장음표시 사용
511쪽
sed nil magis similatur oblector ergo cum ex parte potentiae intellectivae nulla possit percipi diminutio , nee poterit percipi impedimentum, ex quo actus praem,starii, non possit ex ratione aetus adaptari eum intellectu ad effectiuum cone ut sim actus conclusionis.
Titin; quia actus directus, causa directa est reflexi. 93 Dices, repugnare, quia praemissis non
coexi uot eum eonclusione, 3c causa physicare Quirit coexilientiam pnvsicam cum effectu.
Reiicitur: quia in principiis intentionalibus
aeque prcimptum est circa omnia exercitium,
eum etsi Vis intellectiva sit physica, sit tamen
Intentionalis,mentalis, di i in materialissimae celeritatis saeeunda: sed datur physica existentia in praemisiis , ut exerceatur illuminatior ergo di poterit dari,ut ipsius effectus exercea istur productio. Minor videtur certa; quia quι- cumque et sectus sit illuminationis effectus , si prinei pia illuminantia phusice non existant, non derivabitur quia alias privatio lucis derivaret luce mergo ad illum1natici nem,existentia physica praemissarum requiritur. Nunc igitur praepodera, quod contrarii coexistentiam physicam praemissarum reiiciant penes successu nem,quam exprimunt cum conclusione,& non praeponderat, quod eadem diversitas,& successio litue possit deduci ; siquidem ipsae
praemillae existentes illuminant,& de eo ne lu- sicine formanda dant lucem , postquam de se dederunt, quin adsit apud mentem incompatibilitas. y Tum etiam reiici poterat ab exemplari probabilissimo totus phvsiei , ubi toncurrunt duo principia physica eum uno agenti, & ita, ut unum principiti sit maius, utpote materia prima, ex qua , veluti ex universali, deducitur minus prine ipium,υtPOIe forma,&deinde in ipsa recepta conseruatur. Nunc sicret si dum materia causat sor main , causalitas sorn ae, Sc causalitas compositi non possint esse simul; quia dum ea o satur compositum, debet etiam eausaria sorma, Ec. forma non existente,& causata, non causatur ;& deinde sorma non est existens, Ze causata idum eam satur a materia; sed tamen bene compatitur, quod causalitas utriusque principii ut insimui connexa,& applicata, insimul maneat cla eL secta ex iis; resultate,tametsi ab ipsit realiter distincto, ut eommuniter Setii iste defensant: ergo simi liter poterit philosophari , eum sic habeat prima praemissa esse primum principium, ex quo deducitur miniar , sicuti de υniuersali deducitur aliquid singulariter dete minans, ita ut ex prima coniunctione minor maneat in maiorἰs ambitu 3t v Irtute,& deinde utrumque principium, ex actuali applieatione con)itio natum causat conclusionem.& se totum syllogistitum resultat: unde , etsi respectu eiusdem actus, dc actionis intellectivi agetis non possint multae causalitates insimul natura Percipi , prout consideratur causalitas minoris,& primi eo π plexi, quod est tertium, quia hoe in aliquo priori debet este sormatu, ut philosophaban us de sorrea; sin autem poriterunt illa duo principia insimul cum coneluis elusione combinari , prout tune solum percipitur in illo naturae instanti causalitas viriti L. que principii, per uniusteriij connexivnem ad illum unicum effectum propendentis. Sic
capio Scotum, ani citatum in q. z. superiori, quam visum in I . Poster re'. I.
coexistentiam negandam compellaris,reiicies impediens efficientiam prae miliarum , resolvens, quod praemissae , etsi in suo esse physicose laceesiue se habeant, quod esse physico coisclusionis non compatiantur , adhuc tamen concursum effectivum coservare valent; quia ad hune non requiri rur , quod existente con- elusione existant, sed quod existant existente causalitate , quae in primo esse existentiae ensectus cessattiquare poterant praemissae per cauisse litatem transeuntem ex parte ipsarum con- .eurrere, & intellectus per immanentem ex
parte sui,ita ut effecti υε eoncurrerent, etsi in primo esse iacto non eoexisterent; sie eirea hoe philosophando, Muti de introductione physica formae elim alterius expulsione philosophari solet. 6 Dices ,repugnare conclusonem essee live produei a praemissis ex eo, quod in vim
tute praemissarum non contineatur, cum vi deatur effectus illix equivocus;quare oportebit,ut excitent speciem i m medi ate productiva conclusionis. Relieitur ; quia vel illa species producitur ex praemissis, vel aliunde' Si ex praemissis:ergo sicuti aequivoeatio non susseit ut recte possit produci eo ne lusio ab speeierectό producta praemissis, neque sufficiet, vi ipsa conclusio possit ab ipsis praemissis immediatό produci.Si producatur aliunde. ergo siec Iulio producitur, quod in virtute principii syllogistiei non pro tueatur. Tom et id m rei icitur ἔ quia communissimum est quod omnia derivata in virtute principii universalis . in ipso principio eontineantur,sive physce extra
animam negative, sive pliusce positive intentionalitertergo cum etiam sit commune,quod praemissum prine, pium sit universale , debet dici,quod omnia subsequitia sunt contenta in eius
512쪽
ei ut entitate, etsi intentionalitate applicata. Quare praesumpta aequi υoeatio non impedit, ad ea ulandum effectum singularem; quia hete est eminentia prineipi i universalis,ut patet in natura υniversali , quae ducit ad cognitionem individuorum,quibus communicat a & tamen ex applicaticine ad intentione universalitatis est ipsi, disiimilis, ut est universale singularit se ergo est discurrendum de concIusione conis tenta in praemilla natura, & ex ipsa deriuata; sed tamen ex eo, quod principium sit aliquibus intentionibus universalitatis &c.appliea tiam,videtur aequivocum Sic etiam est eeris. dica de amn uergo dies de atiquo; de tamen si univcieationem praesumptam intentias, male
diees i quia diei de omni , ct dies de aliqao, non est simile dictum. Sed de hoe aliter infra. Vsque adhue concursum effectivum premita sarum propugnare decrevimus,Maria contrariorum opposita reiicientes , sed praecipuε Dionys. Blaseo s. 2. ubi supra. Nunc ergo restat probabiliter , praedictus eoncurrendi modus,exponendus; cuius aliqualem expoliistionem statim signabo. REsoLUTIONI P R PEM ABIT adaptatur expositio, ex ινσas lusi Beaarmonia dignoscetur.
