장음표시 사용
201쪽
CAP. XIX. Von apud Terent Ium in Andria simoinquit, improbitatem serui ostendere vole' studiustique adiuersandi sonsiliis suis. Quem ego credo manibus, pediabusque obnixe omnia facturum. e Graeco sermone ductum videtur: ipsi enim ruo e cum quempiam omnibus ingenii corporisque vitibus aliquid asteriaigniscare volebant, ita 'oquebantur. cuiu rei testis est Aeschines, qui contra Ctesipbontem: ubi de Cirram campo, unde pulsi erant, auq re polline, incorae ab Amphiactyonibus, ut impij: agerque eorum consecratus, loquens: nec i on de iureiurando, quo po stea iurarant se nec eum aθtum culturus : nec alium ullum colere permissuros, sed totis viribus, Impeditiu inquit . - in ἰ Πί - , ἀν O γ N ac ei, Mu--π' ἐ- μ . nec mesto post iterum iisdem verbis. hoe tamen interest, quod unitatis numero illi apud Aeschinem utuntur, cum Terentius multiti dinis usus sit, yt nos quoque patxio sermone facimus: quibus etiam umit aris est hic sermo.
c A P. XX.LVMBEvM gladἰum μιπια et και Cicero ad Attalcum scribens, vocavit Iudicia' um infirmum: vel potἰ um ensi im ii vhoc quoque sequutus, cuius vocem roserebat, iisdem verbis, quibus orator ille usus fuerat, eandem rem exposuit: trans laris scilicet, resque lectat nisae valde accommoda is: aeque enim altiorem pia 1 5 . . . . ν ης M si Mimpone potest: φ .acies eius sicile retundatur. a pud Laertium quoque in voce. qi nes insimulauit formosum adolescentem decorum que, qui de*rmis indecoroque loqueret ir, me tuo est gladiu huius: inquἰt enim. non respondere orationem. ipsius signiscans corporis speciei, non te pudet ex eburnea vagina plumbeum gladium eduς ς '. spectauit amen ille potius materiae illius, e qua iactus gladius ellet, tenuitatem: cum, contra ex eborς mayni pres j ἔς considia vagina spret quam non esse illum ad vuli neraridnm valdς p tum cogitauit; verba Graeca huius sententiae haec sunt. ι- ωω- ἰξ ἰαν-rmv x Sδu ri isse .. . . -
ὲ - . . . sibi facere consuerant.
ci et sto pro Se Roscio, spoliatum esse illum omnibus serrunis a procuratora, quodam Chrysogons ostendere volens, ac ne glaebam quidem agri ei relictam, qui . : . λ u usummis praediis abundabat, inquit. Cuῖ, de tanto patrimonio, pras, do istς nefarius, ne iter quidem ad sepulchrum patrium reliqui mei r humabant enim mortuox in agris veteres, quod testatur Liuius in vj. libto ab urbe condita, ubi commemorat Interro a tione= qixibus populares homines Sestius Liciuiusque, primores patrum, productos In eonti , nem, ut igabant di illic enim verba haec sunt. Vt singuli prope ccc. ciuium possiderent se, raos: elebeiu hom ni vix ad tectam necessarium,aut locum sepulturae, suus pateret ager. pem spicitur id et tum e lapidibus , qui ante sepul lira ponebantur: eorum enim cum magna malititudo tor Italia inueniatur. in omnibus incisum est spatium soli,quod consecratum esset: nam Mot pedes in istonie: qimique in agro caperet illic indicatur. quod etIam tetigit Horatius iiii Laiyra, m inquit. 1 Mille pedes in fronte: trecentos cippus in agrum Hic dabat. Idem autem mos Graecorum quoque erat . unde cum alicuius luxuriem mendicitatemque significare volunt,antiquis iptor ,&ipsi quoque ita loquuntur. Aeschines igitur effudisse patrimonium omne Timarchum declarare volens, huius etiam reI mentionem fecit: inquit enim matrem
202쪽
Uus filium orasse, ne flandum certum quendam alienaret, ut si nihil aliud inde commodi careret, saltem haberet ubi mortua condi, ae sepeliri posset, ne ipsi quidem praedio eum pepercisse. Aristophanes quoque t..iti, otii l. ixiae cum Praxagoram Induceret communionem mnium bonorum laudantem, ostendentemque quam iniuste tune res distributae forent, hoc attigit. n. in, τι ά: MFώια, m. A recipia M. quot igitur ad diuersis res probandas argumenta ducerentur ex instituto hoc priscorum.multis auctorum testimoniis, pate uinnon tantum mos Ipse illustratus. se murmilum videtur verbum in parvi nonralbi Pia, inenda rnustasse hire e Graeco serim M.
O N pauca Graeca vocabula in patrio nostro sermone inueniuntur, quae coniunt re onem huius linguae fuisse quondam cum illa testantur: neque enim eius generis sunt, ut vicinis temporibus ab eruditis viris hue importata videantur, sea ita trita sermone impetitorum, ut diu in hae coaluisse appareat. ore nam qua potius vulgi,& idiotarum, quam exquisite loquentium iactantur: Quod enim dicimus, cum opinionem alicuius de aliqua re eontemnimus. ae falli ipsam magnopere significamus, eum abbacare, manifesto in deductum est: idem namque verbum reodem tmelleu, ac nulla paene re variatum, usurpat ut ab Homero: In iiij. enim libro Odysseae, ubi Helena labores per u laque commemorat, quae Virises, eum in urbem Troianorum irrepsit,sustinuit, intimans eum sordido pallio Indutum : mulctatumque toto corpore verberibus,a nullo cognitum fuisse: se autem sesam hominem cognosset aequi suspicione aliqua ducti, qui nam tum diuinare voluissent, omnes errasse: nee verum eo tum Vllum tetigisse, hoc ipse verbo usus est, , dicens. si FP τμ : ι- ώ μιν E. x, is nisium.
