장음표시 사용
291쪽
demonstrabimus, testamenta, etiam quoad originem , esse iuris civilis , non juris Gentium: quia I. depo latus , qui retinet ea , quae iuris Gentium sunt, nou potest te stari π : quia testamentum est dispositio, quae post mortem incipit ; quod contra ius Gentium est quo ius disponendi morte non incipit, sed finitur. 3. Eo iure nerno potest disponere de bonis . quae non 'amplius ipsius sunt ; uti de sinunt e sis post mortem .
Adeoque A. duo natura contraria oceurrunt, in hae disepositione: α) quod ad iuris translationem unius dis
tem, . Iure naturae in omni dispositione de transsearendo iure duorum consensus requiritur: in testamentis autem nullum tempus est in quo consenses utriusque concurrit. Non vivo tellatore, quia ibi defietebat' acceptatio haeredis; nec tempore aditionis , quia ibi de-Mit consensus defuncti. Denique & 6. tota testame ii ratio consistit in nudo figmento, vi euius tempus confecti testamenti, tempus mortis testatoris, & tempus aditionis conjunguntur ; & sie tam consectio imstamenti , quam aditio haereditatis in momento mori
tis contigisse finguntur ν fictiones vero sunt iuris cli vilis. n. I. Obi. quod etiam naturali ratione valeae dispositio , qua quis alienae omnia sua bona in tempus mortis cum lege revocandi. Resp. Ualet quidem haee dispositio, sed tunc non est testamentum , quod unius consensu fit, & ab altero demum post mortemaeeeptatur. Est potiuς verus actus inter vivos, utriusque consensu perfectus ν unde statim ius quaesitum effparti, at sub conditione, nis revocaυerit domnnus. n. 1. Obi. quod subitantia testamenti cognata se
292쪽
De Jure Reru,n. 22 Idominio, quae est ratio Grotii, & Struvii . ; dominia
hutem sunt ex jure Gentium. Resp. I. Immo dantur etiam dominia civilia; testamenta autem inter modOS acquirendi dominii civilis referuntur. 2. Substantia te ita menti consistit in dispositione de transferendo domminio poli mortem, Haec substantia adeo non est cognata dominio, ut naturali ratione dominium eiusmo di dispositione transferri natura non possit; non Vi vente testatore quia noluit vivus transferre'; non e mortuo, quia non potest transferre , cum omnis dispositio ὀe dominio morte tollatur . n. g. Obj. p. Quod hic mos testandi inter omnes gentes sit receptus , uti Grotius exempla late cumulat P. Resp. i. Gentes hunc modum disponendi ob summam ejus utilitatem imitati sunt adeoque valet, etiam inter gentes, ut ius civile. 2. In regnis nuuinquam effectum habuere testamenta, nisi quod successores ultro aliquando ultimae voluntati defuncti paruerint. 3. Dicuntur testamenta, sed revera sunt dispositiones inter vivos praesentibus liberis perfectae .4 Et hue pςrtinent exempla Abraham i , Iacobi, His kiae ,δcc. Apud Germanos veteres testamentorum usum nousuisse, Tacitus testatur. n. q. Plenius hanc materiam ex Parentis principiis
illustravit frater pie.defunctus , olim S. R. M. BO-rusi. Consiliarius intimus , ac Regii Dicasterii Mag- de burgensis Praeses q; quem postea secutus est Thomatius re quanquam dissentiant Doctores communi-
293쪽
g. CCXCV. Cum igitur testamenta iure naturae sunt incognita , facile constat, per dispositionem te statoris, quae meris fictionibus , & conjecturis nititur , dominium rei in haeredem jure naturae non trans serri ; adeoque dispositionem , quae fit per testamentum , vel codicillos , non eue modum transserendi dominii naturalem. Quod vel exinde eonfirmatur, quia apud Romanos extranei testamentum facere , i. e. patrimonium selim haeredi relinquere ; & in eum rerum suarum dominium transferre non potuerunt Unde omnia illa iura ultimarum voluntatum quae tu Digestis a libro i8. usque ad librum 27. inelusive traduntur, nimirum, de legatis, fidei commissis, codicillis, de Falcidia, de Trebelliantea , &e. ad disci
plinam iuris naturalis non pertinent. , i Τὴν
g. CCXCVI. His mineipiis positis facile iam deci
