장음표시 사용
501쪽
eonnotando subiectum: definitio in differentia connotando genus: totum physieum informa con notando materiam: & sie quod ri- . sibi Iedi manabat a solo rationali eonnotando animal; & ipso modo posset quaecumque pro libito deducere , quod non videtur rectu, dum aliqua specialis vis in comparte reluceat, ut relucet in conclusione,illa idemptitatis inter se, & in praemissis, illa idemptitatis cum
so obiici est. Conclusio est proprietas praemii Iaru, lato,quod non sit proprietas syllogii mi propter iam dicta a nobis; sed nil potest intelligi eonstitutum ex subiectri, & ex proprietate tergo. Rei pondeo in primis dicendo, quod proprie loquendo non potest diei , quod eo luco sit prae nillarum proprie istas,cum praemisiae non habeant illud strictum di subiecti quidditati κε constituti, ad quoδpassionis dimanatio sequituri qua repercipies, este imi erceptibile , cognoscere prae milias, Zc ignorat conclusionem , dum ignoratis passionibus ecintingit saepe cognoscere essentias. Tum et quia nunquam potest diei passio rei id, quod , etsi derivare . exere et ur intra I in eam reis eam adaequale constituens: & conclusio intra lineam discursiuam exercet vim , eum illatio ad diseursiim spectet 1 ergo. Id suadetur in risibili , quod totaliter linea distur siva abstractum exereetur, sie discursui extraneu, quod ex risu non possit metiri discurres ergo dum in linea diseursiva percipitur eo lusio, persectam eonnexionem servans,bene poterie aliquid cum praemissis per mo)um conne
sio si .e m , dependet i re nisi is nee non pyemissae in aliquo priori. saltem naturae, prae intelIiguntur ad conclusionem 1 ergo ivllogis mus difficile poterit intelligi ex praemissis,& eo ne lusione insimul costitutus. Respondeo
in primis die endo , quod sylloeismus potest
percipi vi ens de genere successivorum ἔ quo pac non debet intelligi contra eius ellentiam,quod una pars sit altera posterior,prout ipsi succedens, ut patet in ente habente contiis nultatem cum silccessione. Deinde potest re ponderi, quod dum aliqua sie constituunt totum, quod ex ipsis alia adeompositionem re quirantur deduci, parum prodest,quod in aliis quo priori praecedant , cum sie praecedant, ut inde versus t tum,si multatem habere requirante quod patet in forma, quae etsi sit posterior, & dependens a materia , tamen Mersus totum, simmam simultatem, & aequalem deinpendentiam conservat. Tandem,si nimis vrgeant,respondebis,quod unitas syllogi sint ostvnitas integritatis per vim connexionisi ac proinde, non repugnare , quod ex causa esli cienti, & ex effectu constituatur totum integrale, ut fit totum integra Ie ex substantia nutriente,& nutrita.
set obiicies r. invariatis praemissisis , si conclusio varietur , solum accidentaliter , de numeri te variatur syllogismus ; at veris si praemiliae Parientur , & concluso sit eadem, Variatue essentialiter syllogismus t ergo este formale syllogismi essentialiter adaequ2tς consistit in praemissis Anteced. prob.quia syllogis imis in Barbara, 3e syllogismus in Bainralypton , solum accidentaliter differunt, tamen concluso unius est directa , 8e formaqlis, & alterius est indirecta. Deinde hie syllogismus, omnis homo est ana inal; sed alι quod individMum est homo t ergo alι quod indι vi
duum est animal,qui est factus in Dari', di fert ellentialiter ab hoe alio , qui est factus in Datis, Omms homo est animal; sed aliquis homo est indivιdαshm ergo aliquod indam ducest animal. Et sie in omnibus aliis syllogi L. mis, in quibus sola variatione medi i termini forma syllogistaea variatur, &mhilo minua
manet eadem eone lusio:ergo.s 3 Respondendum sentio, dicendo,pou. negari maiorem,quia quod plosquam numerice distinguantur syllogi Imus in Barai ρ-
ton, de in Barbara, patet, eum unus syllogis. mus in Baraθριεn plus distinguatur ab a lia syllogismo in Barbara , quam ab alio in Bais νalypton ιδc ab alio in Baralypton numeric saltin distinguitur, eum Ηιus dicatue. De inis de dico,posse teneri , quod etiam essentialiter
distinguatur syllogismus in Barbara a talialogismo in Bar Irten; quia aliud est, quod Meidat indirectio praemisiis , at aliud est, quod accidat syllogismo: sicuti aliud est,quod aceidat materie habere hane formam, de aliud est , quod hane sormam habere aeei dat hvie
composito. Sic etiam istae propositiones, bo 'mo est animal, re animal est homo , distinguuntur essentialiter, Sc tamen tam laomini, quam animali, esse loeo subiecti,accidit. Tu etiam; quia si dicatur aee identaliter differre, quia facile unus potest reduci ad alium, utillus alterius figurae syllogismus differret eseiata aliter , eum omnis debeat, & possit reduci. Tum potest etiam responderi, quod si ex inis variatione medii, tota machina sullogistica invariata intelligatur, potius nostrum inten tum perficietur,eum se eo lusio sit praemisistin essentialitate connexa , & conscirmis, quod quid distinctum non constituat. Et ad
502쪽
illud, utpote, quod conelusio , etsi sit eadem, in illa , siquidem potest dici , quod unisum, stpoteli compati cum medi is diili iactis, respon- educitur ι quod in aliquo priori soret salsum deci id negando ex Scoto, expolito in q. 2. vba dicere. Quod illa distinctio extrahendi viali ait, id provenire ex imperfecta medii com- ter, Ac eo inplete possit eongrue ad mitti, sua iaprehensione , quia si aliquis recte praemittas detur etiamiquia dum forma educitur, non est pereipiat, & percipiet ini; mul conclusionem, educta, nec unita dum vnitur; alias dum estet
solum eum ipsis eoεxistendam. edit sta educeretur,& vniretur,dum ei et . ni -
