장음표시 사용
91쪽
Episcopi, quam ut ea de re vel levis suspieio oriri posset Idque
Febronium, qui id negat, diligenter notare, velim . Itaque Nicaeni ne revera essent Ganones illi, disceptatum est. In exemplaiaribus enim a Coeciliano Carthaginensi Episcopo, qui Nicaeno Conia ellio interfuerat, in Africam allatis non reperiebantur . Ergo Α-
Dieani Episcopi genuina Nicaeni Coneilii exemplaria Alexandria, &Constantinopoli afferenda curarunt, pollieiti, se Canonem a Faustino allegatum servaturos, si a Nicaeno Concilio editum esse, constaret. Interea vero Canonem servare, & exequi statuerunt. Constant haec ex Actis Concilii Carthaginensis VI. Apiarium praeterea gradui suo restitueruiit, eumque ab Ecclesia tantum Siccensi, ut
standala praecaverent, removendum esse, censuerunt, ut accepto epia
Iolio, ubicumque alibi vellet, O posiet , Presbteri munere Deteretur . epist. ad Bonis. I. tom. s. conc. Labb. eol. y28. Interea temporis allati sunt Alexanὸtia, & Constantinopoli Nicaeni Canones, neque inter eos Canon a Zosimo allegatus repertus est. Sed Coelestinus tamen Bonifacio I. suffectus, Apiarii ob nova crimina iterum damnati appellationem suscepit, atque Faustinum in Africam remisit, ut Apiarium gradui suo, & conarrunioni Ecclesiae restituereto Sed frustra. Apiarius enim coram Synodo, & Faustino sua criminum confessione convictus est. Haec nam rant Africani Patres in Epistola ad Coelestinum I. ιb. eol. 331. ,& addunt r In pendio deprecamur, ut deinceps ad veseras aures hine v nienter non Deilius admittatis, nec a nobis excommoleatos in eommuni nem ultra velitis exeipere, quia hoe etiam Nicaηo conellio desinithm , facile advertet Henerabilitas tua . . . . Presbyterorum, in sequentium Cieria
eorum improba refugia repellat; quia O nulla Patrum definitione Me Ecelesia derogatum es Africaηae, O decreta Vieaηa sve i erioris ordinis clericos , sise i os Episcopos Metropolitanis suis apertisme commiserunt ... aut quomodo ipsum transmarinum Iudicium ratam erit, ad quod restium nee aria persona vel propter Sexur , vel propter Senectutis infirmitatem , multis aliis latervenientibus impedimentis, adduci xon poterunte 'Nam
ut aliqui, tanquam a tua Soctitatis latere mittantur, ηulla inveηimur trum Synodo constitutum .
Jam vero tum ex Augustino, tum ex Africanorum agendi ,& seri-hendi ratione haec certo colligere posse mihi videor, stiIicet longe ante exortam controversiam, appellationes in Africa obtinuisse e Cum vero non modo Episcopi, sed etiam inseriores Clerici frequentiores Apostolieam Sedem appellare coepissent, Africanos propter earum incommoda , & disciplinae detrimentum eas improbasses alacriores vero ad eas impugnandas factos esse salsa , ut ipsi putabant, Nicaenorum Canonum allegatione, sed de rei veritate demum
92쪽
ξεrtiores ut Episcopi saltem Apostolicam sedem appellarient, non aegre tulissς' . . . Illud vero in hane controvernam, quod notetur, dignum esse, eenseo ι Asrieanos appellationum excipiendarum auctoritatem Rom. Ponti fiet nunquam denegasse o ne postea quidem, quam Canones a Faustino in Africam allatos, Vere Nicaenos non esse, compertum 4 ,, ei, Λε Primo enim Coelestinum impendio deprecati sunt, ut Ct
Ebri , imo & Episcoporum appellatious repelleret. Deinde
ro seripserant, Nieaena decreta Clericos, & Episcopos Metropolitani, sui, eommisisses id causae allegantes, non quidem ut de appellationum jure cum Pontifice contenderent , sed ut precibus pondus adderent. Postremo enim ut qui hujusmodi causae parum confide rent appellationum incommoda, di transmarini judicii dissicultate. ob oeulos Pontificis posuere, ut his demum causis ad repellendas a pellationes adduceretur. Asticani igitur Pontificis auctoritatem noti posthabuere Conciliorum auctoritati, uti temere ait Febronius leo r. ε. r. u. I . , sed Potius praetulere 3 alioquin enim Pontificem non rogassent, ne Nicaeni Concilii statutis, & Ahicanae Eeeles. consuetudini derogaret, sed saltem post compertam allegatorum Ca- nonum lalsitatem, Pontificis arrogantiam eontempsissent. Agnoverunt igitur etiam Africani in Pontifice recipiendarum ex alitea a pellationum auctoritatem .
