장음표시 사용
181쪽
o e ulu hune Cieemnis ex Oratore puto eomaptuni esse, cum enim In excusis nunerat limita legatur. Purrum semper Ennius, numquam Pytthum. Vipatefecerunt Fruges, non Phryges, ipsi iis antiqui declarant libri. arbitror fetibi debere. Butrum semper Ennius. M Vi patet erunt Bruges. atque id, & verbis Ciectonii ipsius, quae statim adiungit, motus: M testimonio Quintiliani: - qui In primo libro, ubi de litterarum immurationi laudiiserit, inquit. Sed b. quoque in is in .eum allatum dedimus aliquando. unde durinus, & Bruges, & Belaena . nec non eadem secit - eae duello bellum. unde Duellios quidam dicere delum usii. ostendit igitur manifesto Quῖntilianus b. in locum allatum transire solitam. Primumque in p. deinde in o. nec non pro Euabus etiam do aliquando accipi solitam. cum autem exemplis primae mutasonis utatur duobus illis nominibus, quae Cicero quoque ponit, Enni j consuetudinem existimare debemus eum r spexisse:nominaque in poemate illius posita in testexisse. Idem etiam indieauῖt Secis PompeiusIn i, lίλω seti M. Balaenae nomeri a Graeco descendit. hane illi Ochinis dicunt. in antiqua consuetudine et qua ahi Burthum: is B uindicebant. unde etiam suspieati lἰcet apud Quintilianum in iuretiore loco pro Belaena Balaena legi debere. Sed eum Cicero ata, dat: Nee enim Graecam litteram adbibabant senunc autem etiam duas. In postetiore nominas nisi sillor aliter duae Graecae litterae vitari nequeunt, nisi Immutetur φ in aliam litteram. live in 'b . versa est. nam qui, si Fruges pis o scriberetur, crederet ipsam immutatam, meo; udicio peccaret: neque enim sinus ipsus immutatus, sed sorma tantum . quod si in lo- eum elias b. ponimus, tunc vere illam immutaram dicere possumus e sonus namque vasatus est. vieii illas autem harum litterarum: quodque suo iure pol sint inter se locum commutare, volpicitur etiam inde, quod Athenaeus in xiiij. libro Hirmat eandem nucem, tribus modis in ptima littera variari. stat rex namque, qui scripserant, de rebus rusticis lecutos Syros, ubi haicebantur, tradit pistacia appellare: Nicandrum vero in Geolgicis suis i*Irata eadem lit- rei, phillacisi Posidonium autem bittacia. nam quod hunc ipsum Stoicum citat: locum
que e I l. libro h floriatum, quas ille scripsit, adducit, in quo albosis huius natura, nuciiquo diligentet desci ibitur, tollendum illinc scripturae et latum est: cum enim legatur In impressis - Αthenaei exemplaribus. manis elio scribi debet κ M, sublata media dipht Longo: quid enim hue siciat cieuta, quam vox illa ostendit E quos autem conos a forma vocet, apertum est . unde etiam Catullus conigeram pinum appellauit. libenter autem monstravi locum illum PosidonIj: utenIni ei si ieete potui, egregie respondet rei ipsi descriptio. ac pictura illius stirpis: ipse namque o - 1in, semen ex Alexandrea Aegypti allatum sevi idque in iustam arboris altitudinem erevit. eum igitur dicat ferre fructum uuarum more conglobatum, id e floribus cognosci potest: qui racematim botryonisque speciem praebentes, sandumar. ob caeli tamen nostii intempesieni magna ex parte cadunt: quique in nucem sermantur, ad maturitatem ob eam tem apud nos non pelvetiiunt. cetera ex nucibus ipsis possunt intelligi, quorum magna vis hue importata tuti eum gratae snt in secundis delicatioribus mensi s. Sed ut ad id redeam, de quo primum silebam, iransire p. in b. apud veteres Latinos solitam, confirmatur etiam exemplo comitiarum seruorum: quibus a colore capillorum nomen a Graecis impositum erat: eum enim xta ioci eo sermone vocarentur, ut alii γνωM. a Latinis hi Brithiae vocat Isist . ut apud T lentium etiam scriptum est . qui inquit. ibi sorte huius vitio Brrthiam: nullam enim aliam huius nominis rationem video.
. I v . Dcretare, qua in obsignandis lateris Asiae populi utebantur, videri eam ese,
li, meminis M. Claero: illiusque argumento amoliri erimen a L. Flacco, quem delendebat, conatus est. quod scriptum testimonium, quo reus valde premebatur, ceram haberet, non cretam, qua omnes illi homine , &in publicis, & in priuatis littetis, uti consuessenti unde argumentabat ut illud fictum d adulterinum Di il
182쪽
rebanii in arbἰttin ipsorum ponentes, ut e multi id nomen asciscerent, quo magi, dei,cti remuli suaeque Inscitiae i poscerent. Hoc secit accurate Catullus tritumque hune eustodiuit In Hymno ad Dianam, cum ςnim pluribus nominibus Deam hanc ipsam vocasset, ad exisin tremum inquit. Sis quocumque tibi placet sancta nomine. Sed Aeschylus quoque in As
potitur: sita ab Horario quoque dii re in Durus CAP. III.
