장음표시 사용
81쪽
Romanus pontifex alium quemlibet sive fidelem, sive Episeopum a
Catholicae Ecclesiae communione abscindere potest. Ergo excommunicatio a Romano Pontifice lata este clus jurisdictionis esti quam vero in se invicem scrunt Episcopi, jurisdictionis effectus non est. III. Sed effectus excommunicationis, ait Febronius cib. n. , quae a particulari aliqua Ecclesia, ejusve Episcopo vigore jurisdictishiicere talis in sibi subjectum , seu proprium Dum dioecesanum fertur, nia
hilominus ex canonum dispositione sese ad universam extendit Melesiam , ita tit a suo Episcopo exeommunicatus, ab alio recipi non debeat. Siestatuunt canones Apostolici I 1. O s s. concit. Nico. can. s. contat.
Verum primo. Si iurisdictionis effectus est excommunicatio ab Episcopo in sibi subjectum lata , quidni effectus jurisdictionis est excommunicatio lata a Rom. Pontifice in quemlibet etiam Episcopum pdΕque enim excommunicationis a Romano Pontifice latae, atque latae ab Episcopo in sibi subjectum, cffcctus ad universam Eccl si atra se extendit. Secundo. Ideo qui ab Episcopo suo excommunieatur, ab universae Ecclesiae corpore abscinditur, quia excommunicationciri ab Episcopo latam Romana etiam Ecclesia ratam habet. Canones enim , quibus cautum est , ne qui excommunicatus est a suo Episcopo, ab alio recipiatur, Romana ipsa Ecclesia vel constituit, vel probavit , confirmavitque ι ne scilicet oves suorum Pastorum jussa detrectent, di contemnant. Caeterum si qui ab Episcopo suo excommunicatus est, eum Romana Ecclesia in suam communionem reciperet, Ecclesiae membrum adhue esset. Nihil enim cuiquam ab aliorum Episcoporum sententiis timendum est , si in .aporiolica Sedis communione permaneat. Qui vero a Romano Pontifice excommunicatus est, is omnino ab Ecclcsiae communione sejunctus est, ut superius ostendebam. IV. Attamen, inquit Febronius sib. n. 2. , si Romanus Pontifex sne legitima causa excommunicationem ferret, totaque Ecclesia , aut magna us pars Iudicaret, eam decerni non debuisie, tune excommunicatur ab illo pro Schismatico habendus minime esset, dummodo animum retineret servanda cum eodem Pontifice , tamquam Primate, unitatis , o ad recuperandam eius communionem totis viribtis elaboraret.
Ast Romani Pontifices arbitrati semper sunt, se absque Ecelesiae consensu posse Cliatholicae Ecclesiae communione privare eos, quos ipsi ea poena dignos judicassent f idque juris non ex Ecclesiae consensu, sed ex Apostolicae Sed is auctoritate sibi vindicarunt. Victor
quidem, ut narrat Eusebius b. e. lib. s. cap. 2q. , omnes Asianos Episcopos, qui Pascha Judaeorum more celcbrabant, prorsus a communione secludendos edicit. Iretiaeus vero Victorem decentcr admonet, ne integras Dei Ecclesar morem sibi a majoribus traditum cinodienter a eo'
82쪽