yν D E solvimus supra , praemissas
habere eon eursam effectivum in eonclusionem ἔ pro euius resolutionis complemento restat nunc breis viter examinare , qualiter ille concursus h beatur. Aliqui enim, nobiseum consentire inia tendentes . existimant , praemissas cincurrere effecti ψό , quia earum species effective eum intellectu ad eo ne lusionem concurrunt. Alii, Ion ὁ nobis agent ex , existimant, praemissasphvssee existere, sed tamen solum concurrere effectioe . quia etsi per Mimptopriam imm diate intellectit i non uniantur,excitant tamen speetem impressam obiecti conclusionis. ΑΙΛnobiseum id proximiuq meditantes, Iesolvunt, praemissas emeienter immediate conia currere ad pro lucticinem apprehensionum, elue debent praeeedere ad assensum conclusionis. sc ipsae apprehensiones immediate ,&effective eoncurrere ad prolueendam con elusionem i ae pr inde praemissas concurrere media apprehensione, quam immediato pro- dueum ad eones usionis assensum.
98 Deprimo dicendi modo , etsi alieni probabilitati adesti , sentiam , quia species
impressae eximiam vim in supplementum obis
iecti habent i sed probabilius procedendo,
plus ultra requiri videtur , eo quod praemissae
actuali,5 expressa ipsa tu applicatione unian tur , dc eoncurrant eum intellectit ad conine lusionis effieientiam. Sic si intellectus actu sormaliter, Ac expresse foret illuminatus a praemissis,ut contrarii intendebant, incogi uestabiliretur in. Presta Iux obtecti praen illaru monee non si aliquis actus formalis , de expresse formatus ab intellectu , concurreret ad pro . ductionem alterius,utpote reflexi , inutiliter, de sorte i incompatibiliter poneretur speciei impressae primi aetus recursiis rei go cum in virtute actatim praemisiorum formatorum,dein expressione tertii ab ipsis persecte figurati, deducatur conclusio,non videbitur fatis probabile,recurrere ad efficientiam eonesulionis
ex ipsarum praemissarum impressis speeie-
ys in secundo dicendi modo phi sophans,existimo distantius, prout praesumitur, probabilitate adesse; quia existimant huiuscemodi Authores, praemittas non producere per vim physicam conclusionem,sed eam per vim physica m exeitare I quod praeterquam quod opponitur coneursui praemissarum effectivo, dimet limani habet praxim. Suadetur disfieullas;quia si sic praemillae pervin physicam concurrant,quod non efficiant, sed praeeiis exeistent ad ecinelusionis fretem , sic eo neurrent, Guti de signi instrumentalis ecineuisu in dist. I . Periherm. qua λ s dixi nns: sed se eoncurrentibus , dissicile potost intellectus in notitia signatae eo usionis devenire: ergo. Maior est ibi certissima. Minor suadetur; quia fumus v. g.qui concurrit non emetendo, sed pure exeutando specie .sic cone urrit,quod si intellectus aliunde non sciret cog titione. seu specie lenis praeventus, foret impereeptibilis ne titia ignis in virtute fumi ad eam excitanti,; sed si se e
currerent praemissae, non minus imperceptibilis sciret uotitia conclusionis signatae in uirtute praemissarum, pure excitantium , si aliunde non haberetur,qund contingere potest: ergo. Minor quoad ultimuin suad tur: quia potest ex praemissis aliqua conclusio inferri, cuius obiectum, neque species extiterit, ut dum per rerum eontemplationes plures veritates deno υo acquiri experitur. roo Tum,quia dato,quod id non sit,eertissimu videtur,quod illa notitia sit praemis, is disparata absque notitia illius principi i, a quo derivatur : ergo sicuti illud principiti aceidit, sie de aecidet flux,& notitia principiati. Id omne potest eonfirmari ex fumo, qui, cognito igne antecedenter, infallibilis est: illa tamen ignis luce non praevento,disparatu: inspicitur.
513쪽
Tum ,q o ia ad habendam talem notitiam requiritur , quod lux signati praeeat ad signum;
sed υidetur obscurum, quod lux conclusionis praeeat ad signum praemissium: ergo. Tandem noc punctum ex Aristot. dc ex ali is Antiquis
P. P. proclamat Scotus in I. Pober. q. T. aiensi nec oportet dicere , q od all.d , qπod δει tur in Particulari , stransfuιν toraIι ter ignoratum; fe enim non Postet ab intellectu apprehendi , slauti nervus fugitivus totaliter ignotus ά Patre mi Iιas , ab eo non arerehenditur ,si ei accurrat. Ex quibus arguunt,
quod in praemisiis non deb t totaliter ignorari conclusio, qnia si ab earum virtute iusti- υa sit, in uirtute earum non apprehendetur, etsi aliunde occurrat. or De tertio direndi modo, non intendam directet philosophare in eontrarium, quia non levem probabilitatem seeum affert iuxta superius exposita:nee non in eius gratiam statis familiarem adducunt Motum in Prolog. g. I. g. contra istud. verseraterea,& ibidem q. 3. .ct s .la erati, g. sed Fosdam. Ner . quia discursus cri .stib quo sensu novi sit me expenditur. Ac erudite propugnatur a Fr. Antonio Grossoin Disser. 2I. El-ιά. 3 Intendam Ueris modum praedictum ulterius sor maliχare, Et ei rea ipsum disturrere iuxta rationes a me ex genuina mente Moti superius formatas; ae proinde relinquere praefatam normam, serva tis servandis,intelligendam. to et Existimo ergo , hune ordinem esse servandum: in primis enim intellectus simia plicii m terminorum habuit eognitione mi quia ab illis prin 6 debet erigi intentionale totum, in quae resolvitur vltim6, iuxta illam tritam termini Aristot. definitionem ἔ quoruetiam exemplar in ente naturali patet, prout in simplieia resoluto in re Scotus re r. Poster q. I . g. ad primum dicitur, docet, quod duplex est eognitio rates lectiva ; quaedam coisplexa,& quaedam ineomplexa idc quod cognitio intellectἰ- eomplexa stat ad eoenitionem intellectivam ineomplexam,iπε inquit ipse necesse est,eognitionem intellectivam in
complexorum , cognitionem eomplex rumpraecedere. Sic etiam paulo post, vers. ad