itius eleganterque descripsit Appiae viae oppida, δc d uerso
nitium n. Egressum magna me excepit Arἰ ita Roma H Cevnλτε Horatiustili In sal a cuius initium c o spitio modico: nec non, quae via oribus in ea commodae res, incommodaeque inuenirentur, docuit, sed etiam fossae illius nauigabilis, quae propinquaerat, viilitatem senis cauit: noctu enim illa vehebantur, simulque e diurno labore corpus reficiebant. Strauo etiam diligentissimus scriptor, ut reliqua in v. libro aecurate, ita fossae huius naturam commoditatemque declarauit, Appiae viae ipsam multis in loc sapposiam tradens: Implerique, de palustribus, de fluuialibus aquis: nau Igari vero plerumque
noctu: quod tangit etiam pocia, ut quum vespere in nauἰculam ingrediantur, mane exeam rreliquum autem viae pedibus conficianI. quamuis etiam luce trahatur nauis tamquam rem uuco, a mulabus: nam Horatium sociosque voluisse mane exponἰ intelligitur . quod tamen fraude atque inertia nautae, non optinuerunt, ut coacti sint iusto itineri noctis, addere tertiam par, tem diei. Quod vero Horatius inquit, tumultum illius temporis significans, Hue appel- te: trecentos inseris: ohe Iam satis est, videndum est an pronuntiari potuerit a viatore, nati. tam accusante, quod non pateretur se ascendere: aliosque, se relicto, nimis multos imponeret ut periculum sit ne lynter, onere prestus, mergeretur: nautae enim Glent quaestus sui causa plures recipere in nauἰm, quam opas sit illis, qui tuto nauigare velint: quIque magis suspecta habeant pericula nauigationis, quam oporteat, ut ignari eius reI, ac timidi. Interpretes tamen contra putant illa verba. ohe iam satis cst, Pr nuntiata a nautis, castigantibus viatores, nimis multos irruentes In nati Im. ut arbitror, quia de concertatione ipsorum: mutuoque i iis coni uelis, locutus antςa suerat Pocia.
ententiam, qua apId Caecilium pudam iam amoris extossit, videri acceptaru ab M. ripide, qui eorim pacto potestatem ipses celebratur. CAP. II H. N IIII. libro Tusculanarum Cicero, cum amorem In simulasset: tantaequa
leuitatis esse dixistet, ut nihil videat, quod putet conserendum, locum Caecili, comici adduxit: qui contra sentiret: ac diuinos etiam honores, propter infinitatam omnium rerum potestatem, ipsi tribueret. tantopere autem stultitiam, a que improbitatem eius sententiae Cicero damnauit, ut non ipsum tantum Ca - cilium, sed reliquos etiam ei uidem loci pocias agitarit. Carmen vero ipsius Caecilii hoe estis z deum, qui non summum putet, Aut stultum, aut retum eme Impetitum existimeti Cuὶ Iciis manu sit, quem esse dementem velit. Quem sapere, quem Insau Ire, quem Inmoibum Inilai. . Quem contra amari, quem accersirit quem expeti. quod, amorem &Ipse celebrans, de illo quoque dixerat antea Eur pides. cuius hi ''attuor versus po nuntur a Stobaeo. unde illi e - mici expressi videntur. Er m δ' icrie μ: Θιυ xe H μεγαν Κὼ Qv cmum, δαμώων memo . πιν id σκαἰς ἰοῦν, - καλαν αη et e ήν O. ein πιν μίγης ν οῦ Θ crate Θιοι. Iidem autem, uno tamen minus, citantur etiam ab Athenaeo in xlij. libro . nam secundus negligentia librario
sum illisu ictg; esti primus vero aliquantulum immutatus luitur; quid dicemus Igitur 3 ε
183쪽
tragoedia locum in comoedum transtulisse Caecillume an hoc antea a Graeco comico poeta iactum elle t unde fabulam vertit latinus . an autem reliquas quoque sentemias, quae versibus Latinis expressae apud Ciceronem leguntur, persecutus fiderit Euripides scire nunc non licet: iragoedia namque periit, in qua id prolatum fuit. quod igitur indagare potui: diligentiaque adhibita colligere, id hie ut prodessem studiosis, adnotavi. Venerem vero non tantum in numero deorum collocandam, sed siquid etiam maius valentiusque deo sit, id illam esse, pronuntiauit nutris Phaedrae apud eundem tragicum, cognito stitim morbo reginae. antequam mutata mente ad scelus ipsi in hortaretur, vel inuitam potius truderet.
Deiluatis quoiundum Epichanni verborum, quae τm cpi- . Iula quadam cicero posuit . , CAP. V. Picu ARM vs Siculus, vafer homo, sum ue prudentiae, Halias multis
praeceptis vitam hominum excoluit,ita etiam admonuit, oportere nos antequam aliquem in amicitiam recipiamus. attendere, quo pacto ille se cum veteribus a
mi is gesserit: inde namque intelligi polle liquido putauit, an dignus amicitia sit. hoc enim valent verba illa Graeca ipsus, quae Cicero in epiliola quadam iij. libri ad Q. fratrem posuit. da operam inquit, in nouis amicitiis iniuiuendis, ut videas, isse ipse. quem cogitas tibi coniungere, quomodo alio prius amico Vsus est. Id autem significasse verbis illis Epicharmum perspicitur etiam testimonio Isocratis, qui in libro ad Demonicum, ubi plurima veta utiliaque praecepta collegit: hoc etiam iisdem v bis protulit: explanatius tamen: nimis namque breui rem complexus est Epicharmus. quamuis id apud poetam e superioribus verbis milius fortasse intelligi potuerἰt, Isocrates igitur in-
'vit. verbo autem hoc utico Laesse Graecos.cum bene,aut male quempiam tractate amicos dicerent, declaratur etiam exemplo lioc Aristotes s qui in libris de moribus, quae vocant ut inquit. κακ is i i v. Euripides quoque in Hippolyto eodem pam locutus est, cum purgante se patri: institutaque sua exponentem, induxit opumum illum adolescentem. UVocatum a cicero e tachaon sensim, videra e et esse, crueia Mnois appetabant.
