장음표시 사용
161쪽
alLLONIus, de redipism. c. 8, describit codicem quendam, Augustini non nullos tradiatus complectentem , eumqtae ait adhuc constare septem quinquennionibus ; quemlibet quinquennionem continere unum folium membraneum, et quatuor Papyraceos, seu corticeos, membraneo inclUsos; habere vero omnino tria et sexaginta folia; quindecim videlicet membranea; corticea vero qUadraginta et odio. MONTE FALCONIVS, I c. Haemorat, ternIones qUΟ-que non nunquam in codicibus Graecis obseruari, et in Chronico quodam Bibliothecae Regiae, terniones et quaterniones, et τετρασσα vocari: in quibusdam autem codicibus eosdem quaterniones literis numeralibus annotari; unde intelligi queat, quot qua terniones, imo et folia, in mutilisicodicibus deficiant. Sic et hvs Esius de vita Con mini L . Libr. IIII, cap. 37. scribit, se ad
hunc imperatorem misisse ἐν πολυτελῶς ησκημιενοις τευχεσι τετρασσἀ, h. e. terniones et quaterniones in codicibus magnifice exornatis. Eadem ratione aliquandiu ab initio Typographiae inuentae,
non solum codicum chartae et membranae, in duerniones, aut terniones, alit quaterniones, aut quinquenniones, uti et hodie, disti uebantur; sed etiam horum numeri, in calce libri, plerumque indi Cabantur. Ita, exempli causia, Lud. Caelii Rhodigini Lectionibus antiquis in Aedibus Aldi anno CII Io xvi in forma maiori excusis in fine libri, haec verba adiecta leguntur: Omnes mi quaterniones, praeter D D et EF duerniones, et B q internionem , Complectitur vero in isto libro quivis quaternio octo folia; duernio, qUat lor; et quinternio; decem. Neque alia ratio fuit librorum minoris formae. Sic enim, exempli causia, in Orthographia ab Aldo Manutio edita, singuli quaterniones oestofolia, et haec sexdecim paginas, exhibent. Sed mitto haec, quae vulgaria sunt, quanquam non prorsus ab hoc argumento aliena. XIIII. Istae tabulae, siue folia Codicum, ex utraque pagina perscribebantur, secus ac in voluminibus perscribendis fieri coniueuerat. Haec enim ordinarie non erant opisthographa; h. e. haud Vtrinque, et a facie et a tergo, describebantur; unde et ficile in magnam molem excrescebant, prout iam alibi demonstrauimus. dices contra, quorum tabellae, siue folia, ex utraque parte scri bebantur; si quidem succincte compingerentur, amplissima saepe ingeniorum opera Capiebant , quibus capiendis vix plura Volumina suffecissent. Hac ratione quoddam M A R T i A L I s epigramma recte
162쪽
333 HII. DE ORNAMENTIS interpretatus est sALΜAsetvs, in Commentar. ad Vopisium, in viis Firmi. Poeta enim de Liuio in membranis scripsit Pedibus exiguis arctatur Liums ingens, Quem mea vix totum Bibliotheea capit. Innuere enim voluit M ARTi ALIs, Livii historiam in tabulis membranaceis perscriptam in exiguo Bibliothecae spatio aristari posse; quam in chartae voluminibus scriptam vix tota sua Bibliotheca, siue
librorum scrinium, caperet. Conferatur IS. VOS SIus, in Com- me ut. ad catustium , p. 3. Quamuis vero tabulae codicum ex utraque parte, in aduersa pariter atque auersa pagina, perscriberentur; non tamen id in omnibus pari ratione obseruatum animaduertitur. Ordinarium et vulgare est, ut adhuc hodie in codicibus per latitudinem cuiusuis tabellae, a sinistra dextrorsum scribatur, adeo, ut vulgo versus quiuis qui hoc ite vulgo dicitur linea a sinistra ora paginae coeptus, in dextra eius ora desinat, nisi quod circumcirca margo quidam vacuus resinquatur, quod et antiquis solenne fuisse, antehac ostendimus; vel scriptura in latiore charta in columnas, siue areas quasdam, diuidatur. Idem obseruatur in antiquissimis Coclicibus Graecis Latinisque. In multis singuli versus per totam paginae latitudinem extenduntur. In quibusdam paginae in duas columnas diuiduntur: neque id solum, qdando aliquis codex duabus diuersis linguis exaratus est; quemadmodum N EssELivs in
Parte I Cotologi Biblioth. Vindob. n. CXXXVII, describit Codicem