Obiic. 3 . per illa d determinatur pro- ta; sed est verum, quod prinid extrahitur , peepositio ad esIe retriae operationis , per quod quod prim6 in illa linea uniendi,&elucendi primo extrahitur ab esse simplicis propositio- intelligitur, quod est viale,& incompletuminis,& secundae operationis; sed per connexio- ergo est verum , quod per viam extrahendinem praemissarum primo extrahitur proposi- diicursve, a simili de syllogismo diseurteotio ab esse simplicis propositionis: ergo per batur. connexionem praemittarii determinatur pro- s6 nebes itaque stare in hoe, quod sic
positio ad elle tertie operationis. Responde- vialiter, adsunt lineae discursivae praevisae; bis, quod non extrahitur sor maliter per praeis quibus positis, insimul eum conclusione , re- statum e nnexionem, sed solum dispositi in sultat utriusque eonnexionis re Iatio, perquavό,aut efficienter,quia nempe causat,vel din forma syllogistica , & complete discuisiva ponit ad conelusiansm. Sed contra i nstabis: eonstitia itur adaequale. Si vero nunc dubitate dispasitici aut causa es siciens, ante introduc- velis, an illa formast indiυisibile quoddam it in nem formae, no extrahit materiam ὲ sor- an υeris sit duplex forma connexa Existimo, ma praehabita i neque ante introductionem posse responderi, non repugnare, quod se uti nouae formae, licet sint dispositiones introduc- duplex est connexio terminorum, quod Zetae,iransit subiectum de non esse nove formae, duple et sit formalitas estb .na sit alteri subor ad illud esse: sed per illam connexionem pro- dinata,& ad unam lineam discursus adaequa positioieς tr an leunt actualiter deesse simpli- ti eostituendam necissitate. Sic graves Theo-eb propositionis, & de esse secundae opera- logi non renuunt eoncedere , quod obiectum ti ome ad elle tertiae op rcitionis:ergo illaecin- formale si ei theologieae sit connexum ex noxio non solum est dispositio, aut ea ,sa ef- duplici formalitate , υtpote ex authoritatefieiens tertiae merationis, seu syllogii mi, sed assertoria , ev ex reseellatione applicante i deest ipsit messe actuale,&sormale tertiae opera. hoe, etsi etiam Una sormalitas ah plia de-tionis,fc ivllogismi. rivetur, in aliquo priori originis eam sup-ss Re ondendum est semper distingue- ponens tergo a simili poteris, si mavis, phil
do maiorem : per illud determinatur ad elle sophare. tertim op rationis vialis, δέ incomplete , per ς γ Obi ieies 4. Intendens probare, lumquo l extrahitur vi aliter, & incomplete ab in eone lusione syllogisti eam quidditatem esse seeunsae operationis, est verum;aliter est sistere. Dices ergo,quod ratio formalis motus salsami Se sie minorem , dc consequens discer- eonvenit soli productioni termini a squem inci. Itaque dieo,quod etsi verum sit, quod ab- sed syllogismus est motus a premissis in ecinia statu simplici extrahatur propositiones,extra- clusione nuergo in ipsa conclusione sistit. Hoοhuntur tamen , prout sunt intra viam distur- argumentum sorte potest verti in contrario
suε, ita ut non possit diei , quod intellectos rum intentum; quia si motus ex termino ad diseurrat ecimplete, sed quod ad completum quem sumat quidditatis argumentum, sic e di ut sumst motus, dc tendens, ilis modo, clusionem percipit intellectus, quod adhue in
quo in statu simplici non erat ante praemissa- contrario tu opinione, cognitio conclusioniarum eonnexionem. Sic dum forma solvitur discursive formetur, prout ad cognitionem instant in uni ur, educitur, non potest dici, praemissarum versa, dicens totum sviim esse quod materia sit e tracta ab este alterius soris in ordine ad illas,easque habens oro suae eon mae; xisti tim tamen, possu dici, Quod extra- notationis termino r ergo sic persecte motuebituri quia si dum est educta,&υnita, altera intellectus , potius ex praemissis, quam ex manet separata , & extracta; dum unitur ,& conclusione terminum discursvae formalita- educis te, altera separabitur , R extrahetur. tis dedueet. 1 4 dum unitur mima c. va, extrahat ma- s 8 Sed praeter saperius dicta,respondenter iam aliquo nuido, dc sic etiam dum eduei. do ad argumentum potest dici , quod iappositur, patet 1 quia non esse in v mvn tiva, de io, quod mntus ab ipsis intentus , solum in eductiva , per modum tςndςntiae intelligitur termino ad quem ponat rationem formalem,
503쪽
non autem sie debet disturri de syllogiza ttanis motu . Ratio est ἔ quia in syllogismo datur duplex terminus formalisi &ad quem,
nempe , idemptitas extremorum cum tertio,' idem piit s extremorum inter se; prima idemptitas, utpote tertii, est terminus ad que tendit intellectus,dum primo extrahit propositiones ab esse puro entitati. o secundae operationis,le simplicitatis:altera idemptitas,utis ot ό eorum inter se,in terminus,ad quem teisit intellectus, non ut eum solum acquirat, sed ut eo insimul aequisito , omnem scirmalem diseurrendi lineam habear, ita ut pro teriamino adaequato, utramque connexionem intendat. In aliis vet6 motibus,cum duplex ter minus ad quem non adsit, tota mobilis specificatio ab uno solum desumitur; omnes enim partes, & connexiones motus sunt similes, dc
eiusdem rationis,nee non ad eumdem terminum tendentes,quin ante ipsum ultimum teris
minum detur in aliqua motus aeqaisitione di inversita : quia si haee daretur, etiam motus di iatinctum este formale haberet, ut plures dicunt de ea ne a turri proiecto,& in medio viae morisino. Tum,quia ultimus terminus naturae metaphysicae est sine alaritas; & tamen in eo niseret ex specie ,Sc individuatione, for malitis principalior non videtur existimari in singularitate.
