장음표시 사용
51쪽
S. Coprunus agnovis in L Pontifice Primarum jurisdia
ctionis. Febronius opponit, refutantur. I. Anctus Cyprianus de Schismate, quod in Ecclesia Romana
fecerat Novatianus, certior fatius, Romam misit Caldonium , & Fortunatum Episcopos , qui eniterentur, quantum: possent, oe elaborarent, ut ad Catholica Ecclesia unitatem fess eo oris membra eomponerent. Sed quoniam, inquit cepist. a. ad Cornelium Papam , diversa partis obstinata, O inflexibilis pertinacia non tantum radicis, oe matris sinum , atque complexum recusavit, sed etiam recrudescente in pejur discordia, Episcopum sibi eonmisit, O contra Sacramentum semel traditum divinae dispositionis , ct Catholica unitatis, adulterum, er eontrarium Caput extra Ecclesiam fecit, accepris liareris tam tuis, quam collegarum nostrorum . . . literas nostras ad te direximus . Et rursum cepist. s. ad eumdem e Vor enim, , singulis navias tibus, ne eum scandalo ullo navigarent, rationem reddentey, scimur nos hortatos eos esse , ut Ecclesia Catholica radicem, O matricem agη fcerent, ac tenerent.... placuit, ut .... per omner omnino inis positos liarera fierent, sicut fiunt, ut te universi Collega nostri, eommunicationem tuam, idest Catholica Ecclesiae unitatem probarent firmiter, ac tenerent. His autem locis radiecin , & matrieem vocat S. Cyprianus non unitatem Catholicam, ut comminiscitur Febronius ces. I. S. 6.
n. s. , sed peculiarem Ecclesiam Romanam, ex qua veluti ex radice, & matrice Catholica unitas originem habet. Alibi enim seps. q. loquens de Felicissimo, aliisque Presbyteris, qui in Africa abdicati Romam eonfugerunti Pin tua, inquit, adhue insuper Neu- -Episcopo sibi ab hareticis constituto navig.ire audent, O ad Petri Cainthedram , atque ad Ecclesiam principalem, unde unitas sacerdotalir exorta est. Radix igitur, & matrix unitatis Catholicae est Petri Cathedra rex ea enim unitas orta est. Si autem Petri Cathedr m ut unitatis radicem, S matricem agnovit S. Cyprianus, iurisdictionis quoque Primatum in Romano Pontifice fassus est Hujusmodi enim jurisdictionis Primatus ex ea Romanae Cathedrae praerogativa, quod sit unitatis origo, & centrum, necessario fluit, uti superius cap. h. ostendi. II. Deinde scribit S. Cyprianus cepist. 11. , S. Cornelium si disse intrepidam Roma in sacerdotali cathedra eo tempore, cym Tyrannus infectus Sacerdotibus Dei fanda, atque infansa comminaretur: cum multo patientius , O tolerabiliur audiret, levari adversus se amulum Principem Disi tiroo by Corale
52쪽
erpem , quam eonnitui Roma amulum Sacerdotem. Cornelium aute in Imperatoris aemulum Sacerdotem non vocasset Cyprianus, nisi Comnelius Primatum non modo honoris, sed etiam auctoritatis in universa Ecclesia, non secus atque Imperator in toto orbe, obtinuisset. III. Praeterea cum Marcianum AreIatensem ad Novatianos de
ne isse , cognovisset S. Cyprianus, scripsit ad S. Stephanum Papam cep.
