장음표시 사용
141쪽
eolem bus, viam rat Ionemque inueniendarum terrarum, via nascerentur an rea malar quae
tui petio Eut sities petere debebat: dictum enim ipsi, ut Nereum vinciret, qui omnia poterat aperire . ille igitur, cum antea dc ipse versa forma corporis in aquam ignemque, conatus esset eum eludete, postea, tamen dolἰs suis inanibus cognitis, vere egit, ac locum i Iouiu quo a certo, statim Hercules se accinxit itineri: in expeditionemque illam prosectus est.
Latinos nEtas, Horatim, ait Iucretum, modum loci iuridi propriam Graecorum si sermonem troilus seedui seque misi. t ea gens ταώδει liin . CAP. XXII.
i Arist poetae, cum saepe nouis rationibus loquendi uterentur: Inauditiisqueaaribus Romanorum, in culpam non incidebant,qua non caruissent oratores, si ita locuti tuis lent: neque enim Venia eadem datur iis, qui soluta oratione utuntur, quae conceditur certis numeriis, mensurisque, ipsam vincien Iibus. Praecipue in hoc committebant, Vt a consuetudine discederent, qui Graecos scriptores
volutabant: versati enim diu in sermone illo, imitabantur etiam mo)os loquendi, proprios eius nationis, verbaque aliter construebant, ac suae gentis homines vulgo sacerent. Hoe oui accurate attendet, inueniet saepe secisso Hosatium , qui multis modis Intelligitur valde deiecta ius fuisse illo sermone: Graecorumque disciplinas a Graecis scriptoribus hausisse. vi alia autem nune omi tiam, cum in epistola de istudio poetarum inquit. Inuitum qui seruat Idem facie oecidenti: manifesto hoc sacit: neque enim idem illi, cum idem quod ille, significare volunt, L, lini homines dicunt: sed Graeci -- ἰηιοπι Pallim sant: nec aliter loquuntur: exem
lis enim in reclara uti minime oportet. Lucretius quoque eundem modum loquendi us pauit: in Latinumque e Graeco transtulit, ubi de contemnenda morte copiose, eleganterque, .
dii Ierit. de Homero enim, excellentii simo pocia, loquens, qui quum dignus perpetua vitas oret, nihil praecipui in hac re habuit ab lii. iner; issimis hominibus cecinit a quorum unus Homerus Sceptra potitus, cadem aliis sopitus quiete est . cur aliquanta veteres soraptores res non ius diligenter narravit, qiue non
sunt necessariae propositio ipsorum. CAP. XXIII.
CR pro REs etiam graues aliquando rebus, quas exponendas susceperunt, admiseent longe discrepantes quasdam: α quae parum faciant ad ea, quae In manibus habent illustranda. si sorte laudem aliquam inde Ipsi aucupaturi sunt. sue etiam accurate rebus illis a scanimaduersis egregieque . quod quasi in re
in praesenti fuerint, cognitis, coeperint scientia illa delectari: tune enim eas nem aliquam nacti, ea commemorant, libenterque exponunt. id autem manifesto videtur sescisse Cicero in v. libro Tusculanarum quaestionum, cum, de vita beata disputans: doceniaque in summis opibus : Iniusteque parto imperio illam positam non esse, atque id exemplo Dionysiij, Syracusanorum tyranni, confirmans, in se it in hunc sermonem, diligentia sua quotidam indastatum essὸ sepulchrum Archimedis: quod ciues ipsius igotabant: omniaque summo studio narrat . quae quamuis cognitu indigna non sint, illi tamen loco non congruebant. sed intelliguntur a nimio studio Ciceronis rerum suarum celebrandarum, profecta. Quae etiam
a Sallustio In libro de Iugurthae bello traduntur de Philaenorum aris, nullo modo illi e necessi ita suille eo noscuntur. Sed ea de causa tam vetusta res, ta quae fabulae similitudinem habebat exposit quia cum eo antea ipse ut inquit, per Leptitanorum negotia ventilet: ae locum ipsum spectasset, in quo magnum illud, ac memorabile facinus iactum hi isset, firmitet id anIino ipsius haeserat, atque ideo etiam aliis notum esse voluit. Percipitur autem inde nisi fallon librum hune auctorem set ipsisse, cum iam Numidia, quam Praetor rexit a C. Caesare impo situs. decessisset. nam cum imperio illic ivisse: auariterque prouinciam administram eiusdem stud; hcmo, Dion memoriae prodidit, qui sane miratur eum. qui historiam scripssset. adeo In his flagitiis volutatum esse, quae acerrime antea in aliis accusasset, ac p petuae infamiae trodidistet. Sed non animaduertit Graecus ille, quod malo suit illis gentibus, quas eoilauit, cum id Sallustius gerebat, nec semae suae parcebat, nondum animum iesiu respuisse: nee amoribus eorum temporum, vitiisque aliorum, discessisse et ar Mitror enim istum confecto berulo ciuili, constitutoque rauimonio, se historiae strata ac dedisse.
