장음표시 사용
321쪽
opHTHALMOGRAPHIAE LIB. IV. apr
siores. At hoc audenter infer: quantum est ex parte coloris oculi ceteris paribus minus persecte atque evidenter interdiu res objectas contueri oculos caesios, quam nigricantes.
PROBLEMA LVIII. cur non usior ομά nori sun erspicaces,interdiu hebetiores '
AT Edici plerique hoc fieri inquiunt, quoniam Uiritu 'sirum mina , .l illas sunt,ita ut a luce diurna dissipentur ac minuantur ι nocte a tem coilecti magis operaripossunt. Absurda illa opinio toties explosa est. ut jam pigeat me,atque etiam tedeat. Hercules Saxonia lib. I. pract. Med. cap. 19. ita speculatur a ut rectὶ flat viso, Um ea, ut diaphanum nonsit agitatum, non ' in motu: nam flecto in aqua iam quisente rvr
sentatur, si aqua agitetur,stulo distergitur. Id ipsum uiam si in oculo, quando humor ci non sunt raro ii, sit viso: si raregunt O agitantur, sterici corrumpitur. Hoc contingit in istis, qui noctu vident. interdiu ven non item. nam in Hyra humores constituti rari O tenue sunt. O tunica subiitis: ideo a modico luminestissuperque i strantur et a multo vero, quale
diurnum eis, disgregantur 9 rarefiunt,ut siccisi istergatur. Quae rationescio an magis monstrosa, certi non minus, quam prior est incredibilis. An cuiquam fano persuadeatur, humores oculi in istis, qui inte diu minus recte vident,agitari rarefiant vero nonnihil a lumine,quid tum p numquam enim eo pervenient raritatis, quin adhuc densius m dium aere constituant. itaque semper species ab aere rariori in hum res densiores oculi illapsae refringentur ad perpendicularem,id est,non dispergentur, sed congregabuntur & coibunt. quin etsi humores oculi aequalis essent cum aere raritatis, non tamen species in oculo dispergeretur. At non est operae pretium opinionem nihili tantis exagitare. Doctissimus Platerus in praxi sua cap. de vis. laes totam causam in pupillae ampliationem conjicit: copiosm enim lucem, inquit , in oculum intromittendo visionis claritati obest, nimio Ulendore tenebras illi Ossundenti Scite. Veruntamen ego non solam pupillae ampliationem causari quamvis enim in aliquibus hominibus,brutisque animantibus, ut N ctuis, talis visio ipsi possit imputari: in aliis tamen nonnullis locum ea causa habere nequit,utpote in quibus non ampliter supra modum did istam pupillam observamus interdiu. quapropter, quod interdiu obt sius cernant,non ad nimiam pupillae dilatationem est reserendum. Ego
igitur putarim ejusmodi animalibus vel fulgidam inesse iridem, vel eorum oculos crebris fulgoribus percelli: ratione quorum noctu in O Pp scuriore
322쪽
seuriore& tenebricosiore aere specics oculum illapsae satis illustrentura in lucidiore vero aere interdiu non satis obumbrentur. aded ut duplex sit nocturnae visionis & diurnae hebetudinis causae vel immoderata pupillae dilatatio, vel fulgor oculi. Sic novi virum clarissimum sub vesperam post occasum Solis melius cernentem, non ob dilatatam pupillam; non enim dilatatam habeti sed ideo, quod ejus oculi crebris ignibus,id est, imaginibus lucidis & flammeis micent,quae de die obliterant retiis nae picturam. Hoc etiam observavi: qui in pupillis materiam suffusam haberent. partibus in circuitu aliquibus manentibus puris, in diurno
magno lumine pend caecutire. Cujus hanc existimo rationem : quia i les non nisi res per radios obliquos percipiunt, ademi confuse Ieu ma-
ligne: quam malignam picturam lumen,forte nempe visibile, subintrans facile offuscat diluitque. Si quis antiquarius veterum super eadem quaestione eensiuam disce- te percupit: Caelius Rhodiginus lib. x s. antiq. lect. cap. s. tradit Pi tarchum arbitrari, talem vitionem obvenire humoris siccitate ac tenuitate, non serentis ire φῶ PROBLEMA LIX. .
