in acquirendo cCgnitionem conclusionis per prae milias, prius tempore cognovit praemissas, quam conclusionem ; &sie procedendo , quodam modo tempus , in quo cognovit conclusionem,sii ccedit tempo .ri,in quo eognovit premissas:ta me alio modo
simul cognoυit ista,υt pote,sie simul tempore, quod inter hoe tempus, & it Iud non ea dat tempus medium: unde ait Scotus, si aequi iterit cognitionem de eone lusione, in illo aequisito esse intelligit praemissas,&simul tempore conclusionem; ita,quod non stalia successio tem Poris, in quo cognovit praemissas. t Existimo ergo,quod iuxta unum sensum, sic possit adaptari solutio.quod dicatur, praemis Ias, δέ eone lusionem simul tempore
cognosci; tametsi tempus,in quo cognoscitur conclusio, suceedat tempori, in quo cogno iacuntur praemuIae; quia esto nullum tempus medium sueeedat, id susscere videtur, ut cogiscita simul tempore dieantur,cum immediato tempore cognita υaleat dici. Sic dici mus, quod tempus est continuum,etsi sciamus,quod continuum dicatur illud Fuius extrema sunt v nuet S sic eontiguum dieitur , cuius extrema sunt
simul:ergo licet illo modo conclusio suceedat praemissis, dum nulla temporis distincta su- cessione tollatur immediatio , poterit diei, quod eognitio praemissarum,& conclusionis,
vel sunt in tempore unum,uel sunt in tempore simul. Deinde potest alius sensus pro solutione interpretari, dicendo, quod licet in ac
δροι rendo cothrata anem , cognitio praen istarum prius esse videatur , quam cognitici conclusionis, quia tune adhue non adest firmus sensus applicationis:non tamen talis prioritas dabitur is esse aequisivo, eum se sit prompta habitudo, quae per modum unius relinquieeognoscenda quoad simultatem. as obiicies 6. si simul, ae cognoscuntur praemissae, cognoscatur eone lusio , dissicile in il lationibus falleremur,eum habitis praemi siis, adhue in para logismo aceidentis,statim haberetur conclusio tergo. Respondet Scotus dicendo , quod ex tam , quae de simultate cognitionis resolvimus, non sequitur, quod aliquis per fallaciam accidentis non possit falli: ut alieet in fallacia accidentis, alia conclusio sequatur nee euari. ex praemissis, v. g. Ista, In qua
495쪽
qua tanta idemptitas , dc non maior concluditur in conclusione,quanta prius suit in praemissis; sed tamen adhuc e gnoscens conclusiones,posset etiam inlli,ex eo, guod non V- pDeatri unde dicit , quod facta recta anticatatione, simul tempore crano πιι , qua conclusio sequatur,oe qua non ,st catera. Itaque resolvimus , quod ii recte fiat praemisiarum applicatio, est imperceptibile, quod possit dari deceptio in eonelusionia illatione , cum sit iniis perceptibile , quod ex principiis recte applie tis, non sequatur applicatorum rectitudo I ae proinde, si sit eompatibile, quod conclusio recta ignoretur in illatione, id orietur ex eo, quod recta applieatio fuit ignorata in praemi ssis; aliter enim incompatibilis erit fallax ignorantia.
