장음표시 사용
541쪽
DE CULTU SS RELIQUIARUM. 53yd 'S. cypriano Martyre , testatur hujus reliquias, S uerosque cineres daemones expellere , morbos Sanare , evalia mirabilia patrare. Quae omnia, inquit, C riani uel putris ipse potest, si Ades adsit, ut exsterti norunt;
et qui rem gestam ad nostram usque memoriam Pruagarunt , et En consequentia temροω transmittent. S Chrysostomus in Lib. contra Gentiles do re- Iiquiis S Bahylae Martyris scribit: Sententiae nostrae abunde fiam faciunt, quae quotidiana a Martrribus eduntur miracula. S. Ain Drosius Serm. de S S. M M. Gemasio et Protasio, et in Epistola ad Marcellinam S rorem de iisdem, multa resert miracula contactu reliquiarum , immo ipsi as eti m seretri facta. S. Hieron mus in Epist. ad Eustochium do Vita Paulae narrat, ad sepulcra Elisei, Joannis Baptistae,. atque Abdiae r gire daemoneg consuevisse In Vita autem S. Hilarionis scribit, magna quotidie signa fieri ad sepulcrum eius. S. Paulinus Nolanus in Natali UI S Felicis ait, ad eius sepulorum, quod erat Nolae, infinita et si penda lacta esse miracula 2 fido utique dignus, tum propter vitae sanctitatem , et eximiam doetrinam, ac singularem authoritate- tum q-4 illias urbis Epige patum gerebat, utramque ista cernebat Augustinus Epist. LXXVIII. alias CXXXVII. ad Uerum et plebem Hipponensem, Peculiarθ qaoddam miraculum ad S Fe- Iieis reliquias fieri eo ueuisse scribit, ut qui in litigando seientes falsum defenderent, eo adducti convincerentur , et ad veritatis eonsessisnom adigerentur Idem
Lib. XXII de Civitato Det, Cap. VIII. tot miracula diacit facta suisse ad rρl aias S Stephani brevissimo tem poro, ni multi libri scribendi essent, si quidem omnia referri deberent. Prosecto terreae frontis, et projeetae
542쪽
546 ARTICULUS VI. CONTROVERNA VI. sit audac ae oportet . qui sanetissimos docti.simosque hos Ecclesiae Doctores nimis credulos fuisse , ant ad Promovendum Sanctorum cultam malitiose mentitos fuisse MSerit. Et Sane, ut v. g. in Augustino gradum fg mus , credibilene umquam sanae mentis homini vid hitur, Augastinum scribentem gontra Gentiles , mirae lorum inopiam objicientes Christianis, ficta et commentitia miracula eis venditasse . eaque plura et recentia ,
quae in illis ipsis locis contigerint, in quibus freque
tes aderant cum Christianis Gentilas : eorumque miraculorum , praeter Valentinianum Imperatorem , plurimos locupletissimos, praeclarissimosque testes nominaverit, quorum Plures adhuc erant superstites , qui de falsis miraculis apud se factis Augustinum certissime redur inguissent 7 O insaniam, o coecitatem tDCCLVIlI. Luculentum effrontis petulantiae paradigma paucis abhinc annis dedit Ioannes Laurentius Moshemius Tomo II. Institui. Bist. Christianae , Iragina 3I8. Scribere ausus: Ambrosius in litibus Arianis homines producit cacodaemone plenos , qui admotis r
liquiis Geruasti et Protasti adiguntur , ut Concilii Ai-εaeni doctrinam peram et diuinam, Arianorum salsam et periculosam esse exclament. Hoc)inferorum Principis testimonium argumenti instar Ambrosius habet
Supra omnem excutionem positi. Ariam autem auda-εter prodigium istud rident, Ambr-iumque argento
hos testes sibi comParasse adseperant. Et multi, scio,
Arianis credent magis, uuam Ambrosio ; Sanctis licet hic adsci ψtu. sit, illi haereticis. Credent haec, non . illi quibus probitas cordi est, qui sanctissimos Ecclesiae Patres ac Doctores debito , ut par est, honore Prinsequuntur ; sed qai cum Mos inio, Ioetuine clerico, a
543쪽
DE CULTU SS. RELIQUIARUM. MaBeausobrio frontem omnem , sanamque rationem e Xu runt : qui reverentiae omnis immemores , Patrum seris pia , si rebus suis adversantur, canino dente lacerant, nullumque ex longa Patrum serie praeterire sinunt ab que convicio.