ut is suis literis Marcianum removeret. Dirigantην, inquit, a te litera in Proviηeiam, s' ad Plebem Arelate consistentem, quibus a stento Marciano , altar in locum eiss substituatar . . . . Servaηdus es enim Antecessorum nostrorum Beatorum Cornelii , O Lucii Marsyrum honorriosus, quorum memoriam cum honoremus , multo maris tu, Frater ch rissime, honorificare, O servare gravitate, auctoritate tua dcbes, qui Hearius eorum , o Sueeesior factus es . Illi enim . . . . dandam esse ιapsis pacem , ee uerunt, O paenitentia acta , fructum communieationir ,er pacis negandum non esse, literis suis signaverκηti quam rem omneς omnino ubique censuimus . . . Significabis plane ηobis, quir in loeum Mareiani Arelate fuerit confiittitur, ut sciamus , ad quem fratrer nostros diarigere , O eui scribere debeamus. Porro his in literis indicat S. Cyprianus, Marcianum Arelatensem Stephani literis abdicandum fui s. se: agnovit igitur S. Cyprianus in Stephano Episcopi Arelatensis abdicandi auctoritate in . Mareiani vero abdicandi eam esse ait justi sisimam causam, quod Cornelius, & Luetus Romani Pontifices, dandam esse pacem lapsis poenitentia iunctis, literis sitis signassent s quam rem omnes ubique Episcopi censueriint. Agnovit igitur in Romano Pontifice auctoritatem decreta ubique servanda edendi. Igitur agnovit in R. Pontifice Primatum alictoritatis, & jurisdictionis. Addit quidem S. Cyprianus: Cui rei nostrum est eouωere, Frater ch rissime, qui divinam Clementiam cogitanter, O guberηanda Ecclesiae ἐλbram tenentes m. Sed his verbis significat dumtaxat curam , chariatatem, & sollicitudinem sibi esse eum Stephano communem, sed non item auctoritatem ι alioquin non ad Stephanum scripsisset, ut Mat-cimum abstineret, sed aut ipse ea de re ad Plebem Arelatensem
scripsisset, aut id curae Lugdunensi; aut alii Galliarum Episcopo
IV. Denique eum Baslides Asturieae in Hispania Episcopus ab Episcopis provinciae in Synodum congregatis, ob Idololatriae crimen Episcopatu privatus fuisset, Stephanum R. P. appellavit, a quo in Episcopatum restitutus est. Id aegre ferentes Hispaniarum Episcopi S. Cypriano , aliisque Africanis Episcopis' seripserunt , desiderantes , justam pariter, cr necessariam fuam sollicitudinem vel solatio, vel auxilioseotentia i oram sublinari. Porro S. Cyprianus Stephani judicium improbavit,. non quod eum Basilidis restituendi auctoritate earuisse,
53쪽
3rbitratus sit, sed quod Basilides eum deceperit. Nee rescindere, inquit. c ep. 68. ordinationem c Sabini Basilidi suffecti jure perfectam potest ,
quod Basilides pori crimina sua detecta , O coascientiam etiam propriaco e ne odatam , Romam peetens , Stephanum collegam nostrum lanisse positum , o gena rei, ae tacita veritatis ignarum fefellit, ut examia iret , reponi is imasse in Episcopatum, de quo fuerat Iuno depositus..Hoc eo potinet, tit Bamidis Ma tam abolita sint, quam eamulata delicta, At ad superiora peccata eius etiam D acia , σ circu ventionis eris
inccesse it. ' eque enim tam ea andus est ille , eui negligenter obreptum es , quam bις execrandus, qui fraMulenιer obrepsip. Basilidem isitur ab Hispanis Episcopis damnatum appellare potuisse Stephanum , emiaque auctoritate, si inique damnatus suisset, potuisse in Episcopatum restitui, existimavit S. Cyprianus. Hinc vero perspicuum fit, a P visse S. Cyprianum in Romano Pontifice Primatum non modo ho-ιioris, sed etiam jurisdictionis .