bris praetentantes iter, viderit, qui ipsorum inspexerit monumenta. Hieronymus Mercurialis lib. r. pract. quamquam se valde dubium profiteatur,inclinare tamen animum scribit, res majores in pupillae an- rarissime videri, & tum solum quando angustia fit ex laxitate Du humiditate uveae, tumenim humor albugineus multus est,& ratio. ne multitudinis,atque, ut dicit, magnae illius sphaereitatis emitur, ut imagines reddantur maiores, ut in speculo accidit. in dilatatione vero , pupilla non semper, sed saeph apparere minores: duplicemque causam ad hoc essiciendum concurrere, scilicet conniventiam oculorum mi
sus debilitatem. Capo de vacca similiter in lupillae latitudine objecta minora cerni
asserit, majora autem in pupillae constrictione. rationes tamen, quas propter id fiat, non resere easdem, atque antagonista ejus Mercurialis. Hercules Saxonia in pupillae constrictione objecta quidem majora apparere inquit,sed tum duntaxat,quando ita constringitur, ut etiam evadat concava ac subsideat. Itidem in dilatatione minora videri l.
323쪽
op ATHALMOGRAPHIAE LIB. IV. I;
verum quando insuper pupilla evadit magis convexa, quam pro naturali statu. Quas opiniones, opinionumque rationes, qui vel primulum nostris principiis est initiatus, non solum agnoscit ene improbabiles, sed etiam judicat decachinnandas. Sennertus itaque easdem quoque reprobani lib. I. prax. pari. ect. a. cap. a . sic censet: cum visiosiat per ineptionem Uria M pu Dper inguinis IIuies Habentes postra in pliare Uatio versu rentissim/m Hiamri, ut rem justo maiorem exhoraint. quemaamodum contra in dilaratione purizaslectra vis ira per amplum pramen Hama in repleta versu er ga num statio sub minori angulo rem visus minorem apparere Disunt. Verum nihilo quis priores scitius. vlide enim inexperienter hoer species illabentes in spatio versus erystallinum dilatari. Sive ampla sit pupilla,sive arcta sit eadem, perpetia species visibiles ex aere in oculum incidentes refringuntur ad perpe dicularem, hoc est,coguntur & congregantur, ob densius nempe media vim oculi,quam aeris. Poterat doctiinmo Platero, quo pleraque didicit,etiam propositi dubii discere veritatem, quippe qui recte ajat, in
pupillae dilatatione res,quae cernuntur, minores quam sunt non reprae lentari. Ajo vero & ego, neque in strictura pupillae res apparere mojores caeterum praefatorum scriptorum hallucinationis tota&sbia causa est,quod descriptam a nobis obscuratam cameram non fuerint ingressa etenim quod in hae praestat fenestrae foramen i idem in oculo uveae s 'ramen essicit certo certius. in dicta autem eamera fenestrae foramen
nimis angustum de exile facit hoc, quod distincte quidem, sed minutim res in objecto Hriete vel papyro pingantur. ita ut perinde ac mirunutula scriptura a visu debili legi dissiculter possit, & non nisi spectatoris quoque oculi speciebus in clara diei luce visus imbuti diutissime in tenebris fuerint cohibiti. Praeterea hoc insuper facit foramen nimis exiguum, quod tantum exhibeantur, quae directissime foraminuto sint opposita. Per soramen vero amplius &diductius clarior jacit pictura ες grandior, at indistinctior, eo quod externus aer regionem parietis vel papyri sibi objectam nimia claritate