장음표시 사용
241쪽
sermae praesentis , neque alteri injuria fit, quia pretium materiae, omneque id, quod interest, iaciens ei restituere debet. Atque haec iure naturae obtinent, etsi mala fide nova species fasti sit; nam eaedem rationes subsistunt. Jure Romano vero in poenam malae fidei id mutatum estis ; & hoc easu regula obtinet, quod ex re n.ira fi , ninrum cle A.
Per specificationem igitur aequirimus f a J mustum , quod ex alieno vino confecimus; f b J oleum , quod
ex alienis olivis, vel nucibus expressimus: Ie J vestimentum, quod ex aliena lana texuimus ei s d J mul sum ex melle, & vino alieno compositum L e J emplastram, quod ex medicamentis alienis eo niacimus :
ffJ inalsam ex scypho alieno factam f: f e J navem
ex arbore aliena fabricatam R.
In omnibus enim his casibus species facta ad prist,stinam materiam reverti non potest: Adeoque res acquiritur facienti jure specificationis i nisi res jure acces sonis cedat rei praevalentiori . . De quo east infra age
Neque obstat, rationem naturalem magis efficere, ut qui materiae dominus fuerit, idem eius quoque, quod ex eadem materia factum est, dominus sit: quia sine materia nulla species fieri possit; quae est ratio Sabini,& Cassii a. Resp. Uerum hoe esse quamdiu materia illa non novam induit qualitatem p nam nova haec qualitas, quae antea non fuit, domino materiae nunquam propria fuit. Sane vestimentum non amplius est lana,& oleum non potest appellari oliva ,&c. t. n. 3. De priori easu, si scilicet materia ad pristinam formam redire potest, res magis dubia videtur; quia
242쪽
pristina forma non ex itincta est, adeoque rem interiis se asseri nequit. Uerum, eadem ratio jure naturae hic obtinet, ut se ilicet dominium acquiratur facienti, quamdiu res separatae non sunt. Sane, in acquisitione , quae
fit per accessionem, Justinianus id admisi; etsi enim separari accessio possit nihilo minas dominium acquiri voluit domino rei principalis, quamdiu separata non est. Nulla autem ratio dari potest, cur un priori casu ei, qui novam speciem secit, denegaverit dominium, in posteriori easu autem illud admiserit, cum utrobique eadem sit ratio, quod plenius inses demonstrabimus f. CCLXV. Alia occupationis species III. est, quae
fit per CONFUSIONEM , & COMMIXTIONEM :
si non ex aliena materia sola novam speciem conseci,
sed si partim ex mea, partim ex aliena materia, sive liqvida, sive solida , per confusonem , aut commixtio nem , novam speciem produxi; adeoque si non solam
operam , sed & partem materiae praestiti : uti si ex
meo vino, & alieno melle , mulsum miscui; aut ex meis, & alienis medicamentis emplastrum , aut collyrium ; aut partim ex mea, patim ex aliena lana, vestimentum feci m. Species enim pristina perit Per hanc confusionem , & commixtionem, itidem acquiritur rei dominium ei, qui suo nomine novam speciem miscendo , vel confundendo , secit P; quod itidem jure naturae verum est, etsi res ad pristinam speciem reverti possit. n. I. Aliud igitur obtinet, nec res mihi aequiritur per eonfusionem, & eommixtionem: I. si ego non meo nomine, sed vel nomine communi, vel casu , novam speciem ex mea, & aliena materia conficio ; tunc enim res fit communis re a. Iure Romano, si res reverti
ad pristinam speetem potest; ut si plumbum cum argento
243쪽
gento mixtum est se p. sit singula corpora in sua substantia durant; uti si aes, &aurum miscentur e ς item si in ea, Zc aliena grana, olea, vina, greges, confunduntur M: adeoque ubi prior species non perit , nec nova species oritur v. Hoc casu igitur quilibet suam partem vindicat; de si res dissiculter separari possint, res Vero unius maioris pretii fuerit , id , quod pluris est, aestimare , eiusque restitutionem petere potest. Apud Romanos id arbitrio judicis relinquebatur . n. 2. Non tamen credendum est, facientem sive bona , sive mala fide, lucrari hanc novam speciem : id enim pugnaret cum aequitate naturali , quia locupletior fieret ex re aliena, Zc cum alterius iactura. Ratio igitur naturalis dictat, ius , quod facto meo alii ausertur, reparandum , i. e. cum res ipsa restitui non possit , tantumdem ei restituendum esse . Unde JCti Romani ei, qui jus suum facto alterius amisit, actionem in factum dedere ν . . CCLXVI. III. Facto nostro dominium acquiri
mus per OCCUPATIONEM REI HOSTILIS ;
