장음표시 사용
111쪽
1 1vs do et , esse si lectim corticis nigrae arboris, qualis e. g. ebenus sit. Deinde, quod ad vitriolum pertinet; id quidem satis certum est, schedam Sotae non nisi eiusnaodi atramento exarandam fuiste, quae gumi ni et vitriolo caruerit; quia schedam istam oportuit deleri: verum res magis dubia est, utrum vitriolum etiam ab eo atramento abesse debuerit, quo scriberetur Non solitam supra citatus auctor , sed etiam generatim Iudaei, qui Palaestinam incoluerunt, improbarunt libros Pentateuchi, eiusmodi atramenti genere uXaratos, quod vocabatur, quodque ex galla et vitriolo conficiebatur. Eorum etiam sententiam secutus est RICII. SIMONI VS in Crit. V. T L. I. p. Iose. Hos tamen refutauit M Al M o NID E S , in notis ad Sotam, c. II, Misib IV, atque illius ipsius atramenti, quod diximus, usum licitum este asseruit. Imo, idem M A1Mo Nir, sis, in Hilcot I phidin, c. I, singularem rationem, qua atramentum istud parandum sit, exposuit, docuitque, colli gendam esse fuliginem olei vel picis, vel sevi, vel talium, et subigendam exusto ligno cum exiguo mellis, atque depfendam, doneo
frustratim comminuatur; postea exsiccandam ed reponendam, aC,
si quis ea uti voluerit ad scribendum, aquis gallarum . aut similium, macerandam dissoluendamque esse. Speciatim vero fumum olei olivae aptissimum atramento parando existimarunt, eumque vase vitreo tamdiu excepere, donec id fuliginem contraheret. Dehine corrasam fuliginem et pauxillo olei imbutam subactamque ad solem exsiccarunt. Quae omnia loco supra citato copiosius exposuit lati datissimus WAGENfEtLivs noster. Conferantur etiam Talna udici in Gemora Sphabas, f. ILL Sic Iudaeorum Magistri etiam inter se disceptarunt, an liceat Codicem sacrum etiam atramento cum galga mixto scribere: cuius gallae iam supra , n. VI, mentionem ii, iecimus. Pl mi Rabbini, et nominatim R. ΜΟSES MI ΚΚΟZI, md Ppher Miguos Gadol Hileos Sepher Thora, atramentum e galla paratum ad scripturam sacram non admitti docet; propterea, quod huiusmodi atramentum perpetuo sit humidum, neque, ut illud peculiare, quod dicitur, in se siccum atque durum, Sed et quaeri Praeterea potest, utrum Iudaeis neque aureis literis libros Legis diuinae licuerit describere Τ Certe, referente los EΡHo, LXX Inte pretes ab Eleazare, Pontifice, ad Ptolemaeum missi attulerunt membranaS, πις volλους χρυσοῖς , h. e. quae legem aureis literis in criptam continuerunt. Nec CAmΡZo..
vius, in a rima uersionibus ad Sehi ardi Ius Segium Hebraeorum, O a ab
112쪽
IOs DISPUT. III. DE ORNAMENTI sala eorum sententia adeo alienus videtur, qui existimant, praeter nomina diuina in reliquis aureo colore uti licuisse. Verum id quidem fieri potuit extra Θnagogas, si in priuatum usum lex describeretur, maxime si in aliam plane linguam transferretur. Alioqui neutiquam licebat scribere aureo colore: id quod ex c. I Sopheram et II comprobatur; ubi etiam refertur, hanc ipsam ob causiam Alexandri M. REntateuchum a Sapientibus improbatum et ab usti r motum eme, quod omnia Dei nomina aureis characteribus in eo fuerint perscripta. Et R. ΜAsΜONIDES in taleot Tphidin, c. I, docet, ex Traditione Mosi in monte Sinai patefaeta, a scribendo volumine sacro, praeter ΥΠ, atramentum iEud peculiare, excludi Omnes reliquos liquores, e. g. rubrum , viridem, et alios huius ginneris; nam si in libris, et phylacteriis, aut schedis liminaribus,
vel unica littera, alio, quam atramenti Veri, colore, aut etiam auro , fuerit perscripta, totam scripturam pro profana haberi Propterea etiam RICHARDVS SIMONIUS, Lib. I His. Crit. V. I c. LEVsDENIvΜ reprehendit, qui in praefutione , quam Bibliis Hebraicis ab Amstelodamensibus Iudaeis A. CIII IC Lxvii editis pra misit, quendam Iudaeorum Codicem eo nomine maxime collaudauit, quod aureis characteribus sit exaratus.