auaedam Febronss argumenta refutantur
I. Mperator Fustinianus , inquit Febronius ccap. s. g. s. , w v. III. cap. 22. Omner judiciorum Ecelesiasticorum iη-m nantiar, scilicet Episcopi cum sua Dηodo, Metropolitani, creongregati eum eo Provincialit concuti, demum Patriareba , seu Trimatis retenset ι O de hoe in me addit ne 2 ulla parte ejus sententia contradicere volente. Idem sere statuunt Concilium Lugdunense II. anno habitum, Capitula ab Hadriano I. anno 78s. Ingit ram no Metensi Episcopo tradita, Concilium Francolarianum anni 7s . canisae demum idem seribit Hincmarus ad Nicolaum I., atque naconelucst Febronius r Hae suseiunt , in f reserat ad excludendas ampellationes Romanar , nisi Udorianis Aeretis tanta Ecelesia, o Traditi
vix monumenta obscurata, est' quodammodo eonvolsa Dissent.
Antiquissima quidem , & praeclarissima haec Ecclesiae, & Traditionis monumenta sunt: Justinianus Saeculi VI. Imperator, qui saepe, I. invita Di siligod by Gorale
93쪽
invita etiam xliiierva, Theolagum egit, qui contra Clilaleedonensem Canonem Ecclesiasticas Provincias divisit, qui Primatuin Ecclesii Thessalonicensi eripuit, eoque Urbem , in qua ipse ortus est, insignivit et paucis, qui Ecclesiam sibi subdidit: Deinde duo Provinci
Ita Concilia, quOriun alterum Saeculo VI. alterum. Saeculo VIII. exeunte celebratum est e praeterea Capitula, quorum Auctorem eumdem
cum Epistolarum - decretalium Auctore futila, Eruditi Viri plerique senistiunt; quaeque vel ipse Febronius ex falsis illis epistolis composita esse ,
Putat cap. 8. 2. n. I. r ac denique Hi marus, qui Saeculo IX. floruit, Vir cum Regibus etiam contendendo facilis, re eorum, qui deinceps Apostolicae Sedis auctoritatem impugnare ausi sunt, facile Antesmamu . Ista vero ne sunt tanta it Ia Ecclesiae, de Traditionis monumenta, quae ad excludendas Romanas appellationes sussiciunt Sed quid, rogo . sunt Canones Sardicenses IV. Saeculo ab Oecumenica Synodo e
diti Quid Zosimi, Boniticii, Coelestini , Loonis Romanorum Pouintis cum auctoritas p Athanasii, Johannis Chrysostomi, Flaviani, ali rumque appellationes, quidp Quid Gelasii au ritas,& argumen ta non monumelua haec sunt Ius hilano , memoratis Conei liis . Capitulis, Hi maro, & salsis decretalibus vetustiora, multo dipluris facienda Sed Febronius, eum, quo se vertat, ignorat, Isi
doriaria decreta opponere istet, ut incautos saltat. At verra argu mentis ego ex Scripturis, & Veteris Ecclesiae traditione, atque ex aliis monumentis Pseud Isidoro antiquioribus, desumptis, pro Rom.