su obiicies s. dum eonclusio elieitur, exi stit syllogismux adaequare; sed tunc non existunt praemissae actualiter tergo quia syllogismus in sola eone lusioneconsstit. Minois
rem intendit probare Diony. per totum art. . in dist. 2 s. q. est.2.e xistimo tamen icitura
eius robur posse sufficientee dissolὐi , si recte
videas , quae ex Moto adduximus an praecipue: in solutione ad 4.aetrem. Respondendo hine , di eo, quod data minori, absque dubio est neganda maior; quia nil salsius, 'vam quod existat syllogismus adaequate, praemissis non existentibus. Vnde , si dicat, quod vel habitu , vel aequi valenter , vel quo- eumque modo, maneant praemissae; dieam,
illud esse tantae υ is , quod si possit dici, quod syllogismus adsit, id valebit, quia illud prae
missum esse adest.. 6o Dubitab. pro eomplemento,an ille res pectus unius connexionis ad alia,vtpote p-millaru ad eonelusione, sit realis, vel rationis Respondere debes eum distinctione:quare diisces,quod si praemissae,& eone lusio intra eumdem intellectum eo existant , tunc relatio erit realis praedicamentalis; ita tamen , quod pro coexissentia praemissarum, sit intelligenda coexistentia ip loruta actuum intellectus,
quorum tonnexio, italis pntest diei. sin a tem defensare eupias, quod nee insimul tem ore coexistunt praemulae, de conclusio, tunei realem relationem ponas,eam debes pon re transcendetalem,utpote,respectum idemp. tificatum praemissis, Ac conclusionis termianum postulantem. Deinde, si loquaris de rela tione, quae resultat ex actibus inteIlectus e parantibus obiecta praemissarum eum obieetato conclusionis,deias dicere , quod respectus ille ex tali eomparatione resultans,in intentionalis, Se rationis, prout diximus late I quendo de aliis Logicae secundis Interionibus. Sie philosephare graves Scotistas, invenies. Uide Mauritium de Portu in exPost. q. 3. Vniis ver. ubi ait iuxta Seotum: syllogismum feeu do intentionalem appello respecZum ratio nis habitus premiserum ad conclusionem; vel
signi eo texi discursui ad suum signas aiarum. Et secundum alios Aristot. desinitioia adhaerentes,ser syllogismus est quadam relario rationis qua ex multit co nexio,aliquιἀaLud inferri cognositur.
De necessitate praemiserum circa renetus nis assensum.
si V in presenti inquiritur,est, an politis praemissis , possit
intellectus non solum suspendere eonelusionalis obiecti assensum , sed etiam ei dissentire: quod dicitur, nee esse deis terminatum quoad individuum, nee quoadspeetem. Cirea quod breviter est ad oer tenducum D subtilisn I . Poster.g. 8. quod hine non
loquitur de praemissis propositionibus secuniadum se aeeeptis; quia se,ut supra dioebam in
. a. obiectum conclusionis non habet ex pr missis neeessitatem,tum contingat cognoscere , omnem mulam esse sterilem , 6e hane esse mulam,& ignorare,hanc esse sterilem. Quaectio igitur militat de praemissis recte applieatis, ita ut minor inquit Scotus cognoscatur esse sit, maiori : quo pacto tae resolvit Seotu rsi tamen praemissa appLeentur adinvicem, minor cognUratur essesub maiori , tunc non gnoscis pramissa/s ct ignoras concluῖο
6 2 Re I*o igitur, quo I positis Praemita
sis ,rectε applieatis,non potest intel lectus, nec obieetci eonetustonis dissenti A, nec actum sospensioni irea astensum sor mare. Ita Se tus, prout supra , vide Scotum in I. d. I. g es. 4. ad argaem. Tum etiam sere tota haec
504쪽
Me quaestio manet propugnata ex his, quae propugnata reliquimus supra in q. r. sed hine eam innovamus propter aliquorum addita. Est communis Seoti assertio , eui noυissi Mcontrariatur Mae. I ionys. in Synops Ba
ebonica lib. dist. et s. q. 3 art. I. s. 3. Ubi r solutionem , quoad secundam partem negat.
Quoad primam partem Deilis est veritatis praesumptio:quia si positis premi liis, vere applieatis , adhuc non vigeat necessitas consormis astensus ad eone lusionem, multo minus vigebit motivum , ex quo possit intellectus distensum conelusionis producere. suadetur,& exponitur id: quia vel dissentit ex motivo pie n illarum , vel non Si si: habeo intentum dissentire siquidem habet, quia moventibus praemissit ad dissensum. Si nonrergo dissentit tibique motivo; quod dici,erit absque motivo. Si dicas, non habere intellectum perfectam .praemissarum eognitionem,ex quo potest oriri aliquod motivum ad dissensum. Contra; quia absque motivo destruitur qu stio ; supposuimus enim, quod premissς sint recte applieate,& posita recta mentis applieatione, implicae mala cognitionis applieatio. Vide dicta in Ab. I. q. r. ubi dixi mus , esse i in pereeptibile. quod intellectus dissentiat, dum ad eotrarium adsit principioru in determinati . 6 3 Prob. ergo quoad secundam partem resolutio aliquibus rationibus.Primo, quia in divini, si omnimode non sequitur, quod quae sunt eadem uni tertio , non sunt eadem inter se,id provenit, quia eognoscitur,quod media non est aptum , utpote commune I ergo ubiacumque medium aptissimum sit, implieabit, quod omnimodό non sequatur; omnimodε, id est, etiam quoad mentalilae inserri .Prob.&praecavetur communis responsior sic est v luntas diuina efficax quoad ea, quae sunt, aepotest esse nostra quoad ea, quae gno staturi sed dum medium illud foret aptum,nee voia luntate dioina prisset impediri ei te idem stati, inter se: ergo dum intentionaliter sit aptum, nee intentionalis idemnitas inter se poterit impediri a nostra. 6 Secund6suadetur ex ipsa penetratione praemissarum ,reetii applieatione eonnexard, qua recte inspecta, adhue sensibiliter videtur lubsequens illatio;quod,ni fallor,elaret in his,
U.z. omne to trem est maius sua parte; sed hoc est totum:ὐbi debes notare, quod si recta adsit si plicat; o debet, ut ex Arist. notavit Motus, mincit intelligi sub n aior in sed illa minor sub maiori intellecta , necessarissime movet ad attingentiam eonclusionis r ergo. Exposi
vine Ιuades ut a quia minor illa sub maiori inteli ista l. relinquit In penetratione
mentis id cimne, nempe,omne te tum est maius
Da parte ; sed hae talom est rotum illoraem, seu illius , quod est maιus sua parte; ubi in
ipsa connexione terti j, eonnexionem extremorum , necessarissime penetrandam proponit:ergo.
6s Tertio suaderi potest supponendo
intentum eontrariorum,ut pote,non sequi necessarici eo ne lusionem tereto si aliquis id intendat probare , necessario sequetur, positis praemissis, quod, vel necessario sequatur suspensio,vel quod necessari6 non sequatur con- elusio. Patenquia si dicas, neutrum sequi neces.siri 6 , praeterquam quod id diffieite O pones, semper insero,quod ex illis praemissis inseret, quod sequetur necessario, neutrum in proha tione sequi nec ellario.