142쪽
svi iudicii sit de loco quodam C. caesaris, quem non 'bitat esse latevum , patefactum - CAP. XXIIII, CC A v fA R is verba haeς e eonsone , quam habuit ad milites initio bellI eluius, ita
A nunc leguntur in excusis omnibus, & calamo exaratis libris. Syllam, nudata omnia in bus rebus tribuniel a Diestate, tamen intercessionem liberam reliquisse: Pompeium.. qui amissam restituisse videatur, dona etiam, quae ante habuerat, adem ille, Si licet autem , quod quisque non omnino stulte sentit, de sententia aliqua veteriss riptoris, libete loqui; quod prorsus licere puto, dummodo parcat communi, ceptaeque, lectiom: nec temere, C libidineque sua aliter atque offendit in exemplatibus imprimendum euret, hic vitium elle si spicori legῖque debere, una tantum ultera leuiter immutata. bona, non dona: inuenio enim saepe graues auctores ita locutos esse: bonaque appellasse dotes alicuius rei: ac quibus commodis ornata foret. quod Cicero multis locis fecit. sed auctor etiam libri de bello Alexan-- drinor ita en minquit, ut In fidelissiimis, ac vetustissimis exemplaribus legitur. Praeterea naum tici homines, urbis de regionis maritimae: eotidianoque usu a pueris exercitati, ad naturaiciae - domesticiim bonum refugere cupiebant: nam in oculis perperam legitur. ad na: u. alem, ac in domesticum usum. & multo post, eodem libro. Callius, quo bono valebat: Marcellumqua Infirmum esse sciebat, aggrestus equitatu legionarios,se recἰpientes,complures nouissimos in stam nis ripis interfecit. nam In superiore loco melius etiam legi asseuerauerim eodem genere, ne
caumero, quo bona, amissa, non muliebri genere: atque unius perlonae numero, amissam.
cuius emendation ἰs auctores habeo optimos illos libros. Quod vero ad rem ipsam pectine 'qualite agitur, Cicero quoque idem tantit in iij. libro de legibus: Ita enim tratrem indu-- est loquentem: Quam ob rem In ista quidem te vehementet Syllam probo, qui tribunis Pl. a. sua lege iniuriae faciendae potestatem ademeriti auxilium serendi reliquerit. Pompeium quom nostrum ceteris rebus omnibus semper amplissimis summisque effero laudibus: de tribuniciam potesta e taceo; nec im reprehendere libui: nee laudare possum.
143쪽
cinupta n e auriris: bae aliqua huis Miluti importina . C A P. I.
Missis tot veteribus auctoribus , magnisque eonim voluminibus vetustate consumptis, leue quoddam solacium tanti mali restaret, sei tentias has exemplaque ipsorum, quae ab antiquis grammaticis ponuntur, integra, vacuaque mendis habere, nunc autem illa ita eorrupta leguntur: falsisque saepe, de auctorum, & librorum indicibus, ut omniamento suspecta sint, ae paruum omnino fructum seram. Eo autem magis damnum hoe molestum est, quod vix remedἰum ullum ipsus i uenitur: nec tamen cunctandum est, si locus ullus ullom purgari otest optimi alicuius scriptoris. Ipse certe semper summa vi contendam: nunc autem , quod in mentem venit, huiuscemodi quoddam vitium in scriptis Nonii indicabor via enim varias verbi Verrere notiones ponit, eum mundare quoque aliquando significare testimoniis - .eterum probaret, inquit. Titinnius Gemina. Verrite aedes et abstergite araneas. Lucῖ-- Lus libro xxvij. Lignum caedat, aedes verrat, ac vapulet. Cum autem extrema verba, quae illic Lucilii nomine leguntur, manifesto Plauti sint, quaerendum quomodo hoe fiatiam sit rdefecerit ne testimonium Lucili j relictoque imprudenter illo, librarius quod sequinatur Plauci, omisso etiam nomine poetae, Lucilio attribuerit, quod multis locis videtur commilitum esse rapud hunc grammaticum, an peccarit ille in nomine auctoris. Plautus certe in Mercatore Demiphontem ita inducit eum filio loquentem, cum callidus senex dolo amἰeam filio eripere - vellet. Nihil opus nobis ancilla , nisi quae texat, quae molat: Lignum caedate pensum fi-- ciat: aedes Vertat: vapulet. Quaeque habeat cotidianum famillae coctum cibum. Nisi quist ut et Lucilium quoque in ea erupulia . praesertim eum apud comicum duo verba interiecta sui, quae illic non leguntur. mihi tamen hoc non magnopere verismile . nam eoia nIhil datam ob utare dici potest . addere autem huic animaduersioni libet, quomodo Graeci haec iapsa humilia ministeria, quae enumerantur a Plauto, dicerem: locumque Euripidis ex Hecua ha asseram, quo tragicus ille poeta inducit Polyxenam, reformidantem indigna illa se munera, aequo animo se morti offerre . sic autem ea de ero aliquo, in cuius potestatem venerit, lo. - 'uitur . c. δομMe m , κικκι στ' i*ιῶνου , Λ πραν - Ο ια αν. H. Est Igitur quod Titinnius, Plautusque, dixerunt,a des vertere. Sed idem Graecus poeta in Andromacha eodem pacto locutus est, eum induxit Lacaenam Hermionem Andromachae minantem: proponentemque illi seruilia haec ossicia,
Illustis Sassumi locus expressis esse e Graeco sim more declararanr r
CAP. II.: Ec quemquam decere, quem manus armauer ἰt, ab inermῖbus mibus auxiliaum petere: in maximo metu nudum dccaecum corpus ad hostes vertere. Saulustii verba haee de bello Iugurthino, pronunt Iata illic a L. Sylla contra tuipe consilium Volucis Maurit regis Bocchi filij, qui suadebat ut fuga salutem qua reret, cum in hostes, paruo praesidio comitatus, incidisset, semper existimaui e Graeco alῖquo scriptore optellia: sententiae namque acumen, iuncturaque verborum, &ii genium & diligentiam Graecam redolebat. Cum autem legerem tertium librum παatiae . las
144쪽