quem posuit Themistius, & suit eonsonans
Aristoteli Seeundo intellectus praesepositis omnibut illis presiibus, quorum formatim ad Animasticum spectat: sed qui curiose praeveniet eupiat, iideat Scotum en I. Poster. q. 3. apprehesos terminos comparat, Zc recte eo
paratos unit, actumque formalem assens
format:cuius, si sit de univei sali nnta, en v. e. omnia homo est animal. In praesita Dropositione plurimsaliae cotinentur; cotinἴtur vel sin pura virtute,& potentia;quare, etsi in universali sint notae , sunt tamen ignotae in particulari a v. g. minor propositio ex illa altera
derivabilis , sive sit derivara ut pars mrma lisa toto,v.g. sed ratιonale esti homo; sive ut pars
pure subi jeibilis,v. g ted Petrus est homo. Sila Scotus supra in q I υbi ait, posito , quod intellectus non seiat prim6 aliquid scibile in particulari,adhue praeexistit aliqua cognitio intellecti υa in υ ni versali &e.ao 3 Positis illis duobus prinei pii ,adhue
eo ne lusici non intelligitur actu,& in particularii; led solum habet intellectionem in virtuis te,& p ira viri usque prineipi i potentia; quem intelligendi modum,vocat Scotus, urata Philosoplu phrasin , modum intelligendi in viris tute dc habitu. Vbi notat, quod semper , &quando ex Philosopho, vel aliunde arguἔtur, quod positis praemissis, p'reipi debet conclusio,intelligi debet,non de praemissis in praesato statu, sed in alio ulterius formando. Si e Motus sima. rL. Ad alικa dico, Ac in eodel ibroq. s. st s. sed tamen requiritur , quod conelusionis aliqua notitia praecedat, tametsi illius lux sit eonsula , xtpote in v niversalitatis splendore debiliter reverberans; a iter enim, quaeumque inde posita mentis applicatione, dis Mile lumen speciale eoel ,sionis oriretur, iuxta illud Seoti de ferus fugιδιτο ctc. supra reeitatum,& ab ipso ex Platone, & allit veteribus adductu . Sie etiam Aristot. in t . mg.
Mus Motum ubi supra inquit, quod pueri
primo appellae omnes viros Patrra,& omnes
femincis Matres, Ae postea magis expresset,& in sphetali diiudicant. Requiritur ergo, ut in speetali Patrem dijudicent,quod talis paternitas prius in universalitatis confusa luee vide
xo Praelictis sie iam postis, eum intellectus inquit Motus sit virtus diseursiva apri ne i js in effectum , in virtute di se ut suae virturas, applieat principia in pura potentia
al eonclusionem praemissat quae applicatio expeditur intelligendo , minorem actu esse sub maiori & per uim connexivam utrumque principi um in tertii vigor si unitate adaptando; ita, ut per exercitium illius applicationis insimul cum intellectu se reddantur prae missae causae esseientes conclusionem , quodia m. Ut dicebat Scotus q. s. Poster. non possit Contingere, quod cognoscantur p -vmissae, de ignoretur conclusio, sicuti non potest conting ν
514쪽
gere quod applicata , & expedita entitate causae, ignoretur effectus. Vb: uoto , quod duplax ibi potest intelligi relatio; una, resultans ex una praemissa ad aliam , Ut coneausam;& altera,resultans ex utraque praemi ista,& eonclusione. Prima relatio poteth dici extrinsecus adveniens; quia ut resultet, requiritur applicatio;quia ut dixi potest utraque pre- nussa existere , quin relatio aliqua re luitet. Seeunda relatio diei debet intrinsecus adveniens quia positis extremis,que sunt causa,&effectus, nil inde requiritur , ut restillet. Nec valet, quod requiritur applicatio , Ut resulteteoclusio,quia ut dicam in lib. de causis, aliud, quod requiratur causalitas, ut ponatures fiat, siti terminus, & aliud est,qnod posito termino, seu extremo, aliquid ultra requiis ratur,ut resultet relatio.
ios En manet expeditus ordo in syllos istica armonialiabendus. Nunc ergo ultimo quaestionem resolvens , existi m 6 , posse diei, quod praemisse non concurrunt ad speeieme ne lusitanis impressam, sed quod pro doeunt ipsam conclusionem expresse , ita ut ipse ac sensus sor malis conclusionis sit immediate derivatus, & subsequutus ad allenius ipsos prae r istarum , ut supra applicatos, & connexos. Hoc suadetur ; quia sufficit vis illorum principiorum , recta applicatione corroborate determinatorum ad expressam speciem conclusionis: ergo. Suadetur; quia si aliquid
obstaret, ut solam speciem impressam pollent Iroducere , soret praeciso improportio cumiitellectu, vel cum conclusione: non cum conclusione; qtita esto species producta apreia missis habeat vim similativam , &eam praemissae habere debebante non cum intelles ut quia praemissae iam sunt universalietatae , im materiales 3cc. nec non obiecti conclusion aniadi virtualiter representative i ultra quod nil ab ulla speeie ecinea usante requirit intelleetus,ut proportionate effectum sormalem pro is
1os Et deinde ei rea illud aliud pune- tum , modum sor mali Zans , existimo , debere d ei, quod ipsa iudicia prae missa se eundum
te praeelse non concurrunt; sed ita concurrere, quod causa immediate conclusionem esseiens , sint i a iudicia connexione V- ρνεὴν usia d est,e ntitates praemiserum, Prout sub connexionis a Plicatione VPrehensa. Etsi enim in praemistis aliqua virtus intelligeretur, non tam e proxima,& expedita,quoulque applieat icinis circunflantia maneret com-
picta. io 7 Cirea praedictam resolutionem si Ium poterat esIe dis, id Iuni, an lla applicatio
prae miliarum deberet esse iudicativa, ita ut apprehensio non sufficerct ἰ Ratio dubitandi desumi poterat ex eo, quod conclusio,quae est effectus, sit formalis assensus: ergo virtus illius effectiva debebat etiam esse assensiva. Existinio,polle subsistere prae salam resolutio innem; quia in primis , semel formato iudicio de obiecto utriusque praemissae , sufficit apis prehensio pro applicatione , cum Ut resultet relatio Unius pro In illae lub alia,simplex comis paratio snsficiat, ut diximus late in libro 1 Entis intentionatis. Et ad illud de virtute ad producendum assensum , potest diei, quod in praemissis iam datur vis assensiva quoad entiistatem , utpote illa duo iudicia, quae,etsi pro
