장음표시 사용
71쪽
legendos eos haberes, operam dedi. Tu per hoc et aliis praestabis, ne perlegant i sita ut quisque deside uerit aliquid, id tantum quaeras, et sciat , quo loco inueniat. Addit, idem et ante se fecisse Vale rium Soranum, in libris, quos Eποπτίδων inscripserat. Id quod alii etiam tum ante Plinium , cum postea, inter Graecos pariter atque Latinos, secerunt, ita, ut titulos, siue Capita rerum, operi ipsi primum non inseruerint, singulisue locis adscripserint; sed uno syllabo comprehensos praemiserint. Libris etiam argumenta aliquando subiici consueuisse, testis est Co Lu MELLA, sica, L. M sub finem. Sed hanc rem iam pluribus exposuit c L.
SALMASIUS, I. c., Commemorans inter alia, in optimo quodam ac diligentillime scripto Codice Plinii, praefixam quidem esse a gumentorum summam; super ipsis autem capitibus nullas epigraphas inueniri; eaque non alio notata esse discrimine, quam nouo versus initio ; cum litera maiuscula , appositis ad marginem e regione Graecis elementis, quae numerum designant. Insequente Vero . tempore , argumenta librorum ab aliis in ipsum voluminis corpus sunt translata, ut libri, qui perpetua serie conscripti erant, sic in partes multas dispescerentur, idque tam peruerso nonnunquam consilio, ut sententiae auctoris discretae, ordoque rerum
perturbatus fuerit. Nihilominus ipsi auctores deinceps aliquando lingulis operum libris et sectionibus titulos summasque rerum seorsuta praefixerunt; uti in historia Ecclesiastica ab Eusebio Caesariensi factum esse , HEN R. v ALESIVS m annot. ad Euseb. p. 3, obseruauit. Aut certe ex latere, in pagina, rerum argumenta breuiter annotarunt: quod Hieronymum fecisse in translatione Epistolae S. Epi- .phanti ad Io. Episcopum Hierosolymitanum, ex eiuSdem HIERONYMi epistola ad Pammachium, de optimo genere interpretandi inscripta, constat. lino, successu temporis, unum idemque volumen etiam particulatim conciderunt, et per minores sectiones, quae ριερμες τριημιατα, et κεφάλαια dicebantur, discriminauerunt. I, Qua de re nihil attinet in praesenti plura proferre. Neque pra terea nunc quidem ad explicandas varias diuisiones diuinioris codicis pergam, cuiusmodi τίτλοι, ἀναγνωσματα, similesque distinctiones fuerunt. Quarum ordinem et naturam tum alitatam multi exposuerunt, tum nos etiam tunc fortasse pluribus d clarandi occasionem nanciscemur, cum de re libraria ex scriptura sacra nobis ex instituto agere licuerit. Ia
72쪽
XIII. Ne igitur his rebus diutius immoremur, ad reliqua pergimus, atque nunc quidem ii d paucis annotandum ducimus
veteres ordinaria ratione in voluminibus, iis praesertim, quae splendoris Causa parabantur, ex una tantum parte, perpetuo ductu, ad extremam Vsque plagulam , auersa parte pura plerumque relicta, scripsisse, ita tamen , ut, quod iam alibi ex ovi D. L. I Amor. Eleg. XI. docuimus,) in illa ipsa aduersa chartae facie, cui inscribebatur, ac quidem in extrema eius ora, circumcirca paulo latior margo vacuus relinqueretur, in quo nihil consignabatur, nisi vel amplitudo operis id requireret, vel aliquid praetermissum annotaretur. Ita IV v ENA LIs, Sat. T, de longa verbosaque quadam
Tragoedia, ubi margo etiam scriptura impletus fuit, dixit: Impune diem consumserit ingens Telephus' aut summi plena iam margine libri Scriptus, et in tergo , nec dum sinitus Orses 'Et M A R Ti A LI s in f sola, quae libro nono Epigrammotum praemittitur, commemorat, se Epigramma ad Auitum extra ordinem paginarum, h e. in margine voluminis, scripsisse. Interim vero illud inane charta pactum aliquando pulchris figuris ac coloribus exornarunt. Quo refero Ο Ρ T A T 1 A N I P o R Ρ H v n II pictum limitem, ex illo epigrammate, quod Panegyrico, quem Constantino dicauerat, praemisit iuuae quondam fueras pulch, o decorata libella, Carmen in Augusti ferto, Thatia, manus.