66 Quarto suaderi potest ex illis omniis bus, in quibus supra exposuimus,quod discurissus erat motus,quos & ipse Dionysius docti, sie uti δe docere debet,quod terminus ad quF, este lusio; sed est impereeptibile,quod possit absque termino ad quem percipi motus,ita vi in nullius potentia si,quod aliquid moveatur absque termino r ergo & erit impereeptibile, quod possit dari motus intentionalis a praeiantissis absque conelusione.Nee ualet, si dicas, quod ante eonclusonem non movetur intellectus: non enim valet; quia ante terminum
ad quem,expeditur motus: sed eonclusio est terminus ad quem , eum in ipsa concludatur discursivus motus:ergo Itaque hi ne debes a vertere, quod nee debet discurri ante eonelusionem alius motus , qui sit extra illum promissatum : alias daretur aliud medium , Per quod etiam posset moveri 1 ntellectus. 67 Vltimo probatur ex his, quae movit Motus,videlicet, quod praemissae sunt primi
pla&applicata i sed voluntas non potest imis
pedire effectum potentiae naturalis semel a plieataetergo. Sol etiam suaderi : quia etsi vo. Iunias possi impedire applicatione potentiae, non aute potest impedire,quod semel applieata non operetur, ut patet in potentia visua , eui potest impediri visio per non applieationem apertionis oeulorum ; semel tamen apertis, non potest iam impediri tergo eum mentis oeuli ad videdam conelusionem sint premissae, isti, semel applieatione intentionalia pertis, non poterit inde eonclusionis visio impediri. Corroboratur ; quia adhue quando voluntas decerneret eo lusionis visionem,non poterat eligere aliud medium , ut intellectus eam ha beret, quam ipsum praemissarum medium: sed tale medium iam habebatiummopere intel-
505쪽
Iectus ; aliis destruetur dissicultas: ergo dum
voluntas nee medio, nee intellectui det vllam habilitatem, non poterat intellectus non videre per illud. Confirmo dicta; quia si voluntas di Dina nil poneret extra ea, quae iam erant In ipsa virtute ea usae secundae, determinationem eius quoad individuum i 5 tribueremus causae
primae , sed in eadem difficultate sisteremus: ergo si determinati uti insit praemissis, & deinde nullus adsit voluntatis concursus, ex qu ad determinandam conclusionem ad volun
68 Mag. Dionys. illi argumento potentiae visivae respondet dicendo, intellectum
Ium esse potentia in necellariam respectu simplicis notitiae, seu apprehensionis;sic enim immitati r naturam oculi,& sensuum, qui positis requisitis, si mplici intuitu , necessario se
runtur in obiectum: at vero respectu compositionis requirit notitiam convenientiae , vςl disconvenientiae extremorum, ideo potest
suspendere iudieium ad nutum voluntatis. Deinde ibidem,huic rationi, sie formatae: via. Iunias non potest impedire in se actum electionis posita intentione efficaci; sed maius dominium habet in suos actus , quam In con elusionem intellectus: ergo Ece. Respondet, quod ex intentionis efficaci ratione, solum convincitur, quod postis praemissis, necessario excitetur in intellectu appreliesio de obiecto ennelusionis, non vero iudicium.
quo siet ex eo potvst intellectus ad nutum voluntatis suspendere conclusonem , quia resepectu eius requirit convenientiam,vel disicon-Uenientiam extremorum a sed id requisitum, ante conclusione habet: ergi, de quidquid requiritur,υt non suspedatur. Prob. minor;qura in primis datur eonvenientiae medium in praeniissis , eui sunt eadem extrema, unitatem,&convenientiam habentia , prout ab ipso principio satis exprimitur: v. g quesunt eadem tertιo vnι:ergo dantur, uae ibi idemptitatem, di unitatem habent. Tum etiam suadetur ex eo, quod adsit Mna praemissa universalis,dc sibe ius natura connexive, S i demptifice crante taalia ; sed id absque convenientia, vel diseon.
venientia extremorum repugnat: ergo. Prob.
minoriquia si tune praemittae considerarentur in statu simplieis apprehensionis, nec ad nutu volontatis pollet intellectus formare concIulio et illationem in illa prima vi praemissaria, eo quod tunc nulla praemissa attingeret pluia quam sinim simplex obiectum ; quia abique eonnexione cum alia praemissa,nil ultra ponset attingere , S posita connexione , iam ab
illo apprehensionis statu reeederet ; sed prae.
missae simpliciter , & secundum se considera tae,ut speciale obiectum attingunt, repugnat, quod sint principia pro conditione iudicii inisserendi sufficientia, ut ipse Dionus. concedebat:ergo.Tum potust argui;quia in praemissis exercetur vis illius principii diei de omni, diei de nullo ; sed absque convenientia , Ω
compositione , de nullo Potest aliquid dicit
ro Contra secundum, omnia praedicta possunt opponi:argui tamen potest;quia iuxta Diony. doctrinam , etiam datur proportionatus modus inferendi unum ex alio in linea volitiva; sed praemissa intentio ne efficari, reis pugnat illatio alterius actus, quam effica etias mi in voluntatet ergo δέ praemi s sis iudieijssormalibus, connexione formaris, repugnabit illatio alterius actus, quam iudicialis in intelleinu. Tum;quia si intellectus Iullogisma apprehenderet conversus sic a praenias, i, in conclusionem , adhuc epugnante voluntate, haberet ad minus apprebensionem de eon eluiasioni, obiecto: ergo cum positis praemisiis in vigore syllogiza Itonis, utpote formale eonis nexis, tam in ipsis , quam 3n mente corrobo ratior , & solicitior vis splendeat, aliquid plus, quam illud mirius apprehensionis deducetur, quod nil potast esse minus,quam iudicium, quod est approbensione maius. Tum; quia non minus vigct naturalitas in principio recte applieato ad discursum , quam in rectό applicato ad apprebensionem; sed in recte applicato ad apprehensionem non est impediti vavoluntas ad intuitum: ergo & in recte appliacato ad diseursum , non erit impeditioa ad compositionem, seu iudicium. Confrmantur omnia; quia in omnibus actibus voluntas est Iiberarergo posita recta applicatione, in omnibus erit intellectus necessarius. Neque id opponitur imperio voluntatis . in cs eius libertas eIucescet, dum se sit absque libertatate intellectus,quod nec a voluntate possit a se tum liberi suscipere; & aliter , non polIet in contraria 'piuione vitari , quod saltim passi ve foret liber, cum posita applicatione,posset adhuc suspendicergo &c.