ultima disipositione ad conelusionem caulandam, apprehensio ne applicationis compleanis tur, nil impediet, ut entitas virtutis praeminis,quae est iudicialis .habeat,& conservet vim
producendi assensum: quod patet in aliis cauis sis, v g. in substantia, quae etsi per aliquam
actionem , quaesit accidens determinetur ad actuale exercitium; sed ob id visentitatis non impeditur , ut substantiam , & non accidens valeat producere : ergo etiam si iudicia appre- hei sione applicata ult in o exerceantur , poterunt similiter habere vim , non ad puram apprelaensionem , sed ad sermalem assensum. Tum etiam , non deficiet in substantiali doctrina Scoti , qui velit resolvere , quod connexio praemissarum fit per iudieativum ac
tum, ita ut tune conti neatur inmori ub maiatori , dum intellectus assentit , minorem es.sub maiori: sic philosophatis , quod asserat, unam nori polle elle intra at .am nisi per vim unionis intentionalis : de quo problematiee dixi plara in lib. r. Euris intentio isnalis. Et si se scirmata applicatione, velit adhue , quod totum illud iudicative connexum, apprehensum concurrat; sie in tali ea lade illo toto, Di apprehenso discurre, ac paulo ante de praemissis ςntitatibus,ut apprehe si, di scurrebamus. io 8 Et circa conclusionem breviter phl-lolbphantes,poterat difficuliari; an quod immediate producitur a praemissis sit assensus forma Ilissimus ; an vero sola apprehensio ' Circa hcie respondendo , mihi semis per robustius fuit visum , assensum fore immediate productum ς quia tam ex dietis, quam ex ratione tertii videtur, quod producatur idemptitas extremorum inter se: sed idemptitas extremorum absque asinsensu est imperceptibilis: ergo. Vnde exis
timo , quod sicuti apprehensio tertii est Rrr post
515쪽
post soris alem astensum, quem in tertio ponit intelIectus; se allensus idemptitatis extremorum erit poli albensum eorum , quem p sint intellectus cum praemissis; ac per consequens talis apprehensio iam poterit reputari vi actus tessexus cadens supra eone lusionem, seti assensum , directet syllogisnum integranistem,& complentem.
ros Nec valet, s dicas,quod ante assentum in tertio praecedunt apprehensiones praeia missarum: rgo de ante assentum In extremoωrtim iden Plirare , praecedet apprehensio eoniae hisionis. Non valet ; quia ante assensum in tertio debebat praecedere aliqua lux , de notitia dispositio a respectu mentis, quae ante ac sensu in illum non poterat esse altera , quam apprehensiones obiecto ru praemissarii m ; at vero , cum ante assensum idemptitatis extremorum, seu cones usionis, praecederent praeis
misse, in quarum virtute, di applicatione, omnis sufficiens eonclusionis lux necessari6 intellectu illuminaret; incongrue, & inordiis natε ulterior conclusionis apprehensio ad ipsius productionem stabiliretur. i in Contra prae habitas resolutiones υnieam roborIς sentit, difficultatem, etsi a sere omnibus solvendam , videlicet, illa , quae ex aequivocatione surgeb.t; quia nulla ex praen is sis videtur uni voca conclusioni , quae est effectit productus : deinde nee utraque simul: dissic te ergo poterit combinari, quod praemissae per verum iri fluxum conelusionem
derivent. Huie dissicultati poterat in prirri, responderi dicendra , quod aequivocatio principi i di principiati non impedit, quod princi-biatum per verum influxum producatur a princip:o,ut patet de substantia,quae et sequi
voce se habeat respectu accidentis , ipsum tamen per verum,& realem influxum producit. Tum etiam in aliis causis, it in finali id exprimitur, eum apud plures vere inquat , 3ctamen eIectio mediorum,quo eius effectus est, qui υoea nimis specu Iatur. III Sed argumento aliter respondendo,
existimo posse diei . quod aliqua sussciens
univoeatici potest exprimi in praen issis versus conclusionem et quia praemillae sic eausant conclusionem , quod neutra ex illis sit eausa totalis; sed utraque simul totalis, de quaevis partialis; quare Ut seeundum at quod uni υ cum habeant rationem pri ne ipii in conclusionem, stissiciet. quod partim correspondeat
uni prae miliae, Ze partim correspondeat alteri quae e Crrespondentia invenitur: v. g. in hoesy llogiis D. Omnis homo est animal; Petrus est homo, Petrus es animatien conclufionem, euius aliquit v. g. Petrus continetur an mἰnois rι,de ipsius aliquid ,v. g. animal continetur in maιον M. ergo Penes sufficiens,iam exprimiturtiis similativa principii ad principiatum. Deinde aliud praecaves stando in hoe , quod
solum medium verbum non invenitur in con- elusione, quin boe sufficientiam uni vocationis impediat; quia medium uerbum se habet otmedium, dc connexio υtriusque pr incipi i; de medium , seu connexio virtutis non renui riteor respondentiam similitυdinis in effectu: cum in effectu sol una exigatur correspondentia entitatis principii secus autem aliorum, quae medi ant, & conneetiintur , ut patet in aliis causis. itaque solum requiritur , quod etiam inter entitates principi at i correspondeat idem pittas, Se connexionis medium,ets illa causae non sit , ut patet in agenti , cuius medium est actio,& in passo,cur is medium est passio; nec non in specie,& intellectu,quorum medium est impressionis; & in similitudine,& entitate vitali actus mentis, quarum me
dium est expressio : ergo I smili, sufficientiasmilitudinis in enti latibus praedictis salvabitur in correspondentia idemptitatis, & connexionis.
xi a Tandem,quando praedicta disse.