. V. At vero Febronius cap. 2. S. II. n. I. 9 id negat. Nam
S. Cyprianus in III. Synodo Carthaginensi his verbis S. Stephanum Papam perstrinxit: ' Neque enim quisquam nostrum Episcopum se esse Episcoporum constituit, aut tyrannico terrore ad obsequendi necessitatem Collegas suos adigit, quando habear omnis Episcopus pro licentia libertatis, de potestatis suae arbitrium Proprium, ramquam judicari ab alio non possit, eum nee ipse possit alterum judicarem. Jam vero qui bona fide , inquit Febronius, contulerit inter se , qua in
hac controversia de baptismo 1aereticorum Stephanum inter, Er cyprianum suo . Dης, animadvertet Deile , S. curiaηum , licet alias Primatum mmi Pontificis probe recta verit, verum impolam , oe externam eoactionem ab eo exelusi'. Talem scilicet bis S. Martyr praeter propter fa- relatur Principatum Summi Pomificis in uesversali Excissa, Palem -- pria 1 gerebat in Afri .
Alibi vero in hane eontroversiam plura congerit csp. 6. S.
redeunt . In hac concertatioηe tribus munitur
praesidiis iηcedebat R. Pintifex, fellicet auctoritate prima sua Sedis , -- meri Episcoporum sibi adhaerentiam , io Traditisηe. Jamvero non qui-dςm Primatum, sed eaeresiam Stephani praereημηem , aut saltem se-θμeium ' illo ex Petri s. eressione Primatu tactam perstrinxit , ve , bis habitis in III. Synodo Carthaginensi ), O pernegavit cum . friacaηis Patribur Cyprianus. Traditionem negabat , aut saltem non tetitia sim cum suis Cyprinus e tendebat. Episcoporum per orbem dispers r m mrbam eontra namerum respective tam modico, neque Augininus, προς cypria r putarint citra generale concilium eo Gisuere regulam si mom cres di, agendique . Addit ib. n. I. : De eo disceptatur inter P ronos curia Romana, in horum contradictorers an ea quanto G πιμ . rica , Disitired by
54쪽
tisa fuerit, an discipIisarir. Et ipse quidem dogmaticam fuisse contendie: Sed eoncludit n. s. et Sicuti cypriam , O Africanarum factiam eonarad citi huibilitati R. Pontificis, si praeseptum Stephani dogmaticum fuit, ita repugnat Monarchia, seu Primatui iurisdictionis, si reputetur pro disciplinai i.
VI. Verum ex iis, quae a me superius allata sunt, perspicuum esse, puto, S. Cyprianum ante exortam de haereticorum triptismo controversiam agnovisse in R. Pontifice etiam verum imperium, ear extermam eoactionem . Nam Petri Cathedra, Cypriani sententia, est unitatis sons, & origo, quam summum in Eeolesia ima perium, & universalis jurisdictio consequitur ex cap. 1. . Arelatensis Episcopi abdicandi, Asturicensis restituendi auctoritate Romanum Pontificem Stephanum praeditum fuisse, Cyprianus fassus est i
Id autem absque vero imperio, externaque coactione fieri a Stepha-ino non potuisse, nemo non intelligit. Ergo verum quoque imperium, & externam coactionem in Pontifice esse, putavit. VII. Ad celabrem vero de haereticorum baptismo controversiam quod attinet, neminem latet, S. Cyprianum errasse, & S. Stephanum pro veteri Catholicae Ecclesiae Traditione pugnasse . De ea controversia Vincentius Lirinensis ceomm . I. cap. s. Tunc, inquit, Beata memoria Stepha r Aponolica Sedis 'Poηtifex eam careris collegis Dis, sed tamen pra eateris restitus dignum, ut opinor , existimans, se reliquos o-mηes tantum fidei devotione visceret, quantum loci auctoritate superabat. Disceptatur quidem inter eruditos Viros, dogmatis ne fuerit,