quae ad ipsum sequuntur; sed non potest intellectus simul habere plures eoia clusio nos, nec determinari a se ad una potius,
506쪽
quam ad aliam, quia omnes representanturaeque Uerae: ergo determinatur a voluntate
libere; ac proinde poterit voluntas ad nullam determinare,& se nullam eliciet. Hoc argumentum ex Raebonio a Dionys. formatum, ni fallor. eximias patitur difficultates, quae validό inflari pollunt ex eo, quod sintellectus non sit ex se determinatus quoad individuum,existimo,quod nee voluntas erga plures eiusdem rationis actust ergo si voluntas quoad individuum non sit determinata erga suos actus , minus erit erga actus intellectus. Tum; quia adhoe ut voluntas determinet ae .
tum eliciendu ab intellectu, requiritur, quod ab ipso intellemi proponatur: ergo dii huius precedat coleius intellectus,potius a se, quam 4 voluntate determinabitur.T um;quia si plures conclusiones insimul inte i lectus n o n possit habere, dissicile poterit in illo imperceptibili discursus motu, ab aliqua ex pluribus a voluntate determinari. - Respondendo deinde argumento, d lai Pollunt plura. Primum, quod deberet deteria minari ne eessario a Deo ex suppositione concurrendi cum causa seeunda ad effectum
in .ltima dispositiobe posita: & ita si mavis,
od etsi sciret Deo liberum non enncurrere ad applicationem, secus tamen, posita appli
Callone , non concurrere ad consequentia.
Tum etiam potest responderi,dando Dionysio minorem,utpotό , quod intellectus plures conclusicines insimul habere non possit; quias plures habere non possit, eam inseret , quae ab intellectu ex praemis is recte appliealix habeatur.Deinde, potest aliter responderi dicendo, qutid si ex abundanti vi praes illaru m plura inserenda possint ipsi proponi, omnia inseret; ita it sicuti notabat scotus, essent Plura per modum unius habitudinis , & terti j; quo pacto non repugnaret illatio , in O ea plura non inferre repugnaret, eum ex vi principii Praemissi ea omnia intellectui inserenda offerantur. Denique; quia,ut rectet praevidit Scotus supra in a positi his numero prae missi ,3t debita iam applicatione determinatis , dissei let prirest suaderi , quod ignoretur,
quae eoneluso sequatur,de quae non . sic enim debes praecavare aliud aretum. dicendo,quod positis praemissis in Barbara , non adest indifferentia ad ecinelusionem in quia si recte applicentur,ad directam conclusionem determinabunt. 73 obii ei eqz. ex ipso Rachonio : l rn-millae non existunt , dum eonclusio elicitur; sed neque eone urrunt effective r ergo non polluat necessitate ad conclusionem , licet possint determinare, non renuente volunt ars Hoe argumentum sibi etiam opponit disse ultatem; quia si impedimenti vim . ut praeni issete determinent conclusionem, ponat in eo, quod dum conclusio elicitur , praeniissae non ex iniunt,idem impediens pro volantate subsister, eum non existentibus praemissis, non possie determinare,quod eliciatur eoeluso. Deinde; quia ex eo, quod praemissae non existant, dum eone lusio elicienda sit, sumitur pro nobis r
horis argumentum , siquidem sie probatur expeditio necessaria effectus,qiod praneip sinci nexistat ,dum illius in existentiam , ad tui existentiam effectus petat. Denique , pr testresponderi negando maiorem, iuxta doctrinam Seoti propugnatam in quast a. secundum quam , minor syllogitati etiam est tenenda ut salsa. 7 Obi ieies 3. a paritate e nelusionis probabilis: positis praemissis probabit bus evidenter representatur,esse posit bilem, vel contingentem eonnexionem extremorum intreis;& tamen potest intellectus non iudieare possibilitatem,seu probabilitatem e cinelusi nis evidenter propositam r ergo etiam poterit
non iudieare necessariam connexionem existremorum , licet sit evidenter proposita petraemitIas evidente ; quia ram evidenter proponitur per praemillas probabiles probabilitaseonclusionis, quam per ev dentes necessitas eiusdem. Respondendum sentio distin tuendo
anteeedens : evidenter representatur esse conis tingen em eonnexionem extren o tu inter se, ex praeelso ella eonnexionis cu tertio diseue- sive sormato, negatur;aliunde, concediturr x distinguo consequens ν poterit non iudieare necessariam eon xionem extremor udiere se
prop sita evidenter per praemissas evidentes, si sit proposita in virtute prae missa mim discuriasve formatarum , negatur: si aliunde , & peemcidum, qui vim formalitur il Ialivam non
s Dicimus ergo , quod licet eu demee proponatur probabilitas eo ne luscinis, inde tamen non dehetur inserti, an ad tune debeatur assensus evidentiae probabilitati: quia illa evidentia prcitabilitatis pro posta a praemita sis, non est proposita ab ipsi , , t discursiυε ad id e nexis i medium siquidem it Iud , non sumitur ad discursv ό probandum evidentiam probabilitatis , sed ad proba dum probabilitatem praedieati de subiecto;quare , etsi proponatur probabilitatis evidentia , proponetur a praemissis , ut ab apprehensis propositionibus ς quo pacto non manebit vis ad inserendum evidentiam' per
507쪽
per sor malitatum assensium,sed per simplieem notitiam. Sic dicimus etiam,quod licet neeeia sario connexio proponatur Per praemissas eυ identes , non tamen debetur inferri, quod iudicium illatum sit de neces itatis evidentia; quia lieet haec proponatur 3 praemissis , non
vero ut Hm discursivi prinei pij habentibus;
nam etsi absque vigore dilaut si vo intellectus apprehenderet praemillas, nee non totum svllogismum , illud ipsum ex identer representaretur , quin pollet congrue dici, quod exapprehensionis sorma, aliquid di leur sive eognosceret: ergo qu a, quod illud sie representetur , aec dii Ptae missis , qtia discursiue sormatis , ita vi nil debeat mirari, quod non sequatur ncitia evidentiae iud icativa , eum non
derivetur ex principiis, ut in syllogistiea vi,
6 Deinde potest vim praedicti argum etibreviter infringere , si advertas, aliud esse iudicare , esse drobabilem connexionem extremorum a & aliud esse, connectere extrema
probabiliter, seu formare iudiei si probabiliter de extremis: vi probabiliter a Iiquid iudice tur idem eum alio, sufficit actusὸirectus i dici j: at ver 6, ut sormetur actus iudicativus de euidentia probabilitaris, requiritur actus ulterior, qui in virtute alterius tertii distincti formetur, utpote in virtute terti i reflexi; quare ille actus dignoscitur ineo patibilis, quia cum inferre evidentiam probabilitatis iudieii probabiliter illati, seu inferendi, supponat extrema probabiliter iudicata , eolligitur , quod inter illos actus detur tam stricta Reeessio , quod simultatem ex vi unius meis