CAP. VI.VEM CIeero in Oratore tacitam sensum vocat, ubi de natura numerosae Ora-tIonis dimputat, Dionysius Halicarnasleus cui opinori appellauit. M. Tullii verba haee sunt. Si quae res ei sciat voluptatem, eadem, quae inve sibus: quorum modum notat ars, sed aures ipsae tacito eum sensu sine arte definiunt. Idem autem intellexit, quamuis aliter appellatit in iij. libro de Oratore, --- Etiam ho quod vulgo de oratoribus ab imperius dici solet: bonis Is vel bis, aut in aliquis non bonis non arte quadam perpenditur, sed quodam quasi naturali sensu in- dicatur. Ante eriorem quoque locum in Orator dicens: Neque enim ipse versus rationeis est cognitus, sed natura, atque sensu. manifesto hunc ipsum sensum vacuum ab arte: nee adiutum atatione significauit. Possis amem Latinis exemplis, ut ab eruditis existimari possit elene senserim, Graeca nunc adseram. si prius quid suspicer de primo trium horum exem-- plorum indicato: puto enim desiderari in illo particulam negandi: legique debere. Quo-- rum modum non norat ars. hoc autem & res ipsa diligenter animaduersa, confirmare videtur: de sermonis ratio: cum statim reddat, sed, coniunctionem, quae aduersatur: nec non testimonium Ciceronis,qui ambobus locis,qui post a me adducuntur,quod vim habeat negandi posui Halicarnasseus igitur, grauis dicendi magister: in primisque nobilis, de arte disterens, ostendenique non omnes correptas syllabas pares omnino inter se esse, sed quattuot ipsarum
184쪽
mali Graeci Euripidis versus, quos interpretam ea clamis II. de narura Deorum .
A n v ι Λ , In qua Euri ides eriaditam Elam , piamque sententiam inclusit, quam interpretatur taceto in ii. libro de natura Deorum , ἰniuria superi rum temporum periit: cui autem Graecos etiam versus inuenerim,eos hic ponere visum est, ut conterri commode cum Latinἰs possint, qui sunt hi. Vides s blime fusum immoderatum aethera Qui tetram teneto citeunicctu amplectitur Hunc summum habeto diuum: hunc pethibeto Iouem.-Clemens autem Alexandrinus, captus et auitate illius sententiae. &qu a Christianorum hominum opinioni conuenire videtur, Pluribus locis eius meminit . ut in libro, quis hortat ut Graecos ad veterem superstit Jonem abiiciendam: nostrosque ri ius capellendos. Sed etiam In v. stromate, hoc pacto A G ς- ς σκω, -ς τρα- .. Rx M. . sin, δ' ua. ρυα θοῦρο κώ- λ αλιυς To. Trium autem horum versuum primos duos citauit
quoque Plutarcii us duobus locis de in libello de exilio; & in eo, cuius index est, in quaestione illa, qua docuit, cur non admiramur aquas si idas, sed calidas.
ro ita induxit Vationem ipsum loquentem. Socrates mihi videtur id quod constat inter omnes in primus a rebus occultis, de a natura ipsi initolutis: in a quibus omnes ante eum philosophi occupat I fuerunt, auocauule philoso- iam : dc ad vitam communem adduxtile, ut de virtutibus. ae vitiis: omninoque de bonis rebus, & malis quaeieret. hoc autem verum non videtur: nee dunum eruditione illius personae, cui sententiam hanc as ibit: Pythagoras namque primus hane partem philosophiae attigit, δοῦ de vita ac moribus , accuratequbesiuit. iplum autem tempore secutus est Socrates . qui in hac re studium omne suum consumpsi . quod Aristotcles quoque in eriore libro
Πν Σωκγ ς δ. mυ, i. Idem autem quod ill e, in dr to etiam Cicero his verbἰs testatus est, cum de Socrate loqueretur. Hulus exuberrimis sermonibus . extiterunt doctissimi viri: primumque tum philosophia, non illa de natura, quae saerat antiquior, sed haee, In qua de rebus nis, α malis: deque hominum vita, & moribus disputatur, inuenia dicitur. Aut igitur, quia peis inius id exquisitiusque tractauit Atheniensis sapiens. primum dixit ipsum Cicero id aggressum suisse, eum tamen contra constet inter mnes Pythagoram non sine laudet magnaque utilitate hominum in hoc studio versatum, aut quia non omnino dimisit omnem curam retum obseuratum: a naturaque ipsi inuolutarum Samius ille: in mathematicis namque rationibus diligentiae multum potuit, eum penitus S crates ipsas abiecerit: nee cogitationem ullam deipus suscepetit. quomodo alitet delendi aculea clueto possit, non video.
Non dictos a Platone Titanum e genere esse, qui aduersantaer magistracilius exi tradidit Cicero , sed qui iusiurandum fidemque violararae denique deos ipsos ne, uia . CAP. I X. Ens 1 haec Ciceron s e i l. libro de legibus sunt. Noster veto Plato Dianum
egenere statuit eos, qui ut illi caelestibus, sic hi aduersentur magistratibus. Arabit cor autem ipsum locum Platonis hunc intellexisse, qui est in iij. de legibus. F, A .δ-- α το -
πι - α xari In quo tamen,si diligenter attendimus.