xur quasiιon ιι difficultas. 26 Irea seeundum, eirea quod i n- l . quiritur, an illa cognitionis simultas debeat esse in eodem instanti naturae, sic Scotus resolutionem
sermat r ad qua 'ionem dicitur, quod notisprami is in ratione ea. ,simul natura cognoscitur eonclusio, in ratione essectust tamen praemiis, oua sunt eausa conclusionis, non eonsidera a sub ratione antent Onia causatiratis, prioresfiunt natura conclusione,omus natura cognoscuntur. Ut igitur resolutionem
D. Subtilis percipia , debes notare; quod dum dicitur,quod eognitio eausae, & effectus sunt simul, potest eausa dupliciter considerari. Potest prim6 eκderari pro ipsa for mali tate, seu formali ratione causali Mndi; quo pacto, haee sormalitas eati Jc haec formalitas esse-tus,dieuntur ab Seoto sor malitates intentionales,ita ut sint intentionis nomina,illis reaia litatibus,quae sunt eausae applicatae,ut passim memorat in qq. Univers. quis pacto ait Scottis, quod in eodem pereeptibili, de strictiori mentis, & naturae apiee , in quo intelligitur eausa, debet etiam intelligi effectus, eo quod intelligibiliter ,& inesse , quod intentionis habent,sic sinteonnexa, dc aeque quoad esse,&cognosci prima , quod penes hoc non magis dependeat causa ab effectu, quam effectus a
a I Potest aliter eonsiderari eausa, Utpotόpro λpsa realitate principi i, quod est causa, prout scilicet ad eluq reale, dc positivum esse sequitur ess. reale, de positivum effectus: non ita nudu, quod solum elle physicum ea usae consideretur, nee ita abstracte,seu reduplic torie, quod solum sub esse intentionis causa litatis percipiatur ἰ sed ita modificate , ouod
etsi non eonsideretur pura causalitatis intentio, eonfideretur tamen entitas, seu esse,quod
eli causa,ita quod illud elle sit tale, quod posist de suo elle reali diei, quod subiacet intentioni causae e vel tale , quod sit in illa ultima realitate, quae sufficiat , ut intentio causae sit ei applicabilis; quo pacto, ait Scotus,entitas effectus dependet abentitate causae, ad quam sequitur realiter effectus; non autem se etitiatas causae dependet ab entitate estectus, eum
illud , quod est causa , non sequatur verE, Serealiter ad illud , quod est effectus, sed imis potius esse effectus ab esse causae derivatur. Vnde Scotus resolvit, quod si prae misis in
ratione causae considerentur , simul natura cognoscitur concluso an ratione esse susin autem praemissae non considerentur substricta intentione causalitatis, sed prout habent illud esse , ad quod primo intentionaliter A in realitate dependet esse,quod est esse ctus, priores natura sunt, & priores natura cognoscuntur. Si e percipiendus est Secitus, ut in argumentis videbitur. idem, si benet discutiaras , invenies in esse, quod est genus, ev quod est 1pecies;prout enim purum esse intentionis consideratur , non est intentionalitas sp elei posterior , tametsi ab esse , quod est generis, constituatur sed est aeque limul,& prima,eum se,non minus ex specie sequatur genus,quam ex genere sequatur specieq; etsi aliter, non sieelle generis dependeat ad sui constituti nem ab speeie, sieuti ε eontra species in sui eonstitutione sequitur ad genus. His ita expositis. 28 Prob. Seotus primam partem resoluistionis: causa, prout est sub intentione causae, ad aliud restitur; sed relativa sunt simul natura, & secundum cognitionem naturalem tquia unum non potest, cognito altero, non cognosei ,& via versa; quare se , unum non dependet magis aeognitione alterius, quam econtra tergo cum se praemissae habeant vltimam,de sor malem rationem relativi, sub ratione eausae simul natura eognoscentur cumeone Iusione. Prob. deinde Scotus secundam
resolutionis partem; quia praemissae secundum illud, quod sunt, faciunt cognitionem de conclusione; quo pacto conclusio, quoad cognitionem , dependet ex eognitione praemissarum , cum praemissae se non dependeant cognitione conclusionis:sicliti illud quod est Causa ab effectu non dependet, sed magis εcontra i sed quando unum dependet ab alte ro,& non o contra , illud quo dependet, est prius
496쪽
peius natura illo, quod dependet: ergolieet
cognitis praemissis subsor mali intutione ea sae,simul etiam natura cognoscatur concluso sub formali intentione essectus; cognitis tamen praemissis, quae sunt causae conclusionis, non oportebit simul natura cognoscere con- elusionem.