imbuat, sicque imbecilla juxta fortia posita desitescant, aut quod aer intus nimis clarescat,& colores specierum in pariete diluat. Uraestat autem hoc etiam sor men laxius, quod plura simul unica pictura exhibeat, quam foramen angustius. Idem prorsus in oculo fieri tibi finger scilicet per foramen uveae praeter modum exile repraesentari in retiformi tunica res visites distincth, sed minutissime, quae ut percipiantur multo opus est externo lumine e tum verd etiam , quae nonnihil a lateribus sita sunt, minime
324쪽
comprehendi, quia eorum imagines soramen praeterlabuntur.Persor men autem uveae latum clare & in majuscula forma exhibentur res,sea in lucidiore aura dilute atque imperfecte ob subingressum nimii tum nis rerum visibilium picturam nonnihil obliterantis. Adfert potab hoc commodi talis pupillae amplitudo, quod ea praediti non solum capite immoto ea quae ante faciem,sed & quae in lateribus dissita lant. & ab aliis nonnisi capite illuc converso videri possunt, comprehendant: uti vere id quoque prodidit experiens Platerus. cujus causa oculato evidens est. Itaque pupilla existente oppido stricta rerum visibilium pictura seu repraesentatio minuta est: ampla existente est grandior et non tamςn major, quam res ipsar; unde nec res majores quam revera sunt. cernuntur: non enim hic in oculo, uti per concava specula & Dcilla res repraesentantur minores ob specierum expansionem de dispersi nem:necessario namque semper oculum illapsae concurrunt & colliguntur species. sed grandior seu extensior est pictura, quam pupilla existentea . V I L L .
Mefit, ut objecta quibusdam appareant inversa f
m Esert operosissimus Sennertus lib. r. prax. pari. 3. sin. a. cap secuniam clarissimo Dressa, eum fori. sata librumaliqum . frui petiturvi senderet, oculosiquesertim sursum converteret, accississim omnia ei possea inves apparerent,Whomina inpiatea in capite ambulare viderentur. adhibuit varia reme , qua tamen nihil profuerunt. d ravitque hic assinus fere quadrantem anni. Fossea eum forte iterum G ussursum converteret,naturalis viso rediit, omnia in recto situ vidit. Memorabile medius fidius,rarumque eventum. & dignum in acta r . ferri. Existimat vero idem Sennertus ex crystallini situ mutato idaccidisse. eoq; modo sese habuisse rem,sicuti in speculis quibusdam, in quibus res omnes inversae videntur. Me, ut fatear verum, in toto hoc commentario dubium magis exagitavit nullum. ignotior rei ullius ratio mihi visa est nulla. Itaque m ci de scriptoris, modo relatorum fide subdubitabam, modo aegrum melancholicorum more visionem .illam
falso sibi perfinxisse suspicabar. quidquid id est, an ita plane, uti hic
narratiar, seres habeat, valde anceps sum. Quid ergo λ, ideone quia causa me latet,rem audax accidisse inficias eam p Decet equidem non naturam nobis, sed nos naturae accommodare: multa autem multiso mis illae, Parens molitur, quorum causas in sanctiore recessu abstrusas
325쪽
OPHTHALMOGRAPHIAE LIB. IV. 3ot
noti detegit humano intellectui. Porro quod Sennotus causam veram non intellexerit, sum satis certus. Enimverb crystallinus non oculi est speculum, in quo res repraesentantur, sed specular, Per quod rerum species in retinam transmittunt.