munioηe abscindat. Existimavit igit irr Victor, se suae sedis aut toritate integras Ecclesias a communione abscindere posse ; idque agnovit etiam S. Irenaeus ; alioquin irrisissct potius Victoris audaciam , quatrine eo progrederetur , ipsum decenter admonuisset. Caeterum cessisse Irenaeo Victorem, nec Asianos re ipsa ab Ecclesiae catholicae communione abscidisse , censent plures Eruditi Viri cum Henrico Valesios :d eum Elilcb. Loc. , & Natali Alexandro fac. 2. disi. s. art. s. dQu tir 3br m etd rem non est, quod ait Febronius ceap. s. S. 7. . Ait V fiori non paru ste, nec tamen suisse Schiis alicos. Et iam Ziil imis pst. Ita de H crote, & Lazaro Episcopis: Quamquam ,
iii, tu i , si eι talis mos ovo olica Sedis auctoritas omni communione Λbm veria. Et alibi : Saccrdotali eos loco , O comm&xione sibmovimus. De ni luc, ut alios ommittam , S. Coelastinus S. Cyrillo Alexandrino praecupit, ut Nullorium, nisi dccc in dierum intervallo haereticam doctrin. in ejurarct, Sedis Apostolicae puctoritate e Constantinopolit: iii Sc de d j ccret, atque C tholicae Ecclesiae communione privaret squ de re alibi plura dicam. Interea vero Coelestinus Ecclesiae conscii ius ne meminit quidem; quod persuasum habuerit, Ecclesiae non esse , Ro:n. ni Pontificis sententiam judicare, sed quem ille Ecclesiae communione privaverit, eum ab Ecclesia universa tamquam Ethnicum, di publiconum h bendum esse . Quod si vero quis a Romano Pontifice injuste Ecclesiae communione privpretur, Schismaticus ille quidem coram Deo non esset , imo suae sibi innocentiae eertissime conscius sua munera obire posset, dummodo. bsque aliorum offensione, & Apost. Sedis contemptu id fieret, quemadmodum plerique Theologi docent. Praeclare in hanc rem Ιnnoc ntius III. cap. a nobis. De sent. excomm. c. 88. 9: Iudicium Dei,
inquit, et eritati , qua non fallit, ηec fallithr, semper innititur: Iudicium atitem Ecclesia nonηunquam opinionem sequitur, quam oe fallere saepeco':i git, edi filii. Propter quod contingit interdum, ut qui ligatur essu id Deum , apud Ecclesiam sit solutur, θ qui liber est apud Deum , E ciesi stica sit sententia innodatus. Quae res si contingat, Ecclesiae sententi cm, qui ea ligatus est, ne contemnito, ne eo nomine reus fiat,
sed p..tienter serto, aut suam innocentiam probato. Caroli Magni ,& Synodi Tiburiensis consilium sequitor, quod legitur in Capitulari
bus , quae eidem Carolo tribuuntur tom. r. Coneil. Balui. : In memoriam B. Petri Apostoli honoremvs Ron. anam, oe Apostolicam Sedem,
ut quae nobis Sacerdotalis mater es dignitatis , esie debeat Magistra Ecclesiasticae rationis. O are servanda eum mansuetudine hLmilitar, ut licet vix ferendum ab illa Saη Sede impoηathr jugum , tamen eo eramuν , O pia devotione toleremus. Dolendum sane est , non intersuisse Synodo illi Febronium ι hujusmodi enim canonem aut non edendum,
83쪽
aut delendum statim, eurasset. Edixisset, iugum a sancta sede imis
positum non esse ullo modo serendum, generale Concilium esse appellandum , decernendam in nationalibus conciliis subtractionem ab obe dientia, non esse timenda censurarum fulmina, nec schismatis periculum subesse , dummodo eum Prima Sede , idest cum idea abstracta , communio servetur. Hanc enim agendi rationem persuadere eonatur ille toto Capite IX. Sed non dubito, tantam impudentiam a piissimo
Imperatore, atque a Tiburiensis Synodi Patribus castigandιm fuisse .