non id omnino quod Cicero tradit, licit Plato. ille namque ut sentenum iotius loci breui orticem i
185쪽
pluem in assit mat e musicae inaratione corrupta, prosectam esse libertatem quandam, siue polin, licentiam, qua immines sibi omnis rei sapientiam soli cunt: salsaque hae opInione d oi eontemnunt Iudicia ni eliorum: impudentesque fiunt. quam libertatim consequeretur liacentia alia. quod magiitratibus parEre nolunt: sed huic etiam tertiam quandam comItati diacit, fugientium parentii in imperia: seniorumque auctoritatem, ac praecepta. illis vero, cum prope ad extremum peti tenerint improbitatis, licentiaeque, Meu. quod legibus non ob temperare quaerunt. viiiidem ad extremum nequitiae, iam perductis, de iusiurandum. di datam fidem negligere: nec metu ullo deorum teneti, qui scilicet priscam illam Titanicam naturam reddant, atque imitentur. dc quae sequuntur. Non igitur illos, qui aduet sentur ma sistratibus e Titanum genere statuit Plato, sed qui fidem omnem: maxime autem testibus dilao,iam violent, ae flocci denique non iaciant deos immortales, ingenium laeuum immaneque, quale in Titanibus extitit, prae se ferre vult. unde necessario in eadem mala, in quae illi incidere debeant: ac sempiternis malis eruciatibusque, torqueti, atque amu . Plautus quoque in Persa seruum hominem qui amaret, ita se contra obiurgatorem purgantem Induxit, quod nol-- ret resiliendo voluntati deorum, imitari Titanas et Quid ergo faciam 3 diis ne advorser, quasi is a liani: cum diis bHligerem, sat quibus esse non queam.
maria r de verbis obscaris, O MD9 modosis, mitio iste ad Ani cmi positis. C A P. X.
Est sa, quae hie sequuntiar, posita sunt inἰt o epistolae euIusdam ad Ati; ciun . in q. libro . Negent illi Publium Trib. pl. saetiam este: hoc vero regnum esse, is secte nullo pacto potes . emittat ad me Publius, 'ii obsienent, iurabo Gn. no---stium, collegam Balbi, An vj mihi narrasse inauspiciose suille. Qui vero se
sus intum sit ,& quomodo accipienda putem, nunc Indicabo. primum autemotbἰiror sumpta ipsa suisse, repetitaque, ex epit lota T. Pomponis: repetita autem, quia vehementet sententia eorum delectarit Ciceronem : sensuique ipsius quadrarit. quod manifesto sita gnificate videtur exclamatio, quae statuitur. O suaves epistolas tuas. adeo enim gauisus estis expolitione illarum rerum, ut continere laetiuam suam non potuerit. Fuerunt autem superimi, illa scripta ab Attico cum stomacho non paruo contra tres illos ciues, quorum opes tunc erant non tetendae: multaque improba facta. eum enim illi fauissent P. Clodio: subitoque ad plebem traduxissent, cognita pollea magnitudine animi illius ingenioque feroci. timete incia Plenies. re in ipsos ἰmpetum laceret, negabant illum plebesum tactam esse . quod adoptio illarem, atque ordine sam non esset. contra quos disserit is di. ostenditque se testimonio suo potise Clodium subleuarer eum acceperitore ipsus Pompei ipsum illum praesentem sutile, ac psiatum elle si oportuerit, iurare, ut accurate n trat. ut autem libere agam: omnesque animi si1
piciones aperiam, arbitror pio Trib. pl. lem debere, plebeium . nam non multo post ex se mone Ciceronis filii percipitur, Clodium illo tempore tribunatum petere coepisse, multo itiadem intra hoc ipso in libro, ubi colloquium Cn. Magni, cum Clodio exponἰt Cicero, ita scri-- pium est. cum diceret in summa se Perfidiae, & sceleris infamia fore, si mihi periculum ete is rei ut ab eo, quem ipse armallet, cum plebeium seri passus esset. sed in optimo quoque meo libro, quamuis Trib. lNatur, quod culpδ librariorum commissum puto, qui crebro In his notis peccare consuerant, scriptum tamcn est, Plebeium: quod non nihil adiuuit opinionem meam: Collegam vero Balbi Cn. Vocat, Vt hoc etiam addam, cum contemptu quodam: inviaiebat enim non nihil notae clarissimo viro,habere sectum illius curae municipalem homineminec ulla virtute insignem.
,. respersus, satis tuto ut arbitror purgari potest: neque enim ut mendum torulatur, aut addete aliquid, aut demere, oportet, ita litteras tantum duas, quae ante. cedenti verbo male cohauserunt, consequenti adnectere, cui conueniunt: quod si fiat, verior xceommodatiorque lenius statim inde nascetur. Cum ita igitur nune legatur In exeusia is libris. Nunc eum volo de tuo ponte mittere pronum si potest olidum repente excitare vete
i. nam, suspicei scribi debere. Si pote stolidum : veternum enim tecte, atque apposite stolidum
186쪽
appellatur. quia quἰ oppressi eo iunt, nihil sentiunt, ac stupent: quemadmossum ipsum voe ruiu virgilius, Horatiusque, graue, ac funestum. Hi amem vitium poeta in eo corrigere vol basieui remedium hoc adbibebat: stuporem inquam stoli litatemque ingenu, ut cum nactus ellet iam eximium bonum, uti eo discet et: ac diligenter ne sibi eriperetur, caueret. Pote ve- . ro valete .., o, quod in serioris aetatis Latini dixerunt pol sibile e numquam usurpatiam verbum a Cicerone, neque ab alio temporis illius,uel exemplo hoc grauissimi auctoris declaratur, qui in Bruto ita iacit aniculam illam locutam,ex qua quaesierat quanti aliquid venderet Theophrastus : eum enim respondiiset illa, addidit. Hospes non pote minoris . Grammatici etiam in hoc testantur, qui neutri genetis esse dicunt, a potis consormatum. Non me tamen fallit Coelium Rhodiginum in v j. libro lectionum antiquatum communem lectionem probaret sensumque inde elicere subtilem magis eruditumque, quam verum, atque illi loco accomm datum . quo nomine aliquando ille mihi, non sine causa, reprehendi posse videtur: quamuis enim Ailistoteles doceat alas, corporis nostri partes maxime Astrusas, foetete . quia spiritu ventoque non agitantur, non vi eo quid hoc iaciat ad declarandum, veternum ea de causa olitidum apte a Catullo appellatum esse: veternum enim intelligit poeta: ut statim ipse ostendit,
OIIoiditur Flaccum famn rem se rem, siepiet tempte apud Graeco, in Iasinum verUe, ser ita eadera ratione isquendi.