X. Postquam hucusque ostendimus, partim cui materiae in- scri pserint Iudaei; partim, qua scripserint; sequeretur, ut nunCetiam de priscis Hebraeorum C HARACTERIBUS LITTERARVΜ-ovr FORMA non nihil diceremus. Verum, Cum hoc argumentum
multis obstructum sit difficultatibus, multoque apparatu a Viris eruditis iam hac de re sit disputatum; eandem disputatioiaem in praesens ingredi nolumus. Cui enim ignota est illa controuersia , ut Tum Samaritani, an Hebraei characteres, quibus adhuc hodie utimur, sint primigeniae illae litterae, a Deo ipse in tabulis Decalogi, et a Mose ac reliquis scriptoribus diuinis usurpatae' daamcuoque vero quis sententiam amplectatust, negare haud poterit, semper ornatui cuidaria in formandis pingendisque litteris locum esse potuisse. Certe per se venerabiles apparent littera o quadratae, qui hus Hebraeorum libri, cumprimis Synagogici, exarantur; quamuis in his omittantur puncta et accentus. iniae litterae quo simpluciores atque sine a Tectato artificio elegantiores reperiuntur; eo propius ad primam vetustatem accedere existimantur. Fieri tamen posse obseruat Ri CHARD SIMONIUS, in Hist. Crit. V. I L. I, c. 26
ut hi ipsi characteres quadrati omni studio scripti, ratione diuer-
113쪽
sarum nationum a se quodammodo disserant atque figuris disternantur, ita, ut crassiores sintditterae Germanorum, quam Gallorum: Hispanorum vero character Hispanicus plane et omnino quadratus atque augustus; GalluS et Italicus rotundior megis, nec tam augustu . Cum vero generatim omnes litterae in lingua Hebraica aequali magnitudine in principiis vocum, nominum propriorum, sectionum et librorum, sint scribendae ; vel exinde quoddam antiquitatis argumentum in diiudicandis libris MSCus capiunt Critici Et quanquam in ipso Textu sacro, ex Maseretharum disciplina,
pingantur certis in locis nonnullae litterae, vel maiores ceteris, vel minores, Vel etiam alia insolentiori forma; cuiusmodi litteras v v x T o R FIV S, in Ommentario Masor ethico, enumerauit, et, quae in iis mytaria constituerint Iudaei, simul exposuit non male tamen doctissimus I AB LoΝsxi, in praefatione ad Biblia Hebraea a se evulgata, inter signa proborum, eorumque vetustorum Codicum Hebraeorum refert, sicubi non Elum Aeri et C tib absint; sed etiam parcior huiusmodi maiorum minorumve et inverserum liti rarum usus deprehendatur: quamquam has iam ante Talinudis tempora obtinuisse dicat. Ista autem quadratarum litterarum figura, qua nudaei etiamnum volumina Synagogica exarant, vocature.scriptura q-drata. Saepe dicitur Ina. Cuius appellationis variae dantur rationes. Alii enim interpretantur scripturam beatam , ab beatum reddere. Alii reddunt scripturam Assiriocrem. vel quia ista, quae antehac sacra nec nisi paucissimis nota merit, deinde in Afria innotuerit , et ex Parte Communis facta sit; vel quia Patres eam secum ex Assyria attulerint in Cananaeam. Plura de hoc nomine tradit Buxa onpius, Dissere. IV de litterarum Hebraicarum anti itate. Imo etiana appellatur
