장음표시 사용
71쪽
Verum Innoeentius I. in epistola ad Synodum Carthaginensem
pla servarites , O EcclesiaRica memores disciplina, vestra Religionis viagorem non minus nune in consulendo, quam ante cum pronunciaretis, vera
vatione firmatis, qui ad nostram referendum approbatis Ue judicium , scienter, quid Apinolica Sedi ceum omnes hoc loco positi ipsum sequi desideremus . Volum in debeatur , a quo ipsa Episcopatus , tota auctoriatas nominis hujus emersit. . . . Quod illi non humana , sed divina decrevere sententia, ut quidquid, quamvis de disjunctis, remotisque provinciis ageretur , non prius dueerent finiendum, nisi ad hujus sedis notitiam perin. veniret; ut tota hujus auctoritate s iusta qua fuerita pronMeiatio firmar tur. Jamvero rogo ego Febronium, ut non Barthelii, Fleurii, liusve similis recentioris Scriptoris auctoritate, sed veteri aliquo monumento ostendat, primo S. Cyprianum , alteriusve Ecclesiae Episcopum innumeris relationibus ex omnibus mundi Provinciis fuisse consultum, uti de Apostolica Sede testantur Hieronymus, Innocentius, & Leo: Secundo alium quemlibet Episcopum etiam a Synodis fuisse consultum, ut tota ejus auctoritate earum pronunciatio firmaretur, uti de Apostolica Sede ait Innocentius I. Tertio alium quemlibet Episcopum ex antiqua traditione , & ex Ecclesiasti ea disciplina ab aliis Episcopis consuli, & graviores eausas ad ipsum reserri consuevisse , quemadmodum de Apostolica Sede testatur idem Innocentius. Tria haec nisi ostendat Febronius, frustra objicit , aliquem Episcopum fuisse aliquando ab aliis consultum. Nunquam autem haec ostendet
Quod attinet ad Theodosi Legem , ea Illyrici dumtaxat Proin vincias complectitur, atque statuit, ut siquid dubietatis emerserit , reservetur judicio non Episcopi Constantinopolitani , sed Synodi ,
non inscio tamen Episcopo Constantinopolitano. En verba Legis romni innovatione eessante , vetinatem , O canones pristinos ... etiam per omηυ Itbrici provinciar servari , praecipimus 3 ut siquid dubietatis emem serit , id oporteat non absque scientia Viri Reverendi mi Sacrosancta Legis Antinitis Urbis constantinopolitana qua Ryma Cereris praerogativa ια-tatur , eonveηtui sacerdotali, Sanctoaue judicio reservetur. Quid vero ea hac civili lege conficere potest Fedronius λPergit porro: Hoe jus nulli sedi proprium, pressius tamen ab una parte, mictiusque vindieatum , ab altera vero remissius agnitum , viam facile aperuit ad mutandum eonsilia in mandata, directorium in imperium . Sed Romanae quidem Sedi, non autem cuivis alii jus ad relationes, de quibus agimus, competiisse, me superius ostendisse, confido. Quinam vero demum Romanus Pontifex mutavit eoasilia in mandata,
irectoriam in imperium e Primum id fecisse eredideris Iohannem VIII.