Omanus Ponti sex divino jure obtinet in universa Ecclesia Primatum non modo honoris, & ordinis, sed etiam jurisdictionis c ex super. r Convenit igitur divino jure Romano Pontifici auctoritas quorumlibet Episcoporum, & Synodorum judicia, & sententias in quemlibet sive Laicum, sive Clericum, sive Episcopum latas cognoscendi: ergo di convenit et jus appellationum. Rursus R. Pontifex ob suum in universa Ecclesia Primatum est Canonum Custos, & Vindex. ' Ejus igitur est providere, ut cuique iuxta Canones sua jura serventur; nequis contra Canones judicetur; ut qui Canones violarunt, puniantur; ac demum ut qui contra Canones damnati sunt, in sua jura restituantur. Ergo & appellationes a quorumcumque Episcoporum, & Synodorum judicio suscipere suo jure potest. II. Quare Gelasius R. P. in. q. , cum Acaciani Canones ei opponerent: Hybis, inquit, opponunt canoner, dum nesciunt, quid loquantur. Contra quos hoc ipso etenire se produnt, quod Prima Sedisaηa, rectaque suadeηti parere fugiunt. Ipsi sunt canones, qui appellationes totis r Ecclesia ad hujus Sedis examen voluere deferri εἶ ab ipsa vero xvηquam prorsus appellari debere sanxeruηι, ae per hoc illam de tota Eccἰesia judicare, ipsam ad nullius eommeare judicium, ηee de ejus unquam praeceperunt judicio judicari; senteηtiamque illius eoxstituerunt non oporiere dissolvi, cuius potius decreta sequeηda mandarunt. Ne vero jus istud canonibus dumtaxat reseratur acceptum, addit: Quapropter non veremur, ne Apostolica sententia resolvatur, quam O Rox Christi , σmajorum Traditio, in Canonum fulcit auctoritas, ut totam potius Ecclesiam semper ipsa dijudicet. Et aIibi cepist. ad Episcopos Dardan. rcuncta, inquit, per 'I xdsm novit Ecclesia, quoniam quorumlibet θη-
84쪽
Mailis ligata νοηt eum, Sedes B. Petri Apinoli jur habeat resoιτex di , utpote quod de omηi Ecclesia sis habeat judicandi , neque cuiquam de ejus liceat Iudicare isdicio. Siquidem ad illam de qualibet mundi paνte canones appellari moruerunt, ab illa autem nemo sit appellare permissus. Gelasius igitur Rom. Pont. multo ante confictas a Pseud Isid ro Meretales epistolas, vindicavit Romanae Sedi jus appellationum ex Christi voce, ex Majorum Traditione, & ex Canonibus; quod stilicet jus illud Christus instituerit, Majorum Traditio declarave rit, & Canones confirmaverint. Atque his quidem Gelasii verbis, non vero falsis deeretalibus, ut putat Febronius cere. F. S. 8. n. a. , appellationum jus sibi vindicavit Nicolaus I. eps. 8. ad Michaelem Imp. 9 seculo IX. Porro Gelasius non de fidei eausis tantum loquitur , ut vult Febronius cib. , sed generatim de quibuslibet causis, ut ex ejus verbis patetr nec de judicio praeliminari, reservata semper κηiversavsγηodo sua ampliore authoritate; sed de iudicio integro quorumlibet Episcoporum etiam in Synodos Coactorum: utpote quod, inquit Gelasius , B. Petri Apinoli Sedes de omni Ecelesia fas habeat judicandi, er ab illa nemo sis appeIlare permissus: quod verum non esset , si B. Petri Sedes non etiam Synodorum judicia retractare posset, aut si Synodum generalem a Romanae sedis judicio appellare liceret.
Sardisψι Θnodus Romano Pontιμι jus appellathnum Episcoporum riseruit.