xv pn zam, scriptura sancta, ab usu sancto, cui peculiariter destinatur. Vtrum vero, quod CL LEvsDEM 1us, in Philol. Hebr. Dissert. XI, tradit, haec ipsa scribendi ratio a Talmudistis etiam appelletur M a scriptura Hebraea, quia Hebraei veteres ea usi fuerint, paruin abest, quin dubitemus. Certe Io. BEN. CARP- et ovius, ad Schi ardi Ius Regium Hebraeorum, docet, in Rabbinorum Talmudicorumque scriptis zm scripturam Hebro am, eam Vocari, qua hodie Samaritani utantur, quaeque olim fuerit scriptura Hebraeorum , n , sime profana : quam etiam num mi, a Simeone Ethnarcha cusi, hodie exhibent; de quibus ex instituto egit HADR. RELANDus. Haec autem quadrata litterarum
114쪽
Hebraicorum Aura rim necessaria. ad describendam lagem habetur, ut, quemadmodum ex uo chtu Sopherim ostenditur , non liceat scribere, nec Hebraice, h. e pFinanis litteris) nuc Syriace, nec Medice, nec Graece: imo Vt et pauca illa, quae peregrini idiomatis in lege occurrant, usitatis tamen characiteribus sint scribenda. Ab ista quadrata, eaque stabili et graui, hiterarum figura nonnihil recedunt festinantes et velut mutili characteres, quibus posteriores Iudaeorum Magistri libros suos conscripserunt. QSae scribendi r tio dicitur De qua voce non possum , quin afferam, quae obseruauit ELIAs LEvΙΤ Α, in opusculo Hebraico, quod cum interpretatione IJ LI FAGII A. C. is di prodiit, et cui titulum fecit quod in eo DCCXII voces s totidem enim in numero refert) explicauit. Scripturam, inquit, sartiam, i. e. eam, quae non est quadrata , Et ante multos annos. indicatum mihi fuit , esse vocabulum Arabicum , et Agni care macilentum et emtenuatum. Sed postea iterum intesiexi, non estis Arabicum is unde interrogaui multos Iudaeos , Italos, Golgos , Graecos , et Arabes , qui omnes quidem sic vocabant, sed ignorabant eius interpretationem. Ceterum nos Germani vocamus , sed nescimus, quid t. lnu ni au tem, quod eam vocent scripturam rotundam. LV porro et alia Ariptura ab Arobibus profecta, quam vocant 'Sn in qua ponunt Iod et Hau in medio Daleth, Resch, et Beth, atque omnes litterae cohaerent inter se inuicem. uuae scriptura valde usitata es apud Rabbinos. Sed redeo ad titteras quadrat s , easque sanctos. Illud nempe volumina ad usum Synagogarum parata una Cum Ib- Iacteriis, iisque membranis, quae appellantur, peculiare habere deprehenduntur, ut in illis litterae quaedam quadratae extent, quae, praeter solitam figuram, APICES , aut CORONA ME TA, seu CoRΝvA quaedam gerant; vel ornatus ergo, ut quidam
existimant, vel, ut plures censent, singularis εμφάσεως sublinatorisque sensus indicandi caussa. Cuiusmodi apicum ac corollarum figuras aeri incisias exhibuit CL sv RENAvs Ius, P. III. Mishnae,
p. I. Hi apices vulgo dicuntur item i. e. coronae. A MAIMONIDE appellantur i. e. armaturae , seu galericuli.
Et fieri potuit, ut etiam Seruator noster, Matth. V, et Luca Ι huc respexerit, ubi dixit: - ιν ἡρανον κώ την γῆν
i. e. a cornu , et in Glossis veteribus dicitur γράμματος - eae,
litterae fostigium. Quanquam vox κεροέρη apud PLUTARCIlv M.