as obiicit Motus: si cognitis praemissis
non cognosceretur conclusio in eodem inutanti naturae,sequeretur, quod in ea prior ita te naturae cognosceretur causa , & ignorarq-tur causatum : sed igncirato causato ignoratur causa,eum sint relativa: ergo in illa prioritate cognoseeretur eausa , & ignoraretur: ergo oportet dicere, quod cognitis praem,ssis in ratione ea uis , simul natura cognoscitur so lusio. Deinde insimul cibi jcit et cognitis Praemissis in ratione emis, eognoscitur applicatio prae miliarum adeones usionem, ted simul natura debent eognosci applica δἰ quia inum applieatio sit relatio, cognosci non po test sine extremis: erm&c. ζ3o Praedictis,et e similibus argumentis respondet Scotui uniformiter, di. endo, quod efficaciter solum probant primam partem nostrae stabilitae resolutionis, prout eius e posuimus intellietentiam. Dicit itaque, ver melle, quod applieatio non possit intelligi sim relicatis; quia sunt naturaliter simul quoad coetuitionem , ideoque si eognostantur praemiitae sub ratione applieati, necesse erii simul
Datura cognoseere,cui applieantur: sed tamequod aulaeatur, simul natura cognam, no
1nfertur, cum in aliquo priori, tam id, quod applicatur, quam eius cognitio debeat mrcipi ad id , cuius esse , & eognitici praerequirit, quod ipsus principia applicentur. Existimo etenim,quod dum applicantur praemissae, nQn est adhue natura insimul eone lusio; quia dum illarum esse applieatur,adhue esse formalς, &completum applieati non percipitur ι sed viro promptu ad insallibilem positionem :λωι dum principium applieatur ad effectum caursandum,non vi letur posse diei, quod si causatus, tamets sit prompta, in alio naturae insitanti, causati consequutio. Unde Seotus re pondendo ad υltimum ait,quod prius natura, quam eone lusio, cognoscuntur praemissae,
quando applicantur.3 r Sed eontra haee arguit Seotus t si cognitis praemissis, in eodem instanti naturae non cognosceretur conclusio, posset tune intellectus intelligere praemissas, S cessare ab intelliis gentia conclusioni et ae proinde si non sinecessarium , quod praemissae simul naturae gnoscantur cum conclusionibus, possibile erit, quod etiam prius tempore intelligantur,quod elicontra Arist. ubi supra tergo die. Rei pondet Scotus firmi ter negando , possc unquam sequi, quod insimul tempore non cognosca
tur; & similiter respuit , polle unquam sequi, quud in illo priori naturae, in quo intellectus intelligit praemillas, possit pausare, & sic non
intelligere conclusionem in eodem tempore, sed prius tempore praemillas: negat igitur, iocisqui; quia in eodem initanti temporis sunt duo instantia naturae,in quorum priori intelligit principia, in posteriori conclusionem,& tamen simul tempore eonclusionem , &principia. Ratio est; quia praemillae cum recte applicentur, sunt causa esliciens, di necellaria inferendi ,& eognoscendi conclusio idem &sc in eodem tempore intelliguntur praemillae, dc conclusio , quin detur cognitio secundum prius,& posterius tempore, licet detur lecun dum prius,& posterius natura .. Neque id debere extraneari videtur, vi patet iuxta sensum communem causarum, iuxta quem dicitur, quod entitas principii, dum recte applicatur, est insimul tempore eum effectu, ita ut lit valde tritum,si multatem temporis cause dividere Per corret pondent i5 ad duplex nature initas,
in quorum primo intelligitur causa,& inposteriori effectu ς;quin sequatur inde,quod contingat causae , posse pausare in illo priori naturae ad effectum , & se ab illius positione cesta e , ita ut prius tempore valeat intelligi: ergo a simili. 32 Objicit 2. Scottis,intendens impugna- nare re tolutionem ex cipposito , videlicet, quod adhue sub i ntentione causae debent prae- mille esse in aliquo priori ad conclusonem. Arguit sc t eausa prior est suo effectu in sua