tas nimis ex aequivocatiotiis apparientia veis
steat, dices, quod etsi priori nobis ignora sit
vis utriusque praemillae respectu eo ne lusionis, tamen aposteriori ,& ex effectu prope sensibili,vim ad invicem cum proportione eo deis nativam in utroque principio discurrimos,ita ut per verum influxum non in aliud , quam, in eonclusionem neeessario prorumpant; inelitus gratiam aliqua excogitare praesumpsi; sed ,ni salior, nullum aptius adest exemplar, quam mulus ex asino,& equa effectus.Si enim
xx principi js philosopharemus , nunquam inveniremus, quod illum est totum possent pro- dueere , quia nee similis uni principio, nee m illis alteri a Ze tamen est certum , quod per verum influxum ab illi, prore dat, & ita ne cessarid, quod pt, sita recta applieatione in illis duobus prineipi is no possit non resultarbessectus; & effectus, qui monstruosiis appareati ergo a simili debemus mi steriosa in vini praemissarum in monstruosis operibus intelis Iectas interpretare, v. g. in eo ne lusione,qust nec est similis vin praemisse, nee alteri , dii mramen posita recta premi statum applicatione debeat esse necessaria , non alterius
516쪽
An eanelusionis assensur attingat Pr missas. 11 3 Λ Nie quesiti resolutione oportet praecavere, quod,du m de eonclusione loqui trur , duplicem sensti m habrre pri sitimus. Potest enim pro eon lusione inteli gi,quaedam sor malitas secundae intentionis , quae omni b .sassensibus idemptitatis inter se sit applicabilis; quo pacto sieuit entitates primo intentionaliter dιversae subsunt eidem secundae intentioni generis,uel spretei ; ste entitates diversorum assen tuum primo intentionalium possunt subesse eidem secundae intentioni eo nelusicinis,eausati ,3ce. Iotest etiam eonelusio aliter intelligi,videlicet pro illa rea litate assensus a praemissis ,&intellectu producta, cui secunda intentio eo elusonis valet applicari r vel et si applieata,
non tamen assumpta sub illa re duplication' intentionis. Et ne in his imm remur, vide expcistrionem de hine. muta Scotum serma
tam , supra in quast et sub fecundo Hen , ubi
interrogavimux, an cognitis praemissis in ratione causae, insimul debeat pereipi eo ne lusio in ratione effectus' & resolvimus, quod facta interrogatione sub ratione intentionis eause, erat certum: sietiti, & viee versa , videlieet, quod eognita eonei sione debebant non minus eognosci praemissae Vide illa,& sie eon. sormiter, hane quaestionem breviter poterit resolvere . dieendo , quod si conelusionis assensus sub seeunda intentione eonclusionis aeeipiatur reduri eatorie , non poterit dari assensus de eo nellisione, quin detur de praemissis; quia si e sunt correlativa infentionalia , & unum non magis dependet ab alio, quam e eontra. Quaestio igitur sub alio sensu est agitanda , videlicet , de entitate assensus a praemissis effective producti
I Resolvendum sentio , quod ipsa
entitas formalis ass nses,a praemissis producti , non attingit praemissas intentionaliter,& sub eognoseendi expressione. Ita existimo Motum in Ioeis qnaestionis anteeedentis eiratum, & superius in a. Prob. l. entitas an sensus producti solum potest intentionaliis irr attingere , quod intentionaliter allentit; sed intentionaliter non assentit obiectum praemissarum : ergo. Prob. maior inhoesylis
logismo, v. g. Omnis homo est animal; Dd Petrus est homo r ergo Petrus est animat, ubi quod in conclusione assentitur , est
idem ratas Petri cum animalι: led tibiee tum praemissarum est idemptitas extrem rum eum tertio: ergo. Suadetur veritas maiorit; quia in syllogismo vocoli , armonia syllogizationis formalis non videtur defi-eere , penes quam sic nunc mentaliter discurialamus; sed attenta formalitate sesso gisliei cursus vocalis, tametsi prolata eonclusio seria maliter exprimatur sequi ex illis prolatis praemissis , satis expresse apparet, quod assensus ille prolatus eo ne lusionis solum an sentiat extremis inter se idemptificatis r ergonee sub expressione intentionali plus υItia ad syllogisticam eonsiderationem requiis
iis Prob. aliter , & eonfirmatve die. tum; quia umeus, de indivisibilis assensu, Ium potest intentionaliter attingere, quod est subiectum , & praedicatum propositionis obiectivae intentionaliter i sed subiectum praedicti assensus producti est determinatum
individuum t ergo non potest attingere vltra praemissas. Maior videtur certa ; ali s novam propositionis, & intentionalis assensus fabricam discurrere tenemur. Minor patet
in praedicto syllogismo. Consequentia probatur a quia subiectum unius praemissae est universale ;& singulare , subiectum alteriusi sed subiectum assensus eonelusionis est purό singulare , & individuum .' ergo vel uniiseus assensus habebit pro subiecto, eui assen. tit Universale, & singulare , quod repugnat i vel ultra non poterit attingere prae
ris Diees, quod per illum indivisibilem
assensum non attinguntur praemissae , sed per alium, seu per cognitionem apprehensivam eonelusionis. Contra; quia vel ille. alius a Lsensus est derivatus ex praemissis , vel ex eo ne lusone i Si ex praemissis: ergo erit eon elusio , & sie nunquam per assensum concluia sonis attingentur praemissae. Si inseratur ex conclusione: ergo eo ne lusio erit pro ista,& sie solum per praemissas attingetur concluissio. Vbi die o , quod in tali ea su totu syllogizationis ordo variaretur , cum praemissae, eone Iusionis haberent transitum,&eo lusici transitum halleret praemistarum. Et si sciri εdicas , quod unico indivisibili assensu illud
omne attingebatur absque cursus il Iationereontra: quia etsi in tali casu conclusio ncin s rei primissa issensus premissarum , ramen non polIet vii ii , quod tam eonesusio, Rrr a quam
517쪽
quam praemissae serent eἰusdem assensus te
mini . ac per consequens non posset vitari,quo. t omnes illi termini forent eone lusionatisti sic, quod praemissae serent insimul
ipsaru)n eo uetusto. Haec nota,& intuere. I I Prob. de eonfirm. aliter; quia si perasse , sum conciasionis attingerentur &praemissae, inutilitet vim tertii in praemissis stabili rem ux:si tu idem,vel ipsam,vel maiorem ipsa,