Opro tota nitens, argento auroque coruscis
Seripia notis, picto limite dicta notans. inemadmodum vero, ornatus causia, in extremis librorum oris non nihil vacui spacii relinquebatur; ita in auersa voluminum parte, uti lam dixi, plane nihil scribebatur; cum, quia scriptae
chartae deinceps inuoluendae erant; tum, quia litteras facile transmittebant , adeoquei metum liturae afferebant. Nec minus tamen aliquando extra ordinem dabantur ὀπισΘογκαφα, h. e. Volumina , quae Vtrinque, et a facie et a tergo, descripta erant.
Quod tunc maxime fieri solibat, cum vel chartae parcere Vellent, vel si quis liber nimis longus esset, et extra modum mensuramque iustam traheretur. Quam scribendi rationem PLINIvS, auctor historiae naturalis, aliquando secutus est, quo multitudinem voluminum alioqui nimis excrescentem per mi nueret. Refert enim PLINIvs IvΝion, L. III, E F. auunculum suum, inter alia opera, Electorum commentariO5 centum ,
73쪽
sexaginta reliquisse opisthographos, hoc est, in aduersia atque auersa parte scriptos Nod monstre opus non futilet, si ista ratio scribendi a communi usu non deflexisset. Quapropter Poetae occasionem hinc arripuerulli opisthographa veluti scripta nimis verbosa exagitandi Sic MARTi Aos, L. VIII. Em Q. Picentem quendam irridet, quod epigrammata in opisthographis consignaret: SPribit in auersa Pinces epigrammata charta sEt dolet auerso quod facit Aga DEO. Et ivvENALis, Sat longam illam Tragoediam, de qua modo
dixi, hoc ipso nomine reprehendit. Deinde, cum vilescere coepissent libri in voluminibus exarati, aliquando inuertebantur, et ab altera quoque parte conscribebantur. In primis vero Charta, quae a tergo nondum scripturam susceperat, usui puerorum cedebat, ut in illa scribendo exercerentur. inem casum HORATIus libro suo vaticinatus, L I, Epist. ao, cecinit:
Hoc quoque te manet, Ut pueros elementa docentem occupet extremis in vicis alba senectus. h. e. interprete PORPHYRIONE: nemo te ornabit ac describet, sed aut carie consumeris, aut fient ex te opisthograhae epistolae. Eodem respexit MAR T 1 ALIS, L. IV, Epigr. J7
Si Apollinaris te) damnauerit, ad Saliorum Curras scrinia protinus licebit
Adhaec in rationibus id etiam fieri atalebat, ut in utraque pagina scriberentur. Nam aduersa scribebant expensilm ; auersia, acceptum. Quando aduersa pars conueniebat auersae, h. e. quando rationes accepti Couueniebant cum rationibus expensi; tunc hoc utramque paginam facere dicebant. Qua de re viae Ios. SC A LIGER in Guiland. p. M. Sed et litterati homines primas suas curas et extemporales commentationes in schedis opisthographis primum consignabant; quas ubi sub limam iam reuocauerant, satisque emendauerant, in mundam et nitidam chartam transferebant, quae in aduersia tantum facie, non simul in tergo, conscribebatur. Sic Luci Axus, in Dialogo βι- peram Cynicorum ait plenam esse opisthograeliis; 4n quibus nimirum quaSdam se st/ς . . . suae Ohiniones tumultuarie striptas habebant. 'HΘερ ιων σω οπ ιο Θογράφων βιβλίων. Cum his Conuenie q. a b ibant Latinorum aduersaria, in quae memoriae caussa resciebant. Quae tamen non tam volumina, quam tabulae incon'
74쪽
ditae, suisse videntur. De quibus CICERO, iu Orat. pro QRoscio Comoedo , c. a, scribit: Quid est, quod neglitenter scribamus aduersaria' uuid est; quod diligenter consectamus labiaas Z sua de causa Z uma haec sunt menstrua; idae sunt aeternae: Haec δε-
lentur statim , illae seruantur sancte : Haec parui temporis memoriam , illae perpetuae existimationis sidem et religionem amplectuntur: haec sunt disiecta , isiae in ordinem confectae. Ista aduersaria
alii ab aduertendo censent; quia propter animaduersionem et memoriam conficiebantur: alii a voce aduersus, quia aduersus scri-hentes posita erant, ut eis perpetuo Obseruarentur: alii deniqua inde nomen traxisse putant, quia cum alioqui veteres, suti dixi, ex altera tantum libri parte scriberent, haec aduersaria etiam in aduersa parte scriptura implerentur. lemadmodum e contrario Graeci istiusmodi scripta απο τῆ , a parte auersa, οπι- appellarunt.