manu scriptum Theologicum, membranaceum, eumque antiquissimum, qui Dialogos Gregorii Magni Continet; cuius unaquaeque pagina diuisa est in duas columnas, quarum prima, siue dextra, memoratorum Dialogorum translationem Graecam a Zacharia P pa compositam; altera autem Columna, siue sinistra, ipsum Gregorii Magni textum Latinum, antiquis et linu dissicillimis literis
Goticis, siue Toletanis, exaratum complectitur. Sed etiam codices vetusti una tantum lingua perscripti duas saepe referunt columnas. Ita eidem NEssELio, Part. V Catal. B ioth. Vindob. in memoratur Codex manu seriptus Historicus Graecus, iri membranaceus et peruetustus, forma maiore, ac magna ex parte aureis literis magnificentissime atque elegantissime exaratus, et Magni Menologii Graecorum Mensem octobrem Complexus, Cuius
itidem singulae paginae in binas columnas diuisae dicuntur. Taceo longe plures huius generis codices passim annotatos. Non mihi tamen temperare possum, quo minus hac occasione mentionem faciam
163쪽
L I B R o R v M V E T E R v x ficiam Pandectarum Florentinarum, celeberrimi illius et venerandae antiquitatis Codicis; qui, amplissimo BRENC MANO referente, candidissimis tenuissimisque membranis inscriptus, et in duo volumina distinctus est; quorum alterum libros XXVIIII, alterum XXI reliquos, contineti Haec autem volumina formae sunt prope quadratae , ita, ut altitudo duobus tantum digitis latitudinem superet.
Praeterea haec volumina certis quaternionibus i vel quineternisuibus, constantia De quibus ita ΑΝΤ. AvGUSTINUS, Libr. I Emendat. cu.. Id Solem librarii vi facilius conglatinent li-H os , colis es Dasdam chartarum facere, quas nouo verbo iam terniones L aut saterniones, Graeci appellant. His variis modis RPndeclarum scriptores usos animaduerti, denis saepe et octonis chartis, quasernis nonnunquam et senis, codemonem illam componenIes, prout librorum diuisio patiebatur. Hos autem quoterniones, initio singulorum , infra ad oram paginae interiorem , nu meris Romanis signarunt, ne scilicet, ligato nondum codice, cile confiinderentur membranae; paginas vero non signarund n meris, Uti hodie. Ceterum ,. quaelibet pagina in duas codumnsae diuiditur; quae singulae versus quadraginta quinque continent. Denique singuli versus, siue lineae, exemplaris Florentini, complectuntur litteras circiter triginta. Insa per singularum paginarum intercolumnium, ut et margines, item versus singuli, Circino
distributi descriptique fuere Sunt enim ibi lineae certa instrumento ad regendam scripturam ductae, quasi sulci quidam litteris in ordinem serendis exarati, impressique: quemadmodum istae,
quast desuper ductae, margines et intercolumnium determinant , quasi carceres et meta , quibus scriptura utrinque continetur. Scribptura ipsa huius Codicis est maiuscula et continua , eodemque astreferenda : nulla ibi sunt aut perquam rara dictionum intei ualla, multo minus interpunctiones commatum aut colorum, sine ulla vel clausularum vel vocum , distinctione , nisi rarissimis punctis. Etiam iptae litterae prisco more sunt singulae seorsum, nulla iunctura, nullaque connexione, sed velut insulatim , positae. Vinrum haec de Pandectis FAristinis iam sussiciant, quae laudatissimus BRENC MAN vs uberius exponin Redimus a columnas. ΜΟNT FALCON ius, in Eul graph. Graec. L. Ic . obseruat, in pay codicibus triplicem columnam inueniri; ut in antiquissimo codice Ambrosiano, partem Bibliorum complectente; de quo Auctor egit, in Diotrio Ao Bolita, in Pertinet huc Codeta Dionis
164쪽
cis i Vaticanus ia88, a Leunclauio primum editus, qui librorum eius LXXVIII et LXXVIIII reliquias continet, et membranaceus est, grandioribusque litteris scriptus; illumque FuLvivs VRSINUS, cuius fuit , tantae quidem antiquitatis esse censuit, ut sibi fere ipso Dionis aeuo exaratus videretur. Ex columnis tribus singulae ipsius paginae constant; qiuae vero orae illius propioreS sunt, iniuria hominum dimidiatae fuere, sic, ut asterisci, qui in editione Leunciauit passim occurrunt, non verbum, Vel unam atque alteram lineam in codice deficere , sed ut plurimum duas faltem columnas integras in eo desiderari, significent. Quam narrationem debemus v IGNO Lio, eruditissimo Italorum, Cum viveret, in diss II πο etica de anno primo Imperii Seueri Alexandri Aug. gag sa. Sine dubio etiam Io. TZET ZEs, Chiliad. LX, v. 29I, in sequentibus verbis significare voluit, se in magno quodam quaternione singulas paginas per ternas columnas scripsisse: δε τι τετράδιον μεγιςον ἐγεγράφειν