Nd qui uilianus exempli loco posuit, Erratius Antoniaster, ostenctur a ciceronesmption GE: ratisque posterioris nominis expli rata. CAP. XXIII. VINTILIANus cum In viij. libio, exemplis comprobans, quod dixerat: vim sebus aliquando ipsam verboriam humilitatem afferre, hoe posuit. Ermius Antoni ster, intellexit tui opinor locum hune ex oratione Ciceronis pro Vareno. qui cistatur a P cisciano in viij. libro . Lucilius ille Septimus diceret. etenim est ad L. Cram eloci uentiam, grauis de vehemens de volubilis: Erutius hie noster, Antonia stet est . ita namque i tur In scr pila antiquioribus eius grammatici libris: quorum magna copia extat. cum alii et habeant: mendosque sint. Antoniaster autem est Imitator Antoni j orato tis N qu se ad rationem Ipsius adplicuerit . quamuis pusillum quiddam, vitiosumque In se habere videatur hoc nomen: &-dictum esse appareat. est autem Ita ab Antonius eonlormatum nomen, ut a parasitus, parasitaster, quod apud Terentium in Adelphis est: & a Fuluinius Ful
uini aster: ita enim in antἰquo, de fideli libro legἰtur, non Fuluiastet: de Philotimo berto loquens: cuius litteris non omnino fidem habendam e 'ostendit, inquit. Solet mnino ei te Fuluini astet idest Fuluini,smilis. Videndum etiam est in exemplo Ciceronis , an L. ille Septimius legi debeat, pro Lucilius Septimus. In his enim rebus crebro peccabant veteres librarij, totius rationis ignari: di tamen quid notae illae sgniticarent stulte interer
tari volentes. Sem versiaιm e II. Georgicorum declararer accepta e Theo
rasio, collaris singulis sententas inter se . CAP. XXIIII. V M M o ari Iseso siclpsisse Virgilium libros de rebus rusticis, quos, lecutus Niseandrum Colophonium, quἰ & ipse de cultu agrorum cecinerat, inscitipsit uno omnium iudicio constat. Sumpsit autem multa in illis ab Hesodo: nam quae in extremo primi libri de notis imbrium, ventorum, tempestatum, ac ter
nitatis praecepit, manifesto ex Arato transtulit. verisimile autem est, non conieci
tum illum fuisse oretis utulo, sed pi tua etiam ab eisdem studi j Graeco poeta accepisse, quoa
203쪽
tamen scripetis amistis, inclicare non possum. non solum autem erudit ut poeta dilueti ter legit ut opus ivum ornaret, ab luturi, lue ad exitum perduceret, libros aliorum poetarum,s d p nilo ibi horum etiam, qui de eisdem tebus accurate egissem, ut Aristotel s. Theophrasti, id quod testimonio non nullorum locorum manifesto tenet ut . nam secundi eorum librorum . primam, magnamque partem e Theophrasto vertit. intelligo autem cum inquit. Principio at as, Doribus varia est na ista creandis: Namque aliae, nullis hominum cogentibus , ipsae Sponte .. sua veniunt, camposque di flumina late Curua tenent.. & quae sequuntur: omnis enim haec
accurata diuisio politi illius. eruditique philosophi est: qui in ij. libro de iἰs, quae oriuntur em teleta, sic praecepticinem illam auspicatus est. πιμι ἰοεις δε αυrhaxm,a
- ιτι του I λεκκmκra ae . quod autem Virgilius, primis tribus modἰs expositis, atque e M l l Is confirmatis, addit. Hos natura modos pilinum dedit: his genus omne Sylvarum fruam ticumque vitet: nemoriamque sacrorum. Theophrastus autem his vel bis tradiderat: nequo enim hic enumerat, quae sint huius, aut illius genetis, sed infra omnibus rationibus diligenterm repeti iis, id sacii ὶ πιν προ- τλ: . Jx ia ες eo s. ae, - δοῦ - I e. iat: - 6 m πιι μαπι-- : δια νωπιζαν itit Ceteros quinque modos, quos usum docuisse via quadam dc ordine natrat: Theophrastus vero dexti e ostelle astitiam mat, statim Virgilius persequitur. Hic plantas tenero abscindens de corpore matrum Dep M suit sulcis. qui est modus άη, Graece vocatus. secundum intellexit, cum cecinit.., Hic stirpes Obruit aluo: Quadrifidasque sudes, de acuto robore vallos: qui est: ἀπὸ ...Tettio loco Virgilius posuit, in quo scrupuli is non paruus est. Siluatumque aliae prellos - .propaginis arcus Expectant, dc viva sua plantaria terra: videtur enim rationem quandam su- tam illic afferre, nec ullo modo reddere, quod non solum tertio loco, sed ne quarto quidem praecepit Theophrastus . cum dubitari non possit, quin qui quartus illi est, tertius iit Giaeco scri-- .ptori, m l .ar. Nil radicis egent aliae: summamque putator Haus dubitat terrae reserensis mandare cacumea: enim Graeci vocant summos arborum ramos: cacuminaque communi vocabulo, cum In sco appelletur pars illa Qu Intum Theophrasti intelli dens, m ait. Quin Scaudicibus sectis mirabile dictu Ttudit ut e sicco radix oleagina ligno: quem is philosophus his verbis 'stendit. αχε Ποῦ I. εκαπι ι ac πη- t. a. puto autem hunc modum apud Graecum auctorem in hoc tantum discrepare a superio te, quod illic integet stipes seritur thic autem concisus, in pluresque partes dissectus et existimo