Pontificis auctoritate depugnavi hactenus, iisdemque, si Superis placet, depugnabo deinceps. II. Caeterum Iustinianum quidem de civilibus Episeoporum cau-ss agere, Natali Alexandro sae. . di y. 28. , aliisque notatum est in Concilium Lugdunense judicia dumtaxat recenset, ut vocant ordina- via , nec appellationes excludit. Sagittarius enim, fic Salonius Episcopi a Concilio illo damnati, Johannem III. appellarunt, ut narrat Gregorius Turonensis chistor. Frane. lib. 1. eap. a . . Concilium Francos tanum etiam Regi facultatem facit Episcoporum judicia cogitoscendi. Quamobrem de civilibus Episcoporum eausis illud a gere, crediderim. Memorata Capitula sic statuunt cap. χα tom. a. Concia Labb. eia. 6ox. t Si ipse qui damnatus est a Metropolit - , aut seces suspectos habuerit , aut iηfestor senserit, apud Prima.
rem Maec eos, aut apud Romana sedis Pontificem Iudicetur . . Et cap. al. Placuit: Si Episcopus accusatur Roni. Pontificem appellaverit, id
statuendum , qxod ipse erasierit. ' Viden Febronii. ingenium p Sicubi Capitula illa Rom. Pontificis auctoritati adversari videntur, sunt praeclara Ecclesiae, & Traditionis monumenta; sicubi favent, sunt istudoasd ui commenta.
94쪽
III. Quid vero, quod S. Bernardus cιzb. I. se eonfid. eap. 1. in appellationes vehementius invehitur usque, inquit Eugeniisum Papam alloquens , non evigilat consideraιιo tua ad tantam appella elonam confusionem atque abusi eme Prater jus , O fas, prater m rem , σ ordinem μην .... Via ter malignari, nonne his potismum terreri solebant ρ Huηe terrori ipsi ex his magis fiunt , atque id magis bonis . Antidotum versum est is venenam e ali.ique plura appellationum mala enumerat alibi cep. a 78. I7s. 18o. et Eadem autem querela , Febronius cib. n. I. , a tot facuιis in hunc usque diem perdaraηt . Deinde S. Bemardo addit Conr: dum Uspergensem Virum Schismaticum ebris. εκ Hisdebertum Archiepiscopum Turonensem cep. 81. ad Honorium II. . Verum hi,&S. Bernaidus praesertim, appellationum abusum dumtaxat, & frequentiam queri tantur. S. Bernardus paulo ante verba a Febronio descripta: Magno , inquit, is his, O pis opur latuitu in , ne quod ma a fuit necestate provisum, male utendo , reddatur inutile. Et paulo instar 2 uac vero non te exinimer otiose vacare huic conside ratioηi , qua appellationes ad antiquum , si fieri potest , revoces usum ... prorsus fovenda, ma tenenda sanis sed quas extorsit necessitas, non Ouiditas adinveηit. sed his malis, quidquid mussitet, & queritetur Febronius, occurrerunt jam Tridentina Synodus, Clemens VIII. Gregorius XV. Urbanus VIII. Benedictus XIII. ac praesertim Benedictus XIV. Constitutione data III. Kalend. April. anno 17 1. ut pro inde inanes nunc temporis sint Febronii, aliorumque ejus similium adversus appellationes querelae s utpote , inquit Benedictus XIV. bid. ex hac unica re causam, θ' originem habenter, quod i erioribust
grave sit obedientia ae subjectionis jugum erga majora tribunalia , ipsisquo nimis displiceat , sibi subditis appellationis boneficio Decurri et Quae quiὸem vere a doctissimo Pontifice dicta esse, ea, quae hactenus de appellati nibus dicta sunt, palam faciunt.