I. Αrdieensis Synodus relebrata est anno 3 . Eusebianorum eausa, qui S. Athanasium, Marcellum Ancyranum, &Aselepam Gaetensem a se damnatos, a Julio R. P. suis Sedibus restitutos esse, querebantur. synodus 1 . Canones edidit. Eorum tertius est hujusmodi: Si aliquis Episcoporum Iudieatur fuerit in aliqua eausa, in putat, se bonam ea am habere, ut iterum creeilium renovetare Si vobis placet, S. Tetri Apostoli memoriam honoremus , ut feribatur ab his, qui causam examinaruist, Iulio Romano Episcopo; O si judicaverit, reηovandam esse judicium, renou rνr, O det Iudicet: si autem probaverit, talem ea am ese, ut non
refricentur ea, qua acta sint, qua deeraverit, confirmata erunt. Sihoe omnibur placet e Synodus respoηdit: Placet. Canon. Iv. est e Gaudentius Episeopus dixit: Addendum , si plaeet, huic sententia , quam plena Sanctitase prolatinis; ut eum aliquis Episcopur depositus fuerit eorum
85쪽
Episcoporum iudicis, qui in vicinis Deis commorantur, γ praelat Iaverit, agendum sibi negotium in Uνbe Roma, alter Episeopur in Har cathedra post appellationem ejus , qui videtur epe depositus , omnino non ordinctur sns ea a fariis in judicio Rom-ι Episcopi determinata. Canon vi I. in Graeco Codice v. Ηosius Episcopus dixit: Placuis rem , ut si Episcopus Meusatus fuerit , O judicaverins eongregati vi sopi Regiosis ipsius , or de gradu suo eum dejecerint ι si appellaverit , Pidejectus est , σ con gerit ad Episcopum Rom. ama EccIesa, in voluerit se audiri s si issum putaverit , ut renoetetur judicium , vel discinonis examen, scribere his Episcopis dignetur, qai in finitima, or propinqua Promiscia Ληt, ut ipsi diligenter omnia requiraat, e r juxta fidem v vitatis definiant. Quod β is , qui rogat eausam suam iterum audiri ,
deprecatione sua molierit Discopum Romaηum, ut de Iatere suo Presby-
terum mirrat, erit in potestate Episcopi , quod melis , er quid aestimet . Et si decreverit , mittendos esse , qui praesentes eum Episcopis judiceην , habenter ejus auctoritatem, a quo defiisati fuat , eris in suo arbitrio. Si vero crediderit , Episcopos sincere , aes negotio tremisam impci ης , faciet quod Sapienti mo consilio suo judicaveris. II. JamVero Can. 3. non agitur de appellationibus. Nam 2 non memoranture v. statuitur ut ad Iulium seribatur ab his , qui canasam examinarunt , hoe est qui primo eausam iudiearunt; quod ab appellatione alienum est: s. cum Zosimus R. P. appellationum ius suae Sedi adversus Africanos vindicavit , noa tertium Sardi censem nonem, sed septimum allegavit. Itaque eo Canone solum agitur de secundo judicio , quod Episcopus damnatus peteret sine appellati ne , quodque finitimi Episcopi redintegrare poterant, quin opus esset, ut ad R. Pontificem seri rent. Statuitur igitur, ut ea de rescribatur Iulio R. Episcopo, ut det ipse Judices. Cum vero noVum id esset, id se statuere dicunt, ut Sancti Petri Apostoli memoriam honorent; praesertim contra Eusebianos, qui contendebant, R. Episcopum Episcoporum Orientalium causis immiscere se non debere is Huc spectant quae scribunt Sardicenses Patres in epistola Synodica ad Julium: Hoc enim optimum, O valde eongruentissismum esse videbitην ,s ad caput , idest ad Petri Aponiai sedem de singulis quibusque Pr iactu
Domini referans Sacerdores. Haec cum ita sint, non opus est, ut quae ex eo canone contra appellationum jus colligit Febronius cev. s. S. 6. n. I. σ2.1, refellam et quamquam ex eo etiam Canone appellati
num jus Rom. Pontifici egregie vindicat Natalis Alexander cin h. e. De. U. dissere. 13. IIL Canone 4. agitur de appellationibus a judicio Episcoporum non propriae Provinciae, qui primo judicarunt, sed eorum , qui in vicinis locis commorantur, & a quibus judicium renovatum, que Diuitiguo by Gorale
