장음표시 사용
161쪽
I56 Sacramenta. Iteratis tandem Divinis illis omnipotentibusquo verbis sicut misit me Pater, et esto mitto oos, in vultum sum flans sic eos assatur: Accipite Spirit- Sanctum. Qui posaiadis, me audit. Docete omnes stentes baptizantes, et ecce esto Oobiscum sum usque ad consummationem saeculi, ad
caelum redit. Quibus verbis aliisque similibus, iussis, ct promissis Λpostolos instituit, statuitque Magistros, Pastores, atque Rectores illorum omnium, qui in se credidissent, eosque Divino mandata
munivit, ut omnes gentes Ecclesiae suae sitos nuncuparent. Mosaicis ergo ritibus exauctoratis. ex eorum ruinis Religionem suam extulit Sacerdotium perpetuo duraturum instituens,
e cuius institutione, et praecepto instituti ab Apostolis sunt Episcopi in Ecclesiis, quos et successores relinquebant, Suum ipsorum locum magisterii tradentes; et Episcoporum ordo ad gignendos Patres praecipue pertinet: huius enim est Ρatrum in Ecclesia propagatio. Inde per temporum et successionum vices Episcoporum ordinatio, et Ecclesiae duratio decurrit. Super Apostolos Petrus universalis Ecclesiae Pastor renuntiatus: hinc Petro datur primatus, ut una Christi Ecclesia et
cathedra monstretur. Bono unitatis siquidem Petrus et praeserri Apostolis omnibus meruit, et claFes regni caelorum communicandas caeteris solus accepit. Atque ita Ecclesia, quae una est et super unum, qui claves eius accepit, Domini voce sundata est. Agnoscitis, sapientissimi viri, istas antiquiorum Ecclesiae D ctorum Voces, quas Persequor, quaeque Hierarchicum ordinem
a Christo ostendunt sub capite Ρetri institutum. Admirabilis ergo huius novi foederis Sacerdotii oeconomia, quum opus ipsius Dei sit, originis suae claritatem referre debebat; atque huic Hierarchico ordini vere mirando, uti iampridem Apostolis, altissimum Bedemptionis munus perennandi commis
Grande hoc beneficium duobus modis, ut quisque tenet, tissimum conscitur, docendo scilicet fidei veritales, et attri-
162쪽
. Grbuendo sacrosanctorum rituum, quos ipse instituerat, quique ad fidem spectant, ope, infinita Christi merita; et deinde leges iniiciendo ad Divini cultus splendorem ampliscandum, et adsdelium sanctificationem promovendam prout temporum adiuneta, res, hominesque poScere Fiderentur. Fides cum e Dei sinu emanet Divinorumque operum manifestatio sit, pandatque Omnia, quae nobis revelare Placuit, una esse debet, sicut una est veritas, unaque doctrina, quam Unigenitus ipsius Filius edocuit, ac confirmavit. Unde aiebat Λugustinus: Unatas Fidei, et Relistionis est ipsa immutabilis
peritas, si1 lex, indipisibilis, aeterna, et licet multae oeritates, ut sunt multi radii solis, unum tamen est lumen. Maxime ergo nobis lactandum est in ea, quae Apostoli tradidere, credentibus, quippequi in eiusdem fidei, et doctrinae unitate manentes unitatem eapitis a Christo constituti prosit mur. Neque unquam in Ecclesia hoc alicui vicissitudini obnoxium fuit, sed Dei auxilio, quo ipsa unico donata est, immutabile mansit, manetque in ae*um duraturum.