di i Ullosistici habere repugnent. Idem est
dicendum de connexione necessaria, ita ut aliud sit eonnectere extrema per praemissas evidentes,& aliud formare iudieium de eo nonexionis evidentia, eum ad hoc requiratur
formare connexionem de extremis connin
xis: quare , eum isti actus sint successi. labiaque habitudinis simultate , & deinceps ex vi primi medii, primum , Ac directum iudi-eium debeat formari t vel in virtute talis me dii syllo et istice formati, non representatus actus reflexus, vel et si reste sentetur , se se habebit representatio, ex pura apprehensione , quod sit inutilis ad illationem, eum Aialius primi actus debeatur illatio, ita ut alia terius adsit ex primo incompatibilitas pro tune. Neque ob ista volo negare , quod supra dixi, ut pote, plura posse insimul eognosci, di inserti ; hoe enim est diversum,
eum omnes illae conclusiones contineantur
in eodem medio ,& ad eamdem lineam diis rectam ,3c ad elasdem permanenti eondit Imnem spectent. 7 Obi jeies . omnis potentia, quae se
sola operatur Lot actus, independenter ab Obiecti immediato concursu est ectivo, aut determinativo , subiicitur voluntati in exeris citio illorum ἔ ut patet in potentia loco n
tiva , & appetitu sensitivo , eurus actus potest
voluntas reprimere , non tamen actus senius interni, aut externi,qui immediate dependent
ab lpecie obiecti externi, determinante illos, vel effective concurrente i sed intellectus so- Ius respectu iudieii est eausa adaequata effecistiva, nee dependet immediate ab obiecto, sedi sola apprehensione obiecti, quae nec deter minat, nec necessitati ergo respectu iudicis subditur Voluntati , poteritque ab illa impediri. Responderi potest huie argumento , perna illi maiori, negando minorem; quia , ut exposuimus in quast. t. existimavimus cum Scoro, quod praemissae effective concurram adeone lusionem. Deinde ,etsi nec obiectum, nec eius species concurrat cum intellectu ad productionem iudieii. sed eo neurrat extreis
morum apprehensio,est nimis probabile quod apprehensio obiecti eo neurrat cum intellectu, supplendo vices obiecti , seuti ipsa speetes, υter ud Πε propuanat noster Antonius Grossa Disertat. 2 o. El.eιά. 3. api,d que & Mastrius
d se. I . Lo . nam 2 I. Tum etiam; quia etsi ex praeelsa vi apprehensionum linia set eohiberi intdillectus ad illationem,sicuti potentia loeo motiva ad eursum; feeus tamen, dum adsit medium movens, serti connexionis vi sermatum, & ad aliud omnimoda eurissus applieati ne propensum ι non minus , ac
si aliquis foret a turri proiectus , quo medici iam posito , esset inim pedibilis a voluntate, etsi ab tae , medii p ,sitio penderet: sie ergo posito medio a praemissis in eo ne Iu-sionem, vis rationalis, & discursiis proii ei
3 obitetes s . si praemissae necessitarent, maximε , quia representant clare obiectum eone lusionis ; sed hoe est falsum & eo dato, non obstat: tum,quia apprehenso antecedens ad quodlibet iudicium elarε representat toluobiectum illius, & tamen non necessitat ad illud; tum etiam, quia hue propositio hypothetica: Petrus,ct animal font idem cum homine, τe .ut homo , non minus represeritate laris, idemptitatem extremor u inter se quam istae praemissae: omnis hamo est animal ,sed Petrus est homo; Ae tamen illa non neeessitate
ergo neque istae. Responderi posset dicendo ad maiorem c non intendo negare claram
508쪽
De syllogismo ut sic. P. IV. se I
prx missarum representationem , eum ipsae possint es Rcienter ad conclusionem, ut causae principales concur ere quod vis illa principiorum,ut necessitans, no tantum stat inelaiara representatione , quantum in modo representandi: leu non tantu stat in vi representa liva, quantum in vi connexiva , quae summae
illationis est. Sie Pater est pro illatione filii
sublimioris conditonis;& tamen non stat tantum illatio in clara expressione filii, quanta in habitudinis nee essitate ; siquidem a Iter ho-nio,qui eius Pater non sit, poterit esse perseetior , & representatior imago. Certum est
enim , quod si eonnectere , representare vocent,quod ram ne connexum representat,eum ad eonnexi notitiam inducat, representat ve-r6 disparate hoe est,extitans notitiam in vitia tute connexionis:v. g. sumus, qui,prout putat argumentum , solum fumum representat,sed
prout hinc intendi posset, sie representat ignem , sicuti sumum ς cum etsi ignem non representet, connectatur tamen eum specie , iudius representativa. Vnde apprehensio elara habet representare obiectum ex directa simi- Iitudine:praemissae vero habent id,& represenistare ex connexione , sicuti e reatura se habet
respectu Dri. st Ad secundum potest responderi,quod si sie proponatur intellectui connexio extre Inorum cum tertio in hypothetica illa ,sieuti solet proponi in praemissis,sic ex hypothetiea inseret idempti a tem extremorum ,sie uti ex praemissis. QMare dico,quod si idemptitatem extremoria non inserat sie propte, ae ex premissis , id orietur ex diversa figuratione, Zemodo eonnectendi ; sie enim adhue in syllopismis aliarum figurarum a prima, magis videtur intellectus fatigari eirea idemptitatis intelligentiam.
36 obiicies s ex istis praemissis de fidei
quidquia Deus revellat, est verum: d Deus revellauit se Use Πι num i sequitur haece On- elusio de fide r ergo Deus est Trinus: quia est assensus Trinitatis, propter medium verbum
revellationis ι sed nulla propositio de si te est
necessaria: ergo neque istaeonclusio. Hoc aria gumentum omnem vim elevat ex fide nostra, quae debet esse meritoria, ae proinde non ne-eellaria. Sed antequam disicilvatur,vellem instare siet assensus ille ex praedicti praemissis
non habet connexionem neeessariam ' ergo illa extrema solum desect.biliter,& probabiliter erunt connexa:ac proinde non poterit insallibiliter Kereticus argui.
stimo posse diei , quod licet illa eone lusio sit
necessaria , prout elieita in virtute Illius meiadii , sie syllogistice figurati ; inde tamen nil
obstare videtur contra fidei me itum , cum assensus utilis ,& ad meritum proficuus non dependeat ab illo modo formalitatis; quomodo ablato, seu praeciso poterit quilibet assentire , prout oportet, liberum astensum eliciendum. Quod illo connexionis fullogistieae modo praeciso , possit quilibet prout oportet, assentire , congruere videtur ; alias nunquam rustici , im δ& vix literati, utilem allensum formarent, Cum vim fullogisticam non perciperent 3 sed unice ereis
dunt , quia Deus dicit ; vel ut alii ; quia Ecclesia proponit , quin ad praestandum fi
deἰ obsequium plura ulterius scrutentur.