Constituebamus libro secundo, uti in obscurato conclavi super papyrum res sorinsecus sitae inversa figura depinguntur, ita quoque in oculi
camera super retinam reverti inversam esse ex adverso spectantibus obiectorum repraesentationem. Ratio utrobique eadem, nam specierum
radii in ingressu foraminis dextri fiunt sinistri,ac superi fiunt inferi, α
contra. objecta nihilominus taliter inversa minime a videntibus nobis judicantur ob eam, quam ibi adserebamus, causam. In casu igitur proposito erectam fuisse in retina repraesentatam rerum figuram necesse est. Fit autem erecta in obscura nostra camera repraesentatio: 1. si inter vitrum convexum foramini impositum & chartam alterum convexum vitrum debito loco statuas:hoc enim acceptas a priore species eversas denudevertit, ut sic chartae allabantur situ erecto. a. si foramini indatur vitrum convexum, quod sit minori&sphaerae segmentum . notabilis prosunditatis: ob continuatam enim radiorum refractionem ad perpendicularem in eo vitro celebratam fit secunda decussatio, post quam solum erigitur species. Simile horum alterutri in oculo praefati Mediciaecidisse debuit. Atque imprimis, quia eversa viderit omnia, erectam fuisse in oculo ejus omnium picturam, demonstro hoc experimento: si eo loco sere, quo secundum vitrum convexum positum species in chartam erigit, ulus ponatur,idemque objectum intueatur, videbit illudi clarissime litu everso: quod aliunde non provenir, nisi quod imago ob. jecti in retina erigitur sicut in charta: scut E contrario, situ erecto simpliciter visa res, in retina eversum situm habet, quemadmodum & in , charta vitro unico transmissa. Unde autem hic erecta repraesentatio o ta fuerit sc mihi tantisper imaginora scilicet ob oculorum sursum versum sublationem volutum esse in latus humorem crystallinum, quo situ cum productior & profundior sit humor ille & majorem convexitatem pupillae obvertat, hine factum est, ut, qui radii circa pupillam sese intersecarant,rursus in crystallino stata commutaverint. nam quo id con- verius est,quod radii transeunt,ed coeunt illi citius. igitur in latus crystallini,quod anteriore ejus facie convexius est, incidetes in ipso hum re coitum & intersectione fecerunt,adjuvante ad hoc plurimum ejusdε humoris extensione seu profunditate. est enim profundior paulo humorem stillinus in latus versus, qua positus situ eo quem in oculo habet na turaliter. Rediit vero ob similem oculorum versione recta visi quia de-vub per visionem illa crystallinus loco suo sit viqi debito est restitutus...
326쪽
Aliter quomodo factum hoc acciderit, non capio, quantumvis longas
ineam meditationes. Nam duo convexa corpora in oculo non sunt: nisi
. crystallinum cavitate sua excidisse dicas, & vitreum se rotundasse. . quod non opinor posse fieri:& quamvis factum ponatur, non ideli talis eventus subsequeretur, nam ut species erecta distinctd repraesentetur, debent duo illa convexa aliquanto spatio 1 se distare: at crystallinus & vitreus tangerent se mutuli. Male sit scriptori, si temerarie id factum tradiderit: ter math nuntio,si infideliter scriptori retulerit, eo
quod tot horarum laborem ipsi impendimus fortassis male. PROBLEMA LXI.
, Denex haleret o Lm juvenu, videret ut juvenis
Est haec assertio Aristotelis lib. x. de anim. text. 'si, inquit, M. perit senex oculum latim, videbit utique ut Mercurialis lib. r. pract. cap. 3 r. hanc Philosophi sententiam falsam esse proci mala quia vitium videndi non sem per fit ratione instrumenti, sed ut urimum ratione facultatis visoriae. itaque, ait, etsi tradatis oculum uvenis seni, tamen non videbit ut juvenis. Pol l nimis temere adversus magni decretum Praeceptoris. Age verti enucleemus, quid eo loci placitum fuerit Philosopho, & cur eam extulerit illic enuntiationem. Aristoteles ibi eum dixisset intellectum innasci nobis, substantiam quandam esse,& non corrumpi; ut hoe probet,ita ratiocinatur si intellectus corrumperetur cum corpore debilitato &inceto, illius quoque operatio debilior &eisceta reddi deberet. itaque in senectute debilitato corpore,omnique alia ejus hebetata vi, imbecillior esset atque hebetior intellectus actio. at tantlim abest, ut ita res habeat, ut contra. rium potius eveniat, maximEque visere tum conspiciatur. ita enim est,
