장음표시 사용
101쪽
gar An 'em Episcopus, si quid dubitati is de side exortum sue rit , ad Sedem Apostolicam id reserre non deiat e Id enim est, de quo
agimus, quodque fieri debere ex antiqua traditione ostendimus. Λ-ὲia, quae ari οξponit Februatus, proximo capite cxpediam.
'mam Pontgices Haeret Icos supremo Iudicio damn
re confige era M. Vperiori Capite ostensum est, quaestiones Fidei, & Iata de us sive ab Episcopis, sive a Synodis decreta ad Apostoli- , I Sςdςm juxta antiquam Traditionem reserri consue-
ut sciret Romanus Pontifex, quid gestum esset, sed etiam ut ipse vel quaestiones decerneret, vel Syn dorum decreta confirmaret. Nune ostendendum est , eonsuevisse re apsa Romanos Pontifices Fidei causas se ipsis irrevocabili judicio decernere, atque Haereticos damnare. Cerdonem quidem, α Valam rinum ab Hygino, Theodotum a Viaore Saeculo II. damnatos esse, testatur Eusebius ch. e. lib. I. cap. I. lib. y. cap. 37. .
Nonianistas a Zephirino damnatos esse, refert Tertullianus clib. dae I M. cap. I. . Circa annum 16o. Sabellianos damnavit Dionysius: Quace re Sozomenus clib. s. eap. 21. ita scribit: ova coruroversia caediVinitate Spiritus S. eum eonte radi studio, ut credibile in , in dies metu, magoque cresceret, Episcopus Urbis Roma Dionysius θ re com perta I Uset ad Ecelsar Orientes, ut una eum Sacerdotibur, oe Epi scopιs ccιdentis Trinita tem, eοηsub antiaIem esse, er gloria qua D exsimurent . vo facto, utpote controetersia Iudisio Romana Eccle- Ρα ων inata , singuli quievere, eaque quastio finem tradem accepisse via λ . respondet Febronius ces. 3. S. 8. a. s. , de-Iuιt I a Rabilitas, qua η ais HGarii conellit c Constantinvolitani I. tboratare, orb/sque adurati consensione restitui potuit, unius Romoni po miscis Iudicio ad bu minus foetente. erum nihil sutilius respondere poterat Febronius. Nam ne- Te post plenarium ConeiIium quievere Maeedoniani, neque post mi caenum Concilium quieverunt Ariani, neque quievere post Synodum Tridentinam Lutherant. Ergo ne iecumenicae Sylaodi ad haereses damnandas minus suffieientes sunt λ Sed ad alia properemus. - Anno 3so. Jovinianum, aliosque haereticos damnavit Siri-
102쪽
aliter, quam quod accrpimus, a noctabant omnium nastrum tam Pr
sbierorum σ Diacoorum, quam etiam totius clari unam seitate fuisse sententiam , ut Iovinia us ,, xe trux , Genialis, Geminator , Felix , PFotianus, Martianus, Jamariar, σ I geniosus. qui ineratores nova haresis. er blasphemia inveηti βη , divisa sententia, oe ninro sudicio hi perpetuum damnati extra Ecclesiam remanerrat. Pod stodituram fanctitatem voraim , non ambigens, haec scripta direxi . Quare S. Ambrosius una eum aliis Episcopis Stricio rescribens cib. eol. I 22o. : Ideo, inquit, quia Mni ovicular christi, lupor facile deprehendis, ct oecum νυ, quasi providus pastor , M si morsibus perfidia sua, fer alique ut lata dominicum Ovile dispergant quor sanctitas tua damnavit,.sias apud nos quoque secκηώm judicium tuum esse damnatos ... Respondet Febronius scap. 3. S. s. n.' s. et Siricium primo cum Iero judicasses Secundo non tam suum, quam Apostoli judicium pronu elasse. Sed primum quidem parvi nostra refert a quamquam S. Α-brosius non Gero, sed Siricio judicium tribuit. Alterum vero re Θnsum ridiculum est. Nam & Nicaeni Patres cum Arium damna .runt, Apostoli praeceptum secuti sunt, & vere tamen Arii causam