enim nune ἔδειν vocasse, quod supra proprie, suoque nomine, appestauit ς, i re autem est stipes ipse. unde miraret Nirgilium, si hoc lignificate voluisset, pio paginis ate us de viva plantatia dixi illa: alias igitur artiorum natu s ex pectare arcus propaginis dicens, de viva plantaria cum vina terra. videt ut i rellexiste quas in vitibus propagi qes appellabant: non vites tamen tantum, sed aliae etiam si eres ita serebantur: malo enim ita factum ipsius intrepletari quam dicere, quod sine dubio sati . sum est, ita ipsum quattum Tli phtasti moduin explicate voluisse: ne vid iripsum neglige tiae imperitiaeque insimulare, a quo consilio longe absum. cum coner poliqn ii possim, sendere. Nam quod ebilosophus, postremo modo posito, statim addidit: rai: Dccessatio secit, ne talsum id putaretur: habetent in In se admir tionem, quomodqsti pes in mi nutas partes concisus, nascatur: unde virgilius eandem disti cultatem perspiciens, inquit. miserabile dictu . quod vero poeta oleas hoc pacto germinare docet, id quoque infra tradidit Theopbrastu . Nec tamen lignum ita secum accipere debemus, vi omnino exaruerit: cellum nari quς est nihi inde germinare hqsse: nec philosophus huiuscemodi quicquam dictu siccum enim lignum videt ut Virgilius dixisse vacuum ab humore, cum radice careat, quae sucum humo tra ι. ite nam co xlce segmenta illa nudata esse non oportet: quod si ille demptus suerit, non potest radix erumpere: nmuς inde ai bor fieri. quod admonuit tiam Theophrastiis, cum de olea, m loque disteteret: quae hoc pacti, nascuntur: haec enim verba eius sunt, de myrto supra locutic, ω δι δε iaci M. dis ii π, m αδ ζῆν,-ἰ xa -- τὶν μ' .
204쪽
romii clamnis tollata eo entia Aristotelis de ea redde. πα--- esse, quod apbila lassim G. C A P. I.
Aio REM partem rerum antiqtrarum ab qua su parte laborarer minusquo correcta esse quam recentiora, inquἰt Aristo es in secundo libro vo ... : quae sententia vera prorsu videtur, &eaure pronuntiata. verba ipsius haec sunt i in Am liner g χἀ vlo δι inamor ristri . Cicero veto initio dia sputat Ionis, quam misit ad Varronem de Academicis quaestionibus, cum idem proferret, fidenter magis asseueranterque est. Certe enἰm recentissima quaeque sunt correctit&emendata maxime. quantopere autem rem multis V mod s augeat apparet, ut sertasse non omnino verum sit. quod dicit r id quod in illa ipsa te, de qua tunc agebat Cicero manifesto, tenetur: plures enim qui se ad philosophiae studia coni letan i, relictis sintentiis superiorum, auctores nouae disciplinae sebant, quae ne dum emen datior integrῖorque istet, mullis partibus deterior antiqua, imperfectiorque erat. Quod nisi mortales nim s se, suaque amarent,ac laborem ferre vellent,quod tradit Aristoteles verum ploticio semper foret: nullum enἰm negotium est, rebus ab aliis inuentis, aliquid suo studio addo. re errataque ipsorum corrigere, sed vitia hominum, quae Indicaui, huiuscemodique alia, hoe se tuum esse non sinunt. quare prudenter Aristoteles hoc in magna parte usu venire altit- mauit. Cicero autem existἰmari potest ita dixisse, personae suae accommodans hane sente
tiam, seque Ipsum culpa liberans, quod relicta vetere Academia,se ad nouam applicuisset. cam, Plutarchus, ct M. varis libras stri seriist de liberis inmumss, gradu tur. bos mutatist e, quae si sint Diuus littera rimi pes menso ue Dint pueris ad distendi .
C A P. II. i LuLvet Alienus In libro de Institutione puerorum admonuit etiam oportere tolerandis laboribus eorpora adolescentium firmarer atque utilitatem eius rei d euit i similique valde apto ad rem demonstrandam, praeceptum illud illustrauit. In quo tamen animaduertendum, inquit, ne nimio labore, alliduisque meteit i Ionibus corpora puerorum scctara reddantur: quia id impediret studia littet Gre- desit stationes namque aduersari disciplinis percipiendis. hoc autem verum esse probat auis abritate Platonis,cuius haec verba adducit. rarai, - Ἀω sumpta autem sunt e vii. libro de Republica. quo loco, quum quaestum id ex eo seret, rates docethuae ootissimum aetas in his studiis occupanda sit: eamque esse tradit, quae adhue soluta libo laque est neeetariis exercitationibus: illo in id si, non
uiata in i umum ut Nonio,perspicitur, hanc partem di
inditauitque multas res,quaeobessent perceptioni bonarum artium: haec eium ipsius verba is pud eum tam maiἰeum leguntur. Remotissimum addis dum formido, ac nimius timor, & ni, petiuibatio animi: contra delectatio pro telo addiscendum: cum autem ambo hi eruditissimi seilptotes remedia adhibere velint huic malo,alter eorum tollere videtur, quae eorpus deserius siciunt: alter vero, quae animum statim Offendunt: turbidoque motu vexatum, nu-nus habilem ad Lautienda praecepta aruum esticiunt.