inquit, velut in sensoriis. nam in senio hebetior est & imbecilliora- spectus, nam quod quidpiam perpessa sit anima aut debilitata, sed oculi vitium id est, quale in senectute & suffusionibus accidere solet. siquidem ingravescente aetate, ut totum reliquum corpus, sic & oculorum tunicae siccantur & corrugantur, adedque minus perspicuae evadunt; tum vero etiam humores ipsi crassiores & opaciores. unde fit,ut appulsae species non inoffense oculum in rediantur. quocirca si sola instrumenti mutatio fieret, senexque perspicuum & optime ad usum animae comparatum acciperet juvenis oculum,acute nimirum videret ut juv nis . nam&qui humorum suffusionibus laborant, si humor disjiciatur, Optime vident, cum antea non viderent. Ubi vides Philosophum aspectus
327쪽
o PATHALMOGRAPHIAE LIR II . 363
ctus hebetudinem non ad facultatis visoriae debilitatem, sed ad organi
Qua tamen super re dum consulo Philosophorum recentium adversiria, non leve invenio inter eos dissidium, aliis potentias animae non distinguentibus realiter ab anima, ipsamque animam ponentibus proximum illarum subjectum ; smundum quos belle habet Aristotelleum
pronuntiatum: aliis vero squorum pars praestat & numero scriptorum de autoritateὶ statuentibus omnes potentias esse accidentia superaddita animae,atqueentitates distinctas realiter a substantia ejus i& poten tias quidem organicas, id est, quae per organum corporeum Operantur, ut sensus, esse corporeas & subjecto corporeo inhaerentes, nempe in aliqua parte determinata corporis,quae vocatur organica e ut visum in oculis. quorum sententiam si consecteris, vix subterfugies, quin fateare debilitato vel corrupi rgano, potentiam pariter debilitari vel corrumpi; utpote quae ab organo ut proprio subjecto pendeat, atque
nimam organi ratione sequatur.
Ceterlim potest utravis opinio abacriusculo ingenio sacile sustineri: quod ne ego ambitiose aggrediar, dicam simpliciter, quid in proposita quaestione censeam. Sequor eos,qui distinguunt animam & potentias ejus .nam omninb aliud est substantia ipsa animae,aliud potentia viden- di is anima. est enim illa habilitas de aptitudo videndi posita in s cunda specie qualitatis, &qua videns aptum natum est, ut possit videre , id que si destituitur hac potenti j videre desinit. Cum autem
visio, ut libro primo prpbavimus, sit quadam tenus passio,quadamtenus verti etiam actio ab interno vitae principio elicita et recth videmur potentiam videndi similiter posse dividere in activam& passivam. acti-Vamque appellare, qua anima apta nata est visivam cognitionem elicere: passivam, qua oculus aptus natus est objecti actionem recipere. . Harum potentiarum seu facultatum una si deest, non potest fieri visio. v. g. oculus sanus habet facultatem videndi passivam; si tamen ejus pupilla erasso humore sustuso sit obturata, non videt: propterea quia cras sus& opacus humor non est idoneus ad transmittendas objectorum i species, & in se recipiendas: adeoque propter hanc facultatem passivam absentem visio fieri nequit. uti nec fit facultate activa absente, qua de causa eos. qui animo delinquunt vel dormiunt apertis oculis, nihil omnino videre contin it, quantumvis eorum oculi salvi& into mi obiectarum rerum speciebus persectis obsignentur. Quod s concurrant facultas activa ipsius animae &passiva organi. oritur potentia proxima,quae expedita jam est & parata exercere visionem. Quibus
sic praelibatis dicimus senestente aetate passivam quidem videndi PQ
328쪽
testatem organo insidentem debilitari cum ipso organo atque interire: activam vero non item, utpote animae ipsi inhaerentem , quae forma substantialis est, & individua, & in impatibili consistens, nec magis minusque suscipiens. Itaque cum haec potentia tu sene maneat aeque vegeta perinde atque anima, operetur autem imbecillius ob debilit tam facultatem passivam organi visortii si huius loco juvenile organum vigens & valens restituatur, jam perfecte iterum integreque visio cel brabitur: etenim praestti erunt duae illae facultates,quibus concurrentibus,visionem proxime & immediate absolvi posse constituimus. Porrbsi absurdum videatur cuipiam . nos potentiam visivam unicam &simplicem dijungere in duas facultatest eidem videantur porro absurdi eminent immi Philosophi, visionem, unam & simplicem, v c apparet, actionem, dirimentes in duo, actionem inquam & passionem. si quis eam sequatur sententiam, quae potentias sensitivas in partibus organicis residere statuit,atque adeli debilitari nidem debilitatis dispositio.
