장음표시 사용
151쪽
II. Recte quidem Febronius triplicem Conciliorum speciem di stinguit, sed in quo sita sit nos inter, & ipsum controversia , haud recte definit. Itaque si Pontifex ipse Concilio praesit, atque decreta vel communi totius synodi nomine , vel ipse solus , saero approbante Concilio, edat, ea confirmari a Pontifice, aut Concilium eorum confirmationem petere Iopus non esse, nos quoque fatemur. Si vero Pontifex a Patribus dissentiat, rata ne sunt decreta a Patribus
dissentiente Pontifice eondita λ Assirmat Febronius; imo Si Papa, inquit sib. , concilii decretis subscribere , σ universalis Ecelesia deciasoni sese accommodare νecuset, poterit σeumenica Synodus sua adversus illum , sicut contra aIia Ecclesia membra, auctoritate uti. Nos vero id negamus.
Secundo: Si Concilio praesint Legati Pontificis, atque tum Magati, tum Concilii Patres ejusdem Pontificis mandata exequantur ὐ aut editis ab eo definitionibus subscribant , Concilii gesta, quae Po
tificis mandatis respondent, confirmatione non indigent. Si vero vel Legati Pontificis mandata praetergrediantur, vel synodi Patres alia constituant, praeter ea, quae Legatis mandata sunt, aut Patrum Statutis Legati obsistant, nos contendimus, hujusmodi P trum Statuta irrita eri, nisi a Romano Pontifice confirmentur. Tertio: Si Conei lium absque Pontifice, ejusve Legatis celebretur, ejus Concilii decreta nee rata, nec firma sunt, nisi Romani Pontificis auctoritate confirmentur. Quarto: Si deereta, vel primum invito, vel inconsulto Romano Pontifice , ejusve Legatis, a Synodis edita tandem Romanus POn-ri sex confirmet, dicimus, Pontificis confirmationem non in eo tantum sitam esse, ut Synodorum deereta rata habeat, seu iis censentiae; aut agnoscat, quod requisita solemnitates fuerint observata , ut vult Febronius, sed etiam ut auctoritatem iis impertiatur. Quinto: Denique dicimus, in hune postremum sensum Concilia suorum decretorum confirmationem a Romanis Pontificibus perere consuevisse. Haec alitem si demonstravero, nonne rite conficiam, Generalium Synodorum decreta indigere Pontificia confirmatisoc , nec rata, firmaque esse, nisi Romani Pontificis auctoritate confirmentur Ad rem aggredior. III. Iulius R. P., Socrates, Soromenus, Lucentius s. Leonis Legatus, & Patres Septimae oeeumenicae Synodi testantur, Ecelesiae
Canonem, de Conciliorum legem esse: Acta illa irrita esse, quae absque sententia Episcopi Minaist eoηstitutinsurr Nγιηquam licitum fuse Symdum facere sine auctoritate Sedis . inolieat Irritam esse Synodum, qua non habet eooperantem Romanorum Papam cuid. cap. 19. :
152쪽
irrita esse Contiliorum quamlibet generalium decreta, quae Romani Pontificis auctoritate confirmata non sunt. IV. Etiam S. Gelasius de anath. vine. r TotumΘ, ut diactum ess, inquit, is Sedis . vinolica positum est potestate. Ira quod firmisit in Synodo Seder Apostolica, boe robur habuiν r quod refuta is, habere non potuit firmitatem. Et alibi cepist. ad Epist. Dardan. : Confidimus , quod nullus jam veraciter chri ianus ignoret , uniuscujusque Dηodi eon itutum , quod universalis Melesia , ideoque & Romani Pontificis, assensus, non aliquam magis exequi Sedem pracateris oportere, quam Primam I qua oe unamquamque Synodi m sua a mTitate confirmat , ct continaata moderatione cunodit , pro suo scilicet principatu. Loquitur autem Gelasius non modo de Provinciali Synodo, ut vult Natalis Alexander De. I s. o I s. diff. . a. I. n. 37. , sed etiam de oecumenica . I. enim de Synodo loquitur . 