III. s. Coelestinus I. a S. Cyrillo Alexandrino de Nestorii hae resi eertior factus, in eumdem Nestorium depositioni sententiam tulit, ejusque exequendae Cyrillo ipsi tamquam Sedis Apostoli eae Legato curam commisit: siuamobrem, inquit, clom. s. concit. Labb. col. 89ς. nostra Sedis auctoritata adscita , nostraque vise , σ loco cum potestate usur, ejusmodi non absque exquisita severitate sententiam exequeris; nempe ut nisi decem dierum intervallo ab hujus nora admoniti nis die numerandorum, nefariam doctrinam suam eonceptis verbis anathe-.matiret, eamque de chrini Dei nonri generatione fidem is posterum confessurum se spondeat , quam O' Romana, ct tua Sanctitatis Ecclesia , ct uinuisero denique Christia a Deligio praedicat, illico Sanctitas tua illi Eccle,sa prospiciat. Ir vero modis omnibus se a nostro corpore segregatum esse , Intelligat. Porro exequi quidem non potuit Cyrillus Coelestini sententiam, quia Nestorius Synodum ab Imperatore indicendam curavit; sed neque Cyrillus, neque Nestorius, neque Ephesina Synodus ferendae ejusmodi sententiae auctoritatem Coelestino denegarunt, aut de ea dubitationem moverunt, imo ei assensum suum praebuerunt, eamque Synodus cact. I. executa est. IV. Sed ait Febronius cev. . S. 3. u. 1. r Leonis Legati Act. 3. Synodi Chalced. ad concilium referunt, Eutychen regulariter a proprio damnatum Episcopo Flamiano , Id ego fateor. Sed s. Leo Eu
103쪽
at duabus epistolis, in quarum altera, diget re, inquit, per pro prias quidem literas Affragari depositioni canonica adversur eum facta , confirmare vero σ piissimi, Chresumme amaηtis no ri Imperatoris fidem . Rex namque solo iηdiget ex vobis impalis , atque subsidio, quod
per Uenram prudentiam ad tranquillitatem, O pacem euncta statim traη- staturum in. Sic enim ct qaa insurrexit haresis, oe ob eam excit rus tumultus facile esabit, Deo eooperante per Deras vectras literas. En Leonem Flavianus rogat, ut Eutychis depositioni suffragetur persuas literas, quibus de cessaturam haeresim, & sedandos ene tumul rus, confidit. V. Addit Febronius cib. r Quis nescit, errores Gottbeseatibi Moa praehi in concilio Metumino is 8 8. Haresim Bereuarii in s nodo Turo ense an. Ioss. , ovitates Abaelardi in Senonensi concilio an. It o. denique mores Lutheri a mariis Episcopis , O particularibus Conciliis Dipe damηatox. Sed primo reeentiora sunt haec exempla, quam ut veterem Ecclesiae consuetudinem ostendere possint. Deinde Gotthescat cum, qui in Italia primum errores sitos disseminasse dicitur, a Moguntina Syno. damnatum esse inconsialto Rom. Pontifiee, nemo facile erediderit a Caeterum non ignorare arbitror Febronium, quam varia suerit tum V eterum , tum recentiorum de Gottheseuchi erroribus, & damn tione sententia a ut proinde e)us damnatio exempli loco in rem, de ita agimus, adduci non possit. Sed in hac re me immorari, opus non est Synodus vero Turonensis a Victore II. convocata fuit, eique praefuit Hildebrandus Victoris Legatus. Imo Berengarius jam fuerat a Leone IX. damnatus m. s. cMEM. Hard. . Quod ad Maelardum
attinet, testantur Patres Senonenses c ep. Synod. ad Innocent. II. tom. 12. Concit. Labb. eol. Isso. , ejus librum multo antea a Rom. Pontificis Legato damnatum esse : Iamdudum , ajunt, fecerat librum de . Trisitate , sed sub Legato Rom. Ecclesia igne examiηatur in , quia
illvota est in eo iniquitas crid. S. Bernardum e I93. . Denique ante Leonis X. Constitutionem e Exurge Domise . datam anno I FLO. , nec
ulla synodus, nec ullus Episcopus, sed una tantum, vel altera Α- cademia Lutheri errores damnaverat. Cur autem post Leonis X. Constitutionem eelebrata suerit Trid. Synodus, eaedem causae fuerunt, ob quas eelebratae suerunt Synodi Ephesina, Chalcedonensis die.