72쪽
aut Innocentium III., aut Alexandrum III. quos in hane rem paulo postea Febronius commemorat cib. n. q. oe s. , aut aliquem aliaum falsarum decretalium commento recentiorem . Nequaquam e Primus , inquit ib. n. I. id fecisse videtur Irascentiar I. qui amo ox Cathedram Petri ascendit. Scilicet qui ad veritatem impugnandam aggrediuntur, eam saepe inviti lateri, coguntur. Ergo longe ante confictas ab Isidoro decretales epistolas, Romani Pontifices & rei tiones de gravioribus negotiis, & majores causas suo sibi jure vindicarunt . Quamquam eum Innocentius I. & relationes de gravi ribus negotiis, & graviores causas sibi vindicet ex Sardicensis Syn di Canonibus, & ex veteri eonsuetudine, ut paulo inserius oste dam, illi imponit Febronius, affirmans eum primum mutasse consilia in mandata , directorium in imperium . Denique Febronius ait eum Petro de Marca, Pontifices eo tempore hac usos esse modestia, ut acin novam jus conderent , sed eo utii de jure constituto in dubiis responderext. At vero demonstrandum Febronio est, Pontificum responsa ad consultationes de Jure constituto, vim legis non habere. Imperatores quidem Provinciarum Praesectis de Jure constituto consulentibus rescripserunt, suaque rescripta vim legis habere voluerunt. Quidni & Romani Pontifices vim legis habere voluerunt rescripta ad eos, a quibus consulti fuerant, transmissa p Quot enimvero no-
vrs Leges condidere Siricius, Innocentius, Zosimus, Leo, Gelasius, aliique Romani Pontifices p Sed de Romanorum Pontificum Legibus. postea disserendi locus erit. Itaque vetustissima Ecclesiae consuetudo est, eonsulendi Romanos Pontifices de difficilioribus, gravioribusque negotiis; atque liuiusmodi consultationes Romani Pontifices sibi iure suo vindicarunt. Nisi autem immediatam haberet Romanus Pontifex in omnes Ecclesias, & in omnes Fideles jurisdictionem, id nee iactum enset, nee fieri Ecclesiae permisissent. Ea igitur consuetudo immediatae Romani Pontificis in universam Ecclesiam jurisdictionis argumentum est.
IV. Sed validius argumentum ducitur ex consuetudine reser vandi Romano Pontifici majores causas. Innocentius I. anno Ao . seribens Victricio Rhotomagensi Episcopo r Si majores ea a , inquit, in medium fuerint devoluta , ad Sedem . vinolicam , sicut Onodus misit, σvetus eo uetudo exigit , pin Episcopale judicium referantur. Notat quidem Febronius eap. q. S. I. n. I. , verba velux consuetudo exigit ,
idesiderari apud probioris nota seriptorer , signanter Labbeum , Pine lum: Sed praeterquamquod in omnibus fere Codicibus reperiuntur a in aliis Codicibus, veluti in duobus Coibertinis, in Lucensi, in Vaticano, in Barberinio desiderantur verba: sicut Synodus natuit ,
quae ad sardicensem Synodum, de qua alid disieram, reseruntur.
73쪽
Notari praeterea vult Febronius verba: post Discopale judicium, quasi majores caulae sitit prius ab Episcopis finiendae, quam ad Apostolieam sedem referendae. Sed primo si res ita esset, frustra majores causae ad Apostolicam Sedem referendae essent. Deinde Epist pale judietum, de quo loquitur Innocentius, non est causae definitio, sed sunt relatio, & Λcta; quemadmodum explicant S. Leo , & Vigilius. Nam S. Leo cep. s. et Si qua vero causa graviores, inquit, vel a pellatiores emerserint, eas sub ipsius cΛnastasii Thessalonicensis λ-latione sen Episcopale iudicium θ ad nor mitti debere, decretimus,
Mi nosti d fecundum Ecclesianicum morem sentemia finiamin. Vigilius vero cep. 7. ad Auxanium Episc. Arelat. tom 3. Conen. Labb. II oo. ait: Li qua vero certamina aut de Religione fidei, quod Deus auferat ,