an disciplinae istiusmodi quaestio; sed eam primum disciplina quaestionem fuisse, praeter plerosque Theologos, quos curia Romana Patronos Febronio appellare libet, sentiunt Natalis Alexander c cc. 3. disi. II. art. q. , Auctor dissertationis de eadem quaestione editae Parisiis anno Ira . Gustantius stom. I. epist. Rom. o. , Tournelys de Sacram. in gen. q. s. art. 2. , qui prosecto Romanae Curiae Patroni non sunt. Neque tamen id rei ego nunc agams quoniam &Nostrates Theologi de ea abunde satis disserunt, & enjusvis demum generis ea quaestio fuerit, ad rem nostram, nis fallor, perinde est. Itaque S. Cyprianus, inquit Febronius, S. Stephanum perstrinxit et Traditionem, qua Stephanus nitebatur, pernegavit: & ma snum Episcoporum numerum Stephano adhaerentium non putavit esse firmam regulam credendi, agendique,
Verum primo perstrictum fuisse S. Stephanum a S. Cypriano erbis superius descriptis, veluti rem certissimam statuit quidem Febronius, sed multo ego verosi milius esse, arbitror, hujusmodi verba ad Stephanum Papam nihil spectare, sed ea tantum de causa a Cypriano prolata esse, ut Episcopi, qui Carthaginem ad Syn ritum venerant, audacter, di libere suam sententiam dicerest, quem-F x adm
55쪽
admodum sensit etiam , praeter alios eruditos Viros, Natalis Alexander cis h. e. Dc. I. disi. q. S. 4. , S egregie ostendit Auctor dissertationis de Controversia inter S. Stephanum, di S. Cyprianum editae Parisiis anno 1724. Deinde esto ita , ut vult Febronius. Unam tantum, & alteram rem ego quaero. Erravit ne Cyprianus, ita sentiendo Liberne a culpa ruit, Stephanum perstringendo Si enim erravit Cyprianus, quod senserit, Romani Pontificis decretum traditione, di totius fere Orbis Episcoporum consensione suffultum, non esse firmam eredendi, agendique regulam s & praeterea si a culpa liber non fuit, quod in Stephanum invectus sit, ejusque auctoritalcm contempserit, frustra concludit Febronius, Factum cypriani repι gnare Pontifieir aut infalliabilitati , aut Primatui jurisdictionis. Erravit autem S. Cyprianus non modo quod senserit, Baptismum ab Haereticis datum, esse innovandum, sed etiam quod putaverit, decretum Pontificis veteri consuetudine, & majoris Episcoporum partis consensu firmatum, non esse
firmam credendi, agendique regulam. Nam S. Augustinus persuasum habuit, quamvis nullo certo monumento constaret, S. Cypria num suam sententiam correxisse: Correxi e autem , inquit cepist. 93. al. 68. eap. Io. , inam sentextiam non invenitur. 2bn lac gruenter tamen de tali viro exsimandam est, quod eorrexerit, O fortasse oppressum sit ab eis , qui hoc errore nimium delectati sunt, O toto velut pa
nescimus. Neque enim omnia, qua illo tempore inter Episcopos gesta sunt , memoria , ιiterisque mandari potuerunt, aut omnia, qua mandata sunt, novimus. Correxit igitur sententiam suam S. Cyprianus, saltem S. Augustini opinione. At vero S. Cyprianus suam sententiam non eorrexit, quod argumenta, quibus pro ea depugnabat, salissa esse, illi demonstratum fuerit. Hujusmodi enim argumentis, quae plurima ex Scripturis, & ex ratione ducebat, nonnisi Ecclesiae conia suetudinem, & Traditionem opposuit S. Stephanus, uti saepe amrmat S. Augustinus. Ergo sententiam suam correxit S. Cyprianus S. Stephani, & eonsentientium illi totius sere orbis Episcoporum auctoritate permotus. Ergo in eo etiam erravit S. Cyprianus, quod Pontificis decretum Tret ditione, & plerorumque Episcoporum conis sensu firmatum, non putaverit esse firmam credendi, agendique regulam . Sed errorem hunc correxit: ergo Romani Pontificis auch ritate in tandcm fassus est, putavitque decretum ab eo editum, cui saltem magna Episcoporum pars adhaereret, firmam credendi, gendique regulam constituere.