nibus organorum, in quibus conservantur. Dicet nihilominus senem aeque ac juvenem visurum,si oculum juvenis haberet: quoniam tum etiam simul haberet aequam potentiam visivam. oculus enim, ut docuit Aristoteles in lib. de anim. resultat ex pupilla & potentia visiva. cui alterutrum deest, quivoch solum oculus est denominandus.oculum eri accipiens iuvenis, simul de potentiam visivam juvenis acciperet: eQb perinde ut juvenis videret.
An potentia visi a Aquilae U Boris istinguuntur sterita r
in Hilosophorum adyta penitius ingressis offerebat se nobis & hoc du- A bium i quod memini tractabile fieri lectissimis rationibus doctissimorum hominum. Joannes Scotus r. dist. a. quaesti ult. tametsi animae disserant specie,non tamen visivam facultatem in hoc & illo. tenus talem & talem persectionem, specie differre opinatur. Huic se opponit Julius Scaliger exercit. 3 6. Cajetanus inter gregem Scolasticorum prae ceteris egregius neutram sententiam improbat, sed dat utrique aliquid: nam,inquit, istae duae facultates possunt dupliciter considerari: videlicet ut proprietates diversarum specierum, & hoc modo sunt diversae speciei: aut in ordine ad actum & objectum visibile , quo Pacto ait esse ejusdem speciei. Huic assentitur Bavez. Scoto se adjungit Guillelmus Ursinus & Antonius Ruvius. Scaliger solitarius hactenus est relictus sine adminiculo . cujus tamen opinionem ha-
329쪽
o ego probabiliorem , ac Proinde ejus partibus me dedere non
dubito. Sed stabiliamus nos argumentis. Quo jure dicitur, visivam facultatem aquilae & bovis,quatenus talem & talem perfectionem,non distetis re specie: eodem dici possit,utriusque animam, quatenus talem re talem, specie haud discrepare. at hoc absurdum i ergo & illud. Reesa. mant adversarii argumentum non concludere, quia ab anima aquilae de anima bovis per se non pendet illa visiva facultas, quae formae Hint specificae: sed ab utriusque anima sentiente, quae est generica . 1 speci hcis autem illis utriusque facultatis visivae dependet Iimitatio seu coarctatio. ut aquilae visio sit aquilina. & bovis bubula. Haec autem limitatio a specificis prosecta visivae facultati est accidentalis. Ego denuo idem ipsis oggero : si non disserant visivae istae facultates specie . non differunt quoque specie amborum animae. nam similiter dicam, formam sentientem,quae est generica.utrique inseri: limitari autem seu circumis
scribi a singulis,ut in bove quidem sit anima bubula,in aquilo aquilina:
hoc tamen non arguere disterentiam specificam , quia Iimitatio illa anime sentienti suum accidit, non est essentialis. quam bellum ord ist-
hoc philosophema l Itaque uti sentiens anima in bove limitata&iam facta bubula specie discernitur a sentiente anima existente in aquila de iam reddita aquilina: ita visiva facultas in bove circumseripta & jam
facta bubula specie distinguitur a visiva facultate in aquila & jam facta aquilina. Quapropter aio limitationem illam a formis specificis