2. ait, Primam Sedem kηi tu,sque Syηodi constitutum oportere exequi , & Primam Sedem unamquamqae Synodum sua auctoritate eonfirmare. Oportet autem , Primam Sedem exequi Constituta etiam Synodi oecumenicae r ergo Prima Sedes unamquamque Synodum etiam Oecumenicam sua auctoritate confirmat. Confirmare autem, Gelasi sententia, non est dumtaxat exequi, consentire , aut executionem imperare , sed robur , O firmitatem tribuere. Quod enim firmavit in Synodo Sedes Aponesica , hoc robur habuit it quod refutavit, habere non pottiit firmitatem . V. Et haec quidem olim fuisse videtur etiam Gallicanae Ecclesiae sententia. Ηincmarus enim clib. de divort. Lotb. er Theuberi r auibus omηibus , inquit, demonstratur , quia Synodus conprovincialium Ddeop rum judicia r generalis autem Synodus comprovincialium dijudicationes , sive dissensiones vel probet , vel eorrigat: postolica vero Sedes θ' conprovinciaιium , O generalium retractet, refricet, oe eonfirmet judicia , sicut sola Leoηis, O Gelasii, eaterorumque Romanorum Pontificam , o Sa
dicensis Syηodus evidenter onendunt.
VI. Conciliorum historiam nunc percurramus. De Nicaeni Concilii confirmatione duae extant Romanorum Pontificum epistolae , sed quae a Pseud Isidoro confictae sunt. Quamobrem sibi plaudens Febronius cib. n. 1. . Nulla, inquit, his apparet requisitio confirmationis ex parte Synodi , aut ejus conceso ex parte P tisicis, prater uiram
Verum Epistola Concilii Romani anno 8 s. ad orientales Clericos, di Monachos scripta, spuria non est stom. s. Concit. Labb. eol. 48. ue quamvis Launojus eam in dubium vocare conatus sit. In ea autem epistola Synodus: Quam vocem, inquit, tu es Petrus scis quotes ιrecenti decem O Oct. Saini Patrer apnd Nicaeam coηgregati, coormationem rerum, atque -ctoritatem Esmaηa Ecclesia detuleruat.
153쪽
Praefatiunculi quoque Nicaenis Canonibus praefixa, haee habet verba
Et pluuit , ut bac omnia mitterentur ad Episcopum urbis Roma Silvestrum clom. 3. Oper. S. Leonis edit. Balier. σ Amori Jur. canon. tom. r. p. h. 3. Praetermitto Concilium Romanum anno sso. a S. Silvestro ces ebratum, in quo Silvener Episeopus Sancta Apostoliea Sodis Urbis Roma dixit: Quidquid in Nisaea Bilbinia eonstitutum est ηs-stro ore conformiter confirmamurr mamvis enim de ejus Concilii veritate non dubitent plures eruditi Viri, plerique tamen ejus veritatem negant. Sed quidquid ea de re sit, praeter duas epistolas spurias, alia extant certae fidei monumenta , Nicaenos Patres decretorum confirmationem a Romano Pontifice petiisse, eaque reipsa a R. Pontifice confirmata esse. Haec autem monumenta subleste po- eius praetermisisse, quam ignorasse Febronium, arbitror, ut audaberscribere et cib. , utriusque documenti Isidoriani eonvictionem designare potiur , quid Romani fertur imperitis persuadere tentaverint, quam quid dictaverit gestorum veritas. VII. Post Nieaenum Concilium Glebratum est Ariminense, quod tamen Conciliabulis adnumeratum est. Ejus autem rei causam asserens Damasus R. P. cepist. s. : Neque enim, inquit, praIu
dicium aliquod nasi misit ex numero eorum , qui apud Ariminum eo venerunt: cum coinet, neque Romanum Episcopum s Liberium ) , cuinante omnes fuit expetenda sententia .... hujusmodi statutis coημηsum a-ιiquem commodasse.