205쪽
LvREs sunt anni, cum me suspicari coepi orationes, qme Q Sallusth, &
M. Tullii nomine circunseruntur, contraria inter se. ac plenae maledictorum, veras eorum scriptorum non esse: nec ab illis ipsis umquam habitas: sed ab alia quo, exercitationis causa, conscriptas. nec me tamen fallit Quintilianum ali
i et sensisse, qui huius, quae sallusti j creditur bis, nomen ipsi unotiens, menti
nem iacit: &In quarto libro, quo loco απειρο*:ia notat, qui initio dicendi vius est: auertit nim orationem ae petaona audieritium c d in aduratarium, o tulit, Nili ix ubi inquit, in Et apud Sallustium in Ciceronem ia . . O Romule A pina . n tamen non multum tribuo coniecturis, quae in animo meo opinionem illam excitarunt, cum multae sint, de magni singulae ponderis . nam stilus in primi ab agnopere diuersus a torma dicendi illorum videtur.
quid enim in hac ipsa simile dictioni Sallustianae, qua utitur in historiae libris 3 sed ausin e- tiam inirmare, euris aliter quoque inici tui milit stiti dissimilitudo, modos quosdam loquendi
In altera esle, qui non fiant familiates Ciceronis. si accurate autem attendimus,fbrinam quia rationis notamus, cum par admodum similisquc siit, 'idem scriptoris ipsas iudicabimus. nain - principia etiam ipta, nullate inter se discrepantia, augent hanc suspicionemr ambo enim dii ..cta in aduersari iuri sunt. praeterea cum modita sint, eundemque iere cursum habeant, statim' - 1 exclamatione utuntur ac stomachantur. ut inprime, Ubi querate quos implorem P. C. Scin in posteriore. Quo me vertam P. C. unde initium sumami Sed numeri quoque, praeter quain quod non valde dicere incipientibus apti, dcipii pares admodum vel iidem potius sunt: altera '. iramque a tri Rhy de anapaesto orditur et altera vero ab anapaesto, quae cuncta idem ingeni--um iii dictumque set toris redolent. Nonnihil etiam me mouet, quod plures loci expceis ai Graecis auctoribus illic sunt, sententiaeque ex illustribus locis sumptae: videtur enim hoc t is i nullatem ingenij significare, ut in ea quae Ciceroni: ascribitur. Plerumque Olin Rei p. priu -
tis inimicitiiseresciret est enim Aeschini contra Timarchum, qui est. α' , τά, Q. κι-ἰem aes linia. dc paulo post. Neque me cuni iis conserti decet P. C. qui iam ., Mecellerunt, omnique odio carent de inuidia, sed cum iis, qui mecum una in Republica versavis sunt : quod Demosthenis est pro Ctesiphonte : eius enim haec sunt verba. O m δι ιμ,, ἰsi ἀῶθα α mina ocis rura am ιλλαε maeem ibin im ἀ- ραβα mi ἰ.- ων κ ω, α παι , 7ra . ris; τα,: mi ai dari*Θam: cis Θ εὐme A A-wσοῦ. Sed etiam ita sententiae consulae sunt. ut non satis appareat, quo tempore dictae si cum enim poli necem Caesaris habitae videantur ex responsione, quae line ulla dubitatione non solum post esuile bellum, verum etiam post interitum ipsius acta fingitur, quomodo accipienda sum illa veris bain Ciceronem coniectat tibi ante optimat Nidebantur, eosdem nunc dementes, aeri furiosos vocas : neque enim illo tempore laesisset Cicero Pompeianos; neque in illos hoc etiamen radit. sed etiam quomodo illa in eadem oratione supra dicta esIe eo ten lore polliam ..is . Verum, ut opinor, splendo Hψmesticus tibi animos tollite uxor sacrilegi ae riuriis delibὐ- .iuslia matris paelex, tibi iucundior, atque obsequentior, quam parenti par est . quae cum de allo ipso tempore pronuntiata sint, exploratum est Ciceronem ante imetitum Caesaris Terenissam dimisisse, & Tulliolam illo regnante extinctam, cum tamen si diligemet attendimus, a icusatio ante bellum ciuile habita ut , quod enim transfugam Ciceronem appellat, ad castra Pompeiana resecti non debet, quod perspicitur euam ex verbis, quae crimen hoc purgant: via fletur enim potius redigendum ad id tempus, quo Cicero nisi mulatus est :.quod nunc pro pi Ie: nunc pio optimatibus staret. Dion evim quoque scribit ipsum e , de cauta his ab inimicis vocatum . quod vero de Bibulo&Caesare meminit, videtur eorum consulatum indifcare. Percipit ut autem ex epistolis ad Atticum, multa Ciceronem in Bibulum dixisse. v temingenio facetus dicaxque . Nam si post victoriam Caesaris haec quoque habita eli, quam ui nihil in ea legatur, quod certo id declaret, admirabile eit res multo antea sicias Sallustium o
lectile: recemiora vero ac multo grauiora.tacuisse. Haec igitur omnia, huiuscemodique alia, ine obm excitaram, ut esse has declamationes quasdam putarem . nam, quod non nihil etiam pd hoc significandum valet. in antiquit lituo libro controuersiarum nomine illae indicantur. rum cum pollea vincentium Boriinum maximi in Dij, acer limique iudicii virum, eluia 'dem sententiae esse inuenerim, id quod antea leuiter suspicabar, firmiter credere coepi: multo
enim plus irii tribuo quam omnibus simul argumentis : Plurimis namque in rebus perspexi acumen ipsius, di iudica firmitalcm; cum igit idem uti in mentem prius venisset, quam
206쪽
qulit mel iudicii de hac re esset accepisset, ac re diluenter animaduersaria tandem seeum sti tuisset, totus libenter in opinionem eius veni, a quo numquam dissentite vlla in te, nec volo, nec possum. Vore, tremularum ad a d. -τ- . Huiuamla Ianstarem triti pusripier aliq-mb ere. Idmque prandri resi P caret psin peribus incire ac motiare. CAP. IIII. V o n Latinἰ tritum habere scriptorem aliquem dἰcunt, Graeces opumi auctores