DCCLlX. Miraculis, quae a Patribus narrantur x fidem faciunt tum ca, quae nostris etiam temporibus maximo Fidelium emolumento patrari gravissimi testantur authores, quos iu suspieiotiem nimiae credulitatis , aut malae fraudis vocare nefas est, eoquo' comperta tradant, gravissimis testibus , longoque doctissimorum virorum examine comprobata : tum etiam illa, quae saepe in ipsis Sanctorum cadaveribus a Deo Patralatur. Aes est omnibus explorata , complura Sanctorum corpora praeter naturae leges a multis jam saeeulis incorrupta , atque ab omni . tabe immunia hodie luat servari, V. g. SS. Anselmi, Claudii, Edmundi, Remigii, Catharinae Bononiensis , Clarae de Monte Falcone, Agnetis Politianae, Bosae Viterbiensis , Nicolai Tolentinatis , Caroli Borromuel, Narcissi, Ferdiuandi, Isidori ruricolae , Theresiae, Elisabethae Lusitanicae, Eduardi Anglorum Regis , Haherti, Francisci Xaverit, ac Magdalenae de Panetis, cujus corpus Florentiae tam vividum , Succo plenum, integrum ae flexibile sub altari quiescit, ut foeminam dormientem magis quam mortuam reserat. Linguam S. Ioannis Nepomuceni vividam adhue ae carnei coloris per tria iam et umplius saecula Prdigae conservari testis est tota Bohemia, et quotquot Sanctum veneraturi, aut veritatem exploraturi Pragam Se conferunt. Sanguis S. Ianuarii Beneventani Episcopi et Martyris , quem Neapolitani tamquam coeleste munus venerantur, si spissus ac concretus e arca Sua, in
544쪽
qua custoditur, aItari imponatur e regione capitis , tir vi interjecto tempore plerumque sensim liquescit , aefervet , ac si e secta vena recens flueret; quod nisi fiat, magnam Neapolitanae urbi, totique regno calamitatem imminere, Ionga experientia edocti eives autumant. Hae profecto tanta, ac talia sunt, ut merito quivis partium studio non abreptus , suteri cogatur, Sanctarum Reliquiarum cultum a Deo Divinitatis suae sigillo , maxi- mis nempe ac Iustulantis prodigiis suisse communitum. DCCLX. Prob. Vs. Ratione. Sancti fuerunt viva
membra Christi , et Templum Spirituq Sancti et Corpora eorum fuerunt instrumenta et organa , quibos usi sunt ad praeclara quaequo pro Christo agenda, et toleran las acerbas calamitates. Ergo pie et honeste Sanct rum Rpl quiae a nobis coluntur. II. Sanctorum corpora erunt Sole clariora in resurrectione. Ergo merito illis singularis honor a nobis desertur. III. Sanctorum s patera animant nos ad virtutem eoninquendam 2 stimu-Ios addunt, ut eorum vestigiis strenuo insistamus : fidem robornut , Spem augent, charitatem perficiunt, atque
amorem virtutis inspirant. Ergo utiliter . pio, ac licito Sanctorum Reliquias veneramur Vide Card. Bessiarm num Lib. II. de EccIesia triumphanto. Cap. I. II. III Dionysium Petauium Tomo Vs. Dogmatum TheoIogi Io-xum Lib. XIV. Natalem Alexandrum Di wrt. XXV ad Hist Moles. Saeo. U. Laurentium, Ast otiam 3n Dissert. de mendaciis et fraudibus Isaaeli Mausobrii Vssori. XIII Brocardum a S. Nicolaci in Proseqqione Fidei Catholicae, Toto III Articulas XXXII. Paragr.