O R A τ i v s in v. Satyra ij. libri modum Ioquendi peculiarem Graeeorum expressit: in Latinumque conuertit . quod sene ille multis locis teinptauit. ut, qui animaduertent, facile intelligent: ipse quoque hoc eum saepe autum facere alias Indi ui . cum igitur de tabulis testamenii loquens, inquit et multum Nasica negatas, Accipiet tandem, α tacitus leget: inuenietque Nil sibi lega.
tum, praeter plorare, suisque. Ita autem Gra os loqui solitos, ut plorare iuberent eum. quem a se contumeliose dimitterent, notum est. lepidis limus comicus cum urgentim Chremi o deum illum diu tiatum, ut diceret quis esset, respondit. ἐν- ιδι ν sim redii. dem insta. κ - ., μ' σοι λιμ. . Sed cetiam cum maius aliquod malum cuipiam minabantur. vnde Theramenes, elati animi vir: ἰjemque facetae naturae, cum xxx. iussu Tytannorum in ea rem duceretur, ac de tam graui in liuia clara voce quereretur, iussus est iacere, proposita haeramquam paena. iiiii quiritari desisset. unde respondit statim hoc pacto interrogans. Nonnaci iam Ploraturus sum, si tacueror Hoc autem his vobis memoriae prodidit Xenophon in h. lim bro de rebus Graecorum4 ei ἀπεμιμντἰνῶ, 4 αδια oca μώς μάλα μι-' 64- ἰδὰλο .m,Sια ἰαυ παο i: λἰ A s c μα, - τίν αἰτῶ - ροπον : Σά utre. λοιμι δε ν, ιιμασια σὐν, im: . . oin δε σα α ι . a is liμαι; Cicero in epistola quadam ad Fratrem, cum idem pronuntiam. vellet Glaeca verba usurpavit: inquit enim. R et mul me nos modo valeamus. Non eo
tem locu niuin Hora ius hoc Latinis verbis protulit, sed In extrema etiam satyra ptimi litam bri hoc pac a De iniituque Tigelli, Dis spullarum inter iubeo plorare eathedras. quod cicero inquit, sese Grysippum tam ibisi . ria curiosum, inutis .quibusdam is tus narrationibus,
lippum multae dipla ponere, atqueun iis et Iam minui:, quaedam non aspe nati, praeterquam quod Cicero in prima quaestione Tusculana, ubi de variis sepulturae generibus diiserit, aperte testatur, perspicitur etiam ex loco quodam adducto e libro ipsius ἀν Mira r eum enim illic contra auaritiam duputaret, iniuidos quoidam nonnullorum hominum, stultosque imo res pecuniae ex
is ponit . quod indicat baeci esum studiose consectati solitum. M. Tulli j verba haec sunt. Permulta alia colligic Chrytippus, ut si in omiihi istoria curiosus: sed ita retia sunt quaedam, in ut ea fugiat. dc reformidet oratio . lini utem Aeda illa fius se Cicero dies ut animo abhorrereta hiilis recitanos, quia pertinebant ad mortuos,& humationem, quae res propter se etiam ciun more fit, incusta, atque odiosa est, ne dum tam inhumanis ritibus tractata cuiust nodierat illud, quod ploxime nauar t. mathenae iovi ut iiij. libro verba Chir lippi ci x. i. t ri Mau
187쪽
quae supra intellexἰ . eorum autem sententia haec est. Nonnulli adeo labuntur In auro expetendo, vi traditus quidam sit, cum prope mors ellet, deuoratis non paucis auress nummis mori Voluisse. Alium autem, insutis illis in iunicam: indutaque ipsa, mandasse cognatis ut lie eum humarent: neque corpus comburerent, aut alium ullum culium adhiberent, metuens, vi apparet, ne aliqua ratione auro illo spoliaretur. In vel ba quoque illa incidi, quae interpreMiur Ciceio non multo supra Eunc locum, in extrema scilicet disputatione de contemptu motin ais, antequam de humatione&sepultura diceret, ait enim. Quid Cyrenaeum Theodorum, is philolophum non ignobilem, non ne miramuri cui cum Lysimachus Rex crucem minatetur. .. sitis quaeso, inquit, ista hortibilia minitare purpuratis tuis: Theodori quῖdem nihil inter stis humine, an sublime putrescat. Sunt autem Graeca haec ipsa in Graecorum commentariis, in quae maximi animi vir, & omni hoc errore ibi uti, pronuntiauit. - iiis Cum autem Cicero vere Theodori sententiam reddiderit, est tamen in Graecis illis nescio quid leporis, ae venustatis, quod, nisi salior, exprimete ille non pol Ii: habet enim elegantiae non paruin, quod seruata eadem voce: praepositioneque tantum immutata,contrarias res edidit. quorum est era expeteretur: altera vero vehementer reformidaretur.
Idem valere apud ciceronem, In mepitu exaudisse, quod et apud Platuum, quo per nebulam audisse . Declaratum' M. Tullium quoque quasi per caliginem videre, sublata macuti, quae m-dam hunc laquendi obscurabas .