aut de quolibet negotio, quod ibi pro fui magnitudine terminari non possit, evenerint, totiar veritatis indagine diligenti ratione discussa, relationis cen iterum Episcopale judicium ad no seriem destinantes . ψο-lica Sedi terminanda ser te. Igitur Episcopale judicium , quod memorat Innocentius, non est causae definitio, sed relatio, & Acta . S. Gregorius M. lib. 2. ep. 46. al. 7. : Si qua causa, inquit, vel fidei, vel eriminis , vel meuniaria adtersur praefatum Hadrianum con facerdotem nostrum potuerit evenire, vel per eos, qui nouri funi, vesfuerint in Urbe Regia, Responsalat , si mediocris est qu/estio, cognoscotvr, vel buc ad Aporiolieam Sedem, δε ardua est , deducatur ι quatenus nostra Audientia sententia decidatur. En sibi majores causas Romani Pontifices reservant, non veluti ab Arbitris componendas, sed finiendas, terminandas, decidendas s neque eas sibi vindieant , ut occidentis dumtaxat Patriarchae, sed ut Ecclesiae Primates. Meminit enim Innocentius Synodi Sardicensis , quae s epin. ad Iulium I. et Optimum , inquit, σ valde eoηgruenti mum esse lidebitur, si ad caput, 'ides ad Petri Apostoli Sedem de singulis quibusque Provinetis Domini referant S terdotes. Leo Magnus hanc affert causam: astia per omnes Ecclesias cura nostra dirienditur, exstrate hoe a nobit Domino, qui Apinolica dignitatis Beatissimo Apinolo Tetro Trimatum fidei sua remaneratione pro misit, universalem Ecclisiam is fundamenti ipsius soliditate eoηHith ny oec. Gregorius Magnus etiam Constantinopoli majores eausas sibi reser vat. Nisi autem immediata es et Romani Pontificis in universam Ecclesiam iurisdictio, majores causas sibi reservare non Posset, uti superius cap. s. η. y. ostendi. Gum autem graviores, maioresque Causae etiam saeculo V. ineunte, ex veteri consuetudine, Innocentio teste, essent Apostolicae Sedi reservatae, palam est Ionge a veritate aberrare Febronium statim initio capitis IV. scribentem, gravioris momenti negotia sequius a vum Summo Pontifici reservasse.
74쪽
Illud hoc loco notari velim, consuevisse olim Romanos Ponti- si es vices suas in Galliis Metrol)olitae alicui Episcopo, ac praesertim Arelatensi committere, & majores tamen Causas Apostolicae Sed is judicio reservare, ut constat ex Epistol is Innocentii I., Zosimi, Leo- nis Magni, Vigilii, aliorumques quin conquesti unquam fuerint Galliarum Episcopi, aut Metropolitarum jura violari, aut Gallicanae Eeelesiae libertates tui inui. Quare quod nobis objicit Febronius
cap. R. S. Hγ. n. 6. O cap. q. f. F. n. q. , Galliarum Episcopos anno 8 q. Sergio Papae, qui Drogoni Metensi, di anno 876. Johanni VIII. qui Ansegiso Senonensi vices suas in Gallia commiserant, restitisse, ostendit quidem Saeculo IX. ausos suisse Gallos veterem consuetudinem, ac disciplinam immutare, & novitatem eo tra Canones invehere 3 sed ejusmodi consuetudinem , ac disciplinam multo ante Saeculum IX., imo saltem a Saeculo V. non obtinuisse, non evincit. De Causis majoribus generatim hactenus.
F. Pontifex ferre pol si leges ab unisersa
I. Ebronius cap. 2. S. q. n. 3. Ercap. s. g. 1. assim at posse quidem R. Pontificem, in magna congrega doνum . generalium conculorum di F ltare eondere Leges, easque t ti Eeclesiae propoηere obsereandas s sed contendit, primo Legislatoriam potesatem respectu uηiversalis Ecclesia praes Summum To t sicem solum non residere: Secundo Leges a Summo Pontifice latas
non ante vim habere , quam commηi consensu fuerint recepta.