Aliunde vero Constat, Graecos eam scribendi rationem, quae, uti in hac charta, complet totam paginam, ita, ut singuli versus per totam quadratae paginae latitudinem, eXcepto margine, exten si, quadratum agmen vel laterem repraesentent, dixisse γραφὴν σπειρηδον M. πλιν5ηδον σχηματιζομhην; paginas vero duarum triumue columnarum vocasse διαάγια G- τριπάγια. Id certe indicat E vST Λ-THIv S, ad Iliad. cppag. Uy, edit. Rom. OG δε η εν β*3λοις γραφὴ ουτως ετάττετο πλινΘηδον σχημ.οοτιζομένη, πυγηδον βάθος οΘεν εξευρηντα , κ, τὰ κοινως διπάγια λεγόμ ενα,κον τριπάγιοι , ἐτέρωδεν μι γνων i. e. uuod vero aliquando etiam
scriptura in libris di ponebatur, non filum in formam corbis superiore parte amplae et pausiatim in angustam desinentis ; sed et in formam
quadrati laterculi , sed et turris instar per altitudinem ; unde etiam quae vulgo bipaginae, vel tripaginae siue paginae duarum triumue columnarum dictae, inuentae simi, aliunde cog si potes. De Variis scripturae formis, adeas, si lubeat, virum Celeb. I. A. F BRICIvM, Libr. I. Biblioth. Graee. cap. 27. Saepe autem accidisse, ut versus diuersarum columnarum, sime σελίδων, per ignorantiam, aut oscitantiam librariorum, fuerint confusi, multisque scriptorum, locis hinc corrumpendis dederint occasionem, viri eruditi dudum obseruarunt, et sigillatim exemplo quodam probauit Husi-Tius de rebas suis, pag. De sorma scripturae hoc unum addo,
165쪽
quod Theodosius, teste NICEPHORO, L. XIV, c. I, pulcherrime scripta habuit Euangelia , eaque aureis literis distincta, quorum paginae crucis formam retulerunt. Neque vero puto, ipsas paginas membranaceas, quam potius versus in paginis scriptos, crucis for mam repraesentaise; quale quid in Optatiani Porphyrii Panegyrico, quem is Constantino Augusto dedicauit, aut Rabani Mauri opere de cruce, obseruare licet. At illud adhuc paucis memorare liceat, veteres aliquando, inprimis in minoribus libris, codicillisque, etiam transuersis versibus animi sui sensa scripsisse; uti cav-TEstus et v RsΑΥvs in aereis illis tabellis Pinellianis, quas supra descripsi, obseruarunt. Neque de alio, nisi hoc scribendi modo, commode intelligere licet versiculos sequentes, quos a Baldrico Burguliensi quondam in codicillos suos compositos, Μ AB ILLo- Nivs affert, in Suppument. de re Di malo c. XLIn latum versus vix octo pagina vestra;
In longum vero vix capit hexametrum. Attamen in vobis pariter sunt octo tabrigae; uuae dant bis geminas paginulasque decem. Cera namque carent altrinsecus exteriores;
Sic faciunt octo quattuor atque decem. Sic bis sex capiunt, capiunt et carmina centum; Id quoque multiplices. paginulae faciunt. XV. Vehimus ad describendam codicum veterum magnitudinem. Haec non fuit unius moduli; sed plerumque rationi materiae,
quae scribenda erat, accommodata. ISIDORUS HISPALENSIS .
Origin. L. VI, c. Ur uuaedam, inquit, nomina librorum apud gentiles certis modulis consectebantur: breuiore formo, cormina atque epistolae; at vero historiae maiore modulo scribebantur. Habuerunt ergo et paruos codices, quos etiam inde codicidos vocarunt; habuerunt mediocres; ita supra, n. XIII, ex MABILLONIO descripsimus codicem ex corticeis membraneisque tabellis compositum, cuius singulae tabellae in altum pollicibus xvi, in latum X, fuere. Habuerunt etiam codices grandes, quorum iam supra mentionem fecimus. Neque exiguae molis librum innuit Poeta IVVENALIs, dum Historiarum scriptores, Sat r. VII , WyI,s M. ita alloquitur :
166쪽
Veser porro labor fecundior , historiorum
Scriptores et pisitur plus temporis atque olei plus ;
Namque oblita modi instesima pagina surgit
Omnibus, et crescit multa damnosa sanro :Sie ingens rerum numerus iubet, atque operum lex.