VIII. Concilium C. P. I. quoad fidei definitionem a Dama-so, atque ab aliis deinceps Romanis Pontificibus confirmatum est Ised ejus Canones a Romana Ecclesia rejecti fuerunt, e que de
ea usa nullam vim habuerunt cvid. eap. 2o. n. q. . Concilium Ephesinum a Coelestino eonfirmari, opus non fuit.
Nihil enim egit praeter id, quod Coelestinus ipse statuerat cetiis
IX. De altero Concilio Ephesno, quod praedatorium di tum est, ita scribit Gelasius cepi'. ad Dise. Dard. 'r Itemque S. Flavi o num Pontificem Graecorum congregatione damηatum , pari teηore , qηia A Ia Seder . sistolica non eoorasit, absolvit s potiusque qui illic receptην erat , Diosiorum fecunda Sedis Praefulem sua auctoritate damnavit , o impiam Synodum, non eorsentiendo , sola submoetit. Quid vero illi synodo deerat, ut oecumenica, εe legitima esset Α Theodosio enim
Imperatore, Leone Magno annuente, convocata erat. Illi, The
doso jubente, & Concilii Patribus plerisque saltem consentientibus,
praefuerat Dioscorus Alexandrinus; quamobrem legitima adhuc erat juxta Febronii doctrinam, qui ait cap. 6. S. q. n. In co cilii facultato Oe, etiam praseatibus Pontimis Letatis, alteri deferre
154쪽
rasidium. Praeterea tota Synodus in S. Flavianum sententiam dixit. Leonis autem Legatos obstitisse, parvi refert; Febronii enim sententii, ut summum praerogativa suffragii Legatis, imo Romano Pontifici convenit; caeterum ma or suffragiorum pars praevalere deis bet . Denique illa Synodus a Theodosio Imperatore lege lata confirmata suit. Quidni igitur legitima fuit Scilicet quia Leo
Magnus non modo eam non confirmavit, sed etiam veluti latrocianium reprobavit; ut hine manifestissimum sit, irrita esse Synod rum quamlibet oecumenicarum decreta, si fuerint a R. Pontifice
reprobata, aut etiam tantum non confirmata . .
Sed praetermittere nequeo quod respondet Natalis Alexander
saec. I s. er 16. diis. q. aνι. I. n. q8. , nempe non ideo irritam
fuisse Ephesinam Synodum, quia eam irritavit Leo, sed quia irrita
erat, ideo eam irritam Leonem declarasse . Ego vero sic respondeo. Arii dogma, Verbum esse creaturam
non ideo haereticum est , quia haereticum esse, di finivit Nicaena Synodus; sed ideo Iuereticum esse dogma illud, Nic*na Synodus de Mnivit, quia antea haereticum erat. Similis plane est utraque ratiocinatio. Ex posteriori autem ratiocinatione non colliget Natalis Alexander, aut non Nicaenae Synodi auctoritate damnatum esse Arii dogma , aut non summam fuisse Nicaenae Synodi in fidei causis definiendis auctoritatem . Neque igitur ex Natalis Alaxandri ratiocinatione conincludi potest, aut non Leonis auctoritate improbatam esse Ephesinam Synodum, aut non summam esse R. Pontificis in Conciliis probandis, vel improbandis auctoritatem. X. Non minus in Chalcedonensi Synodo emicuit summa R. Pontificis hae in re auctoritas. Primo enim S. Leonis Epistolam ad Flavianum suscepit Synodus, eamque subscripsit: quamobrem Fidui definitionem a Synodo editam confirmari a Leone, opus non fuit. Qua de re vere dicit Febronius c cap. 3. S. q. n. s. t Quoad hac ni- ωι amplius desiderabatur cvid. eap. 2 . . Sed praeterea statuit Synodus ean. 28. , ut Constantinopolitanus Episcopus primum locum post Romanum Pontificem obtineret, quem illi adjudicaverat etiam synodus Constantinopolitana I. Eius vero Canonis confirmationem vehementer rogarunt Leonem Anatolius ipse Constantinopolitanus Episcopus, Synodi Patres, Marcianus Imperator, & pulcheria Augusta . Anatolius cepist. inter Leon Ioo. : Et honoris quidem grasia, inquit , quo vos prosequimur , Uusmodi etiam decretum ad vGiram Sanctitatem Synodus detulit, o nos , ut approbationem a vobis, corsrmastionemque eo equamur ; obsecramusque, ut hoe etiam per vos, o sanctissmi, incia r. Synodus Ep. inter Leoη. 98. : Rogamus igitar, ininquit , tuis seMeraiis nostram horara Iudiciam s o Demadmodum nos