82 Tum etiam potest responderi , quod
illa connexio extremorum cum tertio est
aliquo modo difformis , quia est connexio praemissarum,quarum una habet vim ph3 sce evidentem , & alia solum moralem: unde nunquam illa mixtio , seu connexio potest erga assensum ex parte nostra formandum, sie propendere ad terminorum penetrati misnem, ac propenderet, si eonnexio ex dupliei praemiiIa physicό formaretur. Hoe deduet viis detur, tam ex fidei merito,quod prosecto nullum foret,s se proponeretur intellectui minor illius syllogismi , ac proponitur maior; quam etiam ex haeresum dissensu ; milii enim
certissimum videtur, quod a nemine posset negati Trinitas,si ste moveret minor,ae m , et maiore ergo du a nemine netetur, inum esse verum , & veracem indictis;& ramen ab id eone edentibus negetur, illud dictum non
esse Dei , fgmim est , quod in illis praemisiis' non datur aequalitas eonnexionis , quae datur in his de quibus disputam xiv. 83 Pater Mag. Dionys praedictum argumentum novissim ε eorroborat , Mi quas solutiones adducens , & eas omnes erudi-dite propugnans , ut inde inserat, quod li-eet proposita praemissarum applicatione , ne-eessitent ad apprehensionem obiecti eone tua sonis: non tamen ad iudicium illiust quod
exeplifieat in pridicti syllogismi praemissis,
ad quarum eonnexionem solum sequitur ne-eessariis,apprehensio Trinitatis; seeus ver 6 iudicium. Sed re bene: in specta,existimo, eamdedisseultatem ex suo opinandi modo sequi; quia in primis meritum fidei nostrae , non videtur praecise stare in libertate contra dietionis , sed etiam in libertate eonrrarietatiunon enim meritu nostrum caliud discurrere,
509쪽
erit utile in Christi privilegium solum elueee 4n elicientia fidei , dum potuit suspendi: sed
potius, dum per actum positivum potuit reis probari , iuxta illud , qui ρotuit transiredi, ct non est trangνυμι ste. ideo stabilita sunt bona cte. Deinde posita necessitudine illius
apprehensionis, meritum praedictum etiam suscitaretur: quia ut distensum non posset formare, suffieeret necessitudo apprehensio nis in eontrariam , ut patet in vere apprehen dente es lentiam hominis; nee non si aliud eveniret,omnis iudieiorum sermatio corrueret,
ut dixi in primis q. t. ιιbri r ergo est6 illa apprehensio sit necessaria post piae missas apud Dionvchenό eclam apud ipsum poterit esse neeessarium iudieitim.
sia , de ptinet pali solum vide,
eur stare in eoMursu per m .dum ea uis effieientis, de per modum caussyli luminatis i quia aliqui defensant, quod premisi illuminant, ae non effiei untiatii v νό,quod efficiunt, εο illuminant. Cirea hostigitur , unum ex his duobus prinei palibuthropugnabimus, pri se indentes prct nune, inquantum nossimul, ab illis , qua in libris de
Anima speetalem eviscerationem requia
8s ResolWendum sentio, praemissas emiseienter ad ecinelusionem e neurrere. Ita qua
plurimi ex Antiquis, & ex recentioribus, pr omnibus sufficiat noster Ma ister Motus in Prologo σπήρ. r. si . contra . d. Vers stra, terea se ibidem σπa 3. 3. . ct f. laterali. g. sed σροβα- . Verc. quia dictumas. Videatur etiam in quast ib. I. Pastor 3. ad 'rima diea,vbi ait i ramisasic aretieata eon inauronclusionem virtute , scur UDiem dio uto continet e facta. Et immediatε ibi in soluatione ad secundu ait et sod habent ratisne ea ae e Pientis ,sic quod possunto latenteν de se cognitionem de eone sisne faeest . Eihibita tesalutio est etia eontra plures,qu oru novissimus Mag. Dionys. in p. dist. a s ιθ al. 3. are 1 . g. a. in Bachonii Sinops.8 6 Pecib. I. distincto modo e currum praemissae elim inteIlectu ad conellisionis veritatem,ae V luntate concurrit intellectus adeone lusionis bonitatis impol sum; sed ad hane, solum illuminative ea uerit intellecturr ergo ad illam etiam esse ivε eo neurrehe perimissae. Suadetur maior quia id ,quod et neurrit eum intellectu,ipsum illuminans, debet & il- Iuminationis vi ipsum reddere saeeundumrdeinde debet illud tale, vel esse obiectum, vel eius vices agens; ae proinde ex illo,& ex inistellectu fete unda pari notitiar quod omne valis dε alienum est a eoneursu intellectus cum voluntate , in patet, sed se illuminant praemii Iaintellectum , ouod ipsum modo dicto seeundent tergo distincto modo concurrulit Ece, Reliqua inferuntur. 18 Respondebit Dionys.dicendo erum sore medii intentum, si prεmissae e eurrerent illuminando potentiam,quod est falsum: qtii agone ursus ille est obiectivus, qui non est essectivus,sed formalis, nam solume neurrit ilia luminando, non potentiam, sed obiectu . quo illuminato, potentia se sola potest tendere in xlv l .sed eontraiquia in primis,actus produe tu, ab intellectu,quia aliqua lux foret recepta in ipso, nil posset ustra virtutem intellectivam representare, se exprimere, quod falsum esse, cognosse Nergo quia aliqua oblecti premis, a luee intellectus secundε dis mitiae Prcib. antecedensi dia actus intellectus est imago
virtualitatis ipsius , nee non mentis verbum,
quo solam dieit, quod intra ipsius labio siI hat i ergo si aliqua lux obiecti non esset eon. eausa reeepta in ipso , nil posset ultra vi tutε
suam exprimere. Tum etiam: quia si solii ha heret obiectum esse illuminatum , ita ut rio imaneret illuminata poteritia, corrueret illud communiter dictum, utprae4qnod obiecta Meis
niunt ad intellectum , gum voluntas sertur ad illa: intellectus enim, sola sua virtute, ad Ob tectum illuminatum tenderet.Si diras,quod ia n intellectu adest innata lux, de se non mettendentia ad lucem obiecti. Contra;quia vel habet lueem il lius oblocti innate, vel non sis ergo sie uti Angelis,se ipsi erunt conere
tae obiectorum lucis.Si nomereo quaeumque