86쪽
que stamitur, ut in appellantis Episcopi locum alius non ordinetur, nisi ea a fuerit in Iudicio Episcopi R. determinata. Non igitur ju,
dumtaxat deceraenes causa r sonem, & Judices dandi , ut commini scitur Febronius cis. n. a. , sed integra caulae cognitio R. Episcopo reservatur; quod appellationis Proprium est. Atque ita quidem Canonem hune intellexere Graeci. Cum dixibyeην Patres, inquit Bal samon, Provincialium sententiam appellationi sub ici, O a propisquis
Episcopis usia Papa examinari s ηοη dicunt, quid fieri debeat , si is, qtii
appellavit, condemnatus fuerit, γ se rursus gravari dieat. Stathunt igitur , at res in integro maneat, oe in Uus , qui est condemnatus, Ecelssia alius non eligatur, nisi secunda appellatio a Papa examinata fuerit. IV. Ginone quoque 7. de aprillationibus agitur, atque asseritur
R. Episcopo auctoritas dandi Iudices Episcopos finitimae Provinciae, qui omnia diligenter inquirant, & juxta fidem veritatis definianti& mittendi legatos, qui Apostolicae Sed is auctoritate eum illis judicent. Episcopi autem isti non ii sunt, qui primo judicarunt, neque istis ii sunt addendi. Nam I. canone 4. & 7. Episcopi dumtaxat finitimae Provinciae memorantur. Deinde canone 3. statuitur,
ut Romanus Episcopus det Judices, non vero ut primis Judicibus alios addat. Praeterea Sardicensis Canonis T. eausa fuit, ut Episcopus inique krte damnatus, suo juri restituatur . Si autem Episcopi, qui prῖmo judicarunt, etiam secundo judieare deberent, vix id fieri posset; eosque damnatus Episcopus veluti sibi suspectos, & infensos merito recusaret. Statuit igitur Synodus Canone 7. ut Episcopus Romanus, s iustum putaverit, novos Judices eligat ex finitima Provincia. Neque obstant verba canonis 3 . at reηovetur cincialium , ut renovetur judicium, aut verba Canonis '. ut renovetur e
amen , aut verbum retractandi, quo utitur Dionysius Exiguus in Lemmate Canonis 7. Haec enim significant dumtaxat, aliud Con-eilium cogendum esse, & iudicium redintegrandum. Quinam vero novum Concilium conficere debent Nempe finitimae Provinciae Episcopi a Romano Pontifice designatis de his enim tantummodo loquuntur Sardicenses Patres.
Jam vero si potest Romanus Episcopus, interposita ab Episeopodamnato appellatione, dare novos Iudices, & mittere Legatum suum , qui cum datis Iudicibus Apostolicae Sedis auctoritate judicet, potest etiam se ipso prius iudicium irritare, aut confirmare: potest
integram Causae cognitionem sibi reservare, Se ad suum Tribunal revocare. Neque enim delegans Judex minorem habet delegato Judice auctoritatem . Praeterea novos Iudices dare , finitimos Epist pos Iudices e stituere, non necessitatis est , sed dignationis : dignotur scribere, ajunt Patres cean. 7 3, ut scilicet facilius, & citius Κ i Causae Disiligod by Corale
87쪽
Causae in Provinciis ipsis finiantur. Si igitur causam ipse copiosee- decernere velit, suo iure decernere potest. Denique Episcoporum Judicium , non eorum modo, qui primo, sed etiam eorum, qui secundo judicarunt, interposita appellatione, firmum non est, nisi a Romano Episcopo confirmatum fuerit ι ut patet ex Canonum verbis , & sententia. Potest igitur R. Episcopus latum judicium non confirmares alioquin inutilis esset ejusmodi eoninfirmatio : ergo potest etiam illud irritare : ergo & novum instituere . Quare S. Leo M. epiat. Io. ad Episcopos Henn. Prov. ait: hiscum itaque veItra Fraternitas recognoscat , Apoclolieam Sedem pro fui
umerentia με vesra etiam Provincia Sacerdotibus innumeris relationibus esse eo ullam , CV per diversarum, quemadmodum vetus e Detudo posi hat, appellatioηem causarum aut retractata, aut eonfirmata fuse -- dicta .