Deinde vero a culpa immunis non suit S. Cyprianus, quod Se
56쪽
phani praeeeptum detrectaverit , eumque perstrinae erit. Nam S. Augustinus lib. s. de bapt. eap. 11. et Jam illa , inquit , in Stephanum isatur effudit Cyprianus, retractare nolo, quia O ηοη opus est. Eadem quippe ipsa dicuMur , qua jam satis discussa sunt 3 e P ea prate- rire melius est, qua periculum perniciosa disiensionis habuerunt . Rursus lib. 3. de bapt. cap. 18. charitate, inquit, multam viguit Cypri nus , ut aliud de baptismo sentiens, non tamen desereret unitatem , et in vite Dominica radicatum sarmentum, quod etiam ferro pasonis purgaret caelestis agricola . Denique clib. s. cap. I 8. ait: Quod uitar ιιν ille Sanctus ariteν de baptismo sentiens , quam res se habebat . . . edi ιharitatis ubere compensatum ere, is passionis falee purgatum est. Igitur S. Cyprianus, Augustini sententia , quadam in Stephanum iratus esidit, quae retractanda non sunt, quaeque periculum perniciosae dissensionis habuerunt: praeterea ob suam agendi rationem fuit SarmentMm pasoηis falce purgatum . Ergo ob suam agen di rationem a culpa S. Cyprianus ti r non fuit. Quod si Stephanum perstring ndo, ejusque imperium detrectando peccavit S. Cyprianus, quidi1;det argumenti ducere potest Febronius contra Romani Pontificis jurisdictionem λ His igitur ipsius Augustini verbis Donatistas alloquentis cepist. 93. ad Vincentiumst Febronium, ejusque asseclas compellare
postumus: Porro autem aut cyprianar omnino ηon sensit, quod eum sensisse, reeitatis si aut hoe pinea eorrexit in regula veritaιis : aut hunc qua
si naeam fui eandidissmi pectoris eo operuit ubere charitatis . VIII. Sed etiam Augustinus, ait Febronius , in eadem suit cum Cypriano sententia, Episcopos per orbem dispersos Ponti fiet
adhaerentes non constituere firmam credendi, agendique regulam rNam: Illis temporibas, inquit Augustinus clib. de un. bapt. contra Petil. cap. 1 . , antequam plenarii concilii sententia, quid hae de re δε-qHendum eser, totius Ecclesia consensio eonfirmasset , visum ess eis Cypriano eum ferme octoginta coepiscopis m. Quod nullatenus im-piobat Augustinus. Quod autem ad robur Pontificii decreti attinet, Cypriani sententiam aperte sequitur Augustinus lib. 1. de Bapt. cap. q. Neque nos tale aliquid auderemus asserere , quale Stephanus iussit, nisi Meleme eatholica concordissma auctoritate firmati a cui σ ipse Cyprianus sine dubio eederet, se jam illo tempore veritas eliquata per plenarium Concilium solidaretvir.