Verum ad primum quod attinet, quamvis serendarum legum. auctoritas sit etiam penes Concilium generale , siquidem Concilium Episcopos simul, se Romanum Pontificem complectitur ι nihilominus si Concilium a Romano Pontifice sejungere velis, Concilii quamlibet generalis Leges nul Iam vim habent, nisi Romani Pontificis auctoritate confirmatae sint, ut alibi ostendam . Quod spectat ad alterum t secernendae sunt Leges, quae Fidei, Vel morum praecepta continent, a Legibus, quae disciplinam constituunt. Prioris generis leges a R. Pontifice latas, non ab Ecclesiae consensu, sed ab Apostolicae sedis auctoritate vim habere, pluribus poli ea evincam. Nunc de legibus, quae disciplinam constituunt, agendum est . Ecelesiastica disciplina eomplectitur ea, quae ad Eccle-sae administrationem sperunt, quaeque eum nec naturali, nec divisna lege Disiligod by Corale
75쪽
tia lege praecepta, aut interdicta sint, ita praescribuntur, ut si re rum adjuncta mutentur a mutari possint. Jam vero potestas constituendae disciplinae ab universa etiam Ecclesia servandae Primatus Romani Pontificis consectaria est . Cum enim ipsi a Christo datae sint Claves regni coelorum, atque universa Ecclesia regenda commissa siec ex sun. , ipsi etiam data est a Christo potestas ea constituendi , quae ad Ecclesiam optime regendam necessaria, vel utilia sunt. Cum vero regendae Ecclesiae potestas Romano Pontifici non ea conditione dat sit, ut Ecclesia in ejus potestatis usum consentiat, Leges ab eo latae, non ab Ecclesiae consensu, sed a Primatus ipsi crediti auctoritate vim habent, ac propterea ab uvi versa Ecclesia servari omnino debent. II. Et veteres quidem Pontifices ea potestate usi sunt , & latas a te Leges servari omnino voluerunt. S. Victor Asianos pascha Judaeorum more celebrare lege lata vetuit , eosque parere renuentes prorsus a eommunione secludendos edixit capud Euseb. tib. I. h. e. cap χ . . Porro S. Irenaeus admonuit quidem decenter Victorem , ne eos a con .m uianione abscinderet ς sed ferendae Legis auctoritatem non negavit. Polycrates ipse, qui pro Asianorum consuetudine depugnavit acerrime, non
Victoris auctoritatem negavit, sed legem ipsam, quod injusta sibi videretur , improbavit. Siricius Cleri eos majoribus ordinibus initiatos uxoribus uti prohibuit cepist. ad Himer. Tarrae. Disc. tom. 1. Concit. Labb. col. IIII. ,
poenamque in refractarios statuit : Ii vero , inquit, qui illiciti privia legii excusatione nil tur , ut sibi asierant, veteri hoe lege eoncessum , noverint se ab omni Ecclesiastico honore, quo indigne usi sunt, Apostolisa
Sedit auctoritate deIectos, nec unquam posie veneranda attrectare myΠeria, quibus se ipsi, dum obscaenis eupiditatibus inbiant privaverant. Et quia exempla praesentia eavere nos praemonent, si quilibet Episcopus, Presbter , atque Diaconus, quod non optamur, deinceps fuerit taιis istentus , jam nune sibi per nos omnem indulgentia adithm intelligat obseratum , quia ferro necesse en exeidantur vulnera, qua fomentorum non senserint medicinam. Porro Stricius hujusmodi legem , aliasque plures ad Himerium in universa Hispania promulgandas misit, easque non si reciperentur, servari; sed recipi, ut servarentur , voluit, quemadmodum ex ejuς verbis manifestum est: Neque solum in Hispaniarum Ecclesiis, sed in aliis etiam servari eas voluit. Ibid, inquit, ab uηiversis posthae Ecclesiis sequendum sit, quid vitandum , geηerali pro