cum enim ex iudicio civitatis nostrae hostis injuria reparationi iuris nostri resistat e , vel injuria nos aggrediatur, adeoque praedoneo more personas, iura, dc bona civitatis nostrae violet , merito ad reparationem damni , dc iniuriae contra hostem , raptorem , homici dam 8ce. bello agere possimus. Unde hostes occidi , dcres eorum capi possunt. Merito igitur occupatio rei h filis inter modos acquirendi dominii refertur. De quo alibi plenius agemus. f. CCLXVI I. IV. Facto nostro domin in m acquiri-
mn; PERCEpTIONE FRUCTUUM EX RE
ALIENA . etiamsi mala fide percipiantur. Ratio na
244쪽
turalis haee est, quia fructus ex quo separatus est ab arbore, non amplius est pars arboris ; adeoque ius prioris domini , quod ei in arborem , ejusque partea competit, ad fructus separatos extendi nequit. Fructus ergo separati non amplius sunt pars arboris, in quam solam dominium alterius est. n. I. At is, qui fructus ex re aliena percipit, utut bona fide, revera locupletior fit cum alteri us jactura , plus suo habet , ius alterius minuit; indeque naturali rure aestimationem restituere, i. e. jus suum cuique
Jure Romano quoque regula illa naturae confirmatur ; bonae fidei enim emtorem frustus ex re aliena perceptos suos facere , JCti statuunt μ. At varie hanc regulam limitant : nam I. iure Codicis emtor ille suos non facit fructus perceptos , s adhuc exsant ε : neca. si mala fide consumsit e: a. si bona fide consumst, nec aesimationem restituit , sed lucratur fruEtus, quos ante litem contestatam percipit d. Rationem hanc aderunt, quod bonae fidei possessor quoad fructus domini loco sit ri indeque in percipientis fructibus id jus habeat, qtand dominis trihutum est. Praeterea Praetor domino facultatem concessit fructus in vicinum fundum cadentes intra triduum legendi vicino autem jus dedit pra scindendi ramos in ejus fundum pendentes , ne fructus in illum cadere possint h.
g. CCLXVIII. V. Facto nostro acquirimus domi nium per ACCEPTATIONEM REI ab alio nobis ΤRADITAE. Traditio autem est actus duorum, quores ab altero in alterius potestatem transfertur ex iu- . sta I 4s, A. R. D. I. s. g. de S 36. Inst. de Rer div
245쪽
sta causa , i. e. causa dominii translativa j: quia nihil tam naturale est, quam voluntatem domini rem suam in alium transferre volentis ratam habere st. n. I. Requiritur ad hane acquisitionis speciem , I. ut dominus tradat ; hic enim solus de re sua disponere potest: non ergo transfertur dominium , si ves aliena traditur. 2. Ut is, qni tradit, facultatem disponendi habeat; excluduntur igitur omnes , qui iudicio carent, adeoque administrare res suas non possunt. 3. res tradatur animo transferendi dominii, i. e. ex iusta dominii transferendi causa ; non ergo si animo locandi , Sc. traditur . 6. . Ut alter acceptet, quia invito, &ignoranti res non acquiritur. n. 2. Hac traditione, 'ex iusta ea a iacta , dominium acquirimus, etsi causa illa sit vel erronea , vel turpis, vel nulla. Nam in illa traditione aliud est 1. traditio, quae fit voluntate domini , ex causa dominii translativa ς eaque sessicit ad dominium transserendum . a. error transferentis , vel turpitudo, vel nullitas causae . Hic error, &c. non impedit translationem domitii. Sufficit enim , quod res voluntate domini in me translata sit: ex causa dominii translativa Neque obstat , quod errans non consentiat. Resp. Non errat in voluntate transferendi dominii, sed in causa translationis. n. 3. At quia alter ex errore tradentis rei dominus factus est, adeoque cum jactura ejus locupletior fit, errans ergo agere contra personam , in quam rem illam transtulit , potest , non ad vindicandam rem ,
quia dominus ejus esse desiit sed ut restituat id ,
quod indebite , &c. Glutum est, vel ejus aestimationem. Atque hae sunt condictiones indebiti, ex turpi,& iniusta , vel sine causa ; quae proinde ex ipso iure naturae originem ducunt: de quibus infra plenius
246쪽
De Iure Rerum. Iran. 4. Tradita autem quoque res videtur, I. si ita in potestate nostra ponitur , ut capi possit, etsi acta non capiatur: Quo pertinent fictae illae Romanorum maditiones , quae fiunt faJ per fictionem brevis ma