offendi locum ipsum: mlitissimus namque scriptorXenophon in orat Ione, qua sitit Aserio. r. m regem ante proesium suos hortati, in aliis multis illi tempori aptis argumentis, ita induae sis ipsum dissetentem: Mu , - ταυα ζαν xm Θευπῶς πολι m, sicat . Loco autem iam illustrato: Sallustiiqite eruditi ne Indicata, qui historias suas summo studio exornabat, videor mihi debere suo nitori penitus illum restituere: in vetustissimo enim exemplari, duobus verbis immutatis. priori in parte ita is legitur. Nec quemquam decere, qui manus armauerit, ab inermis pedibus auxilium petere. prior varietas sententiam aliquantulum immutat: veriorque lectio haec, atque elegantior multo, mea sententia est: posterior vero diu sum tantum usum eius nominis ostendit. nam praeter antiquutimi libri au ritatem , Nonius quoque de mutata declinatione, agens, locum hunc citat: docetque inermis hie pro inermibus, positum eide: apud quem sincere itidem l eus legitur, ut dubitari non debeat de veritate lectionis. Eodem autem videtur grauissimus hie rerum Romanatum auctor: scriptorque elegantissimus, respexisse, cum induxit Catilinimis ita ad se it Iter pugnandum milites adhortantem. Nam in fiaga salutem sperare, cum arma, is quἰbus corpus tegitur, ab hostibus auerteris, ea vero dementia est: cum enim valde probasset a sumentum: intellexissetque magnam vim illud habere ad Beditatem fugae ostendendam. ae stultum denique consilium eorum, qui ita saliui suae consulunt, libenter illo, simili aliquoumrore utebatur.
T. Lii et lacos collatus cum Polnii loco, unde m sim expressu es: udi tuaque tuis nolinuria, scio dera.
ΤLi vi us in xxx s. libro ab Urbe eondita prouerbium, stequens In Graeeo sermo . ne, Latinis verbis expressit: ubi Philippum regem Macedonum insimulat, qui non' siti, in tempore id usurparat, ut aduersarium irrideret. id autem est. 6; et δ. n. dieitur vero de rebus, quae salis perspicuae sunt: nec videntur quempiam possietate is te. totus locus hic est. Motus oratione Alexandri Philippus, nauem, ut exaudiretur, pro-- pius terram applicuit: otium eum dicere in Aetolos maxime violenter Phaneas intersatus... non in verbis rem verti ait, aut bello vincendum, aut melioribus parendum esse: apparet id in quidem inquit Philippus in etiam caeco, iocatus in valetudinem oculorum Phaneae: deerat - dicacior natisra, quam regem deceret,dc ne inter seria quidem risu satis temperans. Antigonus praei et ea de ipse rex, qui ita eodem studio tenebatur. ut ne sibi quidem parceret, eodem prouerbio usus est: in seque ipsum, cum oculo altero effetorbatus, dixit: accepta namque aliquando epistola grandibus litteris scripta, hae inquit etiam caeco apparent. ut sequar Liuium in Graecis verbis verten d s. Id memoriae prodidit Plutarchus in ij. libro simpostaeon. Nos quoque in patrio nostro sermone. prouerbio hoc utimur. N sane in mentem iacile cuilibet v nire posset, de re certa perspicuaque . dicere, illam caeco etiam apparerer Haec mnia multo antea adnotaram, cum in manus meas venerunt excerpta ex historia Polybi j. non
mulio prius formis excusa. ilia autem cum diligenter legerem, incidi in hune loeum . quem accurate persecutus fuerat prudens ille, reique militaris valde peritus scriptor in xvj. libro hirustoriatum. sumptus autem inde haerat decerptusque, ut valde illustris atque utilis. ab eo euius diligenita. studioque, non malas partes plurium librorum habemus, quos iniuria supeHorum temporum amisimus. ut autem tacite conferri possit totum id hic ponam, quod manifesto imis de expressum, respondet supra a me collocatis T. Liub verbis. EU- ά m xi,orat τώ βα-
iendum est non vitio dare Polybium Philippo, quod illo tempore luserit, ut facit Lillius, qui nimis seuerus, ae tristis in ea re est: poti is enim Graecus auctor laudat hominem, quod, quamvis malis oppressus, proprium animi bonum tunc oblitus non sit: in sullamque vocem coni macis hominis ioco risuque consularit: enim est virtutis nomen, ac laudis r ut ipse. met verbis, quae sequuntur, ostendit: sunt namque illa tamquam declaratio quaedam antecedentis verbi. cum plutibus postea exponat, quod uno prius significarat . is est carem, qui elegante angit quempiam. ac lepida voce saleue si quo, refellit; διπιν enim hoc pacto
145쪽
rasareui sordidum, quod obiecit alud Flaccus, deam Mur m usi etiam taratrat mm erum Iusse: duoque unera crocodillaru . . CAP. IIII. V K ν i s bestiae reliquiis ventris uti selitas olim des; tra mulieres pro suco: ero A codili inquam stercore, indicarat etiam Horatius carmine, quo deformem mi lierem, vetulamque vexat: dixerat enim, quibus verbis nihil aliud signi care v s luit et nee illi Iam manet humida creta colorque Stercore secatus crocodili:
idem autem Antiphanes quoque comicus, cuius testimonio utinar Clemens Als,indrinus in iij. libro Paedagogi, testatur: cum enim plura medicaminum genera Graecus i is te poeta poneret, hoc etiam nominauit: eius autem verba haec sunt. ἀου Ῥ
is r 3 e M. Antimaduertendum putem, cum duo sint genera crocodilorum, quorum alterum ancipitem vitam ducat, ac nunc in terris: nunc in aquis vivat: alterum vero terrestre tantum animal sit, posteriori huius, cum odoraus fioribus vescatur, res; quias dii genter exquiri, quae nidorem iucundum istant maculasque omnes e sarie deleant, ac nit iem afferant. testatus hoc eon aliis pluribus Graecis scriptoribu Galenusi crocodiloni ai has ipsas reliquias cibi medici vocant. Gravis vero ac seuerus scriptor, cum actiter reprohetidei et sui temporis mulieres, quod huiuscemodi sillaciis uterentur, usus est ei iam testinu
nio rii scorum, quibus ne illae quidem Probabant ut .