nuntiatione decernimus. Eas vero promulgandas curavit, non ut vim haberent; sed nequis earum ignorationem causaretur e ut omnibus , inquit, is maerum excusationibus aditus, qui iam nulli apud nos patere poterit, obstruatur. Quare Innocentius I. scribens Exuperio Tolosatum in Gallia Episcopo, ait: 2Om se ad aliquos forma illa Ecclesia-Diuiligod by Corale
76쪽
silea vilia pariter , O disciplisa ,-ab Episcopo stricis ad Proviseias
commeavit , non probabitur pervenisse, bis ignorationis venia remittetur, ita ut de catero penitus incipiant abstinere. . . Siqui autem scisse formam vivendi missam a Sirisio detegentur, neque statim libidinis cupiditates
abjeei , illi sunt modis omnibus submovendi. Coelestinus in epistola ad Episeopos Apuliae, & Calabriae multa decernit, & addit
Quisquis vero conatus fuerit tentare prohibita , sentiet, eensuram Sedis Apostolica minime defuturam . Qua enim sola admonitionis auctoritate non corrigimus , necesse es per severitatem eoηgruehiem regulis vindicemus . Denique, ut alios Romanos Pontifices praetermittam , Leo M. epist. 4. ): Omnia, inquit, decretalia constituta tam beata recordati uis Innocentii, quam omnium decessorum nostrorum, qua de Ecclesiasticis Ordinibur, edi canonum promulgata sunt disciplinis, ita a vestra dii ctione exstodiri debere, mandamus, ut siquis in uia commiserit, veηiam sibi deinceps noverit denegari. ItaQue Stricius , Innocentius , Coelestinus , Leo M. aliique Pontifices leges tulerunt, easque ab omnibus, quibus eas dare ipsis visum est, servari, voluerunt, arbitrati earum vim non ab Ecclesiarum consensu, sed ab Apostolicae sedis auctoritate pendere. Eas etiam in Provinciis promulgandas curarunt, non ut vim acqui
rerent, quam se ipsis habebant, sed nequis ignorantiae excusationem objiceret. Nullibi vero legimus, Ecclesias, ad quas hujusmodi Leges missae sunt, earum serendarum auctoritatem Apostolicae Sedide negasse. Ergo tum Romani Pontifices in se, tum in ipsis aliae Ecclesiae serendarum legum auctoritatem agnoVerunt. III. Quamvis autem R. Pontificis Leges neque ab Ecclesiae consensu, & acceptione, neque a promulgatione, sed ab Apostolicae Sedis auctoritate vim habeant, atque ab omnibus, ad quos illae spectant, omnino servandae sint, fieri tamen potest, ut in aliquibus Provinciis, nisi promulgatae suerint, vim non habeant. Verum id ipsius R. Pontificis consensu tacito, vel expresso fieri credendum est. Et Galli quidem se Legibus a R. Pontifice latis non obstringi putant, nisi in Galliis promulgatae fuerint, sed eorum plerique,
veluti Cabassutius cJur. Can. lib. I. eap. q. n. s. , Petrus de Marca cde cone. Sae. edi Imp. lib. 3. cap. c. n. s. , Jouveninus IV. The l. p. s. di I. s. q. a. eap. q. , aliique id ipsius Apostolicae Sed is consensu usu in Galliis receptum esse, fatentur. In hanc rem silentio praetermitici da non est celebris Imperatorum Theodosii Junioris, & Valentiniani III. Constitutio ad Aetium data VIII. Idus