natura et ergo eum praemissae sint conelusionis causae , poterunt in ratione causae prius eo gnosci,quam conclusio. Respondet Scotus eum expositione antecedentis dissolvendo argu mentum ; ait enim , quod causa prius natura cognoscitur,quam effectus,si causa accipia intur pro eo , quod est causa ; sin autem causaaceipiatur sub intentione cau6,insimul natura cognoscitur eaula,& effectus.. 33 Instat Seotus: causa est , ad euius esesquituν aliud esse ; praedictam diffiniti nem esse dissinitionem causae , inquit Seu tuto sed diffinitio eompetit dissinito secundum
proprian ratione ergo secundum propriam rationem causae, causa est prior natura suo effectu: ae per eonsequens premissς sub rati ne causae praecedent.natura conclusionem. Respondet Scotus consormiter ad supra e
posita, dicens , quod haec discuitio,causa est,
497쪽
ad cuius es equitur aliud esse ,est diffinitio illius, quod est causa , quod scilicet subiaeet
intentioni eausae; non autem est diffinitio huius intentionis,quae est eausa; quia loquendo de his ,& simili hut intentionibus, vel de aliquo , ut accepto sub istis, non magis ad causam sequitur effectus , quam ad effectum sequatur causae Vide illa, quae in initio telia quimus annotata. Nec ignoto, aliqua imminere non parum difficilia, ea vero pro nune suspendere decerno,quia ad specialem librum
QUAESTIO III. In quo formaliter silui mus
s Um syllogismus sit oratio plu-
ribus permixta, quorum aliqua habent intelligi ut priora, & prinei pia , & alia veluti posteriora, fle d manata , ideo de ipsius sermali eonsistentia movetur dubitatio ς an sellieet syllogismi
quiddita stet in praemissist an verό in eo elusonetCirea quod, non parum nomina Iem esse eontroversi a m ,senti u ni aliqui ,Ac meritό: quia omnes ad syllogistieam sor malitatem stabiliunt requiri premissas,& conclusionem, tametsi aliqui essentiam ponant in solis praeis missis eon notando conclusionςm e alij inso Ia conelusione connotando praemissas: alii sub alia expressione ponunt in solis praeis mi liis essentiam, integritatem vero in praeia missis,& eonelusione; & ali i, id aliter explicantes, decernunt, syllogismum stare in aggregato ex Praemissis , dc eo lusione: dis eursum vero stare in sola conclusione setandum aliquos, vel in solis praemissis sem
3s Λ Lliqui , quorum novissimus
Diony s. Blaseo exponens B ehonium in 1. d . et s. q. 2.art. 3. resolvunt , syllogismum sormaliter consistere in sola eonclusione, dieere tamen praemissas , tanquam causam illius. Prina sumptum ex definitione syllogismii ενatio, in qWa,quιbusdam 'sis,aliud qmtuν yllogi Linus ergo non est tota oratio a gregata
ex illo,quod sequitur, & ex quibus sequitiir, sed solum id , quod sequitur: quas dicat, θι-Iost ut est oratio , qua quis r ex strami fialias,si praemissa ,8 eonclusionem in recto
pia fruet semi; sed solum sunt principia eonia
clusionisi ergo. Consim . a. siet syllogismus pertinet ad tertiam operationem intellectus;
sed sola eo lusio pertinet ad illam; quiae ipsa sola est ratiocinatio,ic discursus: ergo solaeonclusio est syllogismus. Alia adducit, quae insta dissolventur.3 6 In primis vide qualiter resolvat,quod syllogismu, sistat in sola conelusione,& tamequaliter requirat praemissas , quod pollet meislius resolvere, syllogismum , solum sistere in