V o n C; eero In epἰ stola quadam ad Atticum inquit, similiari quodam vernaculo ue sermone. in strepitu videor exaudi iste, idem nisi fallor valet, atque illud Plautinum, cum induxit poeta ille in Captiuis Tyndarum, qui paulo ante cognitus erat, ita loquentem. Nunc aedepol demum inmemoriam regcediota dule me quali per nebulam, Aegionem meum patrem vocarier: in sti epitu en millic hanc u in habet, ut non firmiter id se exaudisse ostendat, nec omnino asseueraturus sit id ab eo prolatum elle: quae enim dicuntur, ubi multi sir 'punt, acclamitam, certo intelligi ii queunt: semperque dubii aliquid in animis nostris restat, an dicta sint . per nebulam autem audire vἰdetur ab alio sensu traductum: vi enim quae per nebulam videmus in it lata sunt: nec plane ipsa perspicere possumus, ita etiam quae illo pacto audimus propter similitudinem, ut ob sic iura incertaque capiuntur . nam nebulam sensit in oculorum, non aurium impedire cerium ei l. sed tamen consuetudo obtinuit, ut per nebulam aud re, quemadmodum per nebulam videre diceretur. iune scilicet, cum id non plane auribus accepit se videmur. Cicero utent, nisi i allor, quod Plautus Per nebulam vocauit, significare volens, per caluinem di-
men id acute, subtiliteique vidisse, sed obscure, ut visuntur res, quae per caliginem aspIeiuntur: statimque rationem reddit, cur qui acumine ingeniis omnia contemplari consuesset, id non peti pexerit: traditque Oilectile luminibus suis D. Bruti salutem: adeo enim cupidum sua isse ex obsidione illum, periculoque eximendi, ut astutum consilium, dolumque Lutorum Antoni j non penitus cognorit. in excusis libris nulla nota interpunctioque collocata est post Verbuni. caliginem. in quo cicistimo peccatum.
ret: idemque etiam auctoritate Graecorum scriptorum, potest emendati: via enim legitur. Itemque Elis in Peloponneso familias duas certas habet Ia- nundatum, unam: alteram , Glutidarum, aruspicinae nobilitate praestantes, peccatum eii in nomine Prioris similiae: ac pro lan undarum, lamidarum legi d bet. non mirum autem est lapsos librarios ob smilitudinem baium dictionum. Clemen, tagit ut Alexandrinus in primo Stromate inquit. K l N a c. Mδι : a ' a aliae inis. Paus
nita quoque in Laconicis non longe ab iacuenio vico d irat monimentum extare,quod vatibu
188쪽
exaedificatum sit, qui ex Elicle venerim, ac vocemur Iamidae. Idemque In posteriore libro
Herodotus in ultimo libro suarum historiatum meminit umidarum his verbis. M., τισα, ore Amiχου uia . Θ L N: δή ian, exis μανι τα ra' μανω, & quae sequuntur. Sed accurate in primis copioseque totam rem exponit Pindarus in vj. o de Olympi mim, qua Agesiam Syracusium ornat et eum enim originem ducete ostendit a sim lia iam id Him. cuius etiam similiae ducem, aue remque nitium, ex Euadna Apollineque natum, celebrat . undeque ille ita vocatus sit, aperit: a violis namque, quae ix dicuntur, ipsum appet latum tradit. cum veto ex Apolline natus iit, eum posterosque praestantes suturos a maria. scientia exta interpretandi: gloriamque illius gentis numqua in finem habituram .
Defensa composuis ciceronis pro inchia, declaratumque vacare ea culpa illoremitii cla n, cuius in Mas i intilianus.
Vi uri Li A N vs In I x. libro, ubi de construendis verbῖs disputat, de quaa vitia in ea re fugienda sint, ostendit, hoc etiam addit. Sed plurimum refert compositionis, quae quibus anteponas. nam &: vomens, stultis esculentis, vinum redolentibus, gremium suum & totum tribunal i inpleu t. & contra. Saxa atque ibi itudines voci respondem: bestiae saepe immanes cantu flectuntur, atque is consistunt. magis id insurgebat, si verteretur . nam plus est, Saxa quam bestias comt meri: inest tamen compositioni decori tradit igitur inconstructione verborum hoc etiam ai, maduertendum esse, quod ad vim sententiarum, non verborum sonum, numerosque pertinet, ut posterior res, dc quae adiung tur grandior sit: ac denique, ut ipse loquitur, insurgat. cumque id a Cicerone seruatum esse ostendat in ii. Philippicar maius namque est . totum tribunal imriculi se, quam gremium suum, vomentem: in oratione pro Archia id custoditum non ei se itasniscat: cuius etiam rei rationem reddit dicens . Nam plus est saxa quam best as commoueri.: neque tamen Cicero, si diligenter attendimus, saxa commoueri dicit. vi accepit rhetot ille. sed saxa atque solitudines voci respondere. quod, tu in verum sit, dubitari non potest: intellia git enim, quod a nobis quoque Graeco verbo in nostium sermonem insito. vocatur: latini optimi auctores resonare imaginem dixerunt. quin saxa autem, & conualies, hoe faciant: vocumque simulacra reddant, dubium non est: cum tamen alterum, quod ad .lit,incet. ias siit: S a quibusdam etiam non sine causa negetur. cum igitur Cicero, quod constat, saxa voci respondere dixerit: bestias autem immanes cantu sic ii, atque consistere, auxit manifesto rem,
neque est hoc accommodatum exemplum ei, quod ostendere voluit uesimilianus: nee laborat ullo pacto locus hie ea culpa, qua ipse laborare ipsu in astit in au t. nam culpa profecto suisset, si grandi alicui magnoque, adderetur ad amplificandana rem, quod tenuius atque imbeci rulius solet. quod autem cantu bestias immanes item atque consistere Cicero dixit, videtur significare, serpentes cantionibus a cur tu reuocari, cogique manere, ut Virgilius locutus est. - cum in pastorali poemate inquit. Frigidus in Pratis cantando rumpitur anguis ceruos autem equosque pastoriciis fistulis demulceri . quas tamen si intellexi isset, immines bestias non appellauet: cancrosque e cauis suis euocari, eodem sono delectatos, ut mullum etiam e profundo maris eantu ad luminum trahi memoriae proditum est . quamuis doctissimus vir: maxἰmutaque harum rerum inuestigator in iij. libro de moribus a a Eudemum, verum hoc elle credera non videatur. ac si umquam huiuscemodi aliquid uti gerit, portenti simile putat. cum afli
met non commoueri beluas, aut at pectu rerum pulchrarum: aut auditu concentuum vnotum.