Ilouisae ci Mam locutioni. CAP. v. oe, quod Sallustius inquit de bello Iuguribae. Multli sibi quisque Impesum
petentibus, accurate animaduertendum videtur . non quia sententia ipsa uror
tum ullum habeat, sed quia modus loquendi ;nfrequentior videtur: ac nisi sillor. simili, est, parque huic Aristotelis sermoni, e iij. libro de studio dicendi: eum O- nimiam tradidit let, quae ad res augendas, aut contetendas pertinebant: velle que praecepta perorationis dare, inquit, Hm Auc ηδ ,- , - inae, iις - - 1. ω - α rbo: ut enim illic qui qu nominandi casu interiectum inter sextos exsus, ita hie
onsequuntur zα, c. , caum, qui iidcin quam illud, vim apud Graecos habet. 2 sin tio, ab Horario, σῶ Euripide rati as, mea reces of mea. simul pu area: - - - 26 duobus locis, apud e de tragicum, declararimi.
CAP. VI. v v eleganter . copioseque , laudes in colarum vἰrae persequeretur Horatius .
do quot quantaque illic bona forent ostenderet, in iis etiam posuit voluptatem . quam capiunt, cum ab opeie redeuntes , laboreque ac si me enecti, inuenἰunt dotta, diligente uxore parata omni , quibos . εc reficere vires, & desideria naturae si ilire queant. inquit igitur . Ex horna dulci vina promens dolio Dapes inemptas appa. iei. addit etiam maiorem illis suauitatem assero vites eas escas, quam Inertibus, ac d liciis, exquisitae epulae iaciant. Luxipides quoque in Electra hoc telisit, qui de voluptate hac, potius animo comprehensa, quam usu cognita, ita induxit summo loco natam: magnique animi virginem,cum viro illo suo oquentem. E, O, scit, tim: tisi .ri δ' et 'ς , in M. nam quod Latinus poeta supra. dixerat. Qiiod si pudieamuli in partem iuuet Domum, atque dulces liberos, Graecus quoque ante haec verba eidem personae ininxit: illa enim quid sui ossi ij si ostendens, in-
quibus in verbis an maduertendum pii ' paene idem valete, quod in partem iuuaret senificat enim manifesto una cum quo terre: ac partem aliquam laboris illius ἰn se si spe re. ipso autem usus etiam eii in Hippolyto coronato idem poeta, ita disputantem induces, . sceleritam illam anum, quae ads*cinii Phaedram impellebat. σαο δε πα- τως Hiae . m. αι via , di ad ; vitavii mim ligniscare Patres quoque multos praesdio suillo
146쪽
fili; amore pereunt biis, atque auxilium ipsi ad siuendum delictis suῖs praebuissed ut aut
rustico opere sedeunti parata mensa, vchementer iucunda, ita etiam e venatione: labori
saque hae ipsa corporis exercitatione . quod ab hoc ipsis quoque poeta in eadem hae fabula declaratum est, ex persona Hippol tu , qui valde eo stua o delectabatur
I Licet Net tr. alii maduertendum est, quo consillo sallustius Catilinam Indu cat initio orationis, qua milites ante pro lium adhortatus eis, sentencam incre di bilem saliamque ut videtur ponere: neque enim verisimile ei eruditum accuratumque scriptorem sine causa hoc fecisse. Quod igitur inquit. Co
pertum ego habeo milites, verba virtutem non addere: neque ex ignavo stre- , nuum: neque sortem ex timido exercitum oratione imperator s fieri, sed quanta cuiusque a- nimo audacia, natura aut moribus inest, tanta in bello patere solet: &ab institutis res milia Diis, disciplinaque ducum: de a ratione ips M veritateque abhorrere videtur. cum imperat res, quamuis paratissimos milites ad pugnandum videant, soleant tamen, instructa Iam acie, summo stridio ipsos adhortari: alacritatique eorum istimulos admouere. magna praeterea vis est artificiosae, temporῖque accommodatae, orationis: vi non sine causa illa omnium rerum regina vocata sit. Idem etiam de bello Iugurthino, in extrema contione finxit Matium haec. loqui. Plut ad cerem Quirites, si umidis virtutem verba adderent: nam strenuis abunde diu, ctum puto. an sumptum hoc quoque est e iii. libro mediae Cyri: cum enim Chrysantas, victricto, suaderet Cyro, ut hoc munere fungeretur apud suos, ostendens idem iam sedulo secis se regem Ast,riorum: contra quem paulo post pugnaturi erant, diceretque meliores seri milites accurata oracone imperatoris, contempsit consitum ipsus Cyrus, diligenterque contra illud disputauit: negans ullam adeo praeclaram inueniri hortaconem, quae non bonos stretinosque, repente bonos eis reta peritosque earum rerum atque artium,quae in bello requiaruntur, nisi diu antea meditati illas furiint. cum autem Chrysantas respondistet satis eo tempore esse si animos ipsorum mesores reddiderit, illud quoque inane esse docuiat Cyrus, nequo obtineri ea ratione posse: nec enim