prosectam visivae facultati tali esse essentialem, non secus atque essentialis est animae sentientis limitatio a peculiaribus bovis & aquilae naturis prosecta. Praeterea quae potentiae differentes specie producunt effectus, specie disserunt: tales sunt in dictis animalibus potentiae visivae. ergo dce. Minor probatur i quia aliam elicit objecti visibilis notionem bos, aliam aquila. ergo sicut intellectus Angeli & intellectus Hominis specie differre censentur, quia aliam specie circa idem obiectum producunt intellectionem: sic & hae potentiae visivae diversae sunt existimandae. Denique duae duorum boum potentiae visuae essentialiter,sed solo numero Lint diversae: ergo potentiae bovis & aquilae disi runt plusquam numero,ergo speese. Diruamus modo contra sentientium munimenta. Visi vas igitur facultates disserentium animalium non distin i specie, ita arguunt adversarii: species potentiarum, ut potentiae lunt, sumitur ab actibus Mobjectis, ad quae per se ordinantur: ergo si hoc modo sunt ejusdem speciei, repugnat distingui specie in ordine ad principia. quia etiam in ordine ad pripcipia sunt potentiae ab eis e nantes pro talibus actibus
330쪽
eliciendis circa talia objecta. Respond. non solium ab actibus 8e o -
ctis specificam potentiarum desumidisserentiam, sed etiam a princi-piis, unde dependent. Hoc agunt objecta & actus , quod eorum identitas eamdem tribuat quidem potentiis nomenclaturam , at non eam-
dem speciem necesIario et quia principia, 1 quibus emanant, possunt ipsis distinctionem specificam imprimere sub eaden, nominatione. ra- tio est, quia gratia distincti principii diverso modo, nobiliori scilice: α persectiori vel ignobiliori &imperfectiori, tales actus eliciunt cir ca talia objecta. Instant adversarii r entitas potentiae non habet aliud, quam esset
strumentum naturale animae in ordine ad finem operandi circa objectumi de hujus rei gratia emanat ab anima. ergb unicam habet speciem
ex ordine ad actum Se objectum desumptam, & non aliam ex emana- tione tali principio: cum ex emanatione ab eo nihil aliud habeat, quam esse instrumentum vitale ad talem actum & objectum ordinatum. Negamus eonsequentiam et unicam nempe duntaxat sortiri differen tiam specificam exordine ad actum de objectum. Dicimus etiam tra here disserentiam illam ex modo operandi circa objectum : quem mindum nanciscitur ex principio, a quo emanat. Tertio sic argumentantur: ne quidem dictae potentiae emanant edi verso principio, ut est diversum specie, sed ut idem est genere. nam si- evitas videndi in bove de iacultas videndi in aquila immediate ac per se non a specifica forma vel bovis vel aquilae prodit, sed ab anima se sente in bove,& anima sentiente in aquila, atqui animae sub t ligr
du sunt ejusdem rationis generim: eris principium, a quo emanant. . . ut tale, est ejusdem rationis. quare saltum est, quod emanet 1 diversi incipio,& quod ex ordine ad diversum principium, a quo emanant, instinguantur specie. Respond. facultatem visivam in genere pendere quidem ac producia sentiente anima in genere: visivam tamen facul- tatem aquilinam a specifica,aquilae forma visivam facultatem bubulam
a specifica bovis Arma oriundam esti: atqui hae Armae specie dirimum tur: ergo vere dicitur a diversis specie principiis dependere. Urgent: si omnia specierum specie discreparent, nihil esset Decla- rem commune: nullum esset genus, nulla in natura absoluth subrantia , uniIersalis. Non hoc effutimus, omnia specierum specie discrepare,
nihil . habere commune. habent proposita bruta communem anima litatem, habent corporeitatem, substantiam,entitatem. at quae a speci
ficis eorum formis per se oriuntur, ea volumus specifica quoque diste: sci inter se disserentia. Denique ratiocinantur ad hunc modum: sicut materia prima , q-