eone lusioni tribueremus:ergo .Suadetur a ni cedens: quia ex eo nimis vis tertii elucet, exquci in virtute ipsius habent premiit, inducere et ne lusionem; sed conclusio in virtute ipsius haberet inducere prsmillas: ergo Unde possemus dicere , superfluum este premissarum ordinem , eum frustra fiant per plura, qux fieri pollunt per pauciora i pauciora sint in con- elusone, per quam attinet valest,quς per Prq missas, in quibus plura sunt, quam in congluis
sirine, ut patet ex illo Arist supra, scilicet, ora. ιο ινν qua qNbusdam ροβι ι cte. xi 3 Die es, quod etsi premisse attingantur per assensim eonclusionalem, nunquam sequitur discursatio ; cum illa prae nassar amattingentia non sit virtute dilaursus , sed virtute connexionis e scelus ad causam. Contra; quia in prilis, vela est virtus in conelusio ad attinetendum praemissas intentionaliter, vel non' si non: reque discursi. e,neque alio mo o . qui discursivus non sit, in virtute conis elusionis praebebitur allentus P ae vassis , aut ulla altara eognitici formabitur. Si detur, neDeio,ex quo discursivus ordo non possit adaptati l Q da ex eo ex praemissis diseret si .emouetur intellectus, quia in virtute aliquorum dedueit aliud; sed in virtute alterius neminpe cinclusioni ,aliud,reu alia deducite ergo,
Deinde; quia quod illatio fiat ex effectu adeausam non impedit di scursationem, ut patet In demonstratione, quia , σ Propter quid; sed nee impedir, quod in virtute eonnexionis fiat,ut patet in ipsis praemissis , quae solum in
tali virtute uim illativam habent:ergo. ris Diees, illam attinge miam praemissarum per eonclusionem , non esse discutsivam; emi a praemissae non attinguntur per concIusionem,unum ex alio deducendo, sed quia in ipsa specie expressa eonclusionis exprimuntur insimul. Contra; quia in expres ione effectus solum potest exprimi causa in tris , In quibus essectu, Un vocatur , & assimilatur cautari que etsi representatio eausae in es cetia ,sie firm liter ,ratione, vel See. distincta ahentitate es ebis, sed tamen sie representatio soleteonsequi enritatem , quod solum rei ultet, seudi manet rζpretentatio ab illis eoii atibus, iaquibus esse tus eommunieare videtur eum x sa, ut patet in Omnibus; sed entitas allenia
sus conclusionis , Nut vocatione adequiata, non communicat cum omnibus principiis praemissis , ut patet in correspondentia teria minorum conclusioris ad omnes terminos praemissarum:ergo cum expressio sit terminorum naturalis dimanatio, imperceptibile vi debitur , quod in specie expressa terminorum eonclusionis , exprimatur represeritatio
iro Nec valet , si dicas,me superius deis disse tussicientem uni vocationem n praei .issis ad conci usionem producendam; quia alia est uni ocatio requisita ad causam effieientem, de alia ad effectum, & eausam sor malem. Uni vocatio in effectivis potest in aliquo sus. inere diminutionem in effectu; secus autem . in for malibus, ut patet in effectibu3, de causis scirmalibus: unde cum conclusio non dependeat i praemissis in genere causae formalit, sed effieientis, bene poterit stricta, di adaia quata uni vocatio in aliquo deperdi, videliocet in esse expressivo esse formalis praemissa rum. Tum, quia superius, Mnice in illarς ponsione non steti : quare aliter solutionem
adaptare praesumpsi. sed quidquid sit O
iri Prob. aliter nostra resolutio exdoctrina,quam excitat Scotus in q 9 PMerior. prope .m,ubi ait:si quarax,qualι ter est maia nee qum intellectu , quod tramissa canis elusiis=nt diversa se caendum numerum H. citur , quod ex hec est manifesta earum diaversinas; u conclusionem nen cognoscimus,m; quia praeogo tινρυ-ιsis. Haec Scotus de merito, quia si aliqua eausalis deductionis non daretur intentionaliter , sed unicus dare tureonceptus intelligibilitati x,discursos abo-Ieretur,cum vis in principio non vigeret . Nucse : sed etiam valet diuere, quod praemissat cognoscimus, quia praecognita conclusionei ergo saltim ex h γe motivo non apparebit inani sella earum diversitas.
ergo Petrus eq animal , ass nsus viti nus a tingit Petrum.&animal; sed Petrus,&animal attinguntur etiam per assensum praemissa rum e ergo assenses ultimus attingit idem,
518쪽
dstmetiendo niaiorem: astensus ultimiis attingit P. triim ,& animal , ut inter se praeeis e
habentia unitatem,est verum qui habentia unitatem in alio ab ipsis,est salsum. Minor etiam distinquitur; Petrus, & animal attinguntur per aflensum praemissatum, solum,est falsum; cuni addito viterioris termini, est verum. Et deinde nega da est consequentia, si absolutό lyρdem percipiatur. Itaque dicimus, quod Petrus ,&animal , nee sunt obiectum ullius ex prae inissis, nec viri usque insimul;quia nec ullavet praemissis , ut patet , habet pro obiecto idem itatem animalis cuin Petro : siluidem prima habet idemptitatem animalis eum homine ,& secunda hominis cum Petro ἰ nec utraquei simul: siquidem ultra illud requiritor idemptitas Petri & ani malis cum homine. Quare ea si Petrus sit attactus per assensum unius prv PIi , de animal sit attactum per a L
quia etsi se trux iit i len, e animal sit idem,sed ex hoe, qui d pro esse eiusdem obiecti , quod
nee est idem,quod sol it Petrus idern in minois ri, nec est i lem,quod solum animal in matriis r Rergo. Tum , quia nee Petrus , nee animal possunt diei idem , prout subsunt intentionibus subiecti, de pr ae beati ,quarum esse, est esse formale,di requisiti m. Suadetur; quia animal in maiori predicatur de speeie , & incoli esu- sone de individuo ἰta ut respectus subiicibilis, Se praelieabilis sicit diversi,Se idem dieci de
23 obiicies et . quomodocumque pMI Dp tur, non potest negari, quod praemillae
sot eausae eonclusi an is , eam vere efficientes: nee non, on potest negari,quod prae π ita eo-cnrrant vir uialiter , eontinentes Obiectum
conelii sioni , eum illius sint species impressa: ergo vi fetur imp reeptibile , quod per assensu n eo ne lusionis non attingatur Omne esse
praemissum , eum p r esse expressu in conelu. lane debeat impressum praemillarum exprimi ι de per dependentiam, quam est ectus dieit ad causam , debeat causa attingi. Hoc argu mentum est maioris roboriς, re difficultatis omnium . quae h7ne opponi possunt; cui per partes solutionem adhisere intenda . .rt Respondendo istitur ad primam paristem,eae 5eedo, quia ex dictisnsistotest nega. ri, lod praemi lae sint ea uis & esse lenies ei
elusianismee non crincedri secundam pariem
et i in dictis sistrotos debeamus tenere, que dad effecticinem emnelusionis , nulla speetes
p m. missi disti et a eum intellectu concurrat.