a. Nam in his omnibus requiritur, ut res in ρος- sentia, & m conspectu si posta, vel symbolum tale detur, quo res in potestate nostra constituitur is . a. Si te tradita ex eausa dominii non translativa , dominus postea declaret, se alterum dominum constituereres , tunc nova traditione opus non est ; idque com- ipitiatum possesssorium dicitur. Vid. infra n. I9. n. 3. Causa ergo huius acquisitionis, quae per traditionem fit , est voluntas domini rem alii tradentis: Hect- , personae , quae de re sua disponere possint: Objectum , omnes res, quae occupari possunt, siue mobiles, sue immobiles ; non igitur res, quae eommunes sunt omnium hominum . Edfectus est a quisitio dominii , eoque & facultas pro lubitu de ea re disponendi . n. 6. Hine iam facilis est deeisio quaestionis, an d minium per pacta , & promissiones transferri possit, etsi traditio non accedat ; Amrmat quaestionem Gr tius p ; atque hine in emtione , & venditione, ipso contractus momento, dominium sne traditione transferri putat ε: nisi alivd , & in specie id actum sit, ne dominium transeat . . Sed & ideo parem alienandi, & promittendi esse rationem, ait. Ipse quoque Parens iure naturae per promissionem rei ius aliquod in re transferri in eum , cui promittitur , idque iure gentium demum mutatum e e , sta init a.
247쪽
7. Ego per pactum nunquam transferri dominium natura, sed praecise requiri traditionem ; puto. Quod egregie probavit Parens in eruditillima dissertatione , avi traditio sit necessaria ad transferendum dom
n. 8. Idque apparet I. ex ipsa voce dominii , per quam intelligimus jus, quod in rem ipsam competit O , ita ut res no ira , & in proprietate nostra constituta sit r. Non autem ius in rem ipsam nobis arrogare, nec eam nostram dicere, nec proprietatem in re nobis asserere possumus , si res illa nunquam in nostra potestate, vel cultodia fuit. n. 9. Sane , 2. Romani dominos a domo dictos esse, aiunt, quia omne dominium olim intra domus , habitationisque fines continebatur : eodem modo uti G
ei μον id , quod nobis proprium est ab Oin i.
e. domus derivarunt a : certissimo indicio , ideo dominum aliquem dici, quia res in ejus domo, adeoque. potestate constituta est . Atque haec vera ratio est cur uxor apud Romanos non fieret, nisi per deductionem in domum; quia tunc demum in potestate mariti constituitur, & corpus uxoris quasi traditum est . Vid. , IT P on. 2O. Magis id R. probatur ex ipso dominii effectu . Cum enim quilibet sit rei suae arbiter , & do- minus - , ita ut abuti ea, & pro lubitu de ea disponere possit; qua, quaeso , ratione haec facultas ei tribui potest , qui nunquam poteitatem in rem ipsam habuit P Necessario igitur requiritur ad obtinendum hunc effectum, ut res tradatur, i. e. ita in nostra potestate
248쪽
eonstituatur , ut , quando lubet, corpore apprehendi possit.
m. II. Sed & . non video, qua ratione is , cui res prant illa est, contra tertium possessorem agere, &rem tanquam propriam iure dominii vindicare pollit,
si nunquam in ejus proprietate , & potestate fuerit. Regula naturalis est , quod non possit videri desiisse habere , qui nunquam habuit & cum actio de dominio in rem ipsam, qua nostra est, inseratur i, contraclictio videtur, hane actionem dare ei, in cuius potestate corporali res illa nunquam fuit. n. I P. Porro & 3. cum in acquisitione originaria,
qui L iat per occupationem rei nullius , omnium consentu nuda voluntate, dominium rei non acquiratur ,
sed corporalis quaedam apprehensio requiratur ; nullam video rationem , cur non similiter in acquisitione derivativa , quae fit per promissionem de re transferenda , talis apprehensio accedere debeat. n. 13. Sane, si s. solo voluntatis actu res, quae alterius est , in meam potestatem transiret , nulla ratio dari pollet, cur non res quoque, quae nullius est, s lO voluntatis actu in potestatem volentis transire postit, quod tamen Omnes negant. Atque hinc rem h 1tilem noli ram non fieri antequam ad fines nostros pervenerit, i. e. in potestate nostra sit, ipse Grotius fatetur. Atqui haec est acquisitio derivativa f. n. I . Neque p. allegari potest , dominum conse
tire in rei translationem; adeoque dominium transire ejus Voluntate : nam consensus ille efficere non potest
ut res sit in alterius custodia , & potestato ; quod adessentiam acquisitionis dominii requiritur. Si solus d misi consensus ad transferendum dominium sufficeret , Sam. de Cocceii 1.Lad Grat. Μ mu
249쪽
1 8 D f. Proclem. XII. Lib. IV. Cap. IV.Sect. I.