de quibus inserius disserendum erit. CAPUT.Disitigod by COORI
104쪽
S. Augustinus existimavit supremam esse Rom. Pontiscis in Fidei causis definiendis auctoritatem.
A Patrum testimonia allegare, & exscribere vellem, quaem summam Romano Pontifici, nee errori obnoxiam in fidei causis auctoritatem asserunt. Eorum plurima post alios diligentissime collegit, expenditque Doctiss. Petrus Balle rinius in
libro de vi, ac ratione Primatus Romanor. Pontific. cap. II. Quare ex Patribus unius Augustini auctoritatem ego afferam, quod eam data opera Febronius nobis eripere conetur. Itaque S. Augustinus cserm. I. aI. III. n. Io. post probatam ab Innocentio I.
Coneiliorum Carthaginensis, & Mile vitani sententiam in Pelagianam haeresim : Iam enim, inquit, de ea causa duo coatilia missa suηr ad Sedem Apostolieam , unde etiam rescripta veneruηt: causa finita est : ut nam aliquando finiatur error. Ast Pelagii causam finitam esse, praefidenter adeo non amrmasset Augustinus, nisi Apostolicam Sedem in fidei eausis finiendis errare non posse , existimasset. II. Febronius tamen ceap. n. . eiusmodi argumentumst diluere authumat: Post hae, ait, s. Doctor, collatione facta, in I omamnae Ecelesia domina se Universalis Ecclesia sententiam inveηisse ratu , non dubitavit Uerere, atque epetitis visibur proclamare, eausam finitam esse . Verum Augustinus ejusmodi factae a se collationis nullibi meminit, nec Pelagianorum causam ideo Innocentii sententia finitam ense dicit, quod universalis Ecelesiae doctrinae consormem invenerit. Rit quidem clib. I. eontra Palian. eap. : Puto tibi eam partem Orbis sincere debere, in qua primum . Uolorum suorum totait Domianus gloriosissimo martyrio eoro re . cui Ecclesia praesidentem Innocentium s audire voluisses, jam tum periculosam juventutem tuam Pelagianis laqueir exuisses. Quid enim patuit κιν ille sanctus Afrieanis respondere concisiis , nisi quod ratiquitus Apostolica Sedes, mana eum cateris oci perseveranter Eeelsire At vero S. Augustinus his verbis collationem a se factam esse , non indieat. Imo hujusmodi collationem ne inire quidem potuit. Sermonem enim, in quo celebrem sententiam eausa Misa est, pronuneiavit, habuit eodem ani οε T. quo rescripta ex Apostolica Sede venerunt. III. Pergit Febronius : At quia idipsum , quod Augustino , ηοη μ
105쪽
dem in Ephesina oecumenica Dnodo . . . baress Pelagiana uno ore fuit conelamata iamnatio.
verum si Pelagianorum eausa Innocentii judicio plene & effective finita non est, quia Pelagiani et non acquieverunt, sed haeresim suam tueri adhue, &disseminare perrexerunt, ne ab Ephesina quidem Synodo finita esse dieenda est. Nam ne hujus quidem judicio acquievexa Pelagiani, sed errores mos adhue disseminarunt, ut constat ex Prospero in Chronico. Imo testatur Auctor Libri de Promis. &praedict. Dei spart. a. eap. 6. anno se Pelagianos, & praesertim Julianum a Leone M. profligatos esse. Et praeterea sub Saeculi V. exitum, tractatum contra eos scribere coactus suit Gelasius Rom. Pontifex tiom. s. conciι. Labb. eol. 36. . Demum si eo argumento quidquam eonfiei posset, consequeretur, ne ab ulla quidem oecumcni- ea Synodo fidei causas finitas esse. Nam nec Nicaenae Synodo Aricini, nee Ephesinae Nestoriani, nec Chalcedonensi Eutychiani, nec Tridentinae Lutherani cesserunt. IV. Concludit porro FebroniuΑ e Interim illa Aurinini verbam euus A FINrra or adeo sunt ad gustum cardinalis os, ct Dei vum ejus , ut ex illis universalem regulam pro quibusvis causis per Rom. Pontificem decisis desumant: quando e contra illud ejusdem S. Doctoris ad
Donatisas querenter de judicio Papa Melchiadis ROTARAT ADLoc pra- δ' Amas Ecea Esra coNer o ad Anam solum particularem casum pertinere , contendunt.