IX. Sed ad prunum quod attinet, verum quidem est, quod ait S. Augustinus, illis temporibus visum se cypriano m. sed falsum est,
quod ait Febronius, Augustinam hoe nullatenus improbare. Cur enim Augustinus putat, correxisse Cyprianum suam sententiam, doletque, desiderari eorum temporum monumenta, quibus id evincat Cur
Cyprianum vocat sarmentum passioηis falce purgatum e Cur quod Cy-
57쪽
prianus sensit, & egit, ubere eharitatis eompersatum, est pasonis Diace purgatum esse, dicit Improbavit igitur Augustinus, quod Cypriano etiam ante plenarii Concilii sententiam visum fuit, idque tantum contendit, non tantae culpae reum fuisse Cyprianum, quantae rei erant Donatistae; cum ille, veritate nondum plene eliquata, erraverit ι isti vero etiam comperta veritate, totiusque Ecclesiae in CCncilium coactae consensione firmata, in eodem errore perstiterint. Cypriani autem sententiam quoad Pontificii deereti robur, secutum esse Augustinum, non recte concludit Febronius ex citatis ejusdem Augustini verbis . Primo enim cum Augustinus Culpae Cypriano vertat, quod etiam ante plenarium Concilium Stephano veterem
Traditionem asserenti restiterit, fatetur profecto, Cyprianum Stephano parere debuisse. Ergo Cypriani sententiam quoad Pontifieii decreti robur Augustinus seeutus non est. Deinde decrevit quidem Stephanus, ut vetus Traditio servaretur, sed ejus Traditionis sontes, & causas non quaesivit, & argumenta, quibus eam Cyprianus impugnabat, neglexit. Nihil enim aliud a Stephano decretum esse invenimus, nisi ut vetus traditio servaretur. Quamobrem Stephanus controversiam definiisse, & veritatem in aperto posuisse, diei non poterat. Id vero quod Stephanus praetermisit, a Plenario concilio factum est. Ergo jure ait Augustinus, veritatem per plenaritim concilium solidatam esse. Sed fatetur tamen, interea remporis Stephani decretum servandum fuisse. Ergo in eadem cum Cypriano de Stephani decreto sententia non fuit Augustinus. Cum autem Augustinus ait: Neque nos tale aliquid eri. non Stephani decretum intendit, ut comminiscitur Febronius , sed argumentorum Cypriani resutationem, & perspicuam eontroversiae definiti nemi. Nam ante citata verba, hare habet: Satis o landit Cyprianus ,
facillime se eorrecturam fuisse sententiam suam, siquis ei demonstraret, baptismum Christi sie dari posse ab eis , qui foras exierunt s quemadmo dum mitti xon potuit, eum foras exirent; unde multa Iam diximus. Nec nos ipsi trie aliquid auderemur asserere, nisi Ecclesia oe. & statim addit: Si enim Petrum laudat, O praedicat ab tino posteriore collega patienter, concorditerque eorremm , quanto ettius ipse rem concilio Proetinciae fila nniversi orbis auι horitate , patefacta veritate, es et, quia pro secto O uni et erum dicenti, oe demonstranti msset facillime eo sentire tam Sahcta aηλα , ram paeata, o fortasse factum est, sed nescimus. Igitur verborum Augustini: neqne x os tale aliquid ere. sensus est hujusmodi: Nos non auderemus asserere, baptismum Christi se dari posse ab eis; qui soras exierunt, quemadmodum amitti non potuit, cum foras exirent; neque id facile possemns demonstrare, nisi veritas in plenario Concilio patefacta esset, in quo ea quaestio primum diligenter
58쪽
pertractata est, & investigati sunt ejus Traditionis sontes; quod as. serit Augustinus ib. cap. 7. Sed -on saluberrimam consuetudinem , dit sib. , tenebar Ecclesia, in i r c oque Schismaticis, Hareticisi corrigere quod pravum est, non iterare quod datum est : Consuetudinem hanc servari jusserat Stephanus, eique parere debuisse Cyprianum, latetur Augustinus, imo paruisse, non incongr nur predi pose se, putat . Ejuβ vero consuetudi is cuius , u originem plianus neglexit; easque incumenica tantum Synodus patefecit. Debis, non de Stephani decreto ait Augustinus e Neque nos tale aliqvidiere. Ergo