115쪽
dici videtur de sigiis et notis, quibus veteres , celeriter scripturi, compendii caussa usi sunt. Ita enim is, in f fatonicis uuaestionibus, g. m. IOII. ubi agit de usu Praepositionum, scribit: δε ριη
sitiones 'frusis potius fragmentisque nominum miles Ani ; sicut
titteraram portiunculis et apicibus scribunt, qui festinant ' Ceterum, perhibent Iudaeorum magistri, ista a Deo Mosi in monte Sinai data, eorumque depingendorum artem Mosem illic accepisse, cum ipse Deum his coronialis litteras ornantem o fendisset. Litterae vero, quibus in voluminibus Legis MSCtis
haec coronamenta appinguntur, docente R. ALPHEsto, sunt hae septem: quarum aliae tantum unam, aliae usque ad septem Corollas poscant. R. IACOB li EN ASCHER autern , quem laudat C A R P Z o v I v S ad Schichiardum de fure Regio Hebraeorum, in Arba Turinn ait, ubicunque harum litterarum aliqua occurrat, necesse esse, Ut tribUS exornetur coronilliS ; una ad dextram, altera ad sinistram, et tertia superne. Differre parumper inter se Lusitanorum
atque Germanorum Iudaeorum apices, qui in Legis MSCtis libris inuenitIntUr, obseruauit SVR ENH v si V SV. c. Vbi enim Lusitani supra litteram habent tres apices cum tribus planetis superius, in modum paruae coronae; ibi Germani tres tantum habent apices. Ad haec , ut illae septem litterae singulae signandae sunt tribus apicibus; ita hae quinque litterae Πp singulae uno apice sunt. ornandae , quoties in lege occurrunt. Plura assert RICH. SIMO N1 vs, in Historia Critica V. t L. I, c. XXL ex R. SEM. TOBIA, qui de illis coronis librum singularem composuit. XI. Curia vero tam augusta et tam elegans appare t Hebraeorum scilptura; quaeritur, an hanc etiam licuerit eXornare PICTVR IS et IMAGINIBVS p Vbi, si talatum de fa cris et ad publicum
usum paratis voluminibus loquamur, facile intelligimus, Iudaeis iam diu perquam odiosam fuisse picturam, sancto Tmmi immixtam. Equidem, quod ad Masoram attinet, quae in circuitu legis sanctae scribitur, haud raro deprehendimus, hanc in varias pieturarum formas modorumque gyros contorqueri. Imo inueniimus, non solum aliquando nominum litteras unciales ex Masora et dictis sacris artificiose contexi; sed aliis etiam variis picturis margines CXOrnari. Sic LEVS DE Nivs , in Praefatione 'bliorum Hebr. Am-
siclo omensitim, primo loco meminit libri MSCti Diis vetusti, in
116쪽
D I s P v Υ. II I. DE ORNAMENTIS
quo maior et minor Masora reperiatur: maior quidem cum variis florum, Vrsorum , canum, boum, et aliorum animalium, figuris.
Sic Celeb. Mi CHAEL is, in Dissertatione de Coditibus I SCtis Biblico-Hebraicis, n. VIIII, refert, ita aliquo MSCto libro Erirtensi conspici varias picturas in margine appictas: modo siluam cum Ceruis, leporibus, canibusque; modo imaginem leonis, cuius Cauda multis comta sit flosculis, et quae alia sunt huius generis. Sic etiam REVCHLINVS quondam pretiosium S. Scripturae exemplar habuit, a Maximiliaino I dono acceptum, in quo SCHICKARDVS, in praefatione Bechinath Homerus - , testatur, se in librorum vestibulis obseruasse notas Masorethicas minutissimis litteris non per lineas, sed instar picturae , i tam as bre conscriptas, ut eminus inspeStas nonnisi leonum, ursarum, boum oviumque imagines crediderit. Et quid ad multa exempla prouocamus, cum ea nec apud hodiernos Iudaeos nobis deesse possint 8 Verum hoc ipsum haud praeter
rationem RICHARDO SIMON io videtur esse quoddam nouitatis indicium; cum vetusti, et maxime Hispanici Codices MSCti in totum huiusmodi figuris careant, atquq Masora ibi simplex et nuda,
nitida tamen, Dad eorundem margines extet. Imo celeberrimus
I AB LONsLI, in Praefatione BibL H S. 37, tradit, si codex daretur, cetera vetustus, sine omni Masora, eum perantiquum haberi posse: si daretur vetustus cum sola Masora parua, eum mediae velut aetatis esse: qui utraque Matra sit instructus, antiquiorem esse, ubi haec natiua simplicitate et versibus rectis se commemdet ; recentiorem , quae variis imaginum figulis ornetur. Vnde nec exiguum vetustatis signum sustinet alter praestantissimus Codex