d ideo nos ex Augustini verbis generalem regulam desumimus, quia regulam illam Augustinus ipse generalem esse, existimavit. Nisi enim veram esse existimasset Augustinus generalem hane Propositionem: Quotiescumque in causa fidei rescripta ab Amstolica S de veniunt, causa finita est 3. neque veram existimare potitisset hanc Propositionem particula remi casia Pelagii, de qua ab Apostolica Sede rescripta venerunt, finita esse hanc enim in illa eontineri, velit qui Logices rudimentis imbuti sunt, Febronium docebunt. Ideo vero alia Augustini verba, restabat adhue plenarium Ecelesia eoneilium, ad casum particularem pertinere, contendimus, quia ea fuit Augustini ipsius sententia. Nempe Donatistae a Melchia de damnati appellarunt Constantinum Imperatorem, qui eoram pem er- statibus eiaeas Synodum Arelate congregari jussit, non quod necessarium novum judicium existimaret, sed ut eorum impudentiam eolii. beret. Ecce putemur , inquit, illas Episcopos, qui Roma judicarunt, non ληos fui Se judieei, restabat adhue plenarium Ecclesia universa concilium ,
ubi eum ipsis judicibus causa posset agitari , ut si male iudicasse convicti
essent, eorum sentcntia solverentur. Nonne intelligis, Augustinum it lx-
106쪽
ta Donatistarum, aliud judicium quaerentium , principia loqui ρ Per/git Augustinus: dedit ille Constatilinus aliud orrelatense judicium, aliorum scilices Episcoporum , am quia jam necesse erat, sed eomin per tersitatibus cedens, o omni modo eupiens, tantam impudentiam cohiboi, Ergo Augustini sententia Concilium necessarium non erat. Existumavit igitur, Melchiadis judicio Donatistarum eausam finit m esse: ι nec plenarium Concilium alia de causa restasse, nisi ut omni modo
cohiberetur eorum impudentia . .
V. Sed enim, ait Febronius es. s. S. s. J, S. Aetolarus in trubris de Baptismo Donatissis objicit sape non S. Stephani, sed planarii concilii judicium , aitque s. Dpriani tempore nondam quoisnom δεδειπνεῖe , sed pinea plenario totius ieelesia concilio . . Verum ita ratiocinatur Augustinus contra Donatistas, qui ob Caeciliani causam a R. Pontifice contra eos judicatam Rom. Pontificis auctoritatem contemnebant. Quare eum controversia plenario
Concilio, idest a Rom. Pontifice simul, & a totius orbis Episcopis finita esset, Concilii potius, quam solius Pontificis judicium Donae μstis objicere debuit. Caeterum S. Stephanus nihil definierat, sed praeceperat dumtaxat, ut vetus traditio servaretur, ideoque ante plenarium Concilium .causa non suit a Pontifice judicata cuidet fur.
Febrony argumentum ex prosolymisano cincιho desumptum refellitur.
I. Ebronius ceap. I. S. 8. a. 3. ait, orta Antiochiae eo S d troversia de legalium necess rate , non misisse Antiochera ' nos ad Petrum, sed ad Apostolos, & Seniores, nec P trum , sed Apostolos, & nniores eausam definivisse . At Vero si quae in ea causa gesta sunt, expendantur, ex iis is pre ina Petri etiam in finiendis fidei causis auctoritas patebit evide tissime. Sed ante notari velim, eorum qui Mosaicam legem ad salutem necessariam esse affirmabant, ducem iuisse Cerinthum, Vast rimum hominem, & indoeilem, qui non modo unius Petri, sed nec Petri simul, & Apostolorum, totiusque Eeclesiae auctoritati s cile cessurus erat, quod & probavit eventus. Nam etiam post I xosolymitant Concilii definitionem in Asia errores suos disseminavit. Id restantur S. Epiphanius chares. 18. n. x. Philastrius har. 26.