155쪽
in impleat. Sed Leo tamen istiusmodi Canonem improbavit. Scribens enim ad Pulcheriam Augustam cep. Ios. : consensiones vero Ε- piscoporum, inquit , Sanctorum camnum apud Nisaam eonditorum regulis repugnantes, unita nobiscum vestra Fidei pietate , in irritum mittimus ,
er per auctoritatem B. Petri Apostoli graerali prorsus definitione Ogamas. Eadem fere scripsit ad Synodum, & ad Anatolium . Quid vero egit Synodus En, Febroni, casum, de quo agis. Leo M. Concilii Chalcedonensis decretis, & universalis Ecclesiae Synodum enim etiam seorsim a Pontifice universalem Ecclesiam repraesentare , vis decisioni sese accommodare recusat, imo in irritum eam mittit, & B. Petri Apostoli auctoritate se cassare, confidenter dicit. Quid porro agit Synodus p Sua ne adversus illum auctoritate utitur Haudquaquam. Ne in mentem quidem Synodi Patribus id venit. XI. Febronius hujus argumenti vim imminuere saltem conatur synodus, inquit cib. η. 2.9 , Ma postulata a Pontifice eosrmatione sententiarum , quas is haereses ipsas , harumque auctorea tulerat c quia Le nis Epistolam, & mandata adamussim Synodus seeuta erat θ, ad aliud
factum traint mκιto misus grave , ejus petens eonfirmationem , ex quo
Pontificis Legati illi eontradixissent .... O adυersaretur dispositionibus sexti canonis 2 leaeni , O primi coηeilii c. P., insuper etiam digηitati
Sedis Ap stolicae, cujus esset talest praerogativas eoncedere. Itaque S nodus cuiens tollere hanc qualemcumque di altatem , reeurrit ad Pomtificem. . . . diversa hae mendi ratio , eirea duo capita, docet, conc Iium non putavise, quod sua decreta a uentibus Legatis eonfecta , con firmatione Pontificis indigeant: e eontra eam titiliter obtineri pro roboratione decreti, iisdem Legatis repugnantibar eoncepti eirea rem, de quaeitra Primatis universalis concursum disponi non posse, existimabatur.
Sed ex his Febronii verbis quisque facile intelligit, eum Veritatem agnoscere quidem, sed aperte fateri nolIe. Vocat hujusmodi
canonem , multo mi r gravet repugnantiam Legatorum qua
lameumque di*cultatem: ait, confirmationem decreti, repugnantibus Legatis , concepti utiliter obtineri. Sed primor Canon ad disciplinam spectans non equidem tanti, quanti Canon fidei. Sed cum velit Febronius, Conciliorum generalium decreta, tum quae ad fidem, tum quae ad disciplinam spectant, non indigere Pontificis confirmatione, imo si repugnet Pontifex, posse Concilia in eum sua auctoritate uti, sateri debet, noChalcedonensem quidem Cisonem indiguisse Pontificis confirmati
ne , imo potuisse Synodum eum cogere, ut statutum Canonem ratum haberet. Si autem confirmari a Leone Cataonem , opus non er l,
156쪽
ene synodus ipsa, Anatolius, Marcianus Imperator & Pulcheria Augusta ejus Canonis confirmationem Leonem adeo flagitarunt Cureum Leo Canonem irritasset, sua in eum auctoritate Synodus usa non est Sed ab ea re vel cogitanda adeo insuerunt Synodi Patres , ut Leonem supplices Canonis confirmationem rogaverint , seque ejus Filios appellaverint.