ea, quae valent ad sortitudinem subito in animos homi nuin inseruntur: quae autem necessaria sint, ut praecepta illa imprimantur: firmaque ac stabilia sint, subtiliter ae copiose docet, ad extremumque simili etiam consutauit rationem illam , dicens se miraturum magnopere, si oratio egregia: beneque habita, magis adiuuare possit ad virtutem , praesentiamque animi, quam muscae artis imperitos cantilena pulchre decantat ad musicam artem perdiscendam. Omnino omnis locus Elegans est: acuteqtie illie disputa tum contra rationem lianc, ut qui ad auctorem ipsum accedere voluerint facile in telligere posterunt. Arbitror igitur eruditissimum Latinum scriptorem eo respexiste: prudenterque eo tempore fecisse Catilinam dicentem verba virtutem non addere: quod sane verum est: neque
enim addunt, sed excitant, exacuuntque: id quod aperte significauit ore Matij. cum ille apud eum inquit. Nam strenuis abunde dictum puto. i
vi A vetus verbum, quo usus est Cicero In ei ἰsbila illa erudita ad paetum, eo
loco. Battuli inquit impudenter, obsoletum nunc est, rarumque inuentur repperi autem quid senserit de ipso vetus grammaticus Adamantius, declarationem illius hic ponere volui, quo magis vis ipsius intelligatur: quamuis ille potius, quae battuasa sint: quique battuatores, doceat: quae nomina adhuc
,, rariora sunt. Bat in uno tantum modo repperi nomine genere neutro, pluraliter enuntia in to idest bati ualia , quod b. mutam habere cognouimus. exercitationem autem militum,
- vel gladiatorum, significat. unde battuatores Vir Ain inli dici puto . Plautus tamen quoque viilut hoc verbo in Castina . Soleas . Qui suaeso potius quam sculponeas eo in is battuatur tibi os senex nequissime . Lusit enim lepidissimus comicus in ancipiti v ce: nam dc pisces sunt soleae, α calces: pro quibus seruus alter, qui clam auscultabat, scuta
147쪽
poneas vellet, olesam emi agrestis genus , quibus caedi os amatoris senIs opor te putabat. vi Cnalbo Terentianus cum aixit in stultiuinium militem. Vtinam commitigati tibi valeam sandalio caput. In eadem praeterea epistola vetus haec mea emendatio in quoque confirma. tur: timuiqi e proprietas sermonis Latini perspicitur: cum en m illic nunc recte sit. Suppea is dit flagitium est. antea namque in excusis supplere perperam legebatur. Plautus in Poenulo,
is cum iocari vellei:atque uti silibus, qui omni populo grati sunt, inquit. Hae fores secerunt m ri gnum sagitium modo. Qitid flagitii est e Crepuerunt clare . nam crepitum, quem intellἰ- sebat atque appellat insta illic significauit Cicero. Res I tur, quae,verbo a me restituto, indicatur, cum sceleris in se nihil : culpaeque maloris habeat, uagitio assinis est.
um f. iis a maxime delecto tuti dilui murio prius dictum fui ovic m. C A P. IX
MCi c x K o in primo libro de natura deorum, ubi Cottam disputantem inducit eo , ira Velles, rationem, qui disciplinam Epicuri metitur: H ellentemque accurate,' quod ille dixerat, hominis esse specie deos, idest ιδ --δεῖ , in aliis multis quis ipsum loqui facit, hoc etiam ipsi assingit. A essit etiam ista opinio sertasse, quod homineto homine pulchrius nihil videatur. sed tu hoc physice non vides, quam blanda conciliatrix, M
quam sui sit lena ipsa natura r An putas ullam esse terra marique beluam, quae non suis is netis belua maxime delectetur e isi ita esset, cur non gestiret taurus equae eontu is elatione, equus vaccaeὶ An tu aquilam, aut leonem, aut delphinum ullam anteferre cen- ,, ses figuram suae. dc quae sequuntur. Cum igitur naturae ipsius vi fieri tradat, vi singulaα animantes sui generis animantibus capiantur: tuaque forma maxime gaudeant, Epicharmus quoque Siculus, ille cuius scriptis magnopere dole labantur Romani homines, non auersia musis: eaque familiaria habebant, idem antea dixerat: atque hoc non tantum in elegantiorisbus vetum in iis euam, quae nullam partem pulchritudinis habebant animalibus, usu venimonii arat. Verba eius leguntur apud Laenium invita Plattanis, quo loco declarat, positis exemplis, adminicula multa acceptile a vino hoc ipso comico subtilissimum illum, atque Glegantissimum philosophum. cui rei ostendendae praecipue incumbue at Alcimus, ut ipse te si ilatur. SM-αsh acri mota'. 'λ, - , χαῖς - - α nimia b, αδ--καλως - . . .: ἀ- a, in κι- να, usu et mi: ααλ. , A l: A, O
Peclaratum non mentire later se saltastium ac Theophresin quamvis astra
τὰ homni longam: Hurbreuem exigua que e se dicat. smintque in Mellitas, critii reprehendit Larinusscriptor, se et