xut si aliquantulum animi ipsorum his rebus immutantur, id vim mittam, aut pondus habet . de loco quodam Euripidis, tu videtur mendosus .
V Rir i Di s senarius est ex Hippolyto coronato, quo chorus percunctitur e nutrice Phaedrae . cum acceptilet reginam abstinete a cibo, quo consilio illa id faciat. vereor autem, suspicione quadam ductus, ne macula sit in verbo. ς . legique debeat pro illo, immutata una tantum littera, ασM: neque enim video quid. αra , illic valere pollit, diuersum ab
eo, quod adiungitur: quodque impellat triam ad mortem: nisi enim aliquii aduet si accidisset,
189쪽
non decresset moti . intel itur hoc igitur nisi fallor in inconsequentere, quae&ipsa existimatur interitus causa resinae elle potui illa. quare si . et indica ii legeretur. res procederet. est enim d. . fastidium quoddani citat satietasque, ut scilicet alidito, illam spatio trium dictum cibum non sumptii se, chorus interrogarit. abstineat ne se, quod taedium ceperit ipsam epul rum, quomodo assici, qui repleti uiniis sunt, consuerunt: an quod avita per inediam disced te veliti haec cui verunt fatear mera coniectura est: neque enim, cum libros etiam antiquos consuluerim, quicquam illic variatum inueni. non contemnenda tamen, ut arbitror. totum igii ut eruditis, acutisque viris proponere volui, qui diligenter in nraduersa re. quid sentiri duhoe debeat, statuent. Plutarchus in commentario,quo quaerit vitae animantes prudentiores, eae ne quae in terris, an quae in aquis vivunt, fastidio hoc cibi aliquando ursas assici solere natiai: M quod iemedium huic morbo adhibeant docet: Ma autem, quae taedio hoe teneatue
Plinius quoque remedii huius mem nit, quamuis morbum alium sanare tradat: in ,, ctauo namque libro ait. Visi, cum mandrae ae mala degustiuere, set in eas lambunt. nisi sol te eius horum malorum causa est fastidij iiiiiis. Apud Herodotum autem in primo libro historiarum molestiam aegritudinemque animi videtur hoc verbum significare, quo loco ra tionem reddit, cur Persae natos ex se intra quinquennium videre nollent. sed mulieribus alen-- dos, procul a conspectu suo, tradant: inquit enim. α ac θ μ.δε-- αλιώ- λδ. me τει Non oportere autem penitus castigationem hanc despicere, quamuis
vestigia ipsius in vetust s exemplaribus non appareant, declarat quod alii itidem loci, mani nomendosii in excutis, ne illic quidem integri Hant: sunt enim maculae quaedam, quae mulista secula manserunt. ut cum in sibula eiusdem tragici, cui nomen est Ion, nunc legatur: - . si neque solum inexcutis, verum etiam in scriptis, quos vidi: vidi autem plures: & eos quidem multis partibus meliores. quam exculos, quis non intelligat, qui dilignier attes dat, κώκνει, non κ. M , legendum esse: loquii ui enim lon ipse, qui aedituus erat,&iniquo anῖmo serebat Inquinari ab auibus tem plum Apollinis: unde minatur illis. primum autem voce abigere conatur aquilam: deinde
cycnum: nec contentus verbis Petit arcum. Omne autem poetae artificium, & quam acco
i datus ille locus sit histrionibus, accurate docuit Phalereus in libro ubi re cie lariptum est κέην .Ledam, Helinae nratrem,m leaenam versam diram ab Em 7 de r a ginemque item
egenere Tita uda um ceruam ratam Dianae voluntate.
Det M tragῖcus in fabula. ab Helena vocata, illam ipsam ἰnducens deplorantem res adaerias Troianorum: excidiumque opulentae quondam urbis, in fletu gemituque illo sacit eam conuerso sermone ad Callistonem, Arcadicam virginem, fortunatiotein ipsam fuisse dicere matre sua Leda, quae in leaenam versa sit. Huius autem Ledae mentio nulla iacta est a Latinis, quod siciam. nam quἱ plurἰmas collegi tu poemaque de illis coniecit, Ouidium iptam arbitror reliquisse. non nullae praeterea, quae adhuc in commentariis Graecorum leguntur. ad aures Lail notum non venerunt: nec a nostris poetis celebratae sunt. videndum praeterea quam intelligat eruditus idem poeta : statim enim apud eum Hesena, in illa sua sententia permanens. Inquit beatiorem quoque sit ite viiginem, e genere Titanidarum Melopis filiam, quae a Diana eiecta sit ecli ro: in celuamque versa ob eximiam pulchritudinem. verba Graeca, quae edit haec sunt.
gnificare enim videtur huic quoqueposteriisti stuprum illatum: unde a casti Dea exturbata ecbolo si eque suo, ac Paena illa anccta sit . .