Hi, tamen e6cestis,existimo, inde non sequi, quod intendit argumentum;quod non sequa istur, deduco ex doctrina , quam movet Sccitussu I. Poster. q. I 2.er Vesinem , ubi loquendo
circa esse scitum per praemissas,& per conclusionem , distinctum sciendi modum deducit
quoad univoce induci: ait enim , scire autem maxime, noli competit principiis univoee,&eonclusionibus ; quia conclaestombus comperιι
formaliter ; principi , tantum esse Mu . Ex quibus verbis est solutioni notandum , quod actus conclusionali datur duplex obiectum;
motivum unum, terminativum aliud. Prima
ratio obiecti eompetit obiecto praemissarum, eum moveat intellectum , dc movens insimul efficiat. Secunda vero ratio obiecti competit obiecto eonclusionis, quod est term nus soris malis actus , ad quem terminum attingendum
tendit,ita ut per talem actum nunquam attingatur ,quod movet, de esse it, sed solum quod
t et s Et rati o est; quia dum aliquod obiee.
tu movet, ut actus terminetur ad aliud obiee-
tum , quos formaluer est attingendum , tune 'nullo modo per illum actu attingitur of ieetum motivum , tametsi ipsum actum essetat;
quia etsi actus motive,dc efficienter si propter motiυum; sed terminative , de formaliter est propter aliud ; oc semper debet solum attingi per unicum actum id, propter quod formaliter est,eo quod terminus sormalis, & ad que, sit a quaeumque natura praeci γε intentus. Quare et si actus eonclusi is sit propter praemisias : haec tamen dependentia tisendi 8st ensecti .a,ita ut sit plopter illas,ut propter recinis vum:quod nil prodςst, ut praemissae attingatur per illum. Exemplificatur id omne sati, ela a in speeie i mpressa , cum intellectu act. im soria malem producente, ubi etsi actus sit proptee speciem, non minus ac conluso habet esse propter praemissas I sed tamen actus ille non laeeiem , sed distinctum aliud , utpote suum speetate , & formale obiectum attingit; non aliunde, nis quia species est motivum, ut aetus, tametsi ab ipsa productus, terminetur ad aliudi ergo a tἰ mili venit philosophandum in actu sol malle Inclusionis eirca elle praemisso, quo in olive dopendet,& effectivis prine ipiatur: eui, ut praevidebat Seotiit, esse obiecti
praemissi ,tantus competit effective; alterius versssormaliter. Et si dieas, etiam praemissas esse obiectum sormale conelusionis; dices, esse obiectis formale motivum ; secus autem te minativum, cui soli competit esse expressum,
te attactum per actum formale , seu perspeeiem expressam.
iis Et ad illud in una cosequentiae parate
519쪽
te adductum, videt et, quod effectus non potest non dependere a causa ,& sic eam debet attingere,potest sub alia doctrina responderi dicendo,verum esse,quod dependeat, re quod
causam attingant attinget tamen conclusio effecta causam praemisiam per relationem reais lem quin eam intentior aliter attingat, quod unice disputamus. Praedictus attingendi modus,ut ad intentum,inutilis suadetur; quia etiaconelusici attingit per realem dependentiam,& relationem intellectum, a quo producitur, dc sie quilibet aliuς actus suam speciem im praessam ; & tamen nee conclusio cognoscit, seu attingit intentionaliter intellectum, neque
alius actu, suam speetem imprellam: ergo a si
ret obiicies 3. intend ens praedicta reis
pugnare ex eo , quod debeat etagnosci conis nexio omnium extremorum, quae contincturin syllo stismo i ergo debet eognosci dependentia,quam dicunt ipla obiecta inter te: ergo quando e cienciscitur obiectum eianelusio nas , cognoscitur connexio , & dependentia, quam dieit ab obiectis praemiisarunt;ae proinde obi dicta prae miliarum cognoscuntur. Respondet noster Anicinis, Glosso distinguendo antee per unician, actum, est salium t per triplicem actum eonstituentem totum syllogismum,est υ erum .Et distinguit consequens:Obeteognosci dependentia, quam dicunt ipsa obiecta eomplexa , est salsum; debet cognosci connexim , quam dicunt obiecta incomplexa , est verum. Itaque in lyli gismo debet eognosci connexio inter ipsa obiecta in complexa ; non verό inter obiecta complexa , quia debet cognosci eonnexio inister extremitates eum medio termino, τx qua
di manat connexio extremitatum inter se , &haec est connexio inter obiecta incomplexa; at ver 6 connexio inter idemptitatem unius extremitatis eum ne dici,& idem Ptitatum cuidemptitate extremorum inter te , non debet in syllotis mci cognosci, quia illa connexi causatur actu per illum sullogismiim:ergo ad eam cognoscenda requititur cognitio reflexa speculans, an sullogism sit debite constructus. D ii te ipsa eonnexio incomplexorum debet triret si vule gnosci, sed non per unicumamim im Apertriplicem illum actum, ex quo sy l 'ogis mi eoalescit; alias actus, qui solum cognosceret eounexionem rimi tum cibiecto tu, ipse solus sine eon latione, aut relatione a s alimn etht eomplete. Jc integraliter totus sy noe sv m, v ileinde quaelibet conclusio esset proin sitici hyp thetiea,& eausalis. Formatae doctrinae consentio,& eam libenter admitte
re decerno, eam siquidem Inveni satis expres iam apud Scotum tametsi a Grosso Scotus
non tradatur in 1. Ps. q. r. s. ad primum dieitur. verssust nendo secundam ορι neone, ubi eomplexi ,& incomplexi cognitionem distinguit;& incomplexi cognitionem , veluti directam,ad aliam antecellere resolvit. 128 Uerum enim vero , cum aliquorum anxia oppositio semper remurmuret, vellem. Itim 6 eorum oppositis satisfacere. Dices igitur, quod hic a eius, Petrus est animal, dis. tu elum esse liabet,dum denominatur eone luisso, ae habet dum cia lusio non denominatur: ergo quia dum denominatur conclusio,attingit obiectum praen istarum , liquidem nudum eo ne lusionis obiectu n',tametsi conclusio non
denominaretur, attingeret. Responderiar, non
habere distininum esse quoad entitatem , quias .e actus ille procedat expraemissis, sive non
procedat, eamdem entitatem allensus conseria vat, eum e ntitas alien ius it et in ide mptitate
animalis cum Petro , quae est duorum inter leidemptitas , &haec idemptitas sie invenitur in il Io actu,dum denominatur conclusio, ae dutalit non dominatur.