At non eodem modo, quod praecipue hic iuvat observare, censendum est, neque eadem sirmitate habendae sunt Ieges,
quae de sidelibus recte instituendis, ac de Ecclesiasticis disciplinis consulunt. Nam licet constituta simiter Ecclesia sit, ob
varios tamen humanae societatis eFentus, mutatis multoties rebus, nonnulla ex his, quae prius invaluerant, moderari; nonnulla, quae obsoleverant, renovare, et aliqua tandem abrogare necesse suit. Non aliter quam de diversarum gentium institulis accidere solet, quae etsi ad iustitiae, et aequitatis normas populorumque bonum constata sint, Principum nihilominus sapientia moderantur, mutanturque, Prout Publica privataque commoda, acerescentes in diem necessitates, auctusque scientiarum, et artium census deposcunt. Ita etsi Ecclesiae dictamina ipsius mentem semper reserant, aliquando tamen illa rebus accommodare et saepe instaurare oportet: recens enim vel conditas
163쪽
vel renovatae leges animos acrius percellunt, ac movent; et praeterea quis est, quem lateat eam esse rerum humanarum conditionem, ut in deterius paullatim ruant, nisi crebro reparentur, atque eam esse pariter hominis naturam, ut ad lab rem, ad magna, et ad immortalia sit frequenter excitandus. Honorificentissimum et quaquaversus utilissimum hoc opus sibi a Christo concreditum implendum suscepit, implevitque omni tempore Ecclesia, Summique Ρontifices, et Episcopi. Atque in primis Λpostolorum more conventus pro re nata Ecclesiam universam, ac silli nesciam reserentes indicti fuere, ut credendarum rerum auctoritas sanciretur, veritas aperiretur, Propuliarentur errores, et qui certissima, ac nulli dubitationi innoxia oracula sperneret proscriberetur: tum ut leges omnium fidelium necessitatibus ferrent accomodatas. Huic exemplo innixi Romani Pontifices Petri successores, quibus datum divinitus est Dei nomine sari, controversias Fidei dirimuere, erroribus, errantibusque damnatis, et quoties ardua negotia, composituque dissiciliora extiterunt, ipsorum iudicio commissa sunt, et tamquam de re acta, loquente Roma, conticuere omnes: deinde leges, quae Pastores et Fideles obstringerent, tulere omni tempore imitanda sapientia resertas.
Ita denique Episcopi in singulis Dioecesibus in primis ad
Fidei puritatem servandam vigilanter, et eo tanti animo ineu-buere; atque in ipsorum Synodis praesertim proponitur Fides, eius necessitas inculcatur; praecipitur Parochis, aliisque eam integre populos docere, ae maxime quae stricte cunctis sunt credenda, quaeque circa Sacramentorum naturam, dignitatem, necessitatem, utilem ac fructuosam administrationem versantur: inio Fidei professionem, quam Pius IV edidit, omnes iurare debent, et solemni voce renoVare. Quam multa vero ad privatorum mores, et publicos corrigendos, ad Ecelesiasticam disciplinam servandam in Synodis
164쪽
Unde Colonienses Patres Synodalia Concilia appellarunt salutem Ecclesiae, Cesholicae Fidei stabilimentum, et totius corporis nemos, atque compages. Haec Patrum Coloniensium sententia luce meridiana clarior siet si, aliis omissis, ea tantummodo in medium proferre licebit, quae Divus Carolus iam Metropolita noster suae, et sequentium aetatum decus Mediol nensi Ecclesiae Divinitus datus emolumenta obtinuit synodos coux ando: adeo enim plantissimis conatibus feliciter effectus
e Sonuere, ut paucorum annorum spatio ad sanctitatis mirabile fastigium Ecclesiam sibi commissam evexerit. Neque Mediolanensi tantummodo Ecclesiae Sanctissimi viri egregiae constitutiones Prosuere, sed, FuIgata earum sapientia, sinitimae, exteraeque gentes alacriter illud magni pretii munus suscepere, si
Vobis, Amplissimi Patres, mihique hoc magnum Ecclesiae magisterium rapide expendenti, ac ossicia, modumque enun- Cianti, quo ea complet, iam profecto innotuit, quo tendat hic solemnis conventus, perspectumque optime habetis, egregium Archipraesulem nostrum aliis beneficiis, quibus incessanter nos cumulavit, novum hoc adiungere velle, suum idest Pastorale munus hoc insigni documento nobilitare atque persicere. Et sane gregis sibi commissi saluti in Domino consuIdns Di resim rite Iustrarat, itinerum dissicultates, aestus intemperan tiam, collium asperitatem, omnimodaque laborum incomodas mens, nullis periculis deterritus, ut sancto hoc et Apostolico. munere fungeretur. Quanta autem comitate, qua oris dulcedine hos alloquio, alios consilio, istos hortationibus, illos Iaudibus iuvaret, omnesque bonitate exceperit vos testes advoco. Iamque laetatus, quod ubique loeorum Dei cultus, firmaque in Christo fides, et pietas sedulitatis vestrae ope, Pastores optimi, in honore haberentur, exantiati Iaboris primitiis Duebatur. Restabat hoo alterum perficiendum: scilicet probe noseens inter praecipua pastoralis regiminis munia principem loeum sibi