545쪽
DCCLXI. Objicitur L .Authoritas Scripturarum. L eae cap. XI. ait Christus Scribis et Pharisaeis r Vae ς his, qui aedificatis monumenta Prπhetarum : Patres autem uestri occiderunt illos. Projecto testificamini,
quod consentitis osteribus patriam pestrorum ; quoniam ipsi quidem eos Occiderum , pos autem aedificatis eο- Tum sepulcra. Ergo Deo non placet cultus, qai Sanet Tum corporibus exhibetur. II Apostoluς II at Cor Cap. V. scribit 2 Etsi cognouimus secundum carnem christum 2 sed nunc iam non nopimus. Ergo quod ea nato fuit tu christo, oblivioni tradecdum est. Ergo multo magis, quod carnale suit ita Sanctis R A. N. C Christus Iudaeos increpuit, ues quia, ut interpretantur S Hilarius, S Ambrosius, S. Hieronymas, et Ven-
Beda, non imitabantur eos quorum monumenta Orn
hant , sed potius eos, qui Prophetas occiderant: vel quia, ut S. Chrysostomus observat Hom. LXXV. in Matth aedificahant sepulcra Prophetarum , non ut illos honorarent ; sed ut iactarent vires ac potentiam Mui Tum suorum, qui Prophetas occiderunt. Atque hirio Christus eos consentire Pronuntiavit operibus patrum Su Fiam. Certe, ut observat , Squitis Lib Ill de Culta adorationis, Disp I1l Cap. III., si aedificarct monumenta Prophetarum ex se malum esset, et superstitiosum, non potuissent Iudaei propter illud precatum ap- .pellari hypoeritae. Matth. Cap XXIII. v. 29. Vae νο- bis Scribae et Pharisaei hnocritae, qui aediscatis se pulcra Prophetarum. Ergo quia sub illo opere, quo lex se Pium atque honestum erat, animum iniqaum te-
546쪽
544 ARTI GLUs n. CONTROVERSIA VI. gebant , hypocritae sunt appellati. Ad II. N. C. Hujus
Paulini loci sensus est, juxta Chrysostomum, Theolo-Tetum , Hieronymum , Patres Nicaenae li. Synodi, et Hadrianum I. in Epist. ad Episcopos uispanos : Tametsi
primo illo tempore novimus ChriStum secundam carnem , hoc est , passibilem ; Post resurrectionem tamen , in qua non ipsam carnem , Sed modum proprium camnis amisit , iam non novimus passibilem. Caietanus Cardinalis aliter, congrue tamen hunc Iocum interpretatur reserendo particulam nunc , non ad Christum, sed ad ipsum Paulum. Tametsi aliquando , cum e sem in Iudaismo, Messiam carnali ac temporali imperio regnaturum crederem , et expectarem ; et ideo tunc ipsum
secundum Carnem , non vero secundum spiritum cognoscerem ; nunc tamen veram fidem censecutas cognosco et credo, Christum verum esse Messiam et Regem non
in carnali regno , sed spirituali regnantem, talem lae Patribus nostris promissum fuisse.