XIIII. Non possum, quin illoc loco, ubi de scriptura veterum pauca dixi, etiam mentionem iniiciam antiquae illius super genua scribendi consuetudinis. Etiamsi enim prisci etiam in pli teis, si1 fieri potuit, scripsere: Vide tales imagines apud LAMsΕ- civ Μ, in Biblioth. Vindob. T. M p. Jao. Quo PERSIus etiam Savr. I, U. Ias. respexit:
Nec pluteum caedit , nec demorsos sapit ungues.)haud minus tamen inuenimus, illos tiam codices quadratos, tum uolumina, super genua exarasse. Patet hoc inter alia ex vetustissi
mo codice MSG Dioscoridis, qui in Augustissima Bibliotheca Vinia
dobonensi extat, referente LAMBECIO, L. II, P. II. Cuius quintum folium picturam continet quadratam 3 qua Dioscorides repraesentatur, veluti scribens in genibus. Cui picturae LAMBEcius duas allias subiunxit, quibus ista veterum super genua scribendi ratio potest illustrari. Earum altera S. Parochorum, unum ex VII primis Ecclesiae Diaconis, exhibet, Euangelium S. Iohannis ex dietantis ore excipientem; quae imago extat in Codice MSC. membraneo Augustiis Biblioth. Caesar. qui continet N. T. et inter MSC. Co dices Theol. Graecos LXI numeratur. Altera autem pictura, quam nos etiam VII aeri incidendam curauimus, repraesentat S. Lucam, acta Apostolorum in volumine exarantem. inae ibi dem in vetusto codice MSC. dimidiam N. T. partem complecten. te, inuenitur. Elegans est locus, quem hac de re ex Hi ΡPoc Rhoete protulit LAMBLLIVO, Illo enim, ubi, in epistola ad Denia
75쪽
LIARO R v M v E T E st v M. Tagetum, de sito ad Democritum Abderitam aduentu, et in quo habitu ac statu illum inuenerit, nonnulla refert, inter alia haec habet is ἐυκοσμ' /πολλ' EI II TO IN FOUNATO IN BIBAION, - ετεροι δέ τινα ἀριφοῖν τοῖν μεροιν ἀυτέω παρεβέβλητο
ἐωυτὼ μερμηρi Hinc itaque illud Graecorum prouerbium: uεων is non adeo incommode illustrari posse videtur : quo significatur , non esse nostrae facultatis et arbitrii, praestare rei exitum; sed hunc ab eo dependere, quod prouidentiae diuinae libro , in D Et quasi genibus sito , inscriptum sit. Hoc loquendi genere inprimis delectatus est HOMER vs, ita, ut hunc ve
tierit ; veluti Odyss α. bis: Odyss Vr. Iliad. ρ et υ. Ad quem modum etiam Calaber , v. 31 O, Cecinit: ταυτα μἐν άΘανάτω)ν ενὶ γουνασιν ετηρικτα . Crediderunt enim homines a vera religione alieni, Iouem omnia, quae et futura essent, et gererentui in
mundo, in διφΘέρα sua , h. e. in pelle saprina, scribere. Vnde, quae nec in historicorum litteris extarent, nec in hominum memoria seruarentur , ea velut lex Iovis Diphthera petita dicebantur, monente ERASMo, in illud adagium: ChiL I, Cent. V. Hinc etiam aliud huius generis proue bium ortum est : 'O Zευς κατειδε χρονιος ροις τὰς διφΘεροις. h. e. Sero Iupiter Diptheram injpexit. Q d in eos dicitur , qui sero quidem , sed aliquando tamen, pro malefactis, quae Iupiter in libro suo annotauerit, luunt poenam. Fieri itaque potuit, ut veterra in commemorata πανοιμια' Θεου is γύνασι κειτ', respexerint ad il lum ipsum fatorum librum , cui DEUS supra genua sua posito euentus rerum humanarum inscribere credebatur. Pertinet eq- - .dem quod apud ZENO BIvΜ, Cent. III, Paroe ci . legitur:*έντε γένασι -τα . Quod itidem de re in alterius arbitri b,oposita usurpatur. Quinque enim iudicibus olim negotium datum, ut de comicorum fabulis pronunciauerint, ex Epicharmodocet ZENO BIVS. Interim vero me non fugit, ab aliis alia ratione hanc solere explicari. Ita MENR. STEPHANUS, I 3Thesauro Graecae Linguae, in hoc prouerbio interpretando eo respexisse videtur, quod genua alioqui roboris et potestatis symbolum existimentur. Quasi hinc dixeris: In potestate Deorum IR