premissis. Neque ignoro vim con notantium; non tamen percipio , cur dum eone lusio sit, quod sequitur ex alto,ut ex principio est entialiter requisito, potius circa syllogismum, quo utrumque requirentem, debeat quod sequitur , dare essentiam in recto, quam det id, ex quo sequitur,duin syllogismus, & ratiocinatio dicat sequi unum ex alιο' Non videtur Deilis expositio. Dices,quod relatio resultat,& sequitur ex extremis, & tamen formaliter non sistit in eorum emitatibus. Contra; quia etsi relatio non stet in eorum entitatibus, sed tamen secundum solim esse,υtrumque strictε
exprimit; ita ut si sit ab uno, se stricte sit ad
aliud,& ε contra .Contra a.quia,ut dicemus, s relatio requirat duo, ut resultet, dum non sistat sol majiter in entitate unius , nec sistreformaliter in entitate alterius: ergo dum sylia Iogismus requirat duo, dum non sistat so maliter in entitate unius, nempe praemiss rum , nee sistet formaliter in entitate altea. rius, m conelusionis. Sed his ita i3 7 Expellere intendam omnem vim in matam. Dico ergo contra primu , quod si syllogismus non ut oratio aggregata ex illo,
quod sequitur,& ex quibus sequitur, insertor. quod dum Aristot. syllogismum definivit,
eum per orationem disgregatam definividnee non absque recta terminorum copulatione suisse intellectam. Tum; quia si inseratur, quod Aristoe. voluerit definire, quod syllo pismus sit oratio, quanquatur exstra ι is, & sie in conelusione ponere essentiam intenta dant:simili licentia posset aliquis diceste,quod syllogismus apud Aristot. erat oratio stram Q. , ad quam sequebatur cen laesis , Ae siepossent ponere essentiam in pra missis. Nee prima confirmatio aliquid probat;quia quod praemissis sint prinei pia eone Insionis, non i stri,quod tota syllogismi essentia stet in illa, cum ablato este formali principiorum sie
498쪽
De syllogismo ut sic Q. III. D
auseratur sabri ea formalis syllogismi , Rutinus erretur, ablato esse formali principiati. Si enim adaequatum esse lineae intellectivae desi niretur , poneretur aequE principium intellι pendi,quin esse principium auferret, spectare ad illius totius constitutionem. Similiter dum definitur causa,ponitur principium, ad quod sequitur aliud, quin ob hoe ratio principi jst extra et sentialem lineam causandi: ergo similiter debet dici de linea sylloetisti ea , dum
secundum se requirat,quod ponatur plura, dc quod ex ipsis ponantur alia. 3 8 Dices, esse valde tritum, in explicatione aliquorum entium essentiam ponere, non id toto composito , sed in aliquo eius termino ; se terminus formalis compositi est sola sorma ; terminus sor malis motus , solus terminus ad quem ς & sic dicitur, quod forma propositionis stat in unione , seu , ut alii, in praedicato rergo a simili. Dico, aliud esse loqui de termino sor mali , seu de forma alicuia ἱus entis , & aliud esse loqui de essentiali et ii, constitiitivo. Et si enim terminus formaliseomposti sit serma ; sed tamen essentia eius, etiam in alio principio ad formam priori, sistit: sic etiam , etsi forma propositionis sit υnio; a nullo tamen dicetur,essentia propotationis esse Wnionem : sic pariter , etsi dicatur, quod motus suinit speeie abhoe,vel illo teriamino; sed tamen motus formatissime sumptus , est relatio, utrumque terminum aequόdieens t ergo a simili est dieendum de syllo gismo, dum eius sorinalissima constitutio,& v s stet in ordine, quem habent termini inter se , & eum voci tertio. Nee ualet, si dicas , quod conclusio determinat prae miliasas et quia Prsterquam quod non est verum
apud plures , etiam Urma physica deteria
minat materiam , & metaphvsiea deteris minat genus ι & tamen neutrum compta.
situm ponit suam omnem essentialitatem in ιllis.