di possitnt omnes quaestiones circa testamenta, quae vel a Principes conficiuntur , vel in quibus Principi aliquid relinquitur. Vn. II Quaefitur autem I. an Princeps alii Principi regnum suum ,' υει panem regni, testamento re linquere possit & an tali haeredi , vel legatario lius ex illa dispositione acquiratur Recte id negat Parens α quii summi Principes solo iure naturae reguntur,' ubi nullum est testamentorum vestigium ;ex dispositione autem, quae iure non subsstit, nullum jus, nec ulla obligatio oriri potest v f β quia de alienatione imperii agitur, quae fieri absque consensu populi nequit . idque verum etiam est λ etsi regnum si bello quaesitum ; nam tale regnum absque consensu populi victoris alienari non potest ν. Atque haec, quae dicta sunt, Pa .multo muis veri sunt si a rege testatore imperium extraneo relin quitur ,
294쪽
De Jure Re um. 223quitur , excluss filiis, vel aliis , qui ex dispositione populi jus suςcedendi habent hoc enim jus primcem sua dispositione eis invitis auferre nequit. n. a. Quaeritur II. An Princeps alii Principi , ex patrimonio suo privato , aliquid testamento relinquere possit P Et an tali haeredi, vel legatario ius ex illa dispositione acquiratur 3 Amrmatur, si legibus loci testamentum , quo extranei instituuntur, pro valido habetur'; nam in iuribus privatis Princeps utitur iure privato e Idque extra omne dubium ess si dispositio per actum inter vivos sit, ut per mortis causa donationem , &c. Talis dispositio jure gentium subsistit; adeoque Princeps; qui ab intestato successurus est, exequi voluntatem defuncti tenetur; modo δε- lennia donationis mortis causa , lege civitatis statuta, adhibita sint on. 3. Quaeritur III. An Princeps extraneo privato testamento aliquid ex patrimonio privato relinquere posist, & an haeres Principis obligetur ex illa dispositione. Resp. aflirmando; quia de jure privato agitur, ubi iura privata loci obtinent φ. n. 4. Quaeritur IC an Princeps subditum suum testamento haeredem in bonis privatis instituere , vel ei legatum relinquere possit & an successor principis implere voluntatem desuncti teneatur ' Affirmatur, ex
n. l. fritur C. an in casibus praemissis testamentum Principis valeat, si solennia non adhibueriti Negatur ; quod plenius quςstione VII. probabimus.1 n. 6. Quaeritur VI. an Princeps ex testamento extra-8ei subditi capere aliquid possit 8 Affirmatur: quia princeps institutus utitur iure privatorum in alieno
295쪽
314 Diff. Promm. XII. Lib.IV. Cap. III. Tect.IV. territorio f; modo testamentum rite , & iuxta leget luci sectum sit
n. 7. uaeritqr VII. an Princeps ex linamento furidiii sui aliquid capere possit ὶ Assirmatur; quia ben sciis jqris civilis, quae subditis permittit, ipse quoque uti potest ἡ .
At alia quaestio est, an capere possit ex imperfecto testamento Sunt qui statuunt , valere testamentum tale, etiamsi necessariis solennitatibus dastitutum sit :has enim solennitates e sis meri juris civilis, aiunt , quo Princeps institutua non obligatur ; idque consio
mant ex dicterio illo, quod Princeps in .liorum quo' que testamentis omnes sole unitates sua presentia su pleat At verior mihi videtur contraria sententia Nam illa dispositio neque valet iure naturae , neque iure civili. Non jure natura , per ea , quae tradita
sunt supra i . Nec jure civili, quia testamenti substantia in certis sol annitatibus consiliit, quibus deficient, bus non est tellamentum , nec ulla inde iure civili oritur obligatio. Quod vero Princeps institutus solennia testamenti suppleat, nullibi asseritur. Equidem in lege i 9 dei Testamentis, testamentum Principi oblatum valere diciter tanquam iudiciale s quod omnino verum est, quia Princeps sons est iudiciorum , adeoque vere est testamentum iudici oblatum ): quod vero solennia , quae ad substantiam negotii requirunqtur , & sine quibus negotium nullum est , supplere possit, in allegata lege non statuitur . Idque egre'gie confirmat Grotius m , qui de promissis Regum gens ait, s tales sui actus, qui a rege, sed μt pri pato, func, qtiam civit; iri valebunt. At.