Hanc summam esse, nee errori obnoxiam , ostenditur ex Scryturis.
I. C primo quidem Rom. Pontificem , si Fidei, & morum
causas ex Apostolico Tribuneli decernat, errare non pos-f se , ex iis Seripturae loeis colligitur, quibus superius jurisdictionis primatum in universa Ecelesia illi datum esse demonstravi. Christus enim super Petrum, Petrique Successbres Rom. L x Ponti Disiligod by Corale
95쪽
iuifices Ecclesiam suam aedificavit, claves regni Coelorum iis dedit , omnesque suas oves iis pascendas comini sit. Si autem Romanus Pontifex in fidei, & morum causis finiendis errare , erroremque fideles docere posset, nee firmum esset Ecclesiae fundamentum, nec tutus Pastor ovibus datus esset e Pastore enim errante, oves quoque errent necesse esti Quae quoniam absurda plane sunt, illud consequitur, Rom. Pontificem Ecclesiae universae Caput, Rectorem, & Pa storem in fidei eausis finiendis errare non posse. IL Deinde Christus Lucae cap. 11. ait Petror Simon, Simon, e
re satanas expetivit vos, ut cribraret sicut triticum ι ego antem rogavi
pro te, ut non deficiat fides tua: O tu aliquando eonversus eoormast Irres tuos. Duo his verbis privilegia S. Petro a Christo data esse, Iulgo docent Sacrarum Scripturarum Interpretes, ac Theologi r al-xerum quidem non deficiendi a Fide, alterum vero non errandi iadocendis fidelibus. Primum Petri proprium, & personale fuisse, manegamus: alterum ad ejus quoque successores transiisse , affirmamus. QIamquam Bellarminus Rom. Pont. lib. 4. cap. 6. non temere
existimavit, utrumque privilegium ad Petri Successores transiisse. qu d eorum nemo tot ab hine saeuiis in haeresim lapsus sit. Sed de priore privilegio solliciti nos esse noluimis. Posterius vero privilegium ad Petri Successores transiisse , contendimus. Nam Gelasius quidem cepist. I . , Pelagius II. cepist. s. ad Eliam , Vitalianas cepist. ad Paul. Epise. Cretens. , & Hadrianus I. Epist. ad carolum Regem totum Evangelicum textum superius descriptum, ad Romanos Pontifices retulerunt. S. Agatho vem cepist. ad Imper. co santinum S. Leo IX. cepi'. ad Petrum Antioch. θ, S. Bernardus estis. Iso. ad Innoeentium II. 9, de alii privilegium non deficiendi a Fide Petro a Christo datum, ad Petri quoque Successores Rom. Pontifices transiisse, apertissime docent. Hae Apostolica cbrisi Ecclesia, ait S. Agatho, per Dei omnipotentis gratiam a tramite Ap Rolica Traditionis nunquam errasse, probabitur 3 nee bareticis novitatibus depravata succubuit; sed ut ab exordio fidei christiana percepit ab a mctaribus suis . omlorum Principibus , illibata sinerenus permanet, sec η dum ipsius Domini Salvatoris divisum pollicitationem , quam suorum diascipulorum Principi is saeris Esauellis fatur es: Petre , Petre iηqvios,
Ecce Satan expetivit ut cribraret vos, sicut qui cribrat triticum. τgo autem pro te rogavi, ut non deficiat fides tua. Et tu aliquando conversus confirma fratres tuos. Confideret itaque vestra tranquit la clementia, qxoniam Dominus, or saltator omnium, qui fidem Tetri ylon defecturam promisit, eoafirmare eum fratres suos admonuit, quod postolicos 'Poηtisicer mea exiguitatis maderesiores eoindenter fecisse si
96쪽
nodo generiali cadi. . perlecta, & ab universa Synodo veluti a Spiritu S. dictata, & Petri monu scripta, suscepta, & probata est.