cusauit mortales, quod Improbe de natura, parente optima, quereren tur: atque id,
quod suo ipsorum vilio nascitur, ab ea proficisci dicerent. locus illustris est, α in retio pontus. Memoriae tamen proditum est a veteribus scriptoribus, Theophrastum. iuditum hominem: grauemque philosophum, cum morti iam appropinquaret, Ipsum hoe libere sectile: ausumque esse roturae maledicere, iniquo admodum animo serentem tibi tune vitam eripi, cum sani videre aliquid: ac scire inciperet. Cicero in iij. libro Tusculanarum. ,, Theophrastus autem moriens accusasse naturam dicitur, quod ceruis de cornicibus vitam dii se iuniam, quorum id nihil interesset: hominibus, quorum maxime intersiisset, tam ex uamis vitam dedisset: quorum si aetas potuisset esse longinquior, suturum fuisse, ut omnibuso perfectis artibus, omni doctrina nominum vita erudiretur . Querebatur igitur se tum, quum illa videre coepisset, extingui. Theophrasto igitur cham ita dissolui quaestionem hane posse puto: ostendique optimos auctores inter se non discrepare in qui scientia rerum bscurarum delectabatur: omnemque aetatem in discendo contriuerat, cum propter obscuriu tem ipsarum, non dum omnia teneret nec pollet sciri illam suam extinguere,v Ia danda est, quod de natura queritur: illi namque rei penitus obtinendae vita certe nostra breuis est,
quod testatus etiam est princeps medicorum idem cogitans: Latinus autem in animo habebat mores con ere : luxuriamque , quae ciuitatem iam inuaserat, extirpare . quare docet praeterquam quod alia quoque inde incommoda gignuntur, ipsam etiam hoc malum mi visi: quod transit corpora, aeuumque nostrum breue reddit. Theophrasti ipsius verba, quaοι videt ut
148쪽
videtur intellexisse Cicero: neque enim fidi interpretis ossic o sonus est, ter ure apud is Cum partem igitur harum sententiarum omise ii Cicero: nam reliquit quae loco illi non conueniebant, addid i contra, quae propositum suum explicarent: quod enim ad vitam ceruorum, cornicumque longam demonii tandam 'ertinet,irbltior declarationem ipsius esse . ita namque loqui consueuit, cum inte . pretatur sensum est quem obscuriorem, ut in v. libro Tustulanarum, ubi inquit. At vero in Polyphemum Homeli, quum imma tem seri que finxisset, cum ariete etiam colloquentem - facit, eiusque laudare fortunas. quod, quo vellei ingredi pollet: & quae vellet, attingeret. in Apud Homerum enἰm tantum est. ωρὶ cum autem saltus iij ipsius verba haec sinitim salso queritur de natura sua genus humanum, quod imbecilla, atque aevi breuis, sorte pollusquam virtute regatur, accurate videndum est, an Democrit sententiam hane refellere volue- iit: iis certe criminibus, malisque, amnem iptim esse tradit physicus ille: si ipsitus hira veiba sunt, ut seruntur . quae leguntur apud si obaeum: atque eodem ordine ab ipso exponuntur. - quem secutus est Latinus auctor
mum locum in ipsis tenent, ac fabris praeci 'runt quid facto opus fit, archite- sceleris in oratione pro A Cluentio Cicero inicati t, qui ad facimis cet ros impulerat, ct omne negoclum animo cogitarat. haec ipsa Qerba ipsus sunt, quibus totum argumentum exponit. Et illi, qui Fabricii libertum, quta miniis ster in male scio fuerat: patronum, quia conic us, naeninast erit: iplum, principem, atqueatcbitectum scelerἰs, absoluerent Sed etiam pro sex. Roscio eodem paeba locutus est. Ex iis inquit, quae nune maxime fiunt, non ne quiuis potest intelligere omnium archi tactum de in chinatorem unum esse Chrysogonum e Demosthenes quoque cum ἰdem sigii sicare vellet. Idem verbum usurpauit, unde facile intelligi potest, quam aptum id sit Euteret illi istrandae: quamque res Ipsae similes inter se, postquam in mentem venit duobus summis oratoribus ab eodem studio idem nomen mutuari. in oratione igitur contra Dionyliodorum inquit.
, tis et . .e ἰ mAMG . in eadem quoque oratione Cicero multo post, cum Quinti lini populi rem oratorem, ventosumque hominem arrogantiae accusaret: moresque ipsus ae spiritu, exagitaret, his vel bis eum descripsit, de quasi ante oculos eorum, qui audiebant, posuit, quae videri possunt e Demosthene accepi a. sunt autem haec: Facite enim, ut non solum mores ea ius.& atrogantiam, sed etiam vultum,atque amictum,atque illam usque ad talos demissam puerulam recordemini: Demosthenes enim de falsa ementitaque legatione, inquit uti δια os Ao
r illi aviis de causti opusculo, quod scripsit: de Attile, ac magna mrre. CAP. XII.