3 ς Nee seeunda confirmatici, quae maioris Widet ut vis,habet plusquam apparientiam Verum enim est , sylloeismum pertinere ad tertiam operationem; falsum est autem , solam eone lusionem pertinere ad illam; discursatio enim non est concluso Utcumque, sed eonclusionis cognitio, premissarum cogis niticini essentialiter e cinnexa rergo discurrere dieit insimul ordinem , & premissarum connexionem habere. Suadetur;quia praecisa informatione pr Em illaru m, intuitu eonclus Dis, intelle eius praecise iudieat; posita insor malione praemissarum , intellectiis discurrite
ergo difficulter potest probari , quod distur- satio non sistat aequό in prata si s. Tum
etiam : quia casu , quo compulsus saterer,
quod discursus stabat in sola cones usione; dicerem semper , quod in sola eonestisione non stahat syllogi linus ; qυia sui lcgis nius deberet die ere non solum discursum , sed &aptum discurrendi principium : ita, quod etsi
totus discursus foret sola conclusio; non auiatem totus dit cursus diceretur totus svllosis. mus eo mCdo,quo lota conclusio , totus s*l- Iogismiis non dicitur. Tum; quia non posset diei sellogismus , quod o in nem vim sullogisti eam non haberet; sed omnem vim syllogisticam non haberet conclusio:ergo. Patet minor; quia i Dc p incipium, quas επι eademum ter ιο ς dem ιηι er se , vim sullo-eἰsti eam habet; sed vis eius eriam habet .r ab habente tertium , quod non est eonclusio iergo nunquam possςt dici , quod omnem vim syllogisticam haberet conclusio. o Alter erincipalis dicendi modus ista licitum , qui e contra desco dunt, syllogis. mum soran aliter in solis praemissis consistere,
taliter , quod conclusio sit syllogismi pro
prietas,non vero essentia. Ita novissime non
ter Antonius Grollo,qui id pro vitibiis fusti net in dissert. zo .eως d. I. Prob. assumptum: quia illud totum est adaequale essentialiter eonstitutum , quod est Potens emanare luas perfectiones; sed pxemissae sunt Potentes ema nare persectionem , &prbprietatem conclusionis tergo ηr Haec ratio,iuxta responsionem ab ipso Grosso adductam , plures p. titur instantias; qua propter existimo, posse satisfieri dice do, veram esse maiore muta tamen,quod illud tum sit in esse principis adaequ te totum: de quo statim. Dico deinde,possς permitti mino rem,& ad consequentiam dici, quod tametsi eone luso derivetur ex p aemissis , ita ut pr missae sine essentialiter constiti te in esse
toti ut, debet tamen sic intestigi , quod sinteonstitutae in esse totius praemissi,& principii, non autem in esse totius syllogizari: quia etsi totum praemissum,& principiati via dicat solas praemissas,totum verό syllogisticu dicit praemissas,& conclusionem, eum secundum te totum, dicat principia , & principiatum. Unds debet nimis praeeaveri , quod praemissae pota
sunt habere omnem rationem principii versus unum effectum et non tamen eam DR -nem rationem habere possunt versus alium. Si enim praemisse eonsderentur versus conclusionem dumtaxat', certum est, quod sicuti
sola conclusio est effectus , quod sole prae-m illae sunt principium etat vero , si praemissae Ppp con
499쪽
eonsiderentur versus omne esse syllogistieu, non sunt talae praemillae principium constitu tivum: siquidem se,etiam conclusio eli illius totius constituti a sum in ipla adsit vis illius principiidunt eadem inter se. Id satis clare potest sit aderi:quia solet dici,quod vissyllogisti ea stat in illo principio , qua μηρ eadem
uni tertio sent eadem anter se; de tamen illud principium no stat in solis praemissis, ut patet tergo quia etsi praemissae sint tota vis respectu extremorum in uno tertio , quod habet esse praemissum , tamen respectu totius elle syllogisthi, tota vis per modum unius primipilieonnexi stabit in praemissis,& conclusione.