Julii anno CCCCXLV. cister oper. S. Leon. , qua confirmantes sententiam in Hilarium Arelatensem a Leone M. lat m, ajunt: Et crat
77쪽
enim tanti Ponti eιs auctoritati in Ecclesiis non liceret e sed nonram ροι que praecepti em bae ratio probavit, ne ulteriur nec Hilario, quem adhue Episcopum nuncupari, sola mansueti Praefuli1 permittit humanitas, nee euiquam alteri Ecclesia icis rebur arma miscere, aut praeceptis M-mani Antistitis liceat obviare. At si bus eηim talibus fides, oe reverentia nostri violatur Imperii. Nee hoe fotum, quod es maximi erimisis, submovemus , verum ne levis saltem inter Ecclesias turba nascatur, vel in aliquo minui Mistionis disciplina videatur, hae perenni Sanctioηe ceu semus, nequid tam Episcopis Gallicanis, quam aliarum Provinciarum contra consuetudinem Ceterem liceat sine Hri Uenerabilis Papae Urbis aeterva auctoritate tentare; Sed hoc illis, omnib-sque pro Lere sit, quidquid faη xit, vel sanxerit Apostolus Sedit auctoritas. Nullii m nroscct 3 luculentius testimonium pro summa Romani Pontificis fercnddi uni leguna auctor irat proferri potest . Ex eo enim constat, legcs R- Pontificis V. Ecelesiae saeculo tum in Galliis . tum in aliis Provinciis per se vi in habuisse ; iisque obsistere, nefas fuisse. Bene ἔ uti inest, quod mc morati Imperatores, & Pontifices longe state coiis ius ab Udoro decretales Epistolas floruerunt; alioquin ad ravim utque regereret Febronius , salsis vetustissmorum Pontificum epistolis utroiaque deceptos essc ς & Pontifices quidem ad pr. eho M rarchiae id e mex spuriis fontibus haustam Ieges adorn: sier Impi reti res vero cadum id a imbutos ni natu in Pontificibus detulisse. Scd nos Llsis monumentis in rem nostram non indigemus; imo certissimis, atque in victissimis abundamus. IV. At vero, ait Fcbronius eap. s. f. 1. , habent diveristiores, O singulares Ecclesiae pro particulari I, o retin ine sirgulares u fΗs, legesqhe. . . . His derogare, non creditur esse in Potestate Σηmmi Pontificis. Verum si de potest: te quidem agitur, longe a veritate errat Febronius, uti ex superius dictis constat. Si vero de aequitate sermino est, non negamus, eam postulare, ut singulares Ecclesiarui'ustis, & consuetudines serventur, si Iaadabiles sint , ut ait Febronius ipse , neque eommuηibus Ecclesia, edi egentialibus connittitioribus re pugnent. Neque iis Romani Pontifices derogare solcnt. Nonne di Versas apud ipsos Monachorum coetus Liturgias a Romana discrepan tes Romana etiam Ecclesia permittit pV. Addie cib. n. s. γ, non esse in solius Summi Pontificis potestat Ieget a conciliis latas abolare, aut eis , fallem absque praesumpto Syηο icοηθη- , derogare. Idque agnovisse saepe Rinmanos Poni ces , nempe Daniter alibας Conciliorum legibu' teneri. d falsa veris miscet Febronius, atque ex veris falsas conse-ςutiones deducit, nobisque praeterea imponit. Non enim nos en
78쪽
sestnem R. Pontifici dominatum, & potestatem nullis constrictam te gibus tribuimus. Cum enim Primatus jurisdictionis, & summa P testa, in Ecclesia Romano Pontifici a Christo data sit, ei Rom1 nus Pontifex uti debet in aedificationem, idest in ipsius Eeelesiae bo