Sed Chalcedonensis Canon i Inquit Febronius. adversabatur dia positionibus sexti canoris Vicani. Sed rogo ego iterum: Quid demum Chalcedonensi synodo deerat, ut Canonem a Nicaena Synodo in re disciplinae constitutum, mutaret; praesertim cum etiam rerum ratio mutata esset Nempe ei deerat Pontificis consensus, & auctoritas. Nam si Pontifex Canonem probasset; ratus habitus esset, etiamsi Nieamo Eanoni eontrarius esset. Ergo sola demum Ponti-fieis auctoritate fit, ut Synodorum generalium decreta rata sint. Sed, ait Febronius, adversabatur etiam dignitati Sedis Apostolicae, cujus essit tales praerogativas Gnredere. Sed vereor ego, fui id serio affirmet Febronius. Nam eo Canone Episcopo C. P. non modo secundus in Ecclesia honoris locus; sed etiam Dioeceses Asianae, & Ponticae ab Antiocheni Patriarchae iurisdictione subtractae, attributae sunt. Si autem Apostolicae Sed is erat istiusmodi praerogativam concedere, idest integras Dioereses ab unius Episcopi jurindictione subtrahere, easque alterius Episcopi jurisdictioni subjicere , cur aIibi saepe invehitur Febronius in Monachorum primilegia ipsis ab Apostoli ea Sede conoessas negatque, posse R. Pontificem eos, eorum que Monasteria ab Episcoporum jurisdictione subtrahere, eaque Moderatorum suorum jurisdictioni subjicere λ Sed negare alicubi non pudet Febronium, quod alibi assirmat; & seita alicubi statuere, eorumque consectaria alibi negares dummodo ubique R. Pontificis auctoritatem impugnet. Denique ait Febronius, utiliter postulatam esse ejus Canonis
confirmationem , quia exinimabatur, eirea eam rem citra Primati u
niversalis concursum disponi non posse. Quasi vero necessaria non saerit confirmatio ι aut ea una fuerit res, de qua synodus absque Pontificis consensu se disponere non potuisse , existimaverit. Quidni fatetur, existimasse Synodum, de nulla re se disponere potuisse absque Pontificis consensu, & auctoritate λ Quod enim ea una res in controVersiam venerit, argumento non est, potuisse synodum jure suo abseque Pontificis consensu caetera statuere. Interea vero ex his manimsestum est, Febronium argumento, quod ex Chalcedonensis Ca nonis refutatione ducimus, nonnisi nugas, & ineptias opponere . XII. Sed mrgis magisque confirmationis, de qua agimus, ne cessitatem ostendunt ea, quae post improbatum a Leone Canomin
157쪽
contigerunt Cum enim, praetermissis Fidei deeretis, tomi in eo
esset Leo, ut eum Canonem refutaret, opinati sunt Eutychiani, etiam Fidei decreta a Synodo edita, a Leone rejecta esse. Quae res ne Fidei Catholicae detrimento esset, veritus Marcianus Imperavitor, Leonem rogavit, ut Fidei saltem Mereta litteris ad omnes Eoaclesias transmittendis confirmaret, ne Eutychiani, aliique causare tur, ea ab Λpostoliea Sede eonfirmita non fuisse r Miramar supram dum , inquit Marcianus sep. I ao. inter Leon. edit Baile'. al. post ep. 33. , umi pin Chalcedoaensem Synodum , or litteras venerabilium Episcoporum ad tuam Sanctitatem missas, φιibus Mntia in ipsa Synodo acta δεησι bant, nulla prorsus pacto a tua clementia ejusmodi epistola remisia sim sqaas videlicet is Sancti mis Ecclesiis perlactas , in omηiam oportebat ritiam v - . Quod nonnullorum animis , qui Eutychetis etiam nune praeovam opinisaem , O perversitatem sectaritur , ambiguitatem multam is, cit , utram . tua Beatitudo, qua in sancta SModo deerata sunt , ω rm