V. Audiamus nune Febronium, qui argumentis ipsi eum Petro de Marea communibus, & superius resutatis hoc addit cib. S. s. n. 3. θ; verbum appellaverit can. 7. improprie sumi s graece enim e L
fertur ἀσπεν ι ἄλη νώμενοι, quasi appellansi imo reserendum esse non ad
A. Episcopum, sed ad novum judicium. Sed nugatur Febronius. Primo enim Sardi censes Canones t tine primum scripti sunt, teste Dionysio exiguo. Deinde non necessario significat quasi, sed saepe sicut, ut, veluti, ita. Αὐde, Codicem Veronensem editum a Cli. Balle riniis clom. 3. Oper. S. Leon. habere r er eonfugerit ad provocationem B. Episcopi Romana E Hesa: quae verba veram appellationem significant. Denique Can ne 7. simul copulantur verba appellaverit, O eo verit e Verbum autem eonfugerit, ad Romanum Episcopum procul dubio reserendum est: ergo & verbum appeIlaverit. Illud autem hoc loco diligenter notari velim, non novum jus
condidisse Sardieensem Synodum, sed vetus firmasse. Nam Canone q. statuit, ut eum aliquis Episcopus depositus fueris, proelamaveris c. & Canone 7. ut si appellaverit, qui dejectus en Oe. Igitur veluti certum, & usu receptum existimavit, Episcopos depositos Episcopum Romanum appellare posse, atque dumtaxat, quid sit age dum, statuit, si Episcopum damnatum appellare contigerit. Quare Innocentius I., qui anno Ao I. idest annos post sardicensem synodum Romanus Pontifex renunciatus est, causas majores, idς que etiam Episcoporum appellationes sibi reservat cepiR. ad Victris. M olom. , seut Synodus statuit , O vetus consuetudo exigit. Veterem
autem consuetudinem non appellasset, quae ultra annos non ascendisset. Ergo etiam ante Sardi censem Synodum appellationes Episcoporum ad Apostolicam sedem obtinuerunt, easque Sardicenses Patrcs
88쪽
atres firmarest, agendi rationem praeterea statuentes, si Episcop6s deinceps appetare, contigisset.
Sindicenses Canones tum m Oriente , tum
I. Arcicensium Canonum in Oriente, s in Africa vix alluis fuisse usum, quin eidem data opporturitate eontradictum esse . durehendit in , ait Febronius eap. s. g 7. . Sed eum non ignoret , S. Gelasium in superius memorata epistola, ita qua suae Sedi appellationum jus vindicat, exempli loco Athanasii, thannis Chrysostomi, & Flaviani appellationes afferre, Gelasii ve a primum interpretari conatur cib. 8. I deinde vero eum ci riorem esse Gelasti sementiam intelligat, quam ut ullam aliam inter pretationem pati queat, addit et caeterum sententia Gelasi rectiorem interpretatisηem , aut, si ejus verbis pracsse insinere malis, eertiorem refutationem recipere non potest, quam in accurata discussione trium ilIUrium exemplorum, ad qua provocat. Viden' hominis impudentiam Gel sius Sanctissimus, atque doctissimus Pontifex, qui Saeculo V. exeunte soruit, Aeae lassis exempla Athanasii , qui saeculo IV. Johannis Chryses omi ,& Flaviani , qui eodem V. saeculo Apostolicam Sedem appellarunt, confidentissime objicit, neque ne ab iis resutetur, metuita Et Febronius tamen se eum certissime refutaturum este , eonfidit. Sed nimis quidem multus ego esse in , si & memorata, Ac alia appellationum exempla afferre, & vindicare vellem. Provineiam hancassumpsere plures Eruditi