107쪽
Hine non ad sesum Petrum, sed ad Apostolos,& seniores misse tune Antiocheni , ut nempe frequentiori, solemniorique judicio eausa fi-airetur, atque haereticus homo ad silentium adigeretur. Quamquam eum Antiocheni Apostolos omnes aeque Spiritu S. plenos esse, peria suasum haberent , nihil causae erat, cur ad eorum unum etsi primum, di praecipuum mitterent. II. Iamvero eonvenerant Apinoli, O Smiores videre de Cerbo Me. En Jerosolymitanum Concilium. Cum autem magna eonquisitis fieret, serte ab iis, hui Antiochia venerant; quibus inquirendi Diacultatem fecerunt Apostoli, ne se temere damnatos esse, conquererentur ι suetos Petrus, dixit ad eos, qui nempe inquirebant: En Petrus inquisitionem perrumpit, & primus etiam coram Jacobo Jer solymorum Episcopo loquitur: kisi fratres, vor scitis, quoniam ab
antiquis diebus Deus in nobis elegit, per os meum audire Geates verbum
Evangelii, O eredere. His verbis testatur Petrus, se ex Apostolis a Deo electum esse, ut Evangelium Gentibus annunciaret, quod illae auditum credere statim deberent. Cum igitur Petrus locutus est, nihil praeterea inquirendum est, sed quod credendum docuit, statim eredendum est. Sententiam denique pronunciat, eamque imrevocabilem , Mosaicae legis jugum non esse discipulorum cervicibus imponendum: atque Cerinthum, ejusque asseclas gravissimis verbis increpat, quod quidem supremae ejus auctoritatis perspicuum argumentum est: Nune ergo, inquit, quid tentatis Deum imponere jugum super eervices discipulorum, quod neque Patres nostri, neque nor portare
potuimus f sed per gratiam Domini nami Iesu Chrsi credimus salvari,
quemadmodum oe illi. Postquam autem Petrus locutus est, tacuit omnis multitudo, o audiebaηt Paulum, or Ramabam. III. Taeuit omnis multitudo, inquit Febronius, non quasi iam adfuisset eonelusum, sed ra audiebant Paulum, & Barnabam narrantes,
quanta fecisset signa , & prodigia in Gentibus per eos α in eo firmasionem argumentorum , qua protulerat perorant Petrus.
Sed verba effutit Febronius. Petrus enim causam non argumenti peroravit, sed sui auctoritate definivit. Et primo quidem, omni-hus notum fuisse, dixit, se ex Apostolis omnibus electum esse, ut Evangelium Gentibus nuntiaret, quod illae auditum credere statim deberent. Cur vero statim in omnium memoriam revocavit, quod noverant, sibi nempe id muneris a Deo demandatum esse λ Scilicet ut intelligerent, etiam controversiae, de qua agebatur, definiendae au-etoritatem sibi a Deo commissam esse. Quidni enim qui a Deo clectus erat, ut Evangelium Gentes doceret, exortam de quodam Evangelii dogmate controversiam definire poterat Et controversiam quidem sua auctoritate definivit. Postquam autem controversia λυ
108쪽
eo definita est, eui docendi Evangelium Gentes munus a Deo ipso demandatum est, quid praeterea requiritur, ut adsit conclusum e IV. Sed Paulo, Barnaba tacentibus, ait Febronius c ibid. S. 7
n. 3. , locutus est Apostolus Jacobux , non dicent: ParRos Eorσros africaνsa INPra Esrοῦ Sed . . . recapitulans, qua dixerat Petrus, subjunxit: νROPTER CIOD EGO PUDreo . . . . deinde monuit, ulteriora feribenda Gentilibus, ultra id quod dixerat Petrus. Fratrea eommuni Synodi no