verit . . . . aram rem tua veneranda dignitas decretum quameela'insiemittat , quo eo=firmare ipsam Chalcedonensem Synodum , maxifestista essendat , ut ii, qui exoptant invia disertisula, nullam babere possint δε Dieionem de iudieio tua Sanctitaιis. Viden' quam necessarium e sibexistimaverit Marcianus, ut Chalcedonensis Synodi decreta, quae ad Fidem spectabant, eonfirmaret Leop Et Pontifex quidem Marci no rescripsit cep. II s. , nullam fuisse de Fidei deerelix ambigenadi rationem 3 eum ei fidei, inquit, omniam subscribentium eonfensas aeacesserit , qua a me secandam formam Apostoliea doctrina, oe paterea
traditionis emisia eri. Sed quam tamen rogaverat Marcianus deeteatorum fidei confirmationem, ad eum Leo misit, ut eam ipla ad omnes orientis Ecclesias transmitteret. Quae autem in hac eausa contigerunt, ea summam Romani Pontificis etiam in Concilia γε neralia auctoritatem praeclarissime demonstrare mihi videntur. XIII. Id persensit etiam Febronius ceo. y. F. . n. s. 3. Quare ait: Interim baud di endum, qaod Pontifex authoritatis sua eoma mendanda multum studiosus caliquid praeterea dicere vellee, sed non audet , non petitam eonfirmationem fuerit impertitaex Miluet Dis Ecclesianiso eonfirmaatur deereta non modo ab aequalibur, sed pasm etiam ab hortoribus , eir Ineiatim non ramum a Ronimus Pontificibus ciuili via decretas sed O viei a Conciliis etiam particularibus deereta Sumia morum Pon eum confirmata legumur. Quod erudite demonstras Ill. Bos
Verum cur primum Chalcedonensis Synodus decretorum fidei confirmationem non petiit Quia nempe ad Leonis mentem, dc ex ejus verbis, di phrasibus adornata erant via. Dp. cap. 1 . . Cur vero postea confirmationem petiit a Leone Narcianus, & cum eo
158쪽
orthodoxi Episcopi Quia scilicet quamplurimi non modo Can nes , sed Fidei etiam decreta a Leone improbata esse arbitrabantur. Ergo universa Ecclesia per sum tune temporis habebat, sola R. Pontificis auctoritate fieri posse, ut quae ab oeeumenicis etiam Syn dis in cujusvis generis causis statuta uint, firma sat, de rata. Cum enim plures, ne Fidei definitionem susciperent, eam a Leone rejectam esse, eausarentur, non ita responderunt Mareianus, & Orthodoxi Episcopi , opus non esse, ut Fidei definitio ab Oecumenica Synodo edita, a Romano Pontifice eonfirmetuis sed definitionis Fidei, confirmationem iterum iterumque Pontificem flagitarunt. Rogo nunc ego Febronium, & Botae tum, ut demonstrent, Synodorum Oecumenicarum , aut Romanorum Pontificum decreta ita abjaliis Episcopis, aut a Provincialibus Synodis confirmia esse, ut alioquin irrita futura fuissent. Id enim demum est, quod hih agimus vero id nunquam demonstrabunt. Nam decretum quidem aliquod confirmare dicitur is, qui ei assentitur si quem in sensum Synodorum generalium, & Pontificum decreta ab Episeopis, & a Provincialibus Synodis confirmata suisse, legimus ἐν ses hujusmodi eonfirmationem vim di robur decretis addidisse, ut alioquin irrita futura essent, nulli bilegimus, nisi ubi de Romani Pontificis confirmatione agitur. a XIV. Hinc vero ut ad Synodum V. transeamus, magnae de tribus Capitulis excitatae sunt in Ecclesia turbat; quia Episcopi plums, praesertim occidentales existimabant, omnia Chalcedonensis Synodigesta, praeter Canonem 18. a Leone Magno confirmata esse. In ea enim Synodo Theodoretus, x Ibas ut orthodoxi in Catholicae Ecclesiae communionem recepti sunt. Eam fuisse tot turbarum causam, restantur Facundus Hermianensis clib. 1. .9, & Ferrandus Diaconus Carthaginensis c M. ad Pelagium, est Anatol. 