ria vocant: Aristophanes enim ἔγ hoe prorsus significare voluit, eum Pisthetaeriim induxit ita chorum ei us sabulae, qui constabat ex auibus, Agni talem suam vetustatemque ignorantibus, obiurgantem: G ἰ , κοὐκ αλ πράγμων ωσωπον πιπα κ σοῦ neque enim tantum, quod interpres putauit,
valet id verbum non legisti, sed ut ostendi, multum in ea lectione temporis non consumpsisti, neque Aelopum triuἰsti. Apud Platonem quoque in Phaedro,eodem pacto Socrates hoc ve
tum presti, hoc videtur significasse: ldest se diu multumque illic versatum esse. An autem quempiam κατ- alium Graeci dicant, cum proterere illum&conculcare,atque omni deniqua dignitate spoliare, lignificare volunt videndum: hoc enim Cicero videtur verbum expressissem cum pro L.Flacco de Meandrio Tralliano inquit. Sin istum semper illi Ipsi domi proterendum is este, de conculcandum putauerunt, desinant putare auctoritatem esse In eo testimonio, cuius M auctor inuentus est nemo. Athenaeus sane videtur ita cepisse, qui in xv. libro, inquit, de
is Lacedaemoniis loquens. εἰ πν παλαί' ν τλη πολιτικής κασει ν συμπιάσαντει r
is sit nificauii enim eos spreta vetere disciplina corruisse. Plutarchus vero id intellexit cum uarnufit mitis αι dixit, quomodo etiam nos patrio sermone loquimur: ῖn commentar Io enim,quo sudet probate, ne iucundam quidem esse vitamquam instituit Epicurus, via tradii Ipsum se ii non posse, cum pusilla quamam ossicia amicorum verbis amplis smIs in caelum tollat i pr mere autem solitus sit, atque extenuare facta clarii limorum virorum, his vobis usus est.
Vetus mdus loquens, re'gnans, τι videtur , praecepto grammarrim ,
narrastis r Dolque declaratum, quis eas rictu eo modo in epistola ad Q. fratrem. CAP. V. lI nrtis est meus liber 5 Integer illa quoque parte epistolae ad instat rem, ut plurimis aliis, qua legitur vulgo. Cum scripsistem hau Infima, quae sunt mea
manu, venit ad nos Cicero tuus ad cenam, cum Pomponia solis cenaret: habet enim foras. quomodo loqui consuerant Romani homines : id autem testimoniis multis optimorum auctorum liquido intelligitur,qui eodem pacto adverbium Idis loci eo tempore usurpant. ceu plautus in Moitellaria. Promisi soras. Ad cenam me ne te is vocare censeas. N in Menaechmis . Hodie duom scortum ad cenam, atque aliquo eotis is dicam foras. Terentius quoqne in Eunucho : Homo quatietur certe cum dono foras. uod cum durum videretur erudito accuratoque interpretu: quati enim in loco urdetur ostenere. seras autem ex eo in alium locum trudi, rationem reddere locutionis eἰus conatus est, subtiliterque de hoe disputavit. Videndum tamen, an cum dictum est promittere foras, On sine causa id factum sit: tune enim motus intelligitur: valetque sermo ill romisi me Ii tum seras . nam In Sticho et ram Plautus hocpacto Smphilippum, cum parasito loquentem. . induxit . ad cenam herclealio promisi foras. id serast Foras serelevero. & tamen Instaeum promittere posuit, cenare suis dixit, nisi vitium est in seripturae est enim parastus. Qupri sinatum in libi latio lubet soris cenare. In eadem etiam fibula antea, quod eandem rationem habet,quam super ἰus illud, dictum est promittere ad aliquem: Haec enim verba Antiphont Iam sunt. Et m s par fuerat me dare vovis cenam aduenientibus. Quam me ad illum promi aere, nisi nollem ei aduersalier. Verba vero haec, quae sequvnaur, mendosa prius, cum mstim purgarim: nec tamen emendationis eius rationes attulerim: videam autem adhue in libristion nulli eam ma iaciam lectionem haesere, quae tunc merito a me eiecta fuit, accuratius
207쪽
de eo disputare volo: in me enim editione, usque exemplaribus, quae inde fluxerunt, est. - Dedit mihi epistolam legendam tuam, quam paulo ante accepetat Aristophaneo modo: valis de me hercule de suavem de grauem, qua sum admodum deleritus . quod verum omnino p tot accipio enim, Q. Ciceronem epistolam ad M. fratrem misisse, versibus scriptam: eoque genete numerorum, 'uod Aristophaneum nominatum est, ab auctore poeta illo, vel quod ipso plurImum ipse uuas sit . eim autem carminis meminit Cicero in Oratore, cum ait .is Ita factus est anapaestus is, qui Aristophaneus nominatur: nee non Dionysius Halicarnasseus in libro de compositione verborum, ubi Demosthenis exemplis confirmat inueniri in soluta. oratione numeros: utiturque verbis lilaetiorallone contra Aristocratem. - δε- ι νε ur μι. quibus si addatur,inquit, pes,siue in initio, siue in medio siue ad extremum. persectum suturum tetramettum Anapaesticum, quod Aristophaneum vocant. Ipse autem Ianne addidit, et statimque astit mauit aequale id fictum versui huic illius comici e fa-- bula, cuius index ris,Mu est: πα-αν-διι κα. crebrἰ autem ill Hune apud eum poetam. fieri autem potest,ut inhoc genere carminis epistolam conscripserit, cunival depoematibus delectaretur, ac prodente hoc litteris M. Cicerone, auctoribus antiquis libris, firmiter credendum est: praesertim cum verba, quae sequuntur, indicare id videantur. nam veteres etiam illos Romanos homines consuesse versibus epistolas scribere, testimonio Marci Ipsus intelligitur, ita in epistola quadam ad Aliseum scribent Is . Mumium fuisse adis Corinthum pro certo habeo: saepe enim hic Spurius, qui nuper est mortuus, epistolas mἰhiis pronuntiabat versiculi, sacetis ad familiares missio a Corintho .