296쪽
De Jure Rerum. 223que hine alibi negat, venditionem sne pretio, locationem eonductionem sine mercede : stipulationem sine verbis , fieri posse ν - Ηine jam frustra quaeri solet, an Augusta ρ, an Principes apanagiati p , sine solennitatibus testari possint i si enim ipse Princeps legibus civilibus tenetur, multo magis ejus conjux, liberi, &c. Quo ipso simul deciditur quaestio , an Princeps pro parte teliatus, & pro parte intestatus decedere possit pCum enim substantiae testamenti id repugnet , hactenus quoque leges civiles valebunt . . n. 8. Quaeritur VIII. an Princeps in suo testame to decidere possit lites , quas post mortem inter se cessores metuit Merito id negant Parens ν, & Grotius qui multis rationibus id confirmant . in. 9. Quaeritur Ix an Princeps liberos suos sine causa exhaeredare quoad bona privata possit 8' Negatur. Neque enim iure naturali, neque jure civili t
lis exhaeredatio valet: nam cum testamenta jure natu rete incognita sint , exhaeredatio autem non nisi testamento fieri possit , certum est , iure naturae liberis successionem natura debitam, facto patris auferri non posse . Neque iure civili valet palis exhaeredatio, quia ea serma lege praescripta est, ut non nisi causa nomi natim expressa valeat.
Ubi demonstratur, Praescriptionem immemorialem non esse modum acquirendi Dominii.
f. CCXCVII. PRAESCRIPTIO itidem non est
modus acquirendi dominii naturalis. Equidem de prae-Sam. de Goreetiisse.ad Grot.. . x scri-
297쪽
116 DE. Pronem. XILLib. IV. Cap.IIIaect. V. scriptionibus longi , & longissimi temporis , quae in
poenam negligentiae introductae sunt, id extra dubium est: at de priscriptione immemoriali quaeri solet. q. CCXCVIII. Praemittendum autem est , praefer,ptionem ICtis denotare exceptionem temporis ς ade ne is, qui se fundat in pr scriptione, asserit , , ius sibi lapsu temporis , eoque solo, quaesitum esse in res, velaus alterius. Sane , tu immemoriali quoque prs seriptione possessor allegat, se tanto tempore rem, velaus alienum possedisse, ut initii memoria non exstetti e adeoque hic quoque ex solo lapsu temporis ius in
f. CCXCIX. Ex his satis apparet , solam posse sonem rei . arienae , etsi eius origo memoriam excedat, non esse acquirendi dominii modum ; & ipse Grotius
fatetur v, tempus suapte natura nullam vim effectricem habere.
Etenim vel constat, rem , quam ego possideo, alterius olim fuisse, vel de eo non constat . Priori casu ius antiquioris possessoris semper integrum manet, donec a praesente possessore probetur , iusta ex causarem ad ipsum pervenisse : nam de jure antiquo domini constat ; an vero iure possidere desierit , de eo non constat : adeoque is , qui id allegat, id probare debet. Hinc Ammonitar post, lapsum trecentorum norum vindicabant se s , quas olim ad se pertinuisse mentiebantur. Posteriori casu pr sens possessor tutus est citra praescriptionem , ipse iure naturae et quia cum alter nec possessionem, nec ius docere .possit , possessor semper potior est, qna possessors nec ille titulum
Idem quoque dieendum si quis non rem alienam , sed ius aliquod in re aliena possideat, per tempus , cuius memoria non exstat: uti si quis servitutem sibi ia
298쪽
in re aliena eonsti tu tam dicat: nam hoe quoque casu de iure dominii adeoque de jure excludendi alios ab . usu ejus rei, constat ηα Qui proinde usum illius relalienae praetendit, id probare debet e quandiu enim non constat, usum alienς rei iusto titulo ad praesentem possessorem pervenisse, ius dominii, quod omnem rei usum continet, salvum est. g. CCC. Equidem Grotius existimat, ex tanti temporis.silentio praesumi animum derelinquendi ' ; ade que ius hie acquiri , ait , non ex solo lapsu temporis , sed ex aecedente conjectura , ex tacita , nimirum , alterius derelis ione. At I. negamus, silentium inferre consensum. Etsi enim quis praesens, & scitast aliquid in suum praei dicium agi, taceat , et si quis rem suam ab alia teneri