III. . est, inquit Febronius scast. s. S. I. n. a. , genuinux, aista ratis fersus sacrorum verburum , de quibus agimus , en hujusmodi i Petrus equidem negabit Dominum , oe Magistrum suum , nihilominus pinagnitum.errorem resurgens a lapsu Fratres, in coapostolos suos in Fide ι firmabit, ipse futurus in ea flabilis. Nujus autem promissionis e caciam ad Petri SReeessores transituram , nemo sistixebis... Sic ea n ba communiser aceipiunt, oe interpretaηtar Patres, O Doctores, ηοm natim Tertullianus lib. de fuga is persee. eap. a. cyprianus epin. 8. σia lib. de Orat. Dom. Hilarius lib. I. de Trinit. chinostomus, Aetis
sinus , oritur Alex. Leo , Prosper, Beda , in alii. Verum Promissonis Christi efficaciam etiam ad Petri Sue cessores transisse, fusti it S. Agatho in epistola, quae ab Oecumentica Synodo veluti divine perscripta probata est: Saninuere illi Pontifices, quos paulo iuperius recensui: finiauit & S. Bernardus, ut alios missos faciem. Oportet, inquit S. Bernardus, ad vestrum referre . incla um pericula quaque, est scandala emergentia in regno Dei, praecipue qua de Fide contiuunt. Dgnum ηamque arbitror, ibi poli mam resarciri damna Fidei , tibi ηon post Fides sentire des ctum. Hae quidem hujus prarogativa sedis. Cui Mim aIteri aliqxam do dictum en: Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat Fides tua pErgo quod sequitur, a Petri successore exigitur . Et tu aliquando eo versus confirma Fratres tuos. Nimia igitur praefidentia scribit Febronius , neminem assirmasse, aut affirmaturum esse, Christi μ ni issonis efficaeiam ad Petri Successores transisse. IV. Perridiculum vero est, quod addit; Christi nempe promtia sonem nihil ad Petri furesores at Mere, qui neque ceciderunt eum ipse,
eque cum eo resurrexerunt, neqκe eamdem, aut semilem eum eo promi
Ionem acceperunt. Q si scilicet opus sit , ut singuli Petri success ru, cadant, resurgantque, atque singulis nominatim perseverantiam in fide promittat Christus. .idni & Primatum Petri suecessoribus negate Nam neque singulos interrogat Christus: ris autem quem mege dicitis e Neque singulis ait: Et ego dico tibi, quia tu es Petrux σe. Sed ille in re seria nugas agit. Praeterea cum Petrus Christum negavit, nondum Ecclesiae primatum a Christo obtinuerat, ut notavit S. Hieronymus in cap. I 6. Matth. : Sed si consideret, ait S. Doctor, qui hoe quaerit cur ib. vocetur Petrus a Christo Satanas Petra illam beηedictiorem , ct beatitudinem , ae potestatem , est' ad cationem δε- per eum Melasia in futuro promissam , non in prasenti datam intelliget. AEdificabo , isquis, Dper te Ecclesiam meam Oe. Qua si flatim sed et ei, nuxquam in eo prava confessioηis error invenister lacum. Romani autem Pontiff. Disitigod by Gorale
97쪽
nti fiem in locum Petri jam Ecclesiae primatu insigniti meeedunt pCum igitur Petri Ecclesiae Primatu jam insigniti privilegium fuerit ,
ut prava eonfessonis error in eo Io m non inveniret, in hujusmodi Priavilegium, quod primatus consectarium est, Romani. Pontifices Petro suecedunt, quin opus se, ut primum cadant, ac deinde reis largant. V. Sed Tertullianus, aliique Patres, inquit Febronius cum N eali Alexandro De. I s. o I s. dig. q. art. I. n. I . st , docent, Petri Privilegium suisse pers sile, nec ad Successores transisse. Verum utriusque fidem hac in re ego desidero. Nihil enim hujusmodi asserunt laudati Patres. Ut id ostendam, trium dumtaxat, qui primi citantur, loca ab utroque tanum indicata ego exseribam . Tertullianus sit oe in ponolis, inquit, facultatem tent
tionis postulavit Diabolus non habens eam, nisi ex permissu: siquidem