MSCtus, quem itidem REVCHLiNvs Nossedit, et qui A. C. MCU. manu Serachi, filii Iehudae Soteris , scriptus est: ubi non Qtum ipse Hebraeus Textus more antiquo, sed etiam utraque Masora simplex et nuda exhiberi dicitur, ita, ut plane nullae ibi appareant animalium figurae, et scriptio ipsa satis simplex sit atque rudis. Id
quod refert Cl. Io. HEN R. MAius, in vita Io. Reuchlini, seu G-
pnionis, p. 137. At enimuero Liber Epheris, qui κοι εξοχήν M gida dicitur, et qui peculiari volumini inscriptus die festo Purim Iudaeis publice praelegitur, singulari saepe ornatu describi Qtet, ita, ut elegantibus picturis et imaginibus aliquando exsplendestat. Cuiusmodi elegantissimum Megidae exemplar, idque nitidissime scriptum, et variis figuris coloribusque exornatum, Bibliothecae
publicae huius Academiae in perpetuam sui nominis memoriam re-
117쪽
liquit ingens quondam coetus erit diti decus, B. WAGENfEirbius noster. Aliud exemplar Megidae, quod singulari ritu et elegantia descriptum fuit, commemoratur a Io. BuXTOR FIO, de Punctorum antiquit. et auctor. P. I, c. M. Videatur de Megilla etiam civi L. scut CK ARDus, in Grat. de Feso Purim, quae T. VI Bibl. Crit. inserta est. XII. Ut vero magis magisque appareat, quam accurati ac Curiosi, lino et stiperstitiosi sint Iudaei in Lege DEI describenda: iam ad illam etiam Di MENS i DNEM deuenimus, qua isti omnern verbi diuini scripturam solent dispertiri. Refero huc primum , quod haud quicquam sacrum ipsis exscribere licear, nisi id AM vssi, aut
REGvLA, prius fuerit DE LINEATUM; Vt eo elegantius appareat, et a profanis schedis eo facilius distinguatur. De hac lineatura agit R. i ACOB BEN A SCHER, in fore De/u' Hilc. Sepher Thora, ostenditque, ad legem eleganter scribendam maxime requiri, ut antea ad amussim certae LINEAE ducantur, intra quarum spatia iusto certoque ordine scribantur litterae; et quidem ex traditione Mosis de monte Sinai istiusmodi lineas duci oportere calamo, non ita quidem , ut non eodem fine etiam culter usurpari possit; sed ne et plumbum, et similis materia, adhibeatur, quae colorem membranae inducat. Cuiusmodi lineatura ludaeis dicitur. Mini himum, docente M AIMONIDE, nefas habetur, plures, quam tres voces, absque lineiS duetis exarare. Et quamuis, quod S C H i C K A R-nus animaduertit, in quibusdam antiquis voluminibus observetur, sulcos ductos esse in tergo, Vt eminentiae vergant antrorsem;
refert tamen LEVSDEΝlus, in Philologo Hebraico, Dissert. XXXII in quibusdam exemplaribus illos sulcos in ea ipsa parte ductos spectari, in qua Textus sit descriptus.' Ante omnia vero dimetiuntur totam scripturam per certas C O L v M N A S, seu A R E o L A s. Scilicet cum Hebraei veteres, itidem ut Graeci Romanique, in aduersa tantum membranae parte scripserint, auersa parte vacua relicta, itavi, docente Mischno , etiam scheda Sotae improbaretur, si qua in utraque paginae facie scripta esset: hinc in eiusmodi secro volumine etiamnum scribendi initium quidem a prima membrana, velut faciunt; non tamen per latitudinem, sed longitudinem voluminis, ac quidem sinistrorsum scribunt, ita ut longitudinem voluminis, seu singulas membranas, ex quibus volumen construitur, in Certas columnas, siue areas, distinguant, quas in Di putatione II, Fig. I et a , litteris, i. m. indicauimus. Harum columna-Ρ rum
118쪽
ais 4 DIs P v T. III. DE ORNAMENTIS
rum magnitudo ea potissimum requiritur, quae Lectoris visui congruat, ita, ut in paruo exemplari non angustior sit palmo; speciatim, Vt, tradente ΜAIMONIDE, non pauciores, quam XLVIII, nec plures, quam LX lineas, ut vulgo dicuntur, capiat. Cuiu modi linea Rabbinis Uxu , Graecis Latinis re ite versus, ain
Pellatur. Versus autem cuiusuis optimam mensuram idem Μ A i Mo-Hi DES per XXX litteras determinat, eoque ipso smul columnarum latitudinem exactius circumscribit. Quanquam alii existiment, in his omnibus capacitatem potius membranae, crassitiem scripturae, atque alia, quae ad decorum pertinent, attendi debere. Quid pquod carmina, cuiusmodi in Lege duo occurrunt, peculiari ratione sunt scribenda, ita, ut saepe versus versu sit longior, primoque statim intuitu appareat, esse carmina: haud secus, ac apud Graecos Latinosque carmina aliter scribuntur, quam oratio prosa.
Quam carminum scribendorum rationem ex R. ΜAIMONIDE et IACOB BEN ASCHER, SCHICRARDVS pariter at e CARPχ
VI v S l. c. pluribus expositerunt. Cuius sicliptionis specimen quoddam ex MSCtis Codicibus Erfurtensibus protulit Celeb. MICHAE. Lis, in Dissertatione supra a nobis laudata. Ceterum, columnae istae, in quas diuiduntur membranae, sunt Vice Paginarum, et, docente Io. Bux TORFIo, in Instit. Elisolari Hebraica, p. voce metap isa Iocantur ianuae, vulvae; quod figuram ianuae referant. Quod nomen etiam legitur Ieremiae α XXXVI, et q.
Qui diuini Uatis locus hinc satis commode explicari potesti octiis igitur, eum legisset Iehu li tria folia, aut quatuor, Ut lacerret idud sco ro librario, et proiiceret in ignem, qui iN foro erat,
donec totum volumen consumeretur. Quare miramur, Cl. Auctorem
Epistolae ad illustr. Boin eburgium de Bibliotheca Augusta ex hac Voce arguere voluisse, illum libellum, cuius apud Ieremiam fit mentio, non fuisse forma voluminis scriptum, sed nostra librorum forma, paginis siue foliis disset tis distinctum; cum tamen ibi omnino quasi liber volubilis dicatur. QUOniem Vero,
quae de modo in voluminibus scribendi per VERSVS et per A REOLAs hucusque tradidimus, satis clara atque perspicua sunt; fatemur, nos Plane non capere posse, quem inusitatum scribendi modum sibi finxerit ME: noui us, in Mouo opescimine Bibsecti rum Emendatronum , unde nescio quam, transpositionc in in Iobi c. XXX y sa, contigisse, voluit ostendere. Existimat enim, sed absque
iusta conie ac ratione, librarium, in largis membranis, lobi librum
119쪽
hrum ternis versuum ordinibus exarauisse, quorum singuli a sum. mo paginae ad imum legerentur, medium autem ordinem Cetoris uno versu longiorem ornatus gratia eum fecisse, cui Hebraeorum expiscit subscriberet: alterum vero librarium, a CuiuS exemplo omnes posteriores Codices ortum habeant, caussam decori illius scripturae ordinis non perspexisse, ac putasse, eos Versus, qui medio et longiore ordine con icerentur, ultimurn locum Oc-CUPare debere: hincque euenisse, ut cum versuin a a scripsisset, eadem obliqua linea perrexerit ad u. 3s , et inde ad 39 ; actum demum redierit ad u. sicque ordines inuerterit. Quam inanem Μ E I B o Μ II coniecturam merito reprehendit Celeb. Theologi , IO. ΗΕ Να Μ Aius, in Differt. de Scriptura
XIII. Quum itaque in dimetienda tum membrana, Cum etiam scriptura voluminum 1acrorum, tam seduli fuerint Iudaei, si-ori ViX potuit, quin etiam seruarint certam velut mensuram SP A-τι OR v M. Et sane deprehendimus, istos litteris, verbis, versibus.1ς stionibus ac marginibus sua spatia designasse. Nimirum Prosenus ille liber legis habebatur, ubi litterae litteris haererent, aut via litterae iusto longius a se inuicem distarent. Hinc inter quamlibet litteram, fili, aut pili, spatiium relinquendum requirebant. Porro Vero, Cum religioni duceretur, duas voces ita iungi, ut in unam
malis isse viderentur; hinc integras voces spatium unius litterae tenuioris patere voluerunt. Neque minus aequalia versuum spatia constituerunt, ita, ut inter quasvis lineas litterae quadratae spatium intercederet. Praeterea nec orae, seu marginis, nullam habuerunt rationem. R. ALPMEsius enim dixit, mensuram orae
inferioris debere esse palmum; superioris vero tres pollices: sed inter paginas spatium duorum digitorum. Atque ΜAIMONIDES monuit, insuper necesse esse, ut relinquatur ad extremitates mel branae aliud spatium unius digiti pro stitura. Denique diuinam scripturam in varios libros, variasque sectiones, dispertiti sunt, singulis dignoscendis certa spatiorum mensura definita. Etenim, quamuis volumen sacrum, quod publice legebatur in Synetoga, unicum-Pentateuehum; cum docente R. Μos Ε, is Tract. de Libro Legis, volumen comprehendens Librum Legis, Prophetas et Hagiographa, sanctitatem Libri legis non habebat: in vulgaribus tamen voluminibus haec coniungebantur, ea quidem
lege, ut singuli libri certis spatiis a se inuicem distinguerentur. P a Huc
120쪽
II 6 DIS sv T. III. DE OB N AMENTIS
Huc itaque pertinent ea, quae IOSEPH VS DE vo I SIN, In Veruationibus ad Raimundi Pugionem dei, p. Πε, ex R. MO SE , attulit.
Licet , inquit Magister ille Iudaeorum doetissimus, complecti Legem,
Prophetas , et Hagiographa Ono eodemque volumine. Inter Angulos Prophetas tres lineae; inter unumquemque e duodecim Prophetis tres
itidem lineae. Si flnis eorum in extremum paginae ineidat, ibi 'Lantur. Sed et libri ipsi in Pentateucho denuo distinguntur in Para-
Ichas, h. e. sectiones, easque tum magnaS, tum medias, tum minores. Magnis semonibus, quae Viplurimum per ternas litteras BDD aliquando per ΣΣ , non nunquam etiam per ipsam vocem denotantur, relinquunt spatium trium regularum, seu linearum. Sectio media dicitur Dri na, h. e. apertu , et denoratur littera simplici Sectio minor appellatur cuinula, et signatur littera simplici P. Verosimile ait esse RICH. SIMO NI Us, in Hist. Crit. V. T. L. I, c. 23, ab initio non nisi opertam sectionem ocatam esse, quoties, spatio inani relicto, a linea noua scribi coeptum sit; contra sctionem clausam, quoties spatio quodam relicto in eado linea scriptio fuerit continuata. De quibus Sectionibus
mediis atque minoribus E LIAS LEviΥ Α, in fragmentis tabularum,
interprete Bux TORFIo, ita scripsit: Reriodus, veI sectio aperta, duas habet formas: Prima es, quae in mediam lineam incidit, eteon tuit spatium plus minus nouem litterarum. Secunda est, quan do in Anem lineae ineidit; tunc relinquitur sipatium totius lineae, et noua sectio incipit a linea tertia. Sectio clausa est, quae relinquit natium in media Linea quos trium litterarum, et postea lineam istum nit. Quando autem praecedens sectio absoluit tineam; tune sequens
sectio inchoatur circa medium lineae fecundae. Recte autem censet Cl. LEVS DE NIVS , Pentateuchum olim caruisse distinctione capitum; ideo a Iudaeis, qui eum aliquo modo distinguere voluerint, excogitatam esse hanc Sectionhun diuisonem: in hodiernis vero Iudaeorum MSCtis Pentoteuchis nullas litteras ci aut L, siue simplices , siue iernas exprimi; saltem diuersa spatiola obseruari. Longe plura de his spatiis, atque de distinctione Legis totiusque Scripturae Sacrae, Congeri potuissent; sed cum haec alio spectent, nolumus his diutius immorari; neque de illa quorundam sententia hic plura dicemus, primis temporibus totam legem omni distinctionis nota caruisse ac unum velut sue versum fuisse. Cui argumento illustrando non pauca suppeditant Ho TFsNGERVS, in 'Thesauro Philol. L. I, c. a ,δεα V. IOSEPH vs volSIΝ, in obserumtionibus