165쪽
vindicare ea, quae in Synodis statuuntur, eodem sanctae soIlicitudinis spiritu permotus, quo solemnem praestantium Patrum conveutum habuit, quum Λlexandrinam regeret Ecclesiam, hic inter nos animum ad Synodalia comitia celebranda convertit. Magnum iampridem opus ad silem specialiter spectans adgressus fuerat, ad sdem inquam, quae quamvis, uti superius innuimus, una immutabilisque sit, variis tamen modis exponitur, traditurque: hinc seri potest, ut ex diverso verborum usu, ex variata rerum collocatione confusio aliquibus oriri possit, et suspicio asseratur rudioribus, aliisque variari immutabilia Fidei dogmata, aut saltem, ut in docendis iisdem Fidei veritatibus,
sed varie enunciatis, impedimenta enasci possint. Hisce incommodis mederi cupiens experientia edoctus ExceDlentissimus Archipraesul nitidam, et claram Fidei tradendae, et Divinorum praeceptorum Clero, et omnibus Dioecesis suae si delibus formam Catechismum dictam, quod ore plerumque si, dedit adeo facilitate captus, brevitate et perspicuitate Verborum operi accomodatam, ut nihil rudiorum intelligentiae, aut Primaevo adolescentiae alumnis, aut in tenuiori fortuna degentibus, ipsa aptius aptari possit. Editus quippe hic Catechismus a Monregalensi Episcopo magni nominis, et ab altem iam nostro Pontifice ad Taurinensem Sedem translato, nonnullis etiam mutationibus adhibitis, com- Pendio adauctus Praecipuarum rerum, quae pluribus susticiant, ablato arbitrio, quod varium esse poterat, illas ex copiosiore
desumendi, omnium ore commendatur.
Inter praeclara Fidei et traditionum monumenta semper, et ubique habitae suere Catecheses, quarum ope sideles edocentur
de natura Divina, eiusque operibus, do felicitate, ad quam tendimus, et de rationibus tandem illam adquirendi: de quibus omnibus adeo in illis luculenter disseritur, ut neque Plato, neque Socrates Philosophiae placita tam certa, tam nitida, nec tam facili tradiderint methodo.
166쪽
36 1 Ilaque sicuti optandum nobis est, ut ubique, et apud omnes una sit praeceptio, unaque methodus Beligionis docendae, ne scilicet maxime pusilli sibi ipsi non amplius esse videantur in terra lubii unius, ut Clemens XIII monebat, hinc Icetis animis exeipiendum est opus, quo praestantissimi nostri Archipraesulis sapientia donati sumuS. At nunc sermo est, Ρatres, de altera illa iurisdictionis re, quae ad Episcopalis auctoritatis sistigium spectat; nam de promulgatione SInodalis Codicis agitur, atque, sicuti optime nostis, nos hodie hue in concionem advocavit, ut eius andita voce, ipsiusque in setitentiam euntes sanctis legibus, quas sapienter
laturus erat, SubscriberemUS. - .
Quid autem suavius ipsi esse potest, quum eOS Omnes, quOS maiorem in modum diligit, Canonicos scilicet, qui tantum scientia, et gelo pro domo Dei, quantum dignitate caeteros antecellunt; Pastores ovium vigilantissimos, Sacerdotes praeclaros uno intuitu communis salutis causa hic congregatos videre 7 Quos omnes dum intuetur tot melos, comites laborum suorum, et sollicitudinis suae adiutores, tot Ecclesiae Vercellensis lumina, et praesidia intueri videtur pro praesenti, et suturo suae Dio resis bono. Quin imo vos intuens, Baectores animarum, Vosqu ulloquens tamquam ovium sui gregis personas gerentes, eas alloqui, et intueri videtur, perinde ac si, uti corde et spiritu ipsos constanter Implexatur, ita ob oculos reipsa hic versarentur. Oh si nobis daretur intima animi eius scrutari, certisque oculis introspicere liceret, quam laetis assectibus nostro adspectu hoc momento mo eatur, quantoque ardore pro omnium
nostrum salute sagret, gaudio procul dubio maiori, quam concipi possit, in universum, ac mirabundi assiceremur.