num ,& utilitatem. Ut enim ait Apostolus c2. cor. II. ro.), Potestas a Deo in adimationem , ηon in destructionem. Quae igitur mlim sive a Conciliis, sive a Romanis Pontificibus in adificationem sapientissime constituta sunt, ea a Posterioribus Pontificibus immutari, aequum non est, nisi rerum quoque ratio mutata sit, ut m de rationem propterea, aut novam praescriptionem postulet. Atque
in hune sensum se non modo Conciliorum , sed etiam Praedecessorum suorum legibus obstringi, Romani Pontifices lassi sunt. Rem
hanc explieat egregie s. Gelasius Canonum vindex acerrimus cepist. ad Episc. Lucan. . Vecessaria , inquit, rerum dispensatione eox stringiamur , o Apostolica Sedis moderamine convenimur , seu canonum Patern rum decreta librare, O retro Praesulum , Decesorumque nostrorum praecepta metiri, ut quae praesentium necessitas temporum reflatirandis Ecclisiis
relaxanda deposcit , adhibita eo ideratione diligenti , quantum potest fieri,
temperemus , quo nee in totum formam veterem videamur excedere regu
larum , oe reparandis militia clericalis inciis e sulamur. En satetur S. Gelasius, se Canonibus Paternis, & Decessorum suorum praeceptis obstringis sed iis tamen se derogare posse, si necessitas temporum postulet, aperte indicat. Praesumpti vero Synodi consensis ne meminit
quidem; quia persuasum habet, id sibi auctoritatis non a Synodis, sed a Christo ipso datum esse . Falso vero inde concludit Febronitis, R. Pontificem nec novas condere Leges, nec veteribus derogare posse. Nam & Regum, ae Principum vulgatissimum effatum est, se legibus obstringi. Scilicet sL. digna vox. e. Leg. O conss. : Digna vox est majessate Regnantis, legibus obligatum se profiteri: Et c L. ex impers. eod. de Testam. : Nihil tam proprium Imperii est , quam legibus υλere. Vel ipsi Galli nihil sere saepius dictitant , quam Regem legibus obstringi, nec quemquam illi praecellere, praeter Deum , Sc ges. Est ne vero qui Regibus novas leges condendi, aut veteribus, si res postulet, derogandi auctoritatem esse, neget Cur igitur hujusmodi auctoritas Romanis Pontificibus deneganda est eam ob causam , quod hi, se legibus obstringi , fateantur 3 Itaque legibustum suis, tum Synodorum generalium ab Apostolica Sede confirmatis obstringuntur Pontifices, non secus atque suis Reges, vi directiva, ut ajunt, non et i eoactiva; quod etiam luculentius postea ostendam. Cum vero istiusmodi Leges, utpote quae ad disciplinam spectant, mutari possint, eas Romani Pontifices ob summam quam
79쪽
are possunt, si id Ecclesiae, & Fidelibus conducere judicaverint rQuod si fecerint, cavendum cuique est, ne id illis culpae vertat, quod nulla ejus agendi rationis causa esse ipsi videatur. Saepe enim, ut ait S. Gregorius clib. s. Moral. cap. s. n. 2 . , cujus etiam aevosmiles audiebantur querelae, quia intelligi non valent , deterioribus diasplicent vel facta, vel dicta meliorum: Sed eo ab eit non temere reprehendenda sunt, quo apprehendi veraciser nequaquam possunt. Saepe alia quid a majoribus dispensatorie agituν, quod a minoribus error putatur. Saepe multa a fortibus dicuntur, qua infirmi ideo dijudicant, quia
Flammus Pontifex quemlibet sve metem, sue Episcopum
ab Ecclesiae communione , s res ferat, abscindere potest, eaque jurisdictionis potesas es.