Dominus in Evargelio ad Petrum i Mee, inquit, pinuιavit Salaxas , aueerneret vox , velut frumentum : verum ego rogazi pro te , ne deficeret
fides tua, idest ne tantum diabolo permitteretur, ut Fides periclitaretur. S. Cyprianus de orat. Domin. Orabat autem Dominus, inquit, o vetabat non pro se et quid enim pro se inηοcens precaretur e Sed pro delictis nostris, sicut cor ipse declarat, eum dicit ad Petrum e Ecce Saraianas σe. S. Hilarius non lib. I. , sed IO. de Trinit. n. 38. Trometro , inquit, Pater rogatur, ne deficiat Fides ous, xt negantis infirmitati vel dolor saltem paenitentia non abe et, qua Fides in eo non deficerer, quod paeniteret. Jam vero tres hi Patres scribunt dumtaxat, Christum orasse pro Fide Petri: quae vero sequuntur verba : O tu aliquando conversur corsirma Fratres tuor, praetermittunt, quod ad eam reni non sint, de qua agunt. Idem de rel:quis dicito. Αa vero ideo negant illi, privilegium, aut onus confirmandi Fratres in
Fide, ad Petri quoque Suem res manasse Qui igitur Christi
verba ad Petrum referunt, ii vel ad Petri quoque Successsores pertinere docent, .ut illi qui superius a me memorati sunt, vel saliatem Petri Sucee res non exeludunt, sed silentio praetermittunt, ut illi qui a Febronio, & a Natali Alexandro memorantur. Sed sunt, ait Natalis Alexander, qui Christi verba ad Eec Iesiam Romanam; sunt qui ad Sedem Apostolicam referunt. Verum & hi Christi verba ad Rom. Pontificem referunt, nisi in re seria nugatos esse velimus. Quid enim demum est Ecclesia Romana, quid Sedes Apostolica, nisi Rom. Pontifex Innocentius I. cep. ad Synodum Milevit. , Leo Magnus cep. io. , aliique testantiir Romanam Ecclesiam, & Sedem At Ustolicam senνmeris re Iartinibus ex singulis quib9sque Provinetis eorώιi eo uisisse . Novimus autem consuli consuevisse non Romanum Clerum, aut Iigneam, vel
98쪽
lapideam Petri sedem, aut dignitatem Apostolicam, quae est idem abstracta, ut aiunt Logici I sed Romanum Episcopum: atque conis, silentium epistolas non Romanae Eeolesiae, aut Sedi Apostoli eου, sed Ecclesiae Romanae Episcopo iiominatim inscriptas fuisse. Mirari s ne ego saepe soleo, Viros etiam doctissiniss e 1 distinctione detineri, quam non recipit rauio, inquit Doctis. Melchior Canus de Loea Theol. lib. c. cv. 8. 9, aspernatur , repellit. Sunt denique, ait identi Natalis Alexander, qui ea verba ad Ecclesiam, & Concilium re ferunt. Verum hi vel de Ecclesia, & Concilio loquuntur , ut Ecclesia & Concilium complectitur Fideles simul, Episcopos, & Rom. Pontificem, vel ut Rom. Pontificem excludit. Si primum, iis u-benter assentior. Si enim errare nequit Romanus Pontifex Ecclesiae Caput, neque errare potest Ecclesia cum suo Capite consentiens. Si alterum, eorum Interpretationem rejicio. Posteriorem enim hane Interpretationem non tradunt Ecclesiae Patres s Pauci enim ii, qui a Natali Alexandro memorantur, dumtaxat eam juva ηt, ut ipse latetur: quamquam ne juvant quidem. Nam S. Thomas, cujus unius verba deseribit Natalis Alexander, ait: Unia. υersalis Ecclesiiae fidem non posse deficere, Domino dicente Lucae 21. ruo pro te rogavi , Petre, ut non deficiat fides tua. Αst S. Thomam universalis Ecclesiae nomine intelligere membra smul & Caput, nemo negaverit. Eam igitur interpretationem amplectuntur durma-xat Parisienses Theologi, non quidem omnes, sed plures a Conci lii Constantiensis tempore s Primi enim eam tradidere Petrus Alliacensis, & Gersonius; ut hinc colligas novam esse, & veteribus Patribus plane ignotam . Sed de ptiore argumento satis diximus .