C r. i r s i et Heganter Catullus sabulam Attia s, quo in carmine pangendo,cum
seruitet naturae eorum sacrorum, delegit numeros apiissimos illis ritibus e pii mendis , idest mobiles tremulosque. quia autem a multis ignoratur ratῖο eorum versuum, ut hac quoque parte adiuvem eruditum poetam: studiosisque ipsius botem minuam, cuiusmodi metrum sit indicabo: ut atque in hoc auctoritate veteris grammatici Idest Terentiani, qui ut aliorum metrorum rationem explicauit, ita liuius quoque dii sentet rationem reddidit: mentionem faciens Catulliani huius poematis
Galliambum is tui vocatum ipsum itidit: iunctumque esse docet e duobus quasi segmentis: prioris
149쪽
yrioris mζmbri pedes hi fiant. anapaestus, siue spondeus prImus: er cor anapaestus, magi sique accommodatus: illum autem sequuntur duo iam bἰ, in quorum etiam locum subit, ut prii millius i pondeus, ita horum tribrachys: clauditque syllaba, finis prioris commatis: posterioris in uum per iambus: post trochei duo, ac syllaba: In postremorum duorum pedum lo- cuiui ubi tuidem tribrachis, praecipueque antepenultimam sibi sedem vendicat. quod diligenter seruauit Catullus: admonente hoc etiam illo accurato disertoque gram mutico, qui totum hoc adnotauit. in Catulliano autem hoc carmine perspicitur aliquando seni pes, idest syllaba producta pro perlambo posita esse: necnon pro eusmaucus pro anapaesto: ut opinor, quia pares sunt hi pedes illis temporibus, quamuis numero syllabarum discrepent . ut a tem poetae doctrina e modis apparet, ita ingenium ipsius e sententῖis ipsis, atque omni orna tu vel rum perspicitur: nec non luminibus orationis, quae illustrant diuersos motus anim rum: primum enim post breuem ex persena poetae narrationem, exprimitur animus adol sceniis superstitionis plenus: qui furore impulsiis domo, ubi omnibus commodis voluptat busque abundabat, discesserat, ut sacerdos Cybeles fieret: gregemque aequalium secum d xerat : hortatur enim illos, ut postquam in vicina loca venerint, una sie in properent ad sedem domiciliaque ipsius deae, ubi sinuabat se egregia quaedam bona inventurum . Sequitur non multo post mutatio consilin, cuius causam attulit poeta: ae missi abilis querela huius adolescentis, in qua omnia significata sunt, quae ad miseescordiam optimendam v lent: declarantque Ingentem dolorem lamentantis Infelicem condicionem suam, ac se vel et Isertati iniimulantis. Breuis etiam oratio Cybeles irritantis leonem in Atlim: stimulumque s
roci beluae admouentis, vehemens est, ct habet suas virtutes . nam tres etiam in extremo versus, nomine poetae, exposita iam fabella, pronuntiati, ingeniosi sunt: declarantque quanta ψῖ, sit illius perturbationis , ac stulti des deiij, quod cave corripit moriales. cum magnus metus inuaserit ipsum, ne sibi suisque aliquando huiuscemodi quicquam usu veniat. unde precatur deam illam, multis nominibus honeste ipsam appellans, ut sibi pareat: in aliosque furorem suum rabiemque exerceat, quasi ostendens humano consilio malo illi resisti non posse, si mentem dederIt alicu , ut huἰuscemodi aliquid in se moliatur, quale miser adolescens se rat. De variis appallationibus huius deae, rationeque sacrorum ipsius, nec non de habitu sacerdotum, qui tamquam famuli ministrique eius erant, copiose disseruit Strabo in x. libro Genr phiae. μήτρωα autem sacra ipsa videntur vocata , quod indicat Plutarchus in commentario , quem ἰ mii inscripsit his verbis: ita συμ ιτμα, ἁ-νικα, κοιν=rii τοι e . istic item in libro de alte Musca, ubi de choreo, qui est trocheus, disset It: assirmat enim multum iapsius usum fuisse Oriis μητρο M. Musica instrumenta ipsorum erant, tibia, tympana, mbala, vi ex Catulliano hoc carmine apparet; quod testatur etiam Strabo sic scribens. μ, rur
CAP. XIII. L,io in Vi . libro de rep. virum, qui adhibἰta vi ciuibus, In paula dominetur,
eum, si saluus esse velit, cogatur odio prosequi bonos, arcereque ipsiss a consuetudine suit similiaritate autem uti prauorum, audaciumque hominum, eleganter. vereque dixit necessitate quadam illigatum ei se, quae iubeat, aut cum perditis hominibu, . uere, aut ne vivere quidem, sed p timoriem sibi afferri. Cis o quoque in v. libro Tustuli is nitum, eum Dionysii vitam, institutaque exponeret, inquit. Itaque propter iniustam domi se natus cupiditatem, in carcerem quodammodo ipse se incluserat. translatis & ipse minifesto aliunde verbis propter similitudinem viens; neque enim illa vera custodia est, neque alicubi Dionysius elauius erat, sed res ipsae pares similetque: ut enim qui in carcere clausi sunt, cum sontibus facinorosisque necellario vivunt . neque enim eo plerumque veniunt probi, honestisque viti, ita hi, quia metuunt sortes, iustos, prudentes: intelligentes vitam factaque sua Ipsi, non probatii remouentque a familiaritate sua, necessario se committunt contrariis, atque in probissimis hominibus. unde non talio in custodia esse, vinctique dici possvnuhae eniti, de causa videtur Cicero nomine careetis usus. nam in sequente libro Plato eodem & ipse pacto loeu ius est. nisi forte in carcere vinctum tyrannum dixit, quod undique septus sit inimicis, qui sa luti ipsius insidiantur: tollereque volunt: verba namque politi scriptoris, simili latu expo- is sito , haec sunt. c. -ώτω μμ λ Anu ἔ τέ i , II, - . quamuis de ipse, ut Cicero, existimari possit translato illo verbo usus, Intelligens iseratinum, quod statim addi binai domi sedere; ncc possς Ut li re peregrinari, aut spectate illi,