non quoad Pontificii decreti robur , sed quoad Tradiationis sontes ante plenarium Concilium non investigatos Cypriani. sententiam Augustinus seeutus est. Paucis rem conficiamus. S. Cyprianus, quod baptisuium ab haereticis datum improb verit , erravit: quod S. Stephano veterem Ecclesiae Traditionem akerenti, ea-.que ut servaretur , praecipienti parere noluerit, a culpa liber nonsulis uti ex Augustino ipso colligitur . Ex iis igitur, quae in hujusmodi controversa gesta, scriptaque sunt, inepte colligit Fcbronius, factum Opriani repetrare Pontificis infallibilitati, aut primatui Iurisdictionis: Quemadmodum ex eo quod Orientales Episcopi cum Jori h fnne Antiocheno restiterint Ephesi Synodo, ejusquς decretis parere noluerint, imo Synodi Patres acrioribus verbis perstrinxerint tom. Coacit. Labb. , inepte quis colligeret, Orientalium Episcoporum factum rep*gnare oecumenicae Synodi infallibilitati, aut iurisdictiqnii
OseMit, non aequalem esse Episcoporum, O mani
I. Ebronius cap. s. S. r. pluribus ostendit, Christianae. fidei, seu doctrinae propagandae, conservandaeque curam ω ' Episcopis omnibus Apostolorum Succetaribus communem esse: Eam ob causam Timotheum a S. Joanne Crys. hom. 6. contra Judaeos, uniters orbis Episeopstm, S. Cyprianum, &S. Athani sum a S. Gregorio Naaianeteno Episcopum universalem appellatum esse t Eusebium fiamosatensem extra fines suae dioecestos Epidiscopos, Presbyteros, & Diaconos ordinasse. Hinc natam esse dicit, pervulgatam illam a d Soctum Oprianum notioηem de iuno taRῬm uir scopatu, in quo quilibet Episcopus aqualem universi oram funiscat. Fiautem Episcopos, pergit Febronius cib. S. 2. γ, multo magis , imo
primario δευήiaris hae e a tepebit Primatem. Quare, c cludit, .PAE
59쪽
R. Pontifex saepe Iegitur feeisse extra fines sua Dioeeeseos . . . multum a sint, ut in agente jocriaιiorem, O proprie dictam , eamque immediatam
Alibi vero eap. 7. i. Episcopor in omnium aequalem esse jurisdictionem data opera probat Febronius, quod Christus Alvistolis omnibus, di Episcopis eorum successoribus dixerit: sicut misit me Pater, o ego mitto vos σe. Quod S. Hieronymus cepist. ad Evagriaum scripserit t Ubicumque fuerit Episcopus, sive Roma, sive Engubii,sice coηstantinopoli , sive TMir ... ejusdem meriti est, ejusdem est σ Sacerdotii r Quod dixerit S. Cyprianus clib. de unit. Eccι. θ , Episcopatum unum esse, euius a singulis in solidum pars tenetur. Quod denique Episcopi olim R. Pontificem Fratrem compellaverint.
Addit ib. n. s. st: divisionem potestatis Episcopalis in eam , qua est ordinis, ct qua jurisdictionis, seu verius dilacerationem Episcopalis dignitatis a christi instituto alienam esse s non quia distinguere non liceat duplicem potenatem Episcopalis incit, sed quia dividere nefas est, ejus natura repugnat . . . Episcopatus plenitudinem Saeerdotii, pastoralis muneris perfectionem natura Da continet, eui christus non minus jurisdiactionis, quam ordinis potestatem alligavit.
II. His argumentis parem Episcopis eum R. Ponti fiee iurisdictionem immediate ipsis a Christo datam asserit Febronius; cum tamen alibi ce . i. g. s. jurisdictionem uηiversitati Ecclesia, idest Fidelium multitudini immediate datam esse, velit, & Epis copos Ecclesiae Ministros dumtaxat esse , apertissime scribat . Set licet Vis duplex animo inconstant eR Jae. I. g. . Eam enim ob causam adblandiri voluisse videtur Episcopis, ut hi primum Romani Pontificis imperium detrectent. Deinceps enim facile futurum esse sperat, ut Fidelium multitudini, ac tandem Principibus multitudini imperantibus subjiciantur. Eo equidem spectasse Febronium , suspieionis plurimum ingerunt, quae scribit toto capite IX. de mediis recuperanda libertatir Ecclesiastiea. Sed quid ejus rei eausae illi fuerit, viderit ipser ego nunc ejus argumenta refello.