V iustis a GAsiae trullis est, Fideι causas esse ad
Pontificem referendas , flime ut eas decernat , sive is
quae Synodi de iis decreverint, Apostolica
auctoritate confirmet. I. Uiusce Traditionis initia refert Theodoretus .ad Apiam stolorum tempora cep. ad S. Leon. , eum Apostolus m Paulus ad magnam Peιrum se eonixtis, ut iis , - μην---tiochia de legali eonversatione ambigebant, explicationem ab ipso referret. Innocentius I. Apostolicam Sedem juxta antiquam
99쪽
de Mileuitana , de Pelagiana haeresi eonsultam esse, dieit lanoeesitii responsum ad utramque Synodum alibi cap. s. n. I. O. deseripsi. Sed in Epistola ad Synodum Mileuitanam praeterea hate additi Praesertim, inquit, quties fidei ratio ventilatur, arbiaeror omnex Fratres, coepiscopos nonros nonnisi ad Petrum, idesssui nominis, σ honoris auctorem referre debere, velut nune retulit .estra dilectio, quod per totum mundum post Ecclesiis omnibus in eommune prodesse. Fiant enim necesse est cautiores, eum inuratores malorum ad daplieis relationem Syηodi sententia nostra statutis videriat ab Eceleia Fastica eommanione sejunctos. Gemino igitur bono charitar vestra fuVe--ν . Nam O' eaxonam potiemini gratia servatorum , σ beneficio vestro totus orbis utetur. S. Cyrillus Alexandrinus S. Coelestinum R. Pontificem de Nestoriana haeresi certiorem faciens: Si silere, inquit
moventur, literis eertiorem facere citra culpam, ae sinistra suspieioair metum liceret, praesertim is rebus adeo Meesariis, ubi etiam recta fides a nonnullis depravata periclitatur , in memetipso dicerem: bonum, σ periaeuli expers est seremiam , praestatque quietam vitam agere , quam turbatam. Sed quoniam Deus hisce in rebus vigilaηtiam a nobis exigit, O Ioua Ecclesiarum eo uetudo v. - suadet, ut hujusmodiret eum Sanctitate tua communicentur, scribo plane necessitate adactus. Tres Λ ricanae Synodi in epistola ad Theodorum Papam data anno ε 6. quae resertur in Achis Synodi Lateranensis habitae anno ε s. Martino I. R. Pontifice clom. 7. col. Is 1. et Antiprat enim regulis sancitum eri, inquiunt, ut quidquid, quamvis in remotis, vel in longinquo positis ageretur provinciis, noη priar tractandum , vel aeciapiendum sit , nisi ad notitiam alma sedis vestra fuisset dedactum, ut huius auctoritate, juxta qua fuisset pronunciatio, firmaretur ρ indeque
sumerent eatera Ecclesia velut de Natali suo fonte praedicationis exordium, per diversas toltur mundi regiones puritatis incorrupta maneant mei Iacramenta salutis. Antiquae igitur traditionis , & Ecclesiasticae disciplinae canon erat ineunte Saeculo V. Fidei causas ad Α-postolicam sedem esse reserendas, si ve ut eas decerneret, sive ut quae Synodi de iis decreverant, confirmaret, totique orbi edita decreta prodessent. Nisi autem persuasum Eeclesia habuisset, Rom. Pontificem sive decernentem fidei causas , sive Synodorum Provincialium decreta confirmantem errare non posse, nec ulla fuisset hujusmodi relationum necessitas , nee Apostolicae Sedis judicium caeteris Ecclesiis, totique orbi satis prosuisset. II. Sed Febronius ccap. 4. g. 2. r Deeretalibus, inquit, sub nocmine Primorum Pontificum in authoritatem receptis, o signaηto post ditam , rueptumque GrMiani decret- , pratendi σ Oeeri evit , majo