Haud sane dubium est, magnae quoque molis fuisse laterculum
maius, cuius figuram, Tab. II, n. a, ex Notitia dignitatum utriusque imperii , cum commentor. GVID. P ANCIR OL LI, et I 6, itemque ex UOLFG. LAZII Commemar. Reipubl. Rom. L II, c. ψ,
exhibemus. Dicebatur quippe laterculum maius codex maior erat enim praeterea laterculum minus eiusdem fere generis codex in quem nomina omnium, qui dignitates tam ciuiles , quam militares , administrabant, eorumque insignia et stipendia, itemque acta et mandata Principum, referebantur; unde et alias vocabatur commentarium Principis. Qui codex curae Primicerii notariorum erat commissils : a quo pariter ac eius scribis, qui honoris caussa Tribum notarii dicti sunt, tradiabatur; unde et isti notarii ab hoc codice laterculenses appellati putantur. Ipse vero codex iste, quod ex ΤER TvLLIANO probatur, iam Antoninorum Imperatorum aetate nomen latereuli habuit; haud equidem a latendo, quod L zi us putauit; quia in eo codice latuerint arcana Principum; sed potius, quod iam PANCIROLLus auctoritate cEDRENi inductus recte animaduertit, a lateres i. e. lapide cociro , et in aliquam so mam quadratam parato. Lster Vero, tradente Isi DORO, L. XIX, c. Io, a lata forma dicitur. Cui et πλινειον respondet. Qvia ergo hic codex Ix quadratis tabulis constabat , et quandam quadrari lateris figuram referebat; πατ appellabatur late mculum; uti nobis diuinus codex βιβλιοι audit,) cum alioquin omnes codices quadrati a forma sila potuissent πλίνθινοι, λue latercula appellari. De forma vero et magnitudine codicum illud adhuc est obseruandum, viros eruditos inter externa antiquitatis codicum cognoscendae indicia habere solere , si codices ad amuilim quadratam formam habeant, ita, ut longitudo latitudinem non facile excedat. Ac forte huc etiam sua aetate respexit ALCvINus, qui Poemate VII. scripsit:
Plurima hic Praesul patrauit signo stupendus;
uuae nune in chartis scribuntnr rite quadratis.
167쪽
Cuiusmodi quadra figura aiunt fere vetustissimos quosque esse codices, qui adhuc supersunt. Huc pertinet Virgilius, maiusculis
literis scriptus in quarto quadrato, teste LvCA HOLSTE INIO, omnium codicum Mediceae Bibliothecae antiquissimus, mille du- Centorum annorum, circa Valentis aut Theodosii tempora scriptus. In quo catalogo codicum rarissimorum Bibliothecae Medi- Ceae, squem V. Cl. ΜICH. LILi EN ΥΠ ALi vs Selecta sua H sorica et litteraria euulgauit, etiam Livii, Taciti, aliorumque an liquissimi codices in quarto quadrato , ut aiunt, memorantur. Talis etiam est vetustiuimus , . antea a nobiS laudatus; quem LAMBECius eius magnitudinis esse dicit, quae
vocatur in folio , sed forma fere quadrata, ccccxci folia, siue
tabulas, comprehendens. Sic et MONTE FALCONIVS , I. c.