Diss utaris de more dialogorum: in bus suinitur a ui lumi inter se , quae numquam locati Aint . CAP. XIX. N ei'; stola, qua in; si ad M. Varronem libros suos Cicero Academicarum qiua
stionum . in quo sermone ipsum illum doctissimum virum disputantem in lux rat, cum eo ita familiariter locutus est . Puto fore, ut cum litetis, mitere nos
190쪽
iit locutos esse Inter nos, quod numquam locuti sumus, sed nosti morem dἰalogorum: qui Gnim aliquos sermones habitos ab aliquibus faciunt, non quae illi dixerint, ipsis tribuunt. sed ea quae visum suetit auctoribus earum disputationum: conantur tamen quantum pol sunt. sa cete ut quadrent sententiae personis, quae ipsas edere finguntur. quod persuasit Cieeroni ut damnaret primos duos illos suos de his rebus sermones: neque enim hominibus non omnino eruditis: versatisque diu in tam acutis studiis, conueniebant tam subtiles disputationes. Id initur quod Cicero aperte conscios est se fecisse, pronuntiauit, ut memoriae proditum est. So. crates. cum enim audisset Platonem ipsum recitantem sermonem, quem scripserat de amic ita, vocatum Lysin, admirans Inquit, Vt multa de me mentitus est hic adolescens: non pauca enim numquam a Merate prolata scripsi, ae personae ἰpsius salso attribuit: neque tamen hoc intellexit socrates, peccasse Platonem aliqua in re: sententiasque abhorrentes a iudicio suo si abi assigna isse, sed tantum locutum eum cum aliis, qui in eo sermone inducebantur, quae numquam locutus fuerat, atque eo libentius tutius picari licet sanctiis mus senex amouit a se seniententias illas, quia prima pars eius sermonis consumitur in lasciuo desicatoque amore ornando. Hoe autem quod retulimus Socratis dictum, memoriae prodidit Laemiis in vita Platon s. longe autem alto animo existimari potest Gorgias Leontinus in illum dixit se. quod fertur pronuntiasse,iecto sermone Platonis,quem ab ipso inscripserat. tradatim namque a nonnullis est Gorgiam conuersum ad eos, qui praesentes aderant, affirmasse nῖhil eorum se neque protulisse: neque audisse a Platone. prorsus enim ille studuit opiniones eas iudiciaque de illis rebus a te amoliri: mendaciique arguere, quod a malevolo animo proficisceretii r. cum alij tradant eum dixisse. egregie scῖre Platonem laedere quos vestir ae notas In utere aduersariis. verba Graeca
Diuersa bissioria de A ibale memoriae musita declaratur. C A P. XX.
Oscet alia fama de Annἰbal et contrar aque Inter se, moniment f l iterarum prodita est: sunt enim scriptores, qui nes, ii sacii: te quod omnem insitam in senimum ipsus crudelitatem superet, eum insimulent: sunt contra, qui id, ut nimis faelium, atque inhumanum, quamuis rebus suis utile intelliseret, repudiatum ab eo tradant. vi autem rem ipsam aperiam, di qui auctores sint tantopere intecis pugnantit memoriae indicem, ita enim facilius de re ipsa vetitateque existimati poterit, Por-pE1tius Tytius in I, libro HS cxn rc ἰ iis, narrat quendam extitisse, qui AnnibalI. cum exet citu in Italiam venienti, suaserit, ut assuefaceret eum humana earne vesci, ne penuria cibi v quam laboraret . quod tamen consilium s retum sit. nam patrem etiam ipsius Amilcarem nae rarat nouo supplicio assecille superatas a se bello copias mercennariorum, quia id scelus ausis suerant: &corporibus primum suorum in proelio interfectorum . deinde captiuorum: postea seruorum vἰ tam toleraverant, ut non veriti etiam sint postremum sorti committere se iplos: aequorum nomina exibant, cibus fiebant reliquorum. Hos igitur ille Inopia domitos, agmine Hephantorum comtiuIt. nec sis este iudicauit manibus hominum contingi. qui omne huma num ius violas lent. T. Liuius contra in oratione, quam facit habitam a Romano consule post Cannensem pugnam ad legatos Campanos, cum de immanitate exercitus Annibalis loquet tur, quae & naturalem ortum habebat, dc artificio etiam ducis aucta erat, commemorauit hoe
etiam ipsum excogitaste ad efferandos animos eorum, & omni saeuitia imbuendos. quod multum valebat ad eos in fide, ac societate Romana retinendos. vel ba auctoris haec fiunt. Po - nus hostis, ne Africae quidem indigena, ab ultimis terrarum oris, freto Oceani, Herculisquα- column s, experiem omnis iuris, & condicionis, ta linguae prope humanae militem trahit. is Hunc natura immitem : moribusque serum, insuper ipse dux esserauit, pontibus, ac molibus is ex humano tum corporum stiue iaciendis: &, quod proloqui etiam piget, vesci humanis eo in poribus docendo, dc quae sequuntur. Aut igitur Romanus consul, mendacio tempori illi pio, augere seritatem hostium voluit: aut Porphyrius in ea re tradenda. quae ulla foret, pr eos io tui suo seruiuit . qui non solum ab humanis corporibus abstinendum putabat. sed nec
te animantes vllas, epularum causa, tectum elle non existimabat. nam Incendere etiam potule
Amilcarem ad atrociter vindicandum in reliquῖas illius exercitus per fi lia ipsorum, atque obstruratio animorum: generos enim quoque populi ne traderent se hostibus, id etiam seiuntur se. cisse: quod libertatis defendendae causa, laudi potius quam vituperat oni datum est. Diuersicitam scriptores diuerso modo eam rem memoriae mandare potuetunt.