Viri, Christianus Lupus stom. s. oper. , Natalis Alexander sae. . dis 18. , David c de judis. eanon. Din. , Gerardus Casteel de appelI. ad Romanam sedem , aliique. Unius ego Flaviani Appellationem vindicabo, ut Febronio demonstrem , in Oriente Sardicenses Canones obtinuisse. II. Itaque S. Flavianus Episcopus Constantinopolitanus ab Eph sna Synodo, eui Dioscorus Alexandrinus praesuerat, damnatus Libellum appellationis S. Leonis Magni Legatis dedit. Ea de re Gdem faciunt ipse Leo epist. r. ad Theodosium Imper. , Libe ratus Brev. cap. II. , & Valentinianus Imperator cepist. ad Theodos inter Leon. q. I. 9: Ut quia, inquit S. Leo, in Miari fideliter reclamarant, O eisdem libellum appellationis Flaviantis Episcopus dedit. Flavimus, ait Liberatus, tantra is prolata sententia , per Legatos Sedem
piastolicam appellatis libriis. Demum valeatinianus: Debemus, inquit,
89쪽
eam omni eompetenti devotione defexdere ficem , O delitatem propriae
venerati is B. Apostolo Petro intemeratam ct is nostris imporibus conservarer quatenus Beatissimus Romana citatatis Episcopus, eui Prisco tum Saeerdotii super omner antiquitas eontalit, locum habere, o facultarem de fide , oe Saeerdotibus judicandi. . . Hujus enim rei ratia secundum folemnitatem conciliorum oe coinantinopolitanus Episcopus eum per libellos appellavit propter contentionem , qua orta est de Fide. III. Sed respondet Febronius cib. S. s. n. s. ap pellationem S. Leo eonvoeationem coaecilii teneralit apud Theodosium nr- ντι α quam autem, inquit, post appellationem intemositam hoc necessario postuletur, Canonum Nicaeae habitorum decreti testantur :Itaque Leo sicuti vigore eorundem eanonam de cosa meruis , 'er sub- isantia judicare non poterat , ita nee Flaviani causam ebram se fecit ventuari , nee Hur iudieandi potestatem sbi arrogavit. Ergo ideo Legaris libellum appellationis dedit Flavianus , at Leonis ope obtineret sua
causa in tegitima Synodo retractationem .
Verum si S. Flavianus non in Apostolica Sede, scd solum in legitima Synodo irritandi judicium Ephesi in se latum auctoritatem agnovisset, non Apostolicam Sedem, sed legitimam Synodum appellasset. Nemo enim Judicem, qui causam decernere nequeat, lappellaverit. Cum igitur Flavianus Sedem Apostolicam appellaverit, in Apostolica Sede decernendae causae auctoritatem agnovit. Et Leo quidem Flaviani causam ante decrevit, quam a Thcodosio Synodum postulavit. Hilarius enim Diaconus Leonis Legatus, qui Epheso Romam statim redierat, ut Leonem de iis, quae Ephesi gesta erant, certiorem faceret, scripsit Roma ad Pulcheriam Augustam
eps. q. s. inter Leon. et Prafato Papa eum omηi Occidentali coxeialis reprobata omnia. qua in Epheso contra Cooner , per itimuirus , Oodia saeularia a Dioscoro Episcopo gesta sunt .... O praeiudicio Saactissimi riri, innoxiique eommirea sunt. Ipse Leo Theodoso ep. , Pulcheriae Augustae cepist. r. , Presbyteris, & Archim: ndritis cepist. so. 9 scripsit, in sua, & suae Synodi communione F Iavianum