150쪽
quorum visendo tum reliqui ingenui homῖnes cupἰditate 'agrant, C Icero certe ἰn commeis moranda vita Dion j videt ut multa e Platone acceptile, ut cuni is quit. Sed iis, quos ex tam miliis locupletum seruos delegerat, quibus nomen seruitutis ipse detraxerat, Squibusdam in conuenis, &seris barbaris corpori custodiam committebat . illius vero ex eodem libro - haec non multo post illa, quae supra expressi. δ:. Maai ι φ:ti naa ι , --Supraque cum quaestum nam poti illinum lint, vos custodes suae salutis elegerit, responsumque edet, mercede conductos, qui deesse non Poluntam pretio excitati, aut igitur locos hos Platonis ante oculos habuit, cum vitam iniusti illius, saevique regis, explicauit Cicero : aut Plato ipse, quum instituta moresque tyrannorum generatim dis ei ipsi, illuni ipsum, quem ita viuere con-ipexerat, mente comprehendit, rationemque Dionyiij indefinite cunctis tyrannis ascripuu h storiam autem narrans Cicero necessatio in easdem seintentias incidit. Quod vero eodem in loco tradidit, non consentire inter se veteres set; plores de stirpe Dionysii. cum alis honestis p rentibus eum ortum vellent: alij autem contra humili genere prognatum allicinarent: id enim manifesto significare voluit, cum inquit. Qui cum esset bonis parenti ius, atque honesto loco in natus: & si id quidem alius alio modo tradidit: Is crates e numero illorum suit, qui tenui fomit Ia natum dixerunt: unumque e multis, antequam dolo ciuitatem opprestillet: Haec enim verba ipsius sunt in libro ad Philippum Macedonem, cum an mum magno tib regi adderet aabellum suscipiendum contra Persas, ostendens minores multo homines indutata, ac consilio is consecutos ei se summam potestatem: effecisseque omnia, quae animo cogitarint. πιαν quae sequuntur . nisi sorte hic, cum aliter sentiret de Dionysio, tempori seruiuit . ut alij quaque odio ipsius ducti, ob pli rἰma scelera, nefariaque saeia, hoc etiam ipsius bonum, quod a natura habuerat, inquinare, aedelere studentes, obscuris paren tibus, infiinoque loco natum, eum memoriae prodiderunt.
Duo laci duorum magnorum scriptorum emendati, Geronis, ae Demosthenis, contrario vitio laborabant: quod enim in Iarino dundabat, H Graeco desicerat.
Ο N longe a principio libri Ciceronis, quem Oratorem insciti' sit, ub; de serm s
illis aeternis loquitur, videtur negandi particula deleti debere, quae in omnibus excusis inuenitur: ita enim nunc passim leg tur. Vt igitur in formis, & figuris est aliquid persectum, de excellens cuius ad cogitatam ipeciem imitando re erui itur ea, quae sub oculos ipsa non eadunt, se periectae eloquentiae speciem animo videmus, estigiem auribus quaerimus: qui enim diligenter ariendet, non omnino rerum earum rudis, facile intelliget, corrumpere eam totam sententiam: quae enim sub oculos ii, a cadunt. idest me ἷ aene, reseruntur ad speciem illam cogitatam, cuius ipsa tamquam imago sunt: cogitatam enim speciem vocat νυτυ . idest quae cogitatione, dc mente percipitur. Hunc autem senium fuisse Ciceronis,& res ipsa declarat, A super tot de hac re disputatio. nam quae statim etiam verba sequuntur, non minus id ostendunt, cum quod in tormis & figur xiit, id ςi iam usu venire doceat in eloquentia. hoe en in simili illo illustrare voluit: ideam enim eloquentiae mente contemplamur: effigiem vero ipsius auribus sentimus: estigiem au. tem illius eloquentiae vocat, quae conformata sit ad similitudinem aeternae, non alicuius motolis, de in homine aliquando auditae, ac cognitae. Cum igitur illic importune, ut patet, accreuerit negatio, eadem defecit in parte quadam nobili ismae orationis Demosthenis pro Ctesiphonte, nisi fallor: ita namque in pluribus excusis libris, ac nonnullis calamo exaratis, , quos vidi, legitur: αππι, με φ τ :μΛDυχίαν:
ε τι sitor ν, : probare en in vult Athenienses cum paria
tint auctoritati iliae, recte de ordine fecisse, qui sortirer Phil po, subigenti Graeciae e v I tates: omniumque quas poterat rerump. status labefacta iaci, aduertati sint: atque a minori argumeritatur, ita disputans. si enim postquam prima sita consilia ad ex tum perduxit: pomusque est rebus iis, quas voluit Philippus, in regnum rediisset, atque illic quiete vix isset, nemini,
neque e numero sociorum suorum: neque aliorum Graecorum molestus, tamen reprehensi grauit ei forent, Maccusati, quicumque non iustitissent: neque eius conatus, qirantum in ἰpsis luisset, reprellissent: nunc vero cum alii et secerit. &quae sequuntiir: supra enim sententiam
illam explesii, vel adumbraui. Quis igitur non videt, ut senius hic inde elici possit. desiderari particulam illam: legique debere: κα Artae . r. io . quam in uno tantiam formis in prellis, inueni. Apud Hermogenem quoque, a quo hic locus citatur, capite ὀκρος, corrupte, ut in excusis, legitur.