multo magis in occupatione originaria solo animo dominium acquiri posset, uti iam dictum est ; quia nemo ibi est, qui dissentit, vel dissentire potest. n. I 3. Neque δ. distinctio inter 1us dominii, &eius exercitium, rem expedite quasi jus dominii solo p cloacquiratur , ad exercitium Vero requiratur traditio .
Nam ius dominii, quatenus de ejus acquisitione agitur supponit necessario, rem esse in nostra potestate, quia concipi non potest facultas re utendi; & abutendi auae nunquam in nostra custodia fuit. n. I s. Atque haec '. est doctrina legislatorum Romanorum. Imperatores enim Diocletianus , & Maximinianus reseripserunt , traditionibus , non nudis pa-Ectis , transferri dominis A r & qui in possessionem vacuam inductus non est, nullam in rem actionem ha
Hine 1 o. ICti Romani differentiam inter Ius n re , A. obligationes personae, in eo constituunt, quod obligationum substantia non in eo consistat . ut aliquod corpus nostruni facιat, sed ut alium bWi,ingat ad alia quid dandum . . Sed & diserte in eo differre actiones reales , & personales ,' aiunt quod per ostionem rea- iam rem no iram , quae ab alio milidetur , petamus,
& quod in νem ipsam, quid nostris di , inieratur
eoque semper adversus eum detur , qui rem no iram possidet. in personam autemfactionem ei se , qua cum eo agimus , qui obligatu es nobis ad faciendum: aliquid , reoque Iemper adversus eundem Leum habere η , etsi rem non possideat . Atque haec regula II. vera quoque est etia Princ PS rem promittat 'ς nam Principem transserre dom,c nium v L. 1 o. C. pactis ibique Goth. Cons. L. 2. & s. pire L. x, C. Stellionat, L. Pr' emi ι L. ις- , Vind. ch L. 13. C. Distr. pit n. M L 3. pr. obl- di am a L. is. pr. eod. ι γ L. as pr- L. ag. L m
250쪽
De Jure Rerum . nium sola voluntate, nee lege civili, nec lege naturὰ
n. I . Neque obstat, I. iure naturali. quoque haeredes in dominium defuncti succedere ι nec traditione ibi opus esse . Resp. dumipium hic non noviter ; sed aequisitum vivente patre continuatur. Hatres enim est pari familiae, consensuque parentum in corpus familiae adoptatur : adeoque per. hanc communicati nem iurium traditio semei rite secta est . Tu. infr.
ηι 18. O uat a. quod leges Romanae dominium sepe transserant citra traditionem: ut tu legat is , item si quid . piis locis donatum, aut relictum iit. Resp. id in ex iure positivo; adeoqhe hoe casu effectus dominii ex dispolitione legis acquiruntur, nou iura natutae, utpote quo demum acquiritur dominium feeuta
n. I9. Obstat quod per constitutum possessorium
acquiratur dominium, etsi null4 traditio interveniat a Sit enim ses alicui donatur retento ususructu ρ , vel 1ldonator rem donaim a donatario codducit φ , dom nium translatam videtur. Idem enim esse dicitur , usum fructum retinere. quod . tradere : donator quippe
desinit possidere& alium possessorem suo ministerio facit is enim possidet, cujus nomine possidetur ) adeoque pro curator alienae possessionis praestat ministerium ι:. vult e-him dimittere possessionem, quia putat ; se transser- re . Resp. ex llegatis rationibus satis constat, donatorem se abdieasse dominio. & possessiona , quia non vult amplius suo nomine possidere rem . sed constituit, se velle possidere nomine alieno , Cum igitur dominium ejus esse desinat, haee ipsa retentio usu sfr M 1 ctus