At nobis pariter, dilectissime Pater, iucundissima nullisque sui dignis verbis enuncianda haee dies nec sallor, dum vestrum omnium nomine, auditores, talia adfirmo in haec dies illuxit, in
qua ante venerabilem adspectunt tuum sistere datur, nec unquam
167쪽
nos honestiori voluptate perfusos, quam ab ore pendere tuo, ingenuoque plausu excipere, quae tam Sapienter, opportuneque
providisti. Eisdem enim sensibus impellimur, quibus urgebatur ille temporum Apostolicorum Ignatius cum diceret: Reperemini Episcopum sicuti Christum, Episcopus enim i us est Dei,
Omnium Patris stentium. Neque tibi, Ρater amplissime, minus gratum, aut minus h norabile spectaculum erit, inque Ecclesiasticis sistis ram, aut nunquam forsan alibi visum, memoratumque, adspectus scilicet
illius Capituli clarissimi coetus, qui principem in eo ordine locum obtinuit, et omnium, qui postea instituti in Occidente suere,
tamquam exemplar fuit habitus. Et sane quem nam latet magnum Eusebium nostrum illuni Sacrorum hirorum ordinem instituisse, qui fraternitatis inculis obstricti Christi Ecclesiae omni sanctorum operum osticio sa-mularentur7 Facto subscribit D. Maximus; qui tam laudabilem institutionem hisce verbis commendabat: pidebatur contestium conSacerdotum, ut tamquam de seminario optimi sterminis per quam plurimaS ciuitales ea Metentibus populis lamiretur lectissimos de stia institutione paStor . Iamque ipsa primordia adeo felicem nacta erant exitum, ut S. Ambrosius affirmet plures alias Ecclesias ex ea sibi petere pastores solere, atque inter eas Mediolanensem, Ticinensem, et Novariensem Pastores ex Eusebiano Clero assumptos hu-buisse: Italia omni, nedum Subalpinis regionibus, exemplum moremque gerente. Neque subsequentibus temporibus hic honos nobilissimo ordini nostro defuit, quum meminimus aetate huc
nostra ex eius sinu prodiisse Pastores, qui nostro coetui, et
patriae ornamento suere, ne Sunt.
Quam pulchrum ergo Putres, laetumque nobis hoc temporis momentum: quam optabilis epocha singulis memoranda diebus ad animos nostros excitandos, ut uberiores fructus ex Sru dalium legum observatione obliveamuS.
168쪽
i63Vos itaque omnes Dei viventis ministros quoiquot llic admiror a Christo electos, ut inaestimabile Redemptionis beneficium applicetis, adiuro, atque obtestor, Vos, inquam, quorum in animis gelus doctrinam aequat, virtus doctrina praestat, faustis ominibus novum, spiritualemque hunc codicem accipite: in eius Placitis nova lumina, maioraque incitamenta Invenietis ad oves vestras ad salubriora pascua alliciendas: atque ita alios sanctificando nosmetipsos sanctificabimus; sicque gloriam, maiestatemque Christi Sacerdotii augendo Cleri Vercellensis praeclarum nomen laus nunquam peritura manebit.
Propterea vos in primis, Collegae praeclarissimi Eusebi nae Ecclesiae Metropolitanae pergite, quo coepistis: si bactenus Capitulum nostrum et decus, et Ecclesiae Subalpinae luminarcfuit, nunquam excidet tanta gloria: amantissimum Patrem voco et opere adiuvate: Senatus eius sumus, et consiliarios nos habere continuo peroptat: Ipsum magis usque diligamus; certi nunquam nos, sincem animi sui affectu, et pretiosa erga nos benevolentia ipsum esse superaturos: hac Foee, menteque, quum Episcopatus primordia inehoasset, sacrum foedus nobiseum initum sanxit, factoque firmavit, nobis magnopere laetantibus inviolatum manS Se.