DCCLXII. Dices L Deus ipse sepelivit Moysem, atque occultavit, juxta illud Deuter. Cap. XXXIV. v. 6. Et sepeliuit eum in ualle terrae IIoab contra Phogor rei non cognopit homo seρulcrum ejus usque in Praesentem diem. Ergo displicet Deo cultus Reliquiis Sanetorum exhibitus. R. C. Λ. N. C. Idcirco Deus sepulerum Moysis occultavit, ne Iudaicus populus ad idololatriam valde pronus, qui vitulum aureum in deserto adoraverat , Moysis corpus divino cultu et honoro prosequeretur. Inter Christianos autem cum nullum ta- e periculum immineat, vult Deus amicorum suorum cum Christo in coelis regnantium corpora in pretio ha- heri , ac veneratione : hancque voluntatem suam nobis tum per Ecclesiam, tam per crebra prodigia manifest
547쪽
DE CULTU SS. RELIQUIARUΜ. 54 vit. Neque dicas: cum Iudaei Moysem viventem numquam adoraverint ut Deum ; pericuIam non erat, ne mortuum ut Deum colerent. Resp. enim , qaod vive tem non coluerint, quia quotidie ab illo audiebant, unum es e verum Deam , so autem illias servum: At
vero post mortem Moysis , Iudaei miracula illius perpendentes facile potuissent adduci, ut eum Deum esso
DCCLXIII. Dices II. In Scripturis nullum extat vestigium, quod Reliquiis Sanctorum cultus saerit e hibitus , sive in veteri sive in novo Teciamento. Ergo cultus Reliquiarum contrarius est Seripiaris, ideoque superstitiosus et idolatricus. R. O. A. N. C. Sanctorum Reliquiis cultus, saltem publicus, delatus non fuit inveteri Testamento , atque primis etiam Legis Evangelieae temporibus, tum ne Iudaeis ad idololatriam valde
pronis aliqua daretur errandi occasio, cum Serpentem Aeneiam, cujus adspectu patres suos in deserto sanatos fuisse intellexerant, ut Deum coluerint: tum etiam ne
Ethnici, pluribus Diis colendis iam assueti , modo a tem ad Christianam fidem perducti, in priores Superstitiones facile delaberentur ; quae ratio paulo post omnimno cessavit. Caeterum ut Protestantes ex Scripturis evincant sanctarum Reliquiarum cultum superstitiosum esse , ostendendum ipsis foret, caltum hunc a Scripturis damnari tamquam superstitiosum e discernenda est
enim disciplina a dogmate. Quod sanctarum Reliqui rum cultus licitus sit, utilis atque Mnestus, ad dogma pertinet ; neque contrarium ex Scripturis ullo modo evinci potest, praecipue cum in illis legamus, ossium Elisei contacta mortuum vitae restitutum, umbra Pe-ui, ac semicinctiis Pauli inorbos fuisse depulsos. qaod
548쪽
546 ARTICULUS VI. CONTROVERSIA VI. vero actu Reliquiae Sanctorum colantur, atque hoc potius . quam alio ritu, res est disciplinae , quae forte inveteri Lege non exercebatur.
DCCLXIV. Obiicituν II. Authoritas S. Hieronymi, qui Vigilantio objicienti, idololatriam esse aceendere
eereos coram Reliquiis, ita respondet in libro adv. Vigilantium. Cereos autem non clara luce accendimus, sicut Jrustra calumniaris : sed ut noctis tenebras hoc solatio rem'remtis : et uigilemus ad lumen , ne CaeCὶ
tecum dormiamus in tenebris. Quod si aliqui per imperitiam et simρlicitatem saecularium hominum , vel certe religiosarum foeminarum , de quibus pere Possumtis dicere: Confiteor relum Dei habent, sed non secundum scientiam : hoc mo honore Martyrum faciunt, quid inde perdis 3 Ergo. R. Imo S. Hieronymum serio nobis objici non posse, cum evidens sit, ab eo tum Hibi saepius , tam praecipue toto illo adversus Vig
tantium libro sanctarum Reliquiarum cultum ex professo propugnari. R. II. S. Hieronymus non approbat tereos ad sepulcra Martyrum diurna tempore accensos, tum quia illa aetate mos ille in Ecclesia, saltem ubiaque et in omnibus provinciis , nondam erat receptus :tum ne ex vana superstitione laminaria adhiberentur more Gentilium, qui ad evoeandas vel consolandas defun-ztoriam animas, cereos accendebant : aut quia forsitan
aliqui simplices, ut objiciebat Vigilantius, putabant cereolis illis animas Martyrum illustrari. Illud certum
est , accensos cereos non ad sub,tantiain cultus perti nere , ritumque illam a Hieronymo numquam vocari intrinsece malam, aut indecentem : immo loco cit. a serit: Et quicumque accendunt cereos, secundum Idem suam habent mercedem, dicente Apostolo , Unusquisque in sensu suo abundat.