III. Itaque quoniam Febronitis ipse id licere, non negat, duplieem in Episcopis potestatem distinguimus . Una est potestas Episcopatui Gentiolis & intrinsea, quam potestatem ordinis r alia estaceidentalis, de extrinseca, quam jurisdictionis potestatem cum omnibus Catholicis Theologis appellamus . Prior est potestas Sacramenta conficiendi, & administrandi, minores ministros consterandi,& alia, siquae sunt, Episcopalis characteris propria munera obeundi. Posterior est potestas Ecclesiam exterius regendi, leges ferendi, ea las judicandi &e. Duplicem huiusmodi potestatem se certiendam esse, perspicua res est. Nam tum Nicaeni, tum Asticani Patres statue-
60쪽
runt, ut Episcopi ab Haeresi, vel Schismate ad Ecclesiam Catholicam redeuntes, dumtaxat in Presbyterii gradum reciperentur. Ergo hujusmodi Episcopos Episcopali jiirisdictione carere, voluerunt. Rursus, Qui abdicantur Episcopi, iii .risdictione privantur. Neque enim dixerit Februatus, Nestorium, exempli causa , ab Ephesina Synodo damnatum, sua in retinuisse iurisdictionem. At vero Episcopi Haeretici, schismatici, aut Episcopatu abdicati, essentiali Episcopatus, seu ordinis potestate privari non possunt: alioquin irrita essent consecta ab ipsis Sacramenta, irritae consecrationes; quod falsum est. Ergo potestas ordinis alia est a potestate iurisdictionis,& potestas jurisdictionis cum potestate ordinis necessario connexa non est, neque ex hac illa fluit natura sua. Ergo divisio Episcopali, potestatis in eam , quae est ordinis, &quae jurisdictionis, non est Episcopali, dignitatis dilaceratio; sed est Christi ipsius institutio. Quare utramque quidem potestatem Episcopatui generatim alligavit Christus; cum utraque ad Ecclesiam optime administrandam necessariast; sed utramque individuo nexu conjunctam cum singulis Episcopis communicari, noluit. Alioquin earum altera, nempe potestate
jurisdictionis Episcoporum nemo privari posset. IV. Constituta duplicis istius modi potestatis distinctione, quaerendum est, sitne utraque aequalis in omnibus Episcopis. Jamvero ordinis potustate omnes Episcopos pares esse, concedimus t Christus enim Apostolis omnibus, & Episcopis eorum Succetaribus dixit:
Aceipite Spiritum Sanctum G. Euntes , docete omnes Gentes Oe. Atque ad eamdem potestatem reserenda sunt, qtiae scripsere S. Cyprianus, Episcopatum unum esie, cuiur a singulis in soli tum pars tenetur, de S. Hieronymus, ubicumque fuerit Episcopus, sive Roma, sive Eugubii, Urem meriti esse, eiusdem esse O Sacerdotii. Potestate vero jurisdictionis Episcopos omnes pares esse, negamus. Primo id evincunt ea omnia argumenta, quibus hactenus ostendi, & ostendam deinceps, Romanum Pontificem obtinere in Ecclesia primatum iurisdictionis. Deinde ab ipso Ecclesiae exordio Romani Pontifices, & synodi etiam Oecumenicae illud semper cautum esse voluerunt, ne Episcopi extra suarum dioeceston, vel provinciarum fines potestatem suam eveherent. Eo spectant plures Nicaenae Synodi, & Synodi Chalcedonensis Canones. Eadem de re Zosmus cepiR. ad Episcopor Gallia r Omnes, inquit, admonemur , ut quique finibus, territoriisque Dir eontenti sint: nam barbara , O impia ina confusio est , aliena praesumere. Egregie vero tum utriusque memoratae potestatis distinctionem , tum juridictionis inaequalitatem adstruit S. Leo epist. I 2. ad Anastas. cap. II. 9. De Episcopis enim scribens: mibus, inquit, etsi dignitas sit communis , non est tamen ordo generalis: quoniam ct inter