2 Instabit Geosso i praemisis saltim inesse praemisso prae intelliguntur ad conclusio nem & ita,quod eoncluso intelligatur extra essentiam illius totius eo nititutivi premillari me erari nunquam esselusio poterit spectare
essentialiter ad illud esse , ad quod praemissae. Hee instantia potest dii Iolvi dicendo, quod
etsi e elusio sit extra essentiam premtularum, inde tamen non lieri inferri, quid sit extra essentiam syllogismi ; aliter enim comparantur partes ad partes,ae ad totum:sic enim,etsi forma sit extra essentiam materiae Primae,non tamen extra essentiam totius entis pnysei. Deinde die quod etsi materia prima pretii telligatur saltim natura ad sormam , sed tamen respectu totius , posita unionis vi,insimul illud ad aequanti ergo a simili de praemissis in
natura praeintellectis adeonclosionem. Tum etiam adapta quod materia prima,etsi versus aliquam eductionis considerationem habeat pro effectu formam ipsam , & tamen versus aliam eonsiderationem eompatitur , quod sorma, quae erat effectus respectu materiae,sit etiam entis naturalis eompositiva; sic servatis servandis, poterunt compati , quae supra de praemissi δε de earum effectii diximus versus totum esse praemissum, & totum esse intenti nate,seu syllogistieum. 3 Instabis nerυose eum Grosso,dicendo, durid totum , neque per se, neque per accidens resultat ex causatis in genere cavse essicientis; sed resultat ex eausatis in genere tauta mater ia lit,& sor malis;id est si aliqua pars totiussit eausa alterius, debet esse causa materialis, aut formalis; non vero causa efficiensi sed pr missae sunt eauis emcientes conelusionis,
a it saltim conditio sine qua non , quae etiam ad sterius cauta esticientis reduxitu ergo causalitas, quam habent ae milla ad conclusionem, excludit omnem e m positionem tam tritius per se, luam per acti ens ex premissis,& ecine lusione. Ante solutionein huius instan
tiae, in qua Grino , dc alii serepet nitu, in si ia
tunt, eam aequali vi instare intendam ex eo,
quod totum ellentiale syllogistieum in prae missis constituant; sed non minus dissicile
partem materialem , & formalem invenient in praemissis secundum earum esse, quam in praemissis, & conclusione o ergo non minus dissicile combinabitur ellentialitas in toto
praemillo, quam in toto sullogistico . in id. quid dicant de emitare unius praemista tenpectu alterius,dicam de ipss reipectit conclusionis.
Sed deinde respondendo ad instantiam potes diei in primi quod non est cotta aliquam mentem Scoti, quod praemissae etiam
in genere cauis materialis e muriant ad νltimam syllogismi sormam , nempe adeonis elusionem. Videatur supra expositus inq2. in olatione et . AU. ebrι, Vbi ait, quod praemissae habent rationem cauis materialis, &etiam eruientis; & sic , quod possunt sufficienter deo cognationem de eoi elusio I cere. Sed quidquid de hoc accipiendum sit, potest aliter responderi dicendo , quod totum syllogisti eum, ut in suo esse formali consid ratum,non debet,proprie loquendo, attendi ex re,quae sit materia, di ex re, quae sit forma, sicuti id attenditur cvi de Scotum supra expo stum in initio qua l. r. in toto substantis, quod ex propria materia , & sorma conflat, propter quod habet diffinitionem quιd rei.
Syllogismus ergo,Vt eonflatum ex premissi & conclusione dicitur unum per modum ha-hitudinis ,&dicitur totum ex illis omnibus per modum purae , di formalis connexionis; quo pacto , visit totum neresiario illa omniae it nens ,impertinenter queritur,an aliquod illorum si materia,& an aliud sit forma.
s Ratio potest deduci ex eo , quod sylis Iogismi essentialitas sistat de per se in pluriuconnexione,ex habitudine, am dicunt intesse i id enim ad totum discursivum requiritur: quare, eo ipso, quod illud torum sit ex e nexi ne unius cum alio eonflatum , aceidit inde , quod unum connectatue, vel ex sor malitate efficientis , vel ex formalitate materialis. Dixi etiam, quod etsi syllogismus dicat plura diversa, tamen per modum habitudinis, habere viritatem,& connexionem poterant ; quomodo resolvi in quas . et .
quod etsi tres propositiones syllogismi sint
multa , poterant insimuleognosci ἔ quia 'osita recta earum applicatione, resultabat habitudo inter illas , & sie multa per modum Unius valebant eognosci. Vide dicta inquast. v. ur um. 6. Vnde sic pariter dico,
500쪽
quod eis maior, minor, & eonelusio sint in
entitatibus multa,nec non totum non consti
tuentia a sed tamen prout praecise attenditur habitudo earum , & esse strictum ex appIicatione connexum , poterit diei, quod aliquod
totum ex eonnexione resultat, se υ nitatem habens,live entitas sit materiae,sive efficientis.
Id ad apta ex similitudine duarum albedinum: ei rea quod, si inquiratur, in quo sistat esseniatialiter totas militudo' Respondebitur,quod in illa duplici relatione;& tamen ,etsi ibi deis
tur unum , nec Una albedo est materia , aut
Drma respectu alterius, nee id est aliqua re- Iatio ex illis: ergo a simili. Tum etiam vide dicta in q. r. ubi eum Moto exposuimus, quomodo syllogismus sit totum, & definitu; nee non qu modo positi incomplexe aceipi, dum ex tot diversis complexum sit.