549쪽
BE CULTU Ss. RELIQUIARUM. Vr Dcc V. objicitur III. Authoritas conciliorum. Concilium Eliberitanum initio saeculi 1V. habitum Can.
XXXIV. decrevit : Cereos per diem placuit in coemeteriis non incendi: inquietandi enim viritus sanctorum
non sunt. Qui haec non Obser perint, arceantur ab
Ecclesiae communione. Ergo Synodus illa reprobavit cubium Sanctorum corporibus praestitum. R. N. C. cerei per diem accensi inon pertinent ad substantiam cultus; ideoque Eliberitana Synodus non derogavit cultui Reliquiarum. Eliheritani Patres prohibuerunt cereos per diem accendi ex superstitione; putabant enim aliqui defunctorum animas accensis cereis evocari more magi- eo , aut saltem corpora desunctorum aliquid sentire; et cum essent in tenebris, clausa sepulcris, comis accensis illustrari. Garcias Lovsa , Couciliorum Hispa- Niensium collector , censet , Sanctos quos Canon hic dicit non esse inquietandos, esse ipsos fideles adhue viventes , quos Scriptura Sanctorum nomine plerumque solet significare : ideo vero dicuntur eorum spiritus imquietari , quia more illo tune temporis superstitioni δε- noxio inerturbabantur.
DCCLXVI. Objicitur IV. Praxis Ecclesiae primorum saeculorum. Ecclesia primis tribus saeculis non colebat reliquias Martyrum: neque Patres illorum temporum hujus cultus meminerunt. Ergo cultus Reliquiarum habendus est tamquam superstitio in Ecclesiam saec. IV. invecta. Confirmat. S. istatus Mileuitanus Lib. IV. contra Parmenianuin refert, initio saeculi IV.
Lucillam Matronam Carthaginensem palam objurgatam fuisse a Caeciliano Archidiacono tune Carthaginensi, quod Martyris ossa fidelibus osculanda porrigeret. Ergo tuitio saeculi IV cultus Beliquiarum nondum in Ala
550쪽
ea invaluerat. R. N. A. Q nod Ecclesia primis etiam υἱ-huq saeculis Martyrum reIiquias coIuerit, invicte ostendimus Num. DCCLVI. Patres primorum trium saecul rum idcirco sorte huius cultus frequenter non meminere , ne ea saepius commemorando Ethnicis oceasionem darent calamniandi, quod Christiani loco Deorum, quos Ethnici vivos existimabant, colerent mortuos , e rumque ossa et cineres. At vero saeculo IV. propagata iam et pacata Ecclesia , atque idololatria tantum non eliminata , cum doctrina de sacrarum Reliquiarum cultu fidelibus satis esset nota, atque jam diu in usum deducta , congruum erat, ut Patres in libris suis illius quoque mentionem saepius facerent. Illud facile Protestantibus damus, primis tribus saeculis non ita pervagatum ac celebrem fuisse apud fideles sanctarum Reliquiarum cultum , ac saeculo IV. reddita per Constantinum Ecclesiae pace : tunc enim Martyrum sanguis , qai quotidie funde hatur, satis fidelium corda ad virtutem
inflammabat, quin opus fuerit mortuos commemorare , ubi praestantissima stimulabant exempla vivorum. At vero, semoto Martyrum conspecta ob pagem Ecclesicia redditam , necessarium erat ut fideles, qui antea ad viventium Martyrum carceres accedebant de νote eorum vim gula deosculautes , seque eorum orationibus enixe commendantes, deficiente jam charitatis ardore ad mortu rum memorias frequentius invitarentur, atque ad osea-Ia Sanctorum Reliquiis figenda. Tali enim pacto remi- miscebantur , quanta Martyres pro Christo pertulerint, quam pauca ipsi serrent: ad aspeetam Reliquiarum in-
eitabantur , ut mortuos apud Deum interponerent, ad imitationem patrum suorum, qui vivos Martyres rogabant intercessores ipsorum fieri apud Deum, unaque