Vosque insignium Collegiatarum Canonici In peculiaris sui ministerii partem voeati, et Divinis laudibus, et omni pietatis,
et zeli opere animarum saluti, Deique gloriae consulere Pros quiminor. Vos deinde Pastoralium laborum, atque sollicitudinum socios compello, universae Vercellensis gentis Pastoriis adiutores, Parochi , animarumque Rectores, ni mecum in Christo laetemini, atque videatis quam pulchra, copiosaque seges nobis commendata sit, quae, quantae e oves sanetissimo Christi sanguine redemptae cordibus nostris commissae. Ossicium est amoris cura Postoris, docet Magnus Gregorius; ipsarum ergo saluti intendamus totis viribus, omnique ope, et tempore insistendo, ad i-
169쪽
gilando assidue, sicut conditio nostra, et Ecclesiae mandata poscunt. Non enim temporariis operibus munus nostrum consi-citur, ut saepe civilia negotia agitando contingit, quae sat seliciter completa censemus, cum quis Prout praesens operi Solertia permisit, eidem incubuit; sed sollicitudo, qua obstringimur, nullis limitibus coercetur, Omnique temporis vacatione caret; nonnullae enim oves, uti videre est attente consideranti, deserta, et devia petunt, palantesque spreto Rastore noxiis pascuis Saturantur: has inquirere, has humeris imponere, atque ad ovile revehere ossicii nostri est, nullis parcendo laboribus, vigiliis, et precibus , ut toto coacto agmine ad propria se recipiant. Insudandum ergo diu, noctuque nobis est pro ovium nostrarum incolumitate: nostrae enim sunt, sive dum domi morantur, sive dum agros sudoribus suis rigant. Vix primordia vitae ingressae, imo antequam in lucem edantur, Pastoralem gelum postulant, cum, heu nimium, non paucae Ob fatalem parentum ignaviam, pudendamque ignorantiam a Dei conspectu, et beatissima felicitate arceantur caelestis gratiae lavacro orbatae. Nulla denique in istius vitae mortalis stadio dies est, qua religiosae humanitatis nostrae ossiciis sideles non indigeant. At vero quam Sancta, quantum opportuna, et necessaria sutura sint, quae in Synodo pro pueris edocendis, proque . totius gregis institutione proponuntur, aut decernuntur neminem mox
Quantum vero necessaria illa priora sicile evincitur ex omnium Philosophorum, Ethnicis non exceptis, Sententiis, quorum una vox est, principiis insistendum: nam si cerea in vitium secti aetas sanctis doctrinis meditatae methodo subiectis tempestive ad virtutem instituatur, haud dubitandum, quin boni mores prodituri sint: quo semel imbuta mens est a teneris unguiculis id servabit imposterum, maxime quia caelestia animos nondum culpae obnoxios acrius percellunt. Deinde vero et qui
tenella sunt aetate, et adulti ob primigeniam labem, saeculique
170쪽
voluptatum incitamentis validiora praesidia opponantur, Saer menta nempe esticacissima gratiae Pignora. - - . Maxima, Patres, laetitia asscior, quum memoria repeto, Archipraesules nostros, quibus in Dioecesi lustranda comes aliquando sui, summopere ga isos esse, laetisque oeulis Christianam vestram pubem excepisse tam bene in Di inis edoctam;
praetereaque cum OFes Tobis concreditas Sacramentorum sanctitate, et frequentia deleetari conspexissent. Sunt enim duo haec potiora, sacilioraque ad salutem adipiscendam adminicula, prout in sγnodalibus legibus tantopere
Ita quoque opinabantur duo praeclari nominis Antistites olim Capituli nostri lumina in qui, duabus Episeopalibus Sedibus vi tute, et sapientia illustratis, duabus Metropoliticis postea in Subalpinis praefuere de universa Ecclesia, et de nobis Optimo
meriti. Quos ego libentissimo animo, grataque recordatione Domino, quod a priore Sacerdotio auetus sum, et ab altero tanto honore honestatus, ut Testrum collega fierem. Non inficias ibo, Patres, animarum Reeiores non paucis difficultatibus distineri in momentosis Pastoralis ossicii rebus peragendis: sed potentiora nobis arma suppetunt, quae infringi non possunt : pugna Patientia, inclamat Chrisostomus, pisce charitate , sanctifica E mPD. . Quod si zelo, quo vos urgemini, et charitati, qua sagratis, incitamenta addenda essent, quis non videt quanto animo Pastor omnium nostrum gravissimos labores suscipiat, quantaque virtute, et constantia perseiat 3 Quem latet egregium hominem post obita in DIoecesi regunda suprema sanctissimae sitae sollicitudinis munia, adhuc tanta mentis contentione, et vigilantia incumbere, ut nullus opere vacuus Oeeidat dies, quin in iis, quae ad nos potissimum reseruntur, libentissime exerceatur. Absit ergo, Patres, ut subscribamus sententiae, qua ipse humiliter,