Videri ciceronem n los quosdam fabili Terenti acceri se . C A P. VI.
V AM studiolus suersi M. CIeero puri Tetenuanἰ sermonis,hIne et lamsaiae nistelligitur, quod multis locis id, quod dicete vult, verbis ipsius exponit . ut pro Sext. Roscio, cum inquit. Et quia id est splaiosum, tam & si bestiae sunt.
tamen in eam partem potius peccant .ihaec enim verba sumpta esse ex Adelphis vetisimile est . quando Aeschinus Parmenonem, plus quam volebat, sibi obtemperamem nactus est. quamquam enim non innuisse se dicit,tamen hominem laudat, praespitque, ut ita se quoque in reliquum tempus gerat. Eodem etiam pacto pro Deiotaro. ait enim id polleae an Deiotarus re illo tempore non persecta, continuo dimisit exercitum . nam extremum hoc pronuntiatum esse apud eundem comicum a milIte glocoso, cum re insecta dius cessit, nemo est qui nesciat. multum autem ut opinor in hoe valuit ad sillum illud crimen explodendum, & ni fi salior, risum mouit: quae ratio in iudicio quoque adhibetur, ac fructum fert: tamquam enim Deiotarus nullius consillisi homo esset, ac similis ThrasonI, qui postquam statim insidiae non successerint, non potuerIt, retenta in armis insidiatoribus, alio loco ecte re, quod destinastet. De hoc etiam In xiiij. rapite sexti tibii. aliis exemplis positis, disputaui. Quare certior haec stabiliorque animaduersio existimati debet, eum idem tot auctoritatibus testimoniisqne confirmetur; nisi aliquis putet modos hos loquendi tritos suille omnium sermone, Multumque auctorem, a consuetudine peruulgataque ratione, illa cepisse: non, inferiorem aetate, a superiore suratum esse.
verbasiae ex episti ad la tinge aliud usi reticiarum,
i: . let, 1 GA P. VII. Ne a RetuM est quId significarἰt cicero, cum In eristola, quae nunc prima est ad Atilaum, inquit: ut mihi videatur non esse αδ-xm . Curium obducere. loquutus autem supra fuerat de Thermo, ae Silano, qui dc ipsi prensabant, ac consulatum ina cum ipso petebant . illos namque ait sic inopes, & ab ataeis, α ab existimatione este, vi Iu quod superiosibus verbis ostendit, non videatur ipsi
unum ex iis este, quae essici nequeunt. vi autem aliorum tentias nunc praeteream, quaa litteris mandatae sunt. li aeque quod in mentem mihi venit exponam, luspicor valere Ela obducete dem quod in v.quaestione Tusculana valet.ubi Cicero demiserabili interitu Therat is loquens, inquit: Qui cum coniectus in carcerem. xxx. iussu Tyrannorum,Venenum, ut
208쪽
igliur ad sicam: ibI tamquam domi meae scilicet i itaque obduxi posterum d em. Nam Plautum et ana vium illo pro bibere In Amphitryone, olim admonui, & Horatius quoque duceta pocula Lesbij. & ducete sucos nectat ἰs eodem intellectu dixit. Hane igitur vim est eruto denotionem superiorIs loci, ut Cicero, eam Attico iocans, dicat . Postquam hi spoliati amicis,& nullius existimationis homines, audent consulatum petere, videmur etiam aequo ani mo pati debere, si Q. Curius, qui fortasse tune dicebatur &ipse petiturus, nomen dederit . si namque duobus illis locus est, non video eui non Curio etiam, quamuis turpi homini, locus - ςse possiti quod autem addit. Sed hoc praeter me nemini videtur, pertinet ad Indicandas des, ct infamiam Cur ij, qui multo quam superiores illi magis, his rebus necessariis ad consulatum adipiscendum, carebat: & turpissimus homo, insaniisque alea habebatur, ut nullus lius extaret, praeter Ciceronis stomachum, qui illum concoquere posset. in ipsius Curis, quem puto hic intelligi. mentionem secerunt, de Sallusti , dc Paedianus . nam Cicero etiam ipsum appellarat in oratione, quam habuit in toga candida contra C. Antonium α L Catia
Indicatum, Hae expressa sententia sit, piam cicero a principe Artam seu in tragoedia promomatam dicit. CAP. VIII. M Cierno, eum in iiij. libro Tusculanarum Inquἰt. Quid ait ex Tragoedia priuA ceps ille Argonautamini Tu me amoris, magis quam Gnoris, seruauisti gratia. ,, videtur locum hunc Eurῖpidis intellexisse. --: Λα
- κω i. A e . pronuntiantur autem haec verba ab Iasone, iur
gi s Medeae respondente . neque tamen hoc ille omnino apud Graecum poetam dicit, qua vis intelligat te.vere posse dicere, quia perspicit esse orationem inuidiotam &quae proficisci existimari posset ab ingrato animo, ab iis qui non multum viderent. quare non confidere se illi dicit, nee desensionem in hoc argumento collocare . Ennius tamen videtur, quantum ex
hoe versiculo suspicari licet, magis illi tribuisse: nisi potius aliquis arbitretur apud alium Tr sicum poetam, siue apud hunc ipsum altera in Medea, id quod expressit Ciecto, pronunciata
Locus ciceronis opscurus, qui importune positis interpoctionibus, impeditus erat: σ Iortasse maiore vitis laborabat. CAP. IX.
N TtRpVNc Tro Nis non suo loco collocat aer multiiqua modis perperam notata Oratio, velum sensum horum verborum e v. libro de Finibus impediunt. cum enim excusi ita habeant. Cur haec eadem Democi Itus qui vete falsoue quaereremus, dicitur ocul Is se privasse. certe ut quam minime animus a cogit tionibus abduceretur: pat imonium neglexit: agros deseruit incultos:quid qua is rens aliud, nisi beatam vitam, sic interpungi inferiorem partem debere arbitror. Cette, ut quam minime an Imus a cogitationibus abduceretur, patrimonium neglexit: & quae sequuntur. vilite intellectus sit horum verborum . si prius illud Incertum est, in ambiguoque seruatur: nam alij de eo aliter senserunt: quod dicitur oculis septiua ise Democclius, hoe explorarum est, omniumque consensum meruit, neglexilie illum rem familiarem, ut quam minime animus a continua contemplatione rerum Obscuratum auocaretur. Horat Ium hoe quoque in epistola ad
Iccium posui de unicuique notum est. Porphyrius in primo libro πιε desulisse narrat, qui luminibus se Orbarint, desiderio huius, nulla re in tot uptae contemplationῖs, qui sane verisimile est physicum hunc intellexerit: nomen namque eius non ponit. cum autem his verbis Graecis usus sit illa ipsa, si diligenter attendimus, videtur ex ptellisse Cicero: quibus etiam alius, aetate malor, in ea re tradenda uti potuit, unde Latinus acceperit. Sed accurate videndum est, an vitium quoque sit in superioribus verbis, dc huiust modi qui dein vi sine ore meliorum librorum non facile corrigaturi suspecta enim magnopere in habeo verba illa, Vereulsoue quaereremus. nec video quid valeat illie Quaereremus. ipse canes tantum mihi permitiere fas iudicar ni, libenter legerem. Qui veremoue, dicitur oculis septiuasse, atque ita omnem locum restitutum, maculasque lianc deletas putarem;cum Plato quoque in ii . libro de Legibus, denuntio incerto dubioque loquens, eodem pacto locutus sit:
men, ut ipsis visum laetit, ingenios, eruditique viri iudicabunt.
209쪽
et 'idm is extrema Eunucho , comedere iste aliud sis usicio quam putaris vetus huerpres.
C A P. X. Ni Aou κτρηΠVM diligenter, quid valeat, quod, In extrema Eunnelio
Gnatho de milite, Phaedriae ac Chaereae dixit, quasi benignitatem ipsorum se
liquo munere compensare volens. At ego pro isthoc Phaedria de tu Chaerea. Hunc comedendum & deridendum vobis propIno . intelligo inquam quaerendum esse, quae vis sit eius verbi, comedendum, hoc loco. nam vetus interis pres eius poetae videtur putasse, pertinere hoc ad verum cibum, scribens, cum celetis rebus o quas significate voluerἰt poeta esse ab illis omne ipsus patrimonium absumendum: vine Ipsi quidem domino pareant. sed videt ut hoc mihi indignum ingenuis adolescentibus, potiusque puto valere, quod praeberet illum ad contemptum: exponeretque ipsis lacerandum acutis is dictis, voluptatemque ea ratione ex ἰpso capiendam. hoc autem verum esse ipsemet poetari Indicare videtur, qui addidit, dederidendum . quasi haec declaratio quaedam ruerit antecedentis verbi, quod cum hic usurpatum sit, voluerit notionem illius hae ratione explanare. ut crebro optimi qu que & Graeci de Latἰni auctores facere consuerunt. Fierique potest, ac mihi sane verisimile fit, ut eadem serma dicendi apud Graecum comicum esset: ot αnatumque hunc etiam orat onis noster reddere atque imitari voluerit. praesertim cum Graeci videantur eo hoc verbum transferre soliti. Idem enim nisi Allotὶ valet apud Diogenei liis Laertium qui de Aristippo Cyrenaico inquit. Timonem namque maledicum poetam suille certum est, quem dicit vexasse illum, ut mollem ac delicatum philosophum. eadem autem forma dicendi videtur Horatius in epistola ad Lol-ri lium usus, cum inquit a qui Dente Theonino cum circumroditur, ecquid Ad te post paulon ventura pericula sentis. Instris se ueni ciceronis, qua docuit mortem pro patria gloriaque esse conremnendum, Onoritur ab Homero accepta . CAP. π I. i ad fortitet aliquid faciendum : mortemque etiam, si oporteat, oppetendam. olim hortabantur, in memoriam iis, apud quos agerent, red gebant humanam i
becillitatem: nam praeterquam quod omnino mori necesse est, omni tempore impendent nobis casus aliqui periculorum, qui vitam nobis eripere sine ulla d Ignitate possunt . quare ossicium est prudentis viri, cum praeclara aliqua occasio datur, honeste velle occumbere. Cum igitur argumentum hoc multum valeat ad virtutem addendam, egreste illo vis sus est Cicero in x. Philippica dicens. Quod si immortalitas consequeretur praetent s pe-- ticuli fugam, non tamen eo magis ea fugienda videretur, quod diuturnior esset seruitus: cumis vero dἰes &noctes omnia nos undique fata circunstent, non est vestri, nominisque R. du-bἰtare, eum spiritum, quem naturae quis debeat, patriae reddete. Lysias quoque, gra diot illi e orator, quam solet, in oratione, qua laudauit in consione auxiliatios milites C rinthiorum, qui in proelio esstat interseeti, hoc argumentum artIpuit, temporique illi suori accommodauit: dixit enim. ιι ιινοῦ π ἰ.L Gia nil es πολ ω κινδα
tem Sylla apud Sallustium eodem argumento usus est in consilio volucis repudiandor seque ipso ad virtutem confirmando: cum enim ille, propinquis hostibus, suasisset ut noctu secum is profugeret relictis suis, in aliis nonnullis magno animo ait. Et si pestis certa adesset, manis surum potius, quam proditis his, quos ducebat, turpi fuga, incertae, & fors tan post paulo interiturae morbo, vitae parceret. Plato quoque ita Socratem induxit loquentem in Apol gia, ubi tamen non de bellicis periculis, sed de morte, quae a iudic bus in soto expectatur.
sermo est, cum contemneret eos, qui magnopere ipsam timerent, atque omnia facerent, vim vitarent ιία ar γαν o. ν πω . rems QΘανα--, ἰα, - ἰ
is . Sed cum multa undique exempla collegerim, quibus eadem sententia exponitur, cur non sontem ipsiim indἰ cor unde illa manavit: videtur enim auctor huius argumenti suille Homerus. qui in xj.libro Iliadis inducens sarpedonen , incedentem Glaucum ad pugnam.
210쪽
io hi ine polissimurn locum adumbra illa; dc ab Homero ipso, principe ipsius, hoe argumentum sumpi ille, quamuis immutatis non nullia tempori suo ac personae Romanorum accommoda ti t. quod in primis declarant verba illa. Cum vero dies de noctes omnia nos undique lata circunstenti quis enim dubitare potest quin verterit Homerica haec . N.- δ' . . πισι, Θανx 1 M.tiou . Clemens quoque in n. libro Stromatum, quo loco fit ita Graeeolum apetit, sententiam horum versuum, ipios etiam illis ponens, docet cepisse Theopompum. cuia ius itidem verba haec adponit . ia mi Eν myrm. αδ δε διαν- τὸ.
ἀι- νου nil δ Πν. quantopere igitur grauis haec illustrisque sententia celebrata sit, & a Graecis id a Latἰnis scriptoribus patet. nam clemens quoque, au tem da.cemque ipsius, quod mecum facit, Homerum agnoscit. Emodatust sciceronis in X. This iis: opu net enc emraiscyre, non ν silui tari auctori re .
C A P. XII iN oratione hac ipsa Ciceronis, cuius proxἰme mentIonem sies, locus est valde
neglistentia librariorum corrunt us et In eodem enim sunt vitio etiam manu scripti libri, quo formis excus et illum tamen arbitror satis tuto posse emendari: de quo tamen eluditi viri videbunt. Ita autem legitur in omnibus exemplari, laus. Cerii fines Macedoniae, certa condicio, certissimo modo erat etiam ill Ius exercitus: cum, lilyrico veto de cum Vatinij legionibus, quid erat Antonioe ipse vero puto legi debere. Celius si modo erat etiam illius exercitus: corrigit enim quod dicere incoeperati ut Grai fines Macedoniae: certa condicio: Ita etiam certus illius exercitus: neque enim exercἰtum ipsius vulum fuisse vult, qui arripuerat imperium,inuitoque senatu in prouinciam prosectus erat. sed ut needatur Iure eum Macedoniam obtinuisse: dicebat enim se succedere Hortenso, contentus ea pio uincia esse debuit, non in alienos fines irrumpere. Quid igitur ei cum Apollonia i quid eum Dyrrhachior quae Illyrici urbes fiant. cerii enim fines Mac doniae: eerta condicio: quid denique eum P. Vatini j exercitu: nam sexercitum haburit, certum illum tuendaeque M cedoniae praepositum habere debuit, non alienum . quod ipsemet Cicero adiungit. Hane huius loci lectionem,de vetiorem dc elegantiorem puto, si conserenda cum ea est. unde nullum idoneum, consilioque Ciceronis accommodatum sensum, elici posse arbitror.
CAP. XII LV κνε cvtu; detulὶ erratum: de quod sicile talere posset, occupauIt versum
Horatii ex epistola deat te poetica ad Pi senes: id autem huiuscemodi est, ut m ribus potius poetae notam inurat, quam studio te ris moram afferat. quod enim in excusis pluribus libris est. At nostri proavi Plautinos, de numeros, de Laudauete sales: non convenit tenuitati hominis, ac Patre libertino nato. quod si ita loeuius suisset, explosus undique risu esset, dc ab omnibus merito examinius. Id tismen magnopere ab ingenio ipsius abhorrebat, qui semper prae se tulit, ac consessus est,h militatem suam. legi igitur debet,cum scriptis exemplaribus. At vestri proaui: seribebat enim ad eos, qui antiqua nobilique similia orti essent. Nec tamen me fallit extitisse doctos de dilitentes vitos, qui putarint hanc esse ἰπνοκοῦν, pronuntiatumque hunc versum, de dimidiatum auterum, non ex persona ponetae, sed ab alio, quem finxerit aduersari huic suae sententi ae,auctoria lateque malo tum nIti in defendendis numeris dc salibus Plautinis. magnopere me tamen m uel fides antiquorum librorum, praeterquam quod illud mihi duriusculum videtur. Nam quod tantopere hic contemnit iocoo Plautinos Horatius, saepe mecum cogitaui, proficisci ne id notuerit a iudic o deprauato, quod amissus magna ex parte tunc foret lepos Latini sermonis, ae vetus illa venustas inquinata, de quo multo antea Cicero cum Paeto questus iuerat in episto
la, quamuis nouae calamitates sequutae postea sint, quae si quid restabat nobilitatis, paenis omne deleueriat et siue malevolentia animi, liuoreque id commissum sit. Cicem certe,