perseverare, & quae contra eum acta suerant, irrita h. beri, & qui eius Sedem ausus fuisset invadere, eum inter Episcopos numerandum non esse. Judicaverat igitur Leo Flet viani causam, velit nolit Febronius. Sed rogat i Cur ergo Synodum a Theodosio postulavit Leo Nempe non ut Fidei, aut Flaviani causa ad examen quasi dubia vocaretur, sed ne, ut ipse ait, aliquid ultra sit vel in fide dubium, vel in charitate divisum ι eonvenientibus utique Orienta Ilum Provinciarum Disivir , quorum siqui superati misis, atque injuriis
a veritatis tramite deviarunt , DIAtaribus remediis in integrum νevocentur , ipsique , quorum est ca a durior, si consiliis melioribus aemi eant,
90쪽
ab Erelisia unitate non excidan. Qui autem ita scribit, causam non judicandam , sed judicatam esse, veluti certum habet. Praeterea Leo Dioscorum, qui Flavianum damnaverat, in habenda Synodo
sedere vetuit, tantumque ut audiendus iatromitteretur, permisit cadi. I. contal. chalc. . Igitur & Flavianus Leonem appellavit, & Leo
ejus causat,i jure suo judicavit. De causa tamen cur Synodum Leo postulaverit, dieam alibi diligentius IV. In Africa quoque appellationes obtinuisse, colligitur ex S. Augustino. Cum enim Antonius Fussalensis Episcopus ab Asricana Synodo, ipso Augustino agente, abdicatus Apostolicam Sedem appellasset, scripsit S. Augustinus S. Coelestino I. R. P. cepist. 1si. ,
quae contra Antonium in Synodo gesta fuerant, eumque rogavit, ne Antonium suae Sedi restitueret, alioquin se Episcopatu cessurum. Cum vero conquereretur Antonius, se, honore Episcopatus servato,
Sede privatum esse, plures recensuit Augustinus Episcopos simili poena damnatos 3 affrinavitque , eamdem sententiam, ab Apostoliea Sede, quam illi appellaverant, confirmatam iuisier Exi at exemplo , inquit, ipsa Sede .Apostolica judicaate , vel aliorum judicata firmante, quosdam ρνo culpis pιibusdam Me Episcopali spoliator bonore, nec νelictas
omnimodis impinitas. Qua ut a nostris temporibus remoti a non regia ram , recentia memorabo. clameι Priscus oee. Λ remotis igitur temporibus usu in Africa receptum erat, ut Episcopi saltem a Syn dis damnati Apostolicam Sedem appellarent. Inferiores enim Cle Tici appellare vetabantur, ut colligitur ex Canonibus Synodorum II. & V. Carthaginensium. V. Nihilominus Augustini ipsius aetate magna de appellationibus controversia orta est inter Asricanos Episcopos, & Apostolieam Sedem. Cum enim Apiarius Presbyter ab Urbano Siccensi Epise m damnatus Apostolicam Sedem appellasset, Zosimus R. P. Fausti-inum Episcopum Legatum suum cum duobus Presbyteris in Ahicam misit, ut Apiarii eausam cognosceret, eumque in integrum restitueret; & praeterea ut de Episcoporum appellationibus cum fricanis ageret. Quamobrem Commonitorio Legatis dato Sardice ses Canones inseruit, quos Ecclesiae Romanae more Nicaenos inseripsit; sive quia in C iee Ecclesiae Romanae perpetua serie post Nicaenos descripti erant, quemadmodum in Justelli Codice, aliisque reperti sunt, sive quia ab iisdein fere Patribus, qui Nicaenos edid
rant, Osio Cordubensi Duce, conditi erant, ut propterea veluti Nicaenorum Canonum appendix haberentur . His porro Canonibus, ac praesertim ea none r. appellationum jus suae Sedi Zosimus vindicabat. Et de Canonum quidem sententia nulla fuit concertatio; iis enim
appellationum jus Romanae Sedi asseri , clarius exist runt Afrieani