9: quorum alter, qui praesertim pro Epistola Ibat pugnavit; Si quis tunc , inquit, 'usator EFIIoia, eujus catholica esse dictatio elaruit, ad majo-υ judicia provoearet, aeeusatiosi forsitan secundum eo uetudinem Iocus pateret Sed Do iret, aut ubi majores is Melesia reperiret Iudicer, aηte sebiae M in Legatis suis . astolicam Sedem , qua eo entiente , quidquid iii definivit Daodas Chalcedonensis , aeeepit robur invictum e. . . . Miuntur judicatuibus Episcopis sanctis , ct ad B. Petri memoriam perdc diligentius examisantar, alqae firmantur , sequenda finit, teηenda μην, um sectenda sum: in retractatione sub qualibeι pietatis oceasione teneri non debem. Sed errarunt Facundus, Perrandus, aliique in re gesta. Pelagius enim II. cep. s. ad Episeopos Isria tom. s. concu. Labb. col. restatur, praeter fidei 'definitionem, reliqua, quae a Synodo Chalce nens gesta sunt, a Leone confirmata non fuisset Privatas causa ,
159쪽
rmavit, sed est' retractari, atque dijudicari coricest. Tota itime
controversiae ratio in eo versabatur , utrum Leo praeter fidei defini . tionem , reliqua Concilii Chalcedonensis gesta confirmasset. Milicet persuasum omnibus erat, Synodorum decreta a Romano Ponti fieo confirmata, firmissima esse , nee retractari posse: ea vero, quae R manus Pontifex non confirmasset, firma non esse, sed in controverasam iterum adduci posse. Trium autem Capitulorum causam de finivit V. Synodus, ejusque definitionem confirmavit eodem anno
sys. Vigilius Romanus Ponti sex epistola ad Eutychium Constantia politanum Patriarcham data s. Idus Decembris. XU. Epistolam hane primus in lucem edidit Petrus de Marea digeri. Selin. Eceles. di1 de decreto Visu. ex antiquissimo Codiee Bibliothecae Regiae, quem Ammanuensis Leo Cinnomus se deseripsisse testatur temporibus Michaelis Palaeologi ex Autographo, quod iά veteri Bibliotheea Ecelesiae Romanae asservabatur, calamo exaratum anno mundi Ea67. , seu anno Christi Iss. Eam genuinam esse, stendit ipse Petrus de Marea, de a Graeir ipsis tanti factam esse ad robur Quinta Synodi asserendum , ut eam in Mcta ejus Synodi retulerint , O desitioni Synodica sub axerist. Eamdem genuinam esse , censent Cardinalis Norisius, Dupinius, Natalis Alexander ,& plerique Eruditi Viri. Quare frustra ait Febronius ceap. 6. S. I. u. 3. , n tari ab Harduino e Supposititiam esse hane Dinoiam , probari a Io anne Garaerio Soe. Iesu in Notis ad Brm. Liberati. Sed, inquit, quamvis in inscriptioηe bHas deereti ad Mucebium missi, feratur, illud factum Disse ad confirmatioηem S . cMeialii, nullum tamen in eo es verbum, ex quo id colligatur: nisi