Esolvendum sentio, syllogi Lu mi eonstitutionem stare in esse' eonnexci ex praemissis, &conis elusione. Ita pereipio Motum in quast. s. lib. I .Prιor. Vbi in expositione definitionis Aris-tne. ait, eius definitionem esse bonam; de rationestiummi est haberepluresstrami fas, unam conclusionem. Et paucis interiectis, supra definitionem syllogismi alte indefinitio ue puta syllogism 9 ρrimo paritur
ma es arter pramisas, ct alia inter ρυπιν far,re conectusenem. Arniose iuxta Scotumrid omne est essentialiter syllogismus, quod per idem genus, Ac differentiam intelligitur
esse definὲ tum i sed sie aeque intelligitur definitum apud Seotum , esse eoniunctum inree praemissa , ae eoniunctum inter praemissas, de
oratio , in qWa quibusellam positis, aliudδε- qui mr , id est, quadam ponere, O quoddam
s norri, debet exercera in ea una oratione,
qua est illogi .st ergo quia aequό habetur syllogismus ab liis,quae ponuntur, & ab his, quae inferuntur ex positis. Prob. quia id e quiritur de per se ad fullogismum , quod requiritur,ut adaequale discurratur .sed vi adaeis
quate discurratur, utrumque simul requiritust ergo. Prob. minor , quia si aliquis posset
praecise componere Idemptitatem extrem rum cum vnn tertio, quin ulterius transiret,
adaequatum discursem non haberet, ut patet ex suppositione hutns actus, omnia mula oststerilis, ct hac est mula. Similiter non dis. curreret , qui absque medii ece existentia, posset veret, ut Deus, vel ut Angeli, attinge re per actum simplicem , idemptitatem dum tum inter se , ut etiam patet ex supposit,one istius actus , hae mula es seratis: eringo o
8 Dices, quod in praemissis iam vigete elusio, ita ut eam non com euigere stimia perceptibile a ac proicde , quod in praemissis tota discursatio salvatur. Contra; quia vel discurrit,dum viget coneluso, vel dum noni Si primum;habeo intentum,cum ex eo in nrp-
missis sistat diseursus, quia in praemissis siliit
conelusio; ac proinde psis eo uveniemus; quia pro eodem reputamus, quod sullogismus strein praemissis,& eonci usio ne, ae quod stet in praemissis abique eonclusionis vigore imperiaeeptibilibus. Si dieatur secundum. ergo poterit intellectus discurrere , ab illatione , & eurso rationis praeci sus. Diues, sume ere, quod conis elusio solum in virtute praemisIa sit. Contraiquia sic debet disturri de illa praevia,& vltima virtute , in qua continetur vis extremo, rum cum tertio, ac de illa, in qua continetur vis extremorum inter se; scuti enim ad aeis tum formalem extremorum inter se, praeeedit virtus,in qua actus praevie continetur virtuais
liter;sie ad actum formalem extremorum catertio,vna, aut altera dispositio viti ma rei debet praeire,ex qua immediate derivetur: omisnia enim gradatim a primo apprehecisionis ictriusque ad ultimum mentis decursum soris mantur t sed quod idemptitas extrem rumeum tertio in aliquo immediate: praevio viria tua liter eontineatur, non sufficit, ut adhue partialiter eonstituatur Φn sphera discursus: ergo nec quod in unitate terat i stet virtualiteeunitas extremorum inter , sufficiet, vi foris malem , & adaequatam spheram discurrendi constituat. y Dicent ό eontra ali i,quod ut undequa que oratio discursiis,& syllogistiea salvetiir, sufficit, quod conelusio connotet praemissas. Fateor difficile polli impugnari, eum ex con- notato ponatur , quidquid neeessitatis potest esse a praemissis; insimul tame fateor,quod sieetia difficile pollet impugnari ,quieumque pro libito suo vellet omnia connotative explicarerv. . qui diceret , quod omne eonstituti stabat essentialiter in parte ser mali, reliqua e nn