sciat, nee quicquam contradicat, non tamen dici potest, eum ius suum ammittere r tum quia ius nostrum non amittimus, nisi facto nostro , de quo comstare eerto debet; non autem eoastat ex solo silentiortum, quia teste ipso Grotio e dominus metu, vel defectu virium, vel alio ea se impediri potest , quo minus prςsens loquatur, vel quia iuris sui gnarus non est. Atque hine a. Grotius u quoque ejusmodi validissimas ratio ς in contrarium admittit . Sane, 3. si dominus neget, se animum derelinquendi habuisse, si provocet ad iuris sui ignorationem , si media recuperandi desuisse, alleget, ei credendum potius est, quia de eius animo quςritur. Unde A. Grotius o fatetur, conjecturas has, nimirum, de tacita derelictione, admodum incertas esse, et sit ex iure natum aliquatenus originem ducant d adeoque per se non sumcere adprobandum derelinquendi animum ; sed ius Gentium demum firmitatem his conjecturis dedisse , & indu- P et xisse
299쪽
xisse hanc legem, ut possessio memoriam excedens omne dominium transferat quae sola ratio, cum jus Gentium voluntarium nullum existat, totum figmentum tacite derelictionis avertit. Sed Sc 3. alibi pro havimus , gentes inter se hunc titulum non admit
g. CCCI. Cum vero utilitati iublicae repugnet , dominia, & rerum possessiones tam longo tempore in incerto relinquere, leges Romanae merito, in poenam negligentiae , certum prς scripserunt dominis tempus, intra quod, si rerum suarum repetitionem negligunt, jure suo privantur. Id autem meri iuris civilis est . Quomodo apud Romanos successu temporis variae praescriptionum species sint introductae, demonstravimus in Iure nostro controveris. c.
Ubi probatur, seruitutes natura non esse jus in re .
f. CCCII. ICti Romani praeter dominium, & qug
dominii species est, haereditatem , adhuc duas alias species iuris in re constituerunt, nimirum , semittitem, o planus. Nos demonstrabimus, hge iura in re ex mera ratione juris civilis originem traxisse . Primo autem de semitate agemuS . f. CCCΙΙΙ. SERVITUS sua natura nihil aliud est , quam pactum de usu rei suae in alium transferendo: ex omni autem pacto saltem oritur actio personalis . Neque enim Mus alii permittitur alia intentione, quam utatur vi pactis unde non magis ius in re oritur, quam eX pacto commodati, & locati, quo utilitas rei meae vel gratis, vel pro mercede in alium
300쪽
De Jure Rerum .' 2293. CCCIV. Ratio autem , cur ICti Romani et , qui δενυitutem talem qu sivit , ius in ipsa re competere voluerint, in aprico est . Nam
I. In fervitutibus praedialibui JCti Romani suppo
nunt f a J duo praedia , f b J eaque vicina φ: f c J ut servitus utilitatem habeat f ; & quidem dJ perpe
Hae forma posita ICti Romani erediderunt, acti
nem personalem non sum cere ad utilitatis illius pedipetuae effectum consequendum. Nam I. dominus prς dii servientis , alienando praedium, intervertere servitutem , quae predio meo perpetuam utilitatem proc rare debet , posset. Sed & a. si tertius me in se vitute turbaret, vel usum rei prohiberet , actio non contra turbantem sed contra dominum prςdii intemtanda esset; & hie demum actionem contra turbantem intentare , vel eam cedere deberet
Ne igitur indirectum quis privetur utilitate predio tuo utili, eique perpetuo destinata, actionem realem dedere Legislatores Romani praedio dominanti, eiusque possessori , ut servitutem a quocunque possessor vindicare possit. Atque hine quali traditionem qu que requirunt quia jus in re non nisi traditione constituitur e pro traditione autem ipsis est usus. ctualis , vel patientia domini i.
Hanc autem constitutionem esse mere civilem, patet I. ex serma lege praeseripta ; qua cessante actio personalis manet. Nam a. servitus, quς in prςdiis non vicinis constituitur , actionem producit mere per sonalem ': aeque, ae q. servitutes , quς pr dio meo utiles non sint , uti si paciscor eum vicino domino, c d I, p. Instit Ser in Lib. 13. I fin. Serv. urb- ωL H