Verum ideo S. Jacobus post latam a Petro sententiam Iocutus est, quia cum Jerosolymorum Episcopus esset, ejus erat commissum sibi gregem ex Judaeis coactum, fidei veritate instruere. Quamvis autem non dixerit: Petrus locutus est, ea a finita es, Petri tamen sententiae consensit, eamque Sacrarum Scripturarum testimoniis confirmavit. Imo ut eam Judaei facilius susciperent, & pacem cum Gentibus se Varent, cam explicavit, atque abstinentiam a fornicatione, ab Idolothitis, a sanguine,& sui cato, excepit, non diu tamen quoad posteriora duo capita duraturam. Idque & Petro probatum est. Ait vero S. Jacobus: propter quod ego iudico: quia non modo Petrus, sed etiam alii Apostoli veri judices in Concilio illo eranti quemadmodum & in aliis Conciliis veri judices sunt Episcopi una cum Rom. Ponti fiee. Eadem de causa communi nomine decretum exararum
est ; quod & in caeteris Conciliis usu receptum est. Sed Apostoli Judices erant Petro summo judici subjecti, qua de re alibi cp. I. eap. U. disserebam I ideoque etiam in aliis Conciliis Judiees sunt Episcopi R. Pontifici subjeni. Quod igitur etiam caeteri Apostoli in
ea causa judices fuerint, communique nomine decretum fuerit exaratum, id supremae Petri auctoritati non ossicit. Sed Febronii argumentum abunde satis, ut arbitror, resutavi.
I. Tatuit Febronius eap. s. g. . , concilia generalia absolute necessaria esie ; quod scilicet nullum agnoscat supremum controversiarum Fidei Judicem praeter Concilium. generale . Sed quae hactenus de Romani Pontificis Prima- tu, di de eius in causis fidei decernendis auctoritate disserui, ea Febroniani dogmatis falsitatem aperte satis declarant. Itaque Concilia aliqua generatim sive cecumenica, sive particu-N laria
109쪽
raria ad Ecclesiam administrandam utilissima ,& quodammodo neeess
ria esse, nos quoque affirmamus s oecumenica Concilia absolute necessaria esse, negamus. Nam etiam absque oecumenicis Conciliis &Ecclesia administrari, & haereses profligari , & Schismata componi possunt, qua de re Veteris Ecclesiae historia certiores nos facit. Quae enim ante primam oecumenicam Synodum Nicaeae habitam anno sus. exortae sunt innumerabiles sere haereses , eae aut Provincialium Synodorum, Romanae Ecclesiae consensu, & confirmatione accedente, aue solius Romani Pontificis auctoritate damnatae sunt Dp. cap. Iy. .
Vel ipso saeculo V. S. Augustinus de Pelagiana haeresi haee scripsit
clib. . ad Bonis eap. RIt. et vero congregatione Synodi opus erat, ut aperta pernicies damnaretur Uιasi vero nulla haeresis aliquando sine Synodi eoηgregatioηe damnata sit: cum potius rarisma inveniaηtur , pr pter qνas dan rardas necessitas talis extiterit. Et alibi clib. 3. eoni. JA-lianum cap. I. Pelagianos alloquelis: dedit , inquit , Ecclesia judicium , quale debuit s ubi vestra cansa sinita est. Pelagianorum uitem caulam judicaverat Innocentius I. Rom. Pontifex . Nullam i gitur S. Augustinus esse existimavit generalis Synodi necessitatem , sed Innocentii judicium satis suisse, eoque Pelagianorum causam finitam esse , arbitratus est . II. Eutherius quoque Thyanensis, & HeIladius Tarsensis seriabentes ad Sixtum III. clom. Co eu. Labb. eor. 388. : Eι olim mquidem saepius, inquiunt, ram ex Alexandria hujusmodi haereticis niis insurgentibus f ecit oeRra Αρostolica Seder per universum tempus illud ad mendacium convincendum, impietatemque reprimendam, oe cor rigenda qua necessarium fuit, muniendumque Orbem Terrarum ad gloriam
chriai, tam sub illo ter beato, oe inter Sanctos habendo Episcopo Da rnaso, quam sub pluribus aliis gloriosis, atque admirabilibus. Si autem Apostolica Sedes lasseeit, nulla fuit Conciliorum generalium nece ia