pro confirmatione concilii accipiatur damnatio Trium capitulorum, qua astendit, Pratificem conseruire Synodi decrero. Porro ne loquitur quidem Pontifex de hoe conellis, multo minus de damnatione ab eodem facta. Verum , ut ipsi Petro de Marea notatum est cib. a. I . 9, Vigilius in sua decretali Epistola ad Eutychium iis verbis usus est, quibus dignitatem suam tueri posset adversus Synodum C. P. fine ulla Justi iniani Imperatoris, Be Episcoporum offensione. In ejus e- niin Synodi celebrationem, iis conditionibus, quibus facta est, Vigilius non consenserat. Igitur ne ei Synodo, cui neque ipse, neque ipsius Legati praefuerant, auctoritatis aliquid tribuere videretur, eam, postquam quatuor superiores incumenicas synodos se venerari professus est, ne Synodi quidem nomine cohonestavit. Tria itaque Capitula suo decreto damnavit; eos vero, qui ea jam damnaverant his verbis Synodum C. P. fignifieat , fidem a quatuor Synodis praedicatam amplectentes, Fratres , O consacerdotes esse , definit, idest
160쪽
pertitur, quod ex consensione eum ipsius decreto trahere Porro Vigilii decretum pro confirmatione Qn intae synodi acceperunt Crxei ι illud enim in Acta retulerunt , ut robur Synodo asse
Nempe , ait Febronius, Vigilius Synodi deereto consensit Consensit quidem, ajo ego: sed ejus consensus Synodo robur, de auctoritatem tribuit; alioquin non tanti eum fecissent Graeci. Equidem Patres Synodi VI. Vigilius pis hae , inquiunt prosphon. ad Imp. 3,sia1rano piissimo eoUonuit, σ quintum Concilium eonstitutum est, quasi dicerent: Ideo quintum concilium eonfiitutum eri, quia ruitias Italaiano eoUonuit. De V. Synodi confirmatione hactenus. XVI. Cum sextae Oecumenicae Synodi Patres Fidei definitionem a S. Agathone ad eos transmissam suscepissent,& subseripsissent
cap. 26. , opus quidem non .erat, ut Fidei definitionis confirmationem a Pontifice postularent. Nihilominus eam necessariam esse ipsi existimarunt. Quare S. Agathoni scribentes cιom. 7. cone. Labb. cel. III et Orthodoxa Fidei, inquiunt, spleηdidam lucem oebiscum clare praedicavimus, quam ut iterum per Mnorabilia tenra R. scripta coormetis, vestram rogamus Paternam Sa ctitatem . Haec Sextae Synodi Patrum verba molestiae nonnihil Febronio creant quamobrem in alienum sensem ea interpretari conatur e. . s. s. s. n. a. et Fatendum, inquit, concilium generale n. videri postulare ab Agathone. Pontifice Doram decretorum eonfirmationem .... sed maliam abest, ut 'Patres postulor eonfirmationem, de cva his agitur, tamquam sine qua Derela conciliorum non habeant vim obligandit rogaηt enim dumtaxat confirmaιiollem, qua stra eri in nova approbatione s quacum sit novum tesimoniam, Pontificem coxeilio coηsentire, definitionem aliqxatenax corroborat. Firmat hune fosum , verbum ITERIVM, misela..
que, nihil aliud peti a Pistifice, nise ut rursus faciat, quod jam fecit . Sed Fchronii responsum se ipso resellitur. Sive enim quod Pontificem rogant Sextae Synodi Patres, illud sit confirmatio, sive
nova approbatio decretorum, aut novum testimonium, Pontificem Concilio consentire, existimant illud necessarium esse , ut firma, &rata sint Concilii deereta; alioquin illud Pontificem non rogarent.' Itaque cum Patres decretorum confirmationem Pontificem rogaverint, Febronii est, ostendere, eos confirmationem rogasse, quamvis necessariam esse non existimarent. Interea vero ex eorum verbis ego jure meo concludam , eos confirmationem rogasse, tamquam si e quadι creta concilioram non habere vim obligandi, existimaverint.
Praeterea si ea fuisset Patrum sententia , Conciliorum decreta vim habere absque eonfirmatione Pontificis, imo se eogere posse Pontificem iis constatire, ut vult Febronius, Pontificem non roga L