tum est. Cui rei significandae Graeci alias appellationem adhi-
76쪽
adhibent. Nec minus Latini dicunt: in manu tua situm est: pro eo, quod alias dicitur: in potesate tua est. Etenim, sicuti in
flore aetatis, cum integrae et praeualidae sunt corporis vires,nua vivere dicuntur; ut apud HORATI v Μ, Epod. XIII, ita exaduerso dicuntur illi genua succidere,opud FLAvΤvM, et labare, apud Virgilium ; qui infirmo est corpore et timore horret Contra ΙΑΝ. RVT GERSIVS, hi variis Lectionibus, L. V, C. F, istam loquendi formulam originem inde duxisse arbitratur, quoniam genua misericordiae sedes habita sint. ino pertinere ait', quod veteres vota sua plerumque Deorum genibus aflixerint. Id quod iuvENALis, Sat r. X, dixit: Genua incerare Deorum. Et sane homines supplices non ipsi modo in genua prouoluebantur ; sed eorum etiam, quibus supplicabantis genua contingebant. Videatur hac
de re ALEXANDER AB ALEX. Her. Geniat. L. II, c. N. Hinc
apud PLAvΤvM , in Curcul. Act. U, Sc. II, puella quaedam dicit:
Ter tua genua te obsecro , Ut nos facias certiores. sERVIUS enim,
ad Argil. L. III, Aeneid. v. ooz, expresse scribit, genua Misericordiae consecrata esse; sichil reliqua corporis membra singulis Numinibus , puta, aurem, Memoriae; frontem, Genio; dextram, Fidei. Et PL1Nius, Hist. Nat. L. II, c. ait: Hominis genibus quaedam et religio ines, obseruatione gentium. Haec supplices at-
singunt; ad haec manus tendunt; haec, ut aras , adorant. Imo,
et exinde illud adagium ortum videri poterat, quod sortes ex genibus Parcarum dicebantur suscipi, ut statuatur, quae sors et vivendi conditio cuiuis homini exeat. Sic enim apud PLATONEM, L. X de Republ. p. m. sy, legimus animas ad Lachesin coactas accedere; ibi vatem quendam ipsas primum ordine collocare, deinde εγο των τ ς γονάτων κληρους τε
i. e. ex Lachesis genibus sortes et vitarum exempla tot re, Sed ut redeamus in viam, hac re in medio relicta, ad cetera nunc tergimuS. XV. Conscripto nimirum et conglutinato opere, addebatur ornatus causa in fine scripturae, seu in , bacillus quidam teres, qui Latinis umbilicus, Graecis, dicebatur. Hic, cum volumen explicaretur, in fine erat; cum vero idem inspiram collectam obuoleretur, medium tenebat locum , quemadmodum Fig. IlL Iit. a. b. declarant. Eius nominis rationem hanc tradit PEno araeus in Cornu Copiae, ad Epiri 67 , L. I Martia
Vmbo media lara clupei; ab hoc umbilisus dieitur , quicquid in alia
77쪽
re est medium. Ligomen sum integnorum , quod mediam fere planiciem ventris obtinet, umbilicum appelgamus. Item hine ombi
Iiei ornamenta, quibus libri ornantur, e gemmae ligantur. Materia eiusmodi umbilicorum , PORPHYRIONE auctore , ad Hor iit Epod. XLIV, erat os aut digia lin et veluti ebor, CedrUS, ebenus, buxus , cupressus; imo et curum. Sic enim Luci ANus stribit mrfος τον αππιδευτον, πολ α βιβλια. -ουμενον TO ἀυτο δη
. πορφυρῆν μ εν 'χον τὴν διφθεροον , δε τον ο αφαλον. Pingi quoque solitos esse umbilicos, ex ΜAllaei ALE discimus. Adhortatus enim librum suum, ut sibi quaerat Patronum, L. III, Epigr. a, scribit: Pictis luxurieris Ombi is. Et, L. V, Epigr. 1, nigrorum meminit umbilicorum: Nunquam grandia, nec molesta poscit,
Quae cedro decorata purpuroque, .