I. Onianus Pontifex, uti Febronius siem satetur, est cem trum unitatis Ecclesiae, & Caput, quocum omnia membra communionem servare debent. Et olim quidem orientales Ecclesiae, quae eum suis Episcopis, Episcopi, qui cum suis Patriarchis eum Romano Pontifice conjunctis, communionem habebant, cum ipso quoque Romano Pontifice communionem habere censebantur, imo & eum occidentalibus Ecelesiis itidem cum R. Pontifice communionem habentibus. Est enim Romana Ecclesia, ut ajunt Patres Concilii Aquilejensis cepist. ad Gratianum , Valentia. O Theod. M. A. A. an. 3 gr. , Totius Orbis Romani caput . . . viae in omnes veneranda eommunionis jura dimanant. Ejus autem mutuae communionis membrorum tum secum, tum
cum Capite, argumenta erant epistolae, quas Fideles, & Clerici ab Episcopis suis, Episcopi a Metropolitanis alio migraturi accipiebant, ob quas ubique locorum honorifiee hospitio excipiebantur: Sed praecipue Literae quaedam, quas ad se mutuo, & :d Romanum Pontificem Episeopi ieribebant, quas pacificas primum , ae deinde formmatas Veteres appellarunt. Quamobrem S. Opi. rus Mileuitanus de Siricio R. P. haec scribit II. 1. eon. Parmen. γ: cum quo totus Orbis commercio Formatarum in una communionis Deietate eoneordat. Sicut autem istiusmodi communionis literae ab Episcopis, aut etiam a R. Pontifice negabantur, non ideo a Catholicae Ecclesiae communione abscissus esse credebatur. Ea enim agendi ratio civilis quaedam oec d0mi quandoque erat, qua ut Episcopi, & Romisi Pontifices uterentur ,
80쪽
rentur, rerum adjuncta postulabant. Ea usus est Damasus R. cum Meletio, saltem antequam cum Paulino de Antiochena Sede eonvenit: usi sunt & Leonis M. Legati cum Ephesini Conventus E piscopis, eamque Leo ipse probavit: Illud, inquit cepist. 8o. , quod praesentibus, oe agentora conmmium , approbamus ; ut sua-νum interim Ecclesiarum essent communione eontenti.
Sed praeter eam, de qua hactenus dixi, communionis negati 'nem, quam ego vix excommunicationem appellaverim, erat alterum excommunicationis genus, quae proprio nomine Mathema dicebatur,
eaque erat membri alicujus ab Ecclesiae corpore abscissio. Jamvero si de priori excommunicationis genere sermo sit, ea non semper olim jurisdictionis effectus erat. Jurisdictione enim nemo nisi in sibi subjectum hominem uti potest. At vero suam sibi mutuo communionem saepe negarunt etiam Episcopi, qui nullam in se invieem jurisdictionem habebant. Alterius vero generis excom municatio effectus jurisdictionis est. Nemo enim Episcoporum nisi hominem sibi subjectum ab universae Ecclesiae corpore abscindere potest . II. Ex his vero iacile Febronii hac de re doctrina refellitur. Statuit ipse c cap. s. f. q. ): Antiquam ratioηem excommunieandi,
ejusque Ius non fuisse sectum Iuriuictionis respectu excommunicati, idque hoc argumento probat, quod etiam Episcopi alios Episcopos sibi non subjectos excommunicaverint r Et concludite Hae ratione Ecclesiam Rom-nam . . . aliaς Ecclesias saepe excommunicam . . . absque ulla jurisdictionis specie, vel timbra. Scilicet utrumque, quod superius exponebam, excommunicationis genus perperam confundit Febronius . Itaque Episcopi possunt equidem aliis Episcopis suam communionem nega re, sed eos a Catholicae Ecclesiae corpore separare non possunt. Romanus vero Ponti sex alios cujuscumque Sedis Episcopos non modo sua communione privare, sed etiam ab universae Ecclesiae corpore abscindere potest. Cum enim Romanus Pontifex sit centrum unitaris, & Caput Ecclesiae, quocum omnia membra communionem servare debent, ut Ecclesiae membra sint; Episcopi ab aliis Epist pis sua communione privati, ab Ecclesiae eorpore abscissi non sunt, nisi etiam a communione cum Romano Pontifice separati sint: tamdiu enim Ecclesiae membra sunt, quamdiu et in Capite communi nem habent. Quare S. Coelestinus nihil sbi metuere voluit eos, qui a Nestorio communione privati erant, Scientes, ab eo excomm nicatos , vel dejector in Apostolica sedis permanere eommunione cLiberat. Brev. cap. s. . Et Vigilius in suo Constituto tom. s. concit. Labb.
col. docet, eos ab Ecclesia abscindi non posse, quor sibi in- comulse unitor Aponolica Ddicavit Auctoritas. Igitur solus demum Romanus