100쪽
rei, o gravἰorei ea ar, atq- isto bar quinionis Fidia .d sedem pastolicam esse referendax, usque solius iudicio terminandas. Verum Epistolae Synodorum Carthaginensis, & Mileuitanae ad Innoeentium I. & Innocentii ad utramque Synodum, S. Cyrilli lexandrini ad s. Coelestinum, Synodorum Asricanarum ad Theod rum Papam, & praeterea Vigilii ad Auxanium Arelatensem coideoqeap. 6.9, aliaque, quae praetermitto, similia monumenta Pseudo-Ita doro cA , & Gratiano sunt multo antiquiora. Ea autem mon menta evincunt , quaestiones Fidei ad Sedem Apostolieam vel a primis Eeelesiae Saeculis relatas esse, & referendas suisse, ut aut eius judicio decernerentur, aut judicium de iis sive ab Episcopis, sive a
Synodis latum eonfirmaretur; ac propterea ut solius demum Ap stolieae sedis iudicio finirentur: nisi sorte temporum, rerumque ratio, ut oecumenica Synodus cogeretur, postularet, ut alibi dicam . EN .go non post salsas decretales, & decretum, sed ab Ecelesiae exordio doceri eoepit , quaestiones Fidei ad Apostolicam Sedem reserendas esse Nam Innocentius I. id vocat antiquam Traditionem, oe Ecclesiasticam diseiplinam , s. Cyrillus longam Ecclesiarum eoUuetudinem , Africanae Synodi antiquas regulas. Nihilominus Febronius huiusmodi persu sonem notare audet veluti Saera Seriptura , toti Antiquitati , coηeuiorem definitionibus , O observantia universalis Ecelesia eontrariam , Be In nocentium III. carpit, quod scripserit, majorer Ecclesia ea as , pr fertim articulos fidei eontingentes , ad Petri Sedem referendas Ger .asi non idem, imo aliquid praeterea scripserit ante octingentos annos Innocentius I. Sed malam Febronii fidem superius allata monumenista apertissime produnt. Atqui Seripturae docent, inquit Febronius I. n. r. , Episcopum esse
debere Doctorem recte tractantem verbum veritatis, attendere debere doctrina ... haereticum hominem corrigere σe. Epist. ad Tim. I. ad Tit. cap. 1. & 3.
Verum quis istiusmodi muneribus Episcopum fungi debere, ne-
ca Putat Febronius ωρ. g. s. h. n. I. . Collectionem Isidori Mereatoris eirea finem Saeculi VIII. ex Hispania Mogunt iam allatam, & in alias RGgiones divulgatam esset eertis vero indiciis constare, Isilomanas deeret alea post annum 744. compositas esse, de Romae. quidem, ut gravis fert suspieio. Sed et Esebari Anti Febb . paνι. a. diffs. eap. s. in Haruαι, iisque validissimia
argumentis ostendit, Issori collectionem non ante annism Sis. fui se vul3atam. Rema . sed aIib , σ' verosimilius Meaentia adornatam esse. Quam .uam adενnata collectionis Isidoriana tempus constituere, non magnὶ mea reis fert . Qua enim ego attuli bactenus, in ramque deineeρι monumenta stro R. Pontificis auctoritate, pieνaque saeuis VIII. antiquiora fast. E νεεentioribus