tis Dices semper,quod ille actus, υel est diseursus, vel ad minus est complementu, vel integritas discursus, ita ut si supra sphaeram seundae operationis; sed hoe esse,adhue eomplet iis , dc integraliter non habet a stus, qui conelusio non denominatur: ergo quia supra entitatem aliquid addit , quo distinguatur; quod non potest esse aliud, quam praemisti obiecti attingentia. Respondetur, nil entitati. vum addere, etsi addat, quod sufaciat, Ut isso
adducto modo distinguatur ; addit itaque reis lationem praedieamentalem effectus ad ea ina; utpote relationem conclusionis ad praemillas, quae relatio,posito tertio assensu, rellillat, ipsique additur , additaque denominat concit sonem , ita ut in esse conclusionis , per illam relationem constit uatur,qua relatione deperdita, idem manebit assentus quoad entitatem, tametsi alius quoad denominationem , eum a serenda notione sphaerae discursivae, sie non valeat denominari. 13o Dices adhuc, iod tametsi a praelata relatione denominetur , & intra diversa sphae ea meostituatur; sed tamen inde non sequitur, quod etiam in aliquo esse entitativo υarietur assensus; scitur enim, quod tam forma deno minans, quam reserens consequatur entitatem sundamentit ergo si nune ille assensus denominatur conclusio , & deinceps non denominatur sed manet intra sphaeram secundae operationis,signum est, quod intra ipsam entita
520쪽
tem, transitus inveniatur. Respondetur, quod tametsi forma denominans consequatur entitatem assensus , nunqua' sequitur transitus in entitate; quia id non sequi est de conditione Drmarum respectivarum , quae ut modo denominent, & deinceps nullatenus, depende ut ab alterius extremi emitate , distincta ab illa, quam denominanti, sicque, etsi entitas denominata maneat eade in , denominata non manebit si alterius extre ni enlitas non maneat; qua
posita in se ponetur denominatio etiam extra se,utpote in alia. I 3I Itaque, iis omnibus de primo ad ultimum respondendci , dicendum est , quod tametsi entitas a lenius sit eadem , semper adest fundamentum , ut a praemissis producta di ea . tur conclusio, de de integritate discur sus ; ad hoc enim non requiritur, quod per illum a sensum attingantur obiecta praemisia : sed suseficit , quod totum attingatur tibi ectu meo ne lusionis; ita tamen, quo j et si solum assentiat, Pur ems esse anιma ,site vero allentiat, quod aliis aflensibus prius positis,& io simul moventibus, assientiat; quare , etsi assensus in entitate sit id mi distinguitur latren , quia etsi ea deinst entitas, sed tamen pir distinctam viam, Se a principiis diverso modci applicatis, educta; quod susticit ut coetu sim denominetur, dc illa relatio diversa superaddatur, nu in aliqua in intentionalis attingentia, ex directa assensus formatione, versos prae iv. illas inveniatur. 332 Adaptari potest exemplar informa materiali educta, se ereata, cuius eadem foretentitas, ta misi ex distinistis viis, distinctos induceret respectus, Se denominationes; ita ut concretum creati , aliud diceretur a conere educti: 3r se invenies a paritate quaecumque volueris. Sie etiam parem invenies filiu resia
pectu Patris,di respectu Dei, I quo solii produceretur: eadem foret entitaς , de diversa M. ret denominatio: Vnde licet a Patre productus denominaretur filius ined tamen nune eo ad principale punctum non institur, quod entiistat filii exprimat entitatem,quae denominatur Pater , quia tametsi a solo Deo produceretur,de exprimeret; & licet Patre produceretur, eum Deo,intuitu entitatis , forte representaret alium hominem , potius quam Patrem.
Deinde, eo etiam ad principale aliud resisti ut per passionem constituatur Proprie inrise producti, ita ut passionem praeeat actio principiorum; inde tamen non insertu luodpςr passionem, per quam entitas effectus deis rivatur immediate in elli termini, attingat uecntitas,aut pliquid principiorum ergo in se tur ex omnibus, quod entitas extremorum eo ne lusionis, Elum ait Ingatur per assensum tertium, qui est Me Iuti passio, leu passi 'a causalitas, tametsi requirat , quod alij assens iis, de activa causalitas praecedant: ita vi hcet in via, & virtute talium prinei piorum distinetum concretum construat , dc relationem addat, ex productione lanen assent iis non se exprimat praemissas, quod earum obiecta attingar.
a 33 Dices, quod in exemplis adductis
maximum apparet discrimen ,cum illae causa Iitates, S e fruetus,non sint ex principiis intentionalibus ς ex his non videtur congruum,
quod aliquid di manet, quin ipsorum pri ne i
piorum entitates intentionaliter attingantur,
ae proinde ipsis etiam assentietur. Tum, quia nunquam uidetur lati sieri ad illud de exple L sone; conclusio enim est effectus expressu ex virtute praemissarum et eas ergo attinget. Tum denique , quia ad minus non potest negari, quod dctur relatio, a qua eonclusio de nominatur rergo saltim ex intuitu conclusi is nis, ut relativae , debebit intellectiis attingete correlatum quod sunt praemissae.
x3 Respondendo ad primum dici pota est, quod tametsi sint prinei pia intentionalia, sunt tamen strictέ per modum puti efficienti,
influentia; quare ex actu prod acto, non em ciens, sed termini formalis obiectum attingeis tur intenticinaliter, cum hoe sit adaequatum illius actus expressioni, & attingentiae. Quoclid debeat subsistere, tametsi intentionalia sine principia, paret in intellcctust iam actu tertileon causante,quin ex eo sequatur,quod actu , intellectit attingat Deinde ad illud de ex prensione potest etia diei, quod expressio praeminsalu in conci usione, est ex prelsio efficietis, nomoventis ad esse sor male suae entitati, , sed adesse formale entitatis esse etiis , aliquo mod cilatentis in virtute entitatum praemissarti; quo pacto . nunquam expressio est eonductiva a a intentionalem attingentiam principit. Id sua iadetur in accidenti, v. g. in ea Iore a substantia Soli produma: non enim potest negari, quod etiam ea lor sit solaris substantiae expressio,in eius siquidem virtute derivatur necessari ὁ . deest actus formalis ex scilis virtute eviseeratus; di tamen qui circa haee speeularet perfecte, in is tuitu caloris expressi, & aeci lentis euiscerati,
diffieite Solem , & subilantiam percipe
13s Tum etiam , qnia etsi praemissae intellectum illustrent, illustrant tamen per vim di sent suam , quae vis non est quiescens, aut unius virtutis υniformis , prout est vis unius