ἐδ7, refert, codicem Coibertinum, qui particulas quasdam Graecas Script. S. continet, et quo ille nullum alium codicem, ex iis, qui supersint, vetustiorem esse opinatur, em forma penitus quadra. Neque tamen illud adeo perpetuum est, quin aliquantum
ab illa accuratiore forma quadrata non nunquam recesserint vet Usti codiceS. Ita idem LAMBECius, I II Bibi Vind. p. sese, scribit, codicem membranaceum Latinum qui quendam. Rufini commentarium continet, este in quarto oblongo, ante mille ducentoS anno& litteris maiusculis, et absque singularum vocum distinctione exaratus. Ac saepius laudatus MONI E FALCON ius, L. III 'De r. Gr. c. F, tradit, inter praestantissimos codices iure numerandum este illum Iesultarum Codegit Ludovici Magni codicem,
qui Graecas vitas et Epitomas Prophetarum complectatur; hunc vero in tenuissimis et ex parte pellucidis membranis, saeculo ci citer ineunte octavo, scriptum, forma esse non vulgari; propterea quod , cum caete i eiusdem circiter aetatis, aut quadri prorsiis sint, aut latitudinem longitudine parum excedant; hic vero sic oblongus existat, ut eius luperficies duo pene quadra com plectatur. XVI. Multa nutic praeterimus, quae ad internum codicum
ornatum pertinuerunt, ne ea hoc loco repetere necesse habeamus, quae iam antehac de ornamentis librorum veterum generatim sunt exposita. Potius de constructione et compactione codicum non nihil nobis nunc disierendum est. Equidem fieri potuit, ut veteres aliquando scriberent in membranis chartisque, ante-X a quam
168쪽
I64 DISPUT. IIII. DE ORNAMENTIS
quam eae consutae conglutinataeque essent; aliquando vero in codicibus iam consutis compactisque. Illud ostendere videntur verba vLPI A Ni, L. g. F. Di R. de Legatis, III. Sed et in codicibus iam compactis scripsisse veteres, argumento sunt haud paucae imagines vetustae. Ita videmus, apud N E s s E L i v M , in Catal. BibLVindob. P. IIII, p. 38, antiquam imaginem Aristotelis; apud MoNTE FALCONIvM, in Palaeogr. Gr. L. I, c. 3 imaginem Dionysii Halicarnassensis; et inprimis apud LAMBECivM, Lib. II fibLVindob. c. r. p. 186, imaginem Dioscoridis ; quae omnes habitum scribentium in codicibus iam compactis referunt. Dioscoridis Icon, quam Tab. II, Fig. 7, aeri incisam exhibemus, reperitur in venerandae
antiquitatis Codice Graeco, qui in Augustissima Bibliotheca Vindobonensi extat, ante annos mille ducentos literis in membrana exaratus , elegantibusque picturis ornatus. Ex qua Dioscoridis imagine simul veterum scribendi modum super genua animaduertere licet, de quo iam in altera disputatione egimus, et cui VS praeter alios, etiam ipse HOMERus mentionem facit, qui ab initio B
ἀοιδήσ) νεον εν δέλτοι ν ἐμοῖς γ ασι h. e. Quot carmen nuper in tabulis meis super genua posui. A quo more scribendi dicebantur , qui siam mitta propensoque capite codicem ' supra genu tenentes scribebant, atque a multo scribendi usu velut incuruabantur; quia scribebant ἐγκε incumbentes: uti HIPPOCRATES de Democrito in Epipolaod De magetum scribit. Vnde per contumeliam non tantum Aeschines a DEΜOS TH E NE, in oratione pro Ctesiphonte, sed et generatim fribae humiles, aliquando silc appellabantur, uti Hermo
Gr. Linguae. Iam quod ad compacturam veterum librorum attinet; ubi membranae, vel aliae ad scribendum aptae materiae, in tabularum formam, aut in fuere distributae; tum et consui compingique consueueruiat. MONTE FALCON IVS , L. I Pu-Deogr. Gr. c. M, p. asi, de Compactura codicum Graecorum haec breuiter tradit. Libros, inquit, Graeci a multis retro saeculis ad hodiernum pene modum compingebant f d ributa in terniones, vel
quaternisnes folia assuebant f pede vitulina, siue alia plerumque
169쪽
densiore totum operiebant f partem supernam et infernam , qua latior liber est, tabella linea corio agglutinata muniebant, quo 'mi consisterent: plerumque , pelgiceae tanteae loco , sericis librum operimbant. Haud diuersa codicum Construendorurn ratio Romanis usitata fuisse videtur. v L P I A N v S, L s, 3. F., π. de Legatis, III, ubi agit de libris perscriptis, meminit etiam membranarum nondum con 'Iutarum. Ergo confisebantur codices vinculis filisque quorurnuis materiae connecten Iae aptioribus. De plumbeo libello supra , n. V, intelleximus , eius tabellis a ergo haerere annulum plumbeum, et per hunc annulum virgulam plumbeam inseri, quae retineat tabellas, ne dimoueantur. At eboreorum ceratorumque comdicum ac codicillorum tabellas deprehendimus aliquando taeniolis membraneis coniunctas fuisse Sic ALEXANDER wILTHEΜIVS, in Appenae ad Dipt chon Leodiense , p. iε et ir, vetustum pent t7 ehon eboreum describit, ubi apparuere trium taeniarum membranea rum , quibus tabellae sibi quondam haesere, vestigia. Dimitterem has minutias, nisi ex vLPIANO paucis monendum videretur, Vete res etiam libros suos, postquam eos iam perscripserant, malleo per 'cussisse aloe complanasse. Is enim, de Legatis, IIIo Non mole, inquit, quaeritur, A libri legati s t , an non contineantur nec dum perscripti ' Et non puto contineri; non magis, quam vestis appellatione nondum detexta continetur. Sed perscripti Abri nondum mougeati, vel ornati, eontinebuntur ; proinde et non dum conglutinati vel emendati, continebuntur. Hinc simul intelligimus, etiam glutino munitos fuisse libros, ut firmius aptiusque cohaererent. Glutini usum in libris tractandis veteribus cognitum fuisse, etiam argumento est, quod Cic ERO, L. XVI, Epist. , ad Atticum scripsit. Nouum inc it, prooemium exaraui, et tibi misi. Tu EDd defeeobis, et hoc agglutinabis. Itaque solia , quibus ea, qae deinceps minus probabant, antea inscripserant, disiecωbant aliquando aliaque agglutinabant. Vt vero quodammodo aD pareat, quomodo vetustidimi hominum, qui, teste PLINIO, L. XIII, c. ii , in foliis stirpium scriptitasse dicuntur, etiam ista folia instar codicis coniungere potuerint; hic ea conferri possimi, quaQHIE R Ο Ν. Ο S o Ri V S, L. II de rebus Emanuelis, Lusit. Reg. de Iim
dorum scribendi ratione, et de ipsorum foliorum apta colligati ne , prodidit.
170쪽
XVII. Qiuod ad externum habitum ornatumque codicum attinet; istiusmodi consutis conglutinatisque tabulis, uue foliis, aliquando vulgari usu, fere ad modum vulgarium pugillarium, integumenti loco, non aliae tabulae, nisi eiusdem materiae, ex qua totus constabat codex, extrinsecus additae fuerunt, in quibus tamen externis tabulis ordinarie non scri bebatur. Hoc simplici modo constructi codices peruetusti passim adhuc in Bibliothecis
eximiis reperiuntur; nisi, quod tabulae illae excernae aliquando etiam ex fragmentis aliorum codicum membranaceorum, eorumque multo vetustiorum, et antehac perscriptorum . fuerunt assumtae :in cuiusmodi tabulis deinceps curiosi homines identidem, meliores etiam res olim consignatas fuisse, quam in ipsis, quibus postea adiectae sunt, codicibus, deprehenderunt. Sequiore aeuo istiusmodi tabellae exteriores librorum dictae esse videntur alae pro quo vocabulo alapas exhibet AGNEL Lus, Abbas Rauennas, in vitis Pontificum Rauenaatium. Hic enim, P. I, pag. IIJ, in Vita Petri narrat, hunc alapas Euangeliorum ex auro optimo et gemmis lucidissimis fecisse, et emgiem illius itidem factain fuisse. Ibi annotat BACCHIvIVS, editor Agnelli, per alapas isto loco intelligi tabulas exteriores, quibus Euangeliorum liber compactus fuerit; addens, barbarum illud alaparum nomen Glossariorum scriptoribus ignotum esse. Sed recte suspicantur auctores Actorum eruditorum Lipsiensium, A. irro, mense Augusto, pag, 33F, ubi receiassent opuSAgnelli, manum librarii isthoc loco aberran, et pro, alas, Oscitanter scripsisse lorum certe vocabulo commode insigniri posse duas illas tabulas, quibus libri compingantur; haud secus, ac CAROLVS DU FRESNE, in Gosserio, probauit, ellam latera templi
alas vocata esse. HESYCHI VS auctor est, Graecis librorum operimentum dictum esse φελος, inquit , το των Θεν-, h. e. externum librorum munimentum, seu operimentum svio As eadem habet; sed in Basiliensi editione, quae mihi praesto est, legitur φελάς. Alioqui φέλος proprie dicitur Dber,
aut generatim arboris cortex. ainquam non nulli putent, ex hac voce Graeca etiam Latinorum pelgem descendere. Lignea codicum operimenta non sunt recentia. A L L A Τ I v s, in Animaduersis mon. Etrusci ex ΜATTHA Ei P KRI I EN Sis libro hisium S. Albani obseruallit, aliquando in medio ciuitatis antiquae
Verolamii, in diruendis palatii cuiusdam iundamentis, inuentum