III. Nec omnem tamen negamus generalium Conciliorum ne cessitatem I imo necessaria quandoque, quamquam non absolute, esse arbitramur. Rem autem sic explicamus. Romanus Pontifex exortas de Fidei dogmatis controversias ex Apostolico tribunali decernere , atque fidei dogmata, quae ab omnibus credenda sunt, jure suo constituere consuevit. Ejus rei exempla proferre opus non est. Nemo enim nisi Ecclesiasticae historiae imperitus eam in dubium vocare potest. Et aliquando quidem Pontifices omnibus persuasere, omnesque tumultus statim sedavere, ut Hyginus in causa Cerdonis, Victor in causa Theodoti &e., quia cum Haeretici illi paucos praesertim Episcopos sectatores haberent a ut ab omnibus veluti haeretici
haberentur , eos ab Apostolica Sede damnatos esse , satis fuit. Aliquando Dissiligod by Coo le
110쪽
do vero non omnibus persuasere, nee statim pacem Ecclesiae restituere p6ztuerunt, ut Coelestinus I. in causa Nestorii, Leo M. in causa Eutychis &e. Hi enim Haeretici multo majores, quam illi, turbas in Eccle-sa excitaverant, pluresque non modo Fideles, sed etiam Episcopi, Virique principes, atque apud Imperatores gratia plurimum valentes iis studebant. Quamobrem Catholicae fidei dogmati ab Ap stolica Sede consultum esse , satis non erat; sed praeterea oportebat,
ut Haeretici ipsi, de qui ab illis stabant, haeresim ejurare , si fieri posset, cogerentur et ut qui dubii adhuc erant, in fide eatholica eonfirmarentur: ut Lupi a Pastoribus discernerentur: paucis; ut pax Ecclesiae restitueretur, atque omnes Fideles ad Catholicae Ecclesiae unitatem revocarentur. Porro fidei quidem dogmati Romani Pontifices consuluerant , sed caetera vix nisi in oeeumenicis Synodis perfici poterant. Quare Synodos congregari , opus suit, ipsique Romani Pontifices , quibus Ecclesiae pax,& unitas cordi maxime erant, ut Synodi
celebrarentur, non modo annuerunt, sed etiam Imperatores ipsos r garunt. Illud tamen, quod accurate nunc notes velim, semper cautum Romani Pontifices voluerunt, ne fidei dogmata ab ipsis constituta in dubium vocarentur e sed ut Episcopi in Synodos coacti iis in primis subscriberent, praeceperunti quemadmodum inserius ostendam. Igitur cecumenicae Synodi necessariae sunt non absolute, quasi Romani Pontificis decreta firma non sint; sed ut Deilius Pontificis decreta suscipiantur, tumultus sedentur, aliasque similes ob causas, quae si non sint, neque ulla est Synodorum oecumenicarum necessitas. IV. Fateri id videtur etiam Febronius ccap. 1. S. II. , qui ignoramus, inquit, plurimas bareses sola i omanoram Pontificum auctoritate, nullo iste eniente concilio, damnaras, oe suppressas esse. Sed quis unquam sinisuit, a solis oeeumenicis conciliis haereses damnari, o prostigari poste λ Ad extremum hoe remedium tunc demum recurrendum est , se dissicultar , aut haeresis tolli non post intermediis 3udiciis Episcoporum , conciliorum Dialesanorum , σ Provincialium , demum Roman rum Pontificuis, quibus omnibus pro re nata eompetit de rebus fui I dicium, quamquam non νltimatum, O irrefragabile. Viden 'hominis sibi contradicendo proni ingenium e Fatertur, plurimas haereses sola Rom. Pontificum auctoritate , nullo interveniente Concilio, damnatas esse; sed negat Romani Pontificis iudicium ultimatum esse , & irrefragabile. Primum autem fateri, & alterum negare , apertissima , nisi fallor, contradictio est . Aut enim haereses a Rom. Ponti se ibus, nullo interveniente Concilio , damnatae, ultimato, & irrefiagabili judicio damnatae sunt: aut non . Si primum vult Febronius: fatetur, Romani Pontificis judicium esse ultimum, di irrestagabile. Si vult alterum; fateatur necesse est,pi