innata 1 ε indifferenter posita, nil de tibi eis cto prodaeet,quousque phyiae ,de realiter ab eius speerali luee 'eundetur. Tum,quia de quaeumque specie possemus idem dieere,Ae sie
inserre , quod spretes non υnitur realiter in
tellectui, sed quod illo minato obiecto, a sol intellectu notitia gignitur. 8 3 Confirmantur dictar non potest πα-luntas illo minari ab intellectu, quin Sc ma
neat obiectum illuminatumrergo nequε poterint premissis illuminare obiectum,quin ma nest illuminatus intellemis. Antee . videliae emum. Consequentia Gadetor: quia i Ilumi natici cibiecti fit praemistis,uertus potentiam
510쪽
non eeram tres ab ipsis exeitata m: ergo si e ea potentia ni potess illuminata manere absenue illuminatione obiecti,visua potentia nopoterit, illuminato obiecto, ipsa non illum nari. Nune sic: et si potentia volitiva ab agenti maioris vis illuminetur, ex speetali rationepotentiae,alterius conditionis ab i ntellectiva, repugnat ex vi ilIuminantis 'eundati, de se
sola effectum non producerer ergo e contra
potentia intellectiva, est6 ab aliquo principioe illuminetur , repugnabit quod ab ipso in seeunda,le sola effectum produeat. 89 Prob. t. aliquibus rationibus. Primai
quia adhue ipsi fateri videntur, quod pret misset
det-rminant intellectum: ergo de poterunt ei, ipso determinati ad effectu mi quia vis, quo principium resolvit,& robur habebit ad primelpi i prine piatum.Secunda;quia vis intentionalis agentis, si recte fundata operetur , debet ad exemplae principiorum. eralium exerrerit sed in quoeumque, in quo 1 parte rei, Sc extra animam datur vis in tertio idemptifieans, gatur & visa di semptifieandum interser ergras in praemissis detur vis ad primum , non de perdetur ad seeundia. Tertia; quia in tota li- Aea motus dilaursivi non potest ex hoe l alui latet tepugnantia inveniri maior succesti ,
quam in linea motus physici,& realis . sed id non obstat, ut idem prine tum physieε influaa In omnes partes motus; im6 Ae vi inquiete sistati ergo neque id ipsum obstabit, ut ipsa prima prinei pia uniformiter instu3t ad omnes Integritates syllogismi, & etiam,quod usque
ad quietem , seu conelusionem motus exerceantur .Quarta;quia conelusio sequitur debialiorem partem, id est, effectus dilaursvus sequitur debilius principisi; sed si solius intelleeatus sit ecineursus , oleum, de uniforme errestrinei pium adessetas,qui sequendus sitiergo. Patet; quia illuminatio pre missarum est tota uniformiter de indivisibili eone linone intelia Iectu illustrans,& obiectum illius preelle ma nifestans etro non adest ad hane δε non illam sequenda m,motiva. VItima; quia tune eo naturalius, Sc persectius produeeretur esse tus,praeeipuε du praemistis eximiam depenis dentiam dieat , s iam ex urgentiori motiv
quam eonnaturalitatis, non adstruatur repugnantia i sed haec adstrui non valeti ergo. Minoe oppostoriam reiectione propugna
Dices, repugnare eo neursum effectivum pominium: quia vel praemisseeoneu rent pre spretes ab ipsis relictas,vel me habitu aequi sirum, & quolibet modo effectivό e eurrere diluadet uti priino modo disuade turr
quia tales species solum eoneurrent effectivε ad representandas ipsas praemillas:& secundo modo et quia habitus nullum habet concursumeflectivum. Sed praedicta oppositio rei jei tue
uoad primum, ac ni fallor emcaeiter; quia si
pretes a praemissis derelictae non habent nisi vim praemissarum representativam , eo quod uniformitatem eu pr i ne ipi js, unde venerunt, servent: ergo neque vis illuminativa , seu reis presentativa praemissa cum extendetur vitta illuminationem ipsarum praemissarum; aepeeeonsequens nee illuminabunt de eone Iasione. Diees, quod intellectus illuminatus de praeis missis se ipso producet eo ne lusionem. Rei ieratur;quia in euius virtute potest intellectus illa eo lusicinem reputare veram ' non in sua;
quia ipse est indifferens ad omnia et sed nee in virtute praemissi, eum non conelusionis luee, sed solius praemissi Illustretur luce, in euius
virtute non elucet eo nelusior ergo.
ya Deinde reiicitur quoad secundum: quia iam, quod liberε dictum non sit , hi tuni enfective non eoneurrere adactus, est ad minus sine ratione adductui ergo ex habitus motius non impeditur reieetio. Tum etiam; quia haiahitus est semen actus, bc istius vim non deperridens eum ad producendum facilitet,& eorro boret et ergo dum actu existentes praemissae posient effectivό ad e lusionem eoncurrere, non aderit impediens, ut de earum habitus concurrat;imo melius,eum formalita habitu, sit de sphaera, & consonantia principiorum, vi patet in habitibus virtutu, a thue supernam. Tum etiam; quia, ut dicebamus eum Scoto in
ues. a. ipsius habitus potest sor mari specie, intra intellectum , de sie eum ipso effectivum
set Diem, quod tametsi praemissae a 'sali ter existant,videtur repugnare,quod effecti Meone urrant 3 quia unus aAus eognitionis non
potest ad alium ultra produeendum habere activitatem. Reiicitur; quia ipsa speetes, est qua illa primus actus suit productus, habuit vim ad illum producendum:ergo Ec ipse adtulptoductus eam habebit ad produeendum auterum. Suadeturi quia actus productus non differt ab specie, seu ab apprehensione , vel ab illo, quo fore eupiant in immaterialitate, quia utrumque est aeque immaterialet aliὸ , strinε probat Seotus in 1 . Post. q. 3 . non ponset produeit nee habet desectum, seu debilitatem in representatione, quia ipse sortius, re expressius representat obiectum; neque id ha het in exereendo vices obiecti, eum si obiectu ipsum , quod est persectior mensura , posset uniri intellectui, nil melius ipso eoncurreret: