장음표시 사용
221쪽
tionem voluntatis divinae perveniamus . si voluntatem nostram vel etiam appetitum sensitivn tam nostrum , quam brutorum ab omii limitatione liberemus.
afvitiis i. - Notio nolintaris divinae prodit,Am rasa uina, liarii divis adestio sensitiva, tam mimini, quam brutinιm , ab omniqi ρ ηρ - simitarim, liberetur. Quoniam aversatio sensitiva est μ' -- linatio animae ab obieeti, pro ratione niali sive veri, sive apparentis in eodem confuse percepti 358a divisa -- r. , aversitio autem rati mesis Mindeni reclinatio abo, iee o pro ratione mali, quod in eo distine e cognoscere nobis videmur 3 88i..hil empir. s aversatio tam semstiva, quam rationalis aliter limitari nequit, quam quat nus ob limitationem facultatis cognoscitivae tam inserioris, quam superioris contingit bonum apparere malum, ut malum non agnoscatur tale consequenter nos aversari mnum, vel naalum non aversari. Eanaobrem si aversiatis tam sensitiva, quam rationalis a limitatione omni liberetur,ens eadem instructum omne aversabitur malum . quant lumcunque ipsium tandem sit. Quoniam itaque Deus ni vim omne avertaturris I96. notio noluntatis divina prodit, si noluntas humana , vel aversatio ensitiva sive bominum, sive brutorum ab omni limitatione liberetur. Quae ad propositionem praecedentem annotavimus , ἐς praelante etiam intelligenda.
I III. Limitatio timitario appetitus a limitatione iacvitatis cognosiam di pendet, s si intellectus illimitatus fuerit volunIas' 'istiam illimitata. atet ex demonstratione propolitionis, L. πιάι xia notionem voluntatis divinar investigare ocuimus
--λ f Wy- , προtitum non sinutari, quam quatenus fieri potest,
222쪽
potest, ut seratur in bonum apparens vel bonum mirum. Enimvero cuili bonum apparens victeatur , quod non est 3 557 em'r. bonum minus tale non cognoicatur, vel quod majus videatur, quam revera est, vel majus prorsus ignoretur, nemo non videt , id tribuendum est defectui facultatis cognoscitivae, quod appetitusseratur vel in bonum apparens , vel in minus 3 589. 'γch. empir. . Quoniam adeo ratio , cur appetitus seratur in bonum apparens vel in bonum minus , in lina itatione cognoscitivae facultatis continetur . 6. motu, nec fieri potest , ut id fiat, si intelle stus fuerit illinii tatus f. 5eto PDchol rat. x evidens est limitationem appetitus a limitatione facultatis cognosditivae pendere M voluntatem esse illimitatam , siquidem intellectus illimitatus fuerit. Appetitus pendet a saeustate cognoscitiva, quemadmo-ὰum ipsa lex appetitus sinu tris Oin P ch. empir. .
Quamobrem nec mirum , quod ideo limitatus sit , quia sa. eultas cognoscitiva limitara, ex adverso illimitata sit voluntas, si melleilus illimitatus fuerit.
etiam illimitata. Ex demonstratione propositionis , qua l '
modum perveniendi ad notionem noluntatis di Vince pM' u , , , tria suimus 3 aio.), liquet laveriationem aliter in itari non , .ia posse , quam quatenus fieri potest , Ut aversemur malum
apparen , Vel etiam Verum non averteιυHr. Enimvero
cum malum apparens vi deatur , quod non est 3. 568 PDH. empir. , Sis plum non agnoscatur tale ob ignorantiam , nem , non videt, id tribuendunt se desectu i
223쪽
facultatis cognoscitivae, quod malunt apparens aversemili vel malum verun prorius non avetiemur, sed indissere te erga ipsi im animo simus f. 59 Ischol empirio Numniam adeo ratio, cur malum apparens avertemur, ves in lum verum prorsus non aversemur, in limitatione facultatis cognoscitivae continetur , 6 Onto nec id fieri ' potest, ubi intelleistus fuerit illimitatus f. seto. 0 hoc rat. , evidens est S limitationem aversationis a limitati ne ficultatis cognoscitivae pendere S si intelle flus fuerit illimitatiis, noluntaten etiam illinutatam esse debere.
, y d propositionem praecedentem Uiunavimus,adriae sentem quoque mutatis mutandis applicanda vetuunt.
g. 2 3. Ἀσὸctus quo Vectus Deo tribui neaneundi, nis quatemu distinai hyuDe tri boni ac mali repraejentatio est ratio volitionis ac nolitionis, --ur qualis confusa in nobis excitat assectus Q i iam enim es 1eistus sunt actus vehementiores appetitus tentavi 2 aversationis sensitivaeis o3. radictu empla.); Deo autem ain petitus sensitivus Gi97. 4 aversatio sensitiva ne per emunentiam quidem competit Vi98 asseetus eidem se si proprio tribui non possunt. Enimvero asseetiis ex eo fusa boni S mali repraesentatione oriuntur 3. Μ -piri quia affluum appetitus sensitivi & aversationis se stivae ratiosia iens est , 386 PE ch. emtis , Quamobrem quatenus in Deo repraesentatio similis boni S malidistineta est ratio volitionis ac nolitionis , eatenus datur
aliquid in Deo, quod aliquam similitudinem cum MDει-bus habet, eui nonnisi generalem 6, 93. WA., Volutiones ac nolitiones igitur istae assectuum nomine indigiutari possunt. Atque adeo patet, non posse Deo tribui as
sectus , nisi quatenus distincta boni ac iurasi re
224쪽
ratio in volitionis ac nolitionis, qualis consist in ii
Notitia eorum, quae Deus vulta actu positivo non vult. plurimum influit in praxin, quemadmodum in philosophia morali ostendetur Consultum igitur est , actus volitionisae notitionis, in quos nostro concipiendi modo resolvimus unioni istum voluntaria ae noluntaris divinae actum, ut eum distincta notione eomprehendamus, divinis nominibus imssesamu . Quamo em eum a corpore ad animam trans , seramus numina ad denotandum ea, quae huic insunt, ob smilitudinem quandam, exemplo distinctionis notionum inelaras d. obseuras Mela rarum in distinctas & eonfusas, ut
alia a rebus etiam alii desumta nomina' iam taceamus ἱ ea reprehendi potest , quod ab anima ex eadem ratione ad . . Deum transferantur nomina. Unde est quod ipsa eripi rasaera amauum nomina ad Deum tran)fert. Enimver. quemadmodum nomina a eorpore vel rebus aliis ad an, mam mutuata per ea miae anima insunt, explicantur, in proprium nainciseantur imiseatum animae honvenientem; ara quoque voeabula ab anima ad Deum translata per ea, , uae insunt, explicanda veniunt, ut propium habeant tignificatum, qui Deo eonvenit. Nostrum adeo esse existis mamus hie docere, quo seni singuia agentium nomina ad Deum transferri possint. id enim jam agimus, ut omnem inter Deum atque animam nostram d serentiam elarissime
ex Vii miis. Exi eanda igitur e iam differentia, quae quo in Maus inter Deum atque animam inrercedit muri se huius singularia ouidam usus nisi xi morali elum in ea enim doeeri debet, quomodo assinus ex ratione inordinem redigantur, ne exorbitantes ni=eeam , sed ad con sensum eum appetitu rationali revocati salutarem sui prae heant usum. ad ipsum vero obtinetur, si eodem, quo Deo
sensu . nam nobis eonveniant , dum structa nuru rionis
225쪽
f. 'I4. . .QM- o dicitur Iprobans, qua volans id, quod se . . - ves fieri cognoscis, esse ves fieri vult.
δε-- quina euoluit serenum est eo tempore, quo sim num esse nobis conducit, voluntate approbante serenitin esse volumus. Quando nobis quid donatur praeter omnem expectationem 'od in pretio habemus , donationem,
luntate approbante volumus, ut donetur. Nimirum si quis nos antea quaesivisset, num id nobis donari velimus donationem fieri voluissemus. Quamobrem dum donatur , ut donetur nos velle ipsa acceptatione significamus, ct quaesitinum velimus, nos velle remondemus, aeeeptatione jam si'
e ' ins summe bonus es interim Deus est ensis, O Missi, solute persessissimum , quo persectius concipi rq uiuit in ) Quoniam itaque quid bonum in se est, tu nus ipsi inest persectio 3.37ο pari. I. Theot nar. Dens
in se summe bonum erit , cui inest omnis persee io in v d absolute summo , ceu quod avitute perseretanum. Patet adeo muin in se sumine bonum esse. Atque Me est illi utar si iis, ob quam se lassibes Devinessentialiter sumne bonum Lunt imi eoo-de 4 eum bonitate erga alios, quae est propensa voluntas in persectionem alieri is 69s. m. I hoc trix ride eadem bonitate loquuntur idem , quando ens omno bonum dieunt, viabolum ipsum essentialiter bonum appellant , quippe qui malus est, quatenus privatus bonitate ac audenrali , quae persectionem aceidentalem eonstituit. C. rum in simu aeeipiendum inra S, quando solas Deus diritur esse bonus, quo hic sumne bonum esse demonstra' vimus. Disiligo b Corale
226쪽
et I 6.mnitas fortialis entium festorum bonitati essentiali AE divinae incomparabilis, atque haec immensa est. Deus enim ' I est ab ilite persectissimus 3 1 .), ideo realitates o innes '' ipsi insunt prorsus illitiaitatae k. 16. 93. Essentiales autem deterna inationes reruta ceterarum omni uinuunt realitates limitatae ii. 9 .). Pato itaque persectionem Dei
essentialem esse prorsus illimitatam rerum vero ceterarum
persectionem essentialem non nisi limitatam esse posse c3 528. Ontoto Quantitas adeo bonitatis essentialis divinae infinita ei GL 796 onto ), quantitas vero bonitatis essentialis rerum ceterarum finita s. 798. Onto J. Quoniani itaque illa ad hanc rationem nullam assignabilem habet g.
8o6. Outo bonitas essentia licentium limitatoriam, consequenter finitorum i73 pari. I. Theo vat.), bonitati essentiali divinae prorsiis incomparabilis. iuod erat unum. Et quia quantitas limitata seu finita non potest fieri illimitata seu infinita, quotiescunque tiniatur 3 Ira piari. I. Theo nat. o bonitas essentialis rerum nitarum, quoties-elinqvie sumatur , degenerare ncquit in bonitatem est ensentialem divinam, adeoque divina heterogenea est si . Ontoc . Quoniam itaque rei nullius bonitas essentialis pro mensura bonitatis essentialis divinae assumi potcs i. onto bonitas essentialis divina menturam omnem resipuit, adeoque cum immensum sit, quod men .suram omnem respuit β. I. parta Theo nat. , inmὶensa est Puod erat herum.
iae ex systemate in demonstratione sumuntra principia
.el definitiones nominales irrit , vel pro postisne ciniologicae, quar per modiam lemm rum uideri in semitatur in dependenter ab eliis priticipiis demonit iiii ur. Ceteri m
227쪽
avum periti tam hine intelligitur eur in s. s. Deus tam dieatur bonus, sciliret bonitas essentialis divina boni xii essenti ii remori e terarum omnium heterogenea, nee haec eum iri ompar xi potest, adeoq- - esto, quae Deo iness,enii alii inesse nequitis 217. Deus vult se esse insesum in bonum voluntam probante. Deus in sumnae boniis est j. a . . u'mobrem cum seipsum quam distinctissime cognoscat f. 89 ), se quoque in se summe bonum, adeoque omnium entivinoptimiun esse cognostit. Quoniam itaque voluntas ejus in optimum serturis M. si esse summe bonum in is vulti AEnimvero approbans voluntas est, ita volens id, ruod esse cognomi esse vultis 'i . . Deus igitur vulti esse sit ne bonum in se voluntate approbante.
Diei vult solet, quod Deus velit seipsum non onuina opiunt quid si velle sepsuit, Nostrum igitur Ue
duximus phrata receptam ad notionem determinatam r. oeare , eamque naturae voluntatis consentaneam esse de. monstrare ne quid de Deo dicatur , quod non satis intelligatur. Praeterea notandum propositionem praesentem non esse mere speculativam, sed in praxi quoque influere, monid homo seipsum velle possit simili modo . immo velle μMat quamvis si persectum agnostis. III 8. Gaudium indoluit appetitum approbantem. Etenim oritur, si bonum nobis praesens reprae lentamus 616. Psses e/πpis. . Cum vero idem in nunὶ ero affectuum sit, affectus vero appetitus vehementioris. 6O3 PMh. p. i gaudium involvit appetitum ejus quod nobis amitae ensest. Enimvero voluntas approbans est, adeoque S appetitus approbans i88o PDG empis.), quando esse vel fieri
aut sectini estis volumus, quod jam G. Vel taut sinum
228쪽
esse cognoscimiis s. aiq. . Gaudium itaque appetitum
probantem involvit. Qui laudio super re aliqua efferrentur, appetitur Iappro . bativum satis produnt nente . se hoc esse vines, Propter quod gaudent.
rtur, seu enota Aptatem ex bis praesente pereeptan. - - co vitan te approbam, insunctam Cum Deus omnia praesesina tanquan praesentia cognoscatis. 37 λ; bonum quoque praesens tanquam praesens cognoscit. L quoniam ex bono, quod cogitescitur, voluptas percipitur 338. Psidiis empiri s Deus quoque ex bono, quod tanquam praesens cognoscit, voluptatem percipere debet. Quia pro terra bonum quoque esse vult s. 83. y id , quod prvisens esse ac bonum esse agnoscit, esse vult, voluntate nimiarum approbanteis at Quamobrem cum gaudium voluptatem ex bono praesente perceptam si si . 616. 'D
eho empir. , S appetitum approbantem involvat Lai 8. , appetitus vero senti ivus ii Deum non cadat s. 97. , gaudium Deo tribui nequit, nisi quatenus ex bono praesente voluptatem percipit, ct iden voluntate approbante vult, consequenter ipsi tributum denotat voluptatem o bono praesente pereeptam cum voluntate .pprobante conjunC MN.
E. gr. Deus dieitii gaudere in S. S. de homine respiseem te seu a meliorem frugem reverrente. Ad mustiorem fruorem reverti bonum est. Unde Deus ex resipis entia homi
num voluptatem percipit Psy8. Oct empir Constar vero ex aeris S principiis quoque rationis, quae inci, si inie stridis via, eum de iure Des in erranam areremus,
229쪽
volunt i, qua eons, ter voluptati adeo iungitur volum ras approbans s -- γ. Gaudere adeo dicitur de homine
ad meliorem frugem revertente, quatenua ex respiscentis voluptatem percipir. eam voluntate approtante vult P tet itaque notionem gaudii divini esse Seripm, Saeri eo sentaneam, quam eum ratione eonsentire evicimus. Notis saudii eum resolvatur in notionem voluptatis a voluntatis distincta utriusque notio uberiprem lucem eidem assun-
dit, ne quid tacite Deo tribuatur, quod desectum quendam. involvit supponere nimirum debemus notiones voluptatis voluntatis ab omni desines, cui utrique in nobis adhaerer, liberatas, ansequenae non subsistendum in iis, quas de anima nostra habemu Aorue hine patet, Quam ne cessarium si Theologiam naturalem nostra philosophandi methodo in stem veri nominis eompingi ut de Deo. r. et cogitemus satisfacientes canoni isti veterum: Quae de De dicuntur αν ωποπαθως, ea interpretanda esse 9εm inprimi facit , ut omnem disterentiam inter Iomi atque animam nostram intimius perspiciamus : id quiri in praesente nobis sumimus
elaentialem quam distinctimnae cognoscitis. 80. Duamobrem cum ex bono, siquidem cognoscitur prectaatur voluptas cf. 338. Aycho empir. Deus quom ea timate tua essentiali , eu ex eo, quod siummei us si v
hiptatem summam percipere debet Vult vero etiam Deus se esse unime, bonum in se voluntate approbante at . . Quamobrem dum bonitatini suam essentialem Intuetur, voltiptati summa jungitur voluntas approbatis.
Quoniam itaqtie gaudium Deo tribuitur quian et
luptas ex bono praesente percepta cum voluntate appro-
230쪽
ipso gaudeat , aut laetetur, dubitari haudquaquam
test. Constar apud Romanos laetitum denotasse gaudium inex-eesentiore gr duci in philosophia tamen , cnm gradus non variet speciem, nomen rei ob eundem non mutatur. Gaudii adeo nomen a laetitia distingui in eadem non est opus. Quodsi tamen quis in verbis fuerit scrupulosio , quod lin-gia puritatem commaculare religioni sibi ducat is per nos dicat Deum de seipso laetari, non, gaudere. Nobis rerum, non verborum habenda ratio. Immensus labor est voca bula Latina ex usu , quem faciunt probatae Latinitati auto res ad notiones determinatas revoeare, quemadmodum si mile quid praestitimus de nonnullis vocabulis Hebraic, at que Graecis an S. S. de Deo usurpatis in systemate cui nobis non sussici otium. Erit tempus , quo philosophiae a methodi peritis in hanc arenam descendere dabitur.
l. 22Ι. untas dicitur reprobans, qua nolens id , quod esse Noluntas νι- vel fieri, aut a stum esse cognoscit, fle, fieri aut Distum probani qesse non vult, seu idem aversiitur. Facile patet, aversa nam Vii r tionem quoque in genzre δε ensitivam in syecie eodem sensu diei posse reprCbantem.
E. gr. Ponamus Maevium in uxotem Euxisse Sybillam stilodsi hoc factum nolumus , vel aversamur noluntas seu aversatis dicitur reprobans, sive nos hoc nollamus nolunta. t reprobante, aut aversamur aversatione reprobante.
Noluntas reprobans involvit voluntatem emtrarii. Qui blaesis me. tium positive quid non vuIt voluntate reprobante , is esse probans qui aut fieri, vel sactum esse non vult, quod esse , vel fieri, Iem indomat vel laetum esse cognoscitis iii . Qui vero postive non volvvtauo vult, quid esse, aut sieri, vel factum esse, is aut velle debet,