Nigris pagina creuit umbilicis. Erat vero umbilico forma tenuissimi cylindri, praecise pro modo latitudinis membranae aut chartae accommodata; quae ideo quidem addebatur, ut tum firmamentum aliquod praestaret chartae; tum ut tota chartarum series circa hunc bacillum conuolueretur. TH. BARTHOLIN v S, d libris legendis Disserto dicit Romanorum libros uno expanso folio constitisse in cylindri formam conuoluto, intra bacillos plerumque duos, instar fasciarum. Id cum de Ebraeorum quidem voluminibus certissimum sit; quemadmodum in Disputatione tertia ostendemus; ita, ita, eundem morem Romanis etiam non ignotum fuisse, ex illis sΤATH verbis
L. IV Sylv. se, adst ui posse videtur: Noster purpureus , novusque charta Et sinis decoratus umbilicis. Nisi quis existimet, umbilicos in sensu multitudinis de partibus, hoc est, de cornibus librorum, dici. Qimniam autem umbilicus non impingebatur , nisi toto opere abituto, et ad finem perducto ; hinc ad umbilicum peruenire , idem erat , ac finire et opus perficere. Quo ille M ARTi ALis locus, L. IU, Epigr. si, spectat:
78쪽
Iamperuenimus usque ad umbilicos: Tu procedere adhue et ire quaeris, Nec summa potes in scheda teneri. Et haec ison ΛΤ ii verba , Elod. XIV: Deus, Deus L nam me veta Inceptos , olim promissum carmen. Iambos , Ad umbi tuum adducere. Sic etiam sIDON. Ap POL Lis Anis loquitur, Dis. I , L. VIII Iam venistir ad margines umbilicorum A iam temus est , ut Sat ri cus ait, Orestem nostram vel super terga flniri. Qihae loquendi ra- . ' tio nec Graecis fuit ignorata. Id quod declarat epigramma illud ιncean a 1 et M t ἀδηλον εἰς Ηράκλφυν, ex L. I Anthol Om. quo monuit Epi-. grammatistes, ire chrsim et properanter Heracliti libros legamus, eos ad umbilicum euoluere festinantes ; cum multa in eis intricata
Iam haec scripseram , cum postea forte incidi in THEODORII ANSS. ABI AL M ELO VE E N p. illi, statuit,
umbilicum in libris diei solitum liga metiatum inediae inembranae alligatum ; atque hinc acute amitteque 7wniicit, .stam quam diχ loquendi formulam, non a ligneis, osseis, corneisue librorum ornamentis , sed a funiculo, quo circumligarint veteres volumina, desumtam esse. . me unquam legere , Au rem hoc adagium: adumbasicinum uentem, quiis adsistra, eburnea, corneu, aut sissm respieiot, quae ligno, seu caudici, circum quod membranas conuoluebant , imponebantur; quae cum medium voluminis occup boni vr huic se nomen accepere. Neque aliter hactenus umbilisum, quam orὰ retum , puto, aut interpretor zerum postquam voluminis Auram ab Isaaco Husio in notis a d Catultam, pyy , aere vidissem exp viam, tu hanc glane aliam incidi opinionem . seu potius coniecturam i quam ianis Tarsint. xat gratia Aio propono , desumtam esse scitiset Ioquendi formia mknon ab istis brnamentis, sed funiculo iquo ci eum abant i lumina, si rite clausa nitidius possent a sordibus conseruari, et, commodius δε
soni Atque ut ostius repetam, crediderim ad militudinem umbilici
79쪽
Ilai fetuum animaliam plerorumque πι fuisse vocitatuni nam seodotio instituatur, idem pene erit usus, eadem constitutio. Subii cit his doctissimus Scriptor aliquot rationes, quibus similitudinem umbilici in animalibus , et in voluminibus, ostendat: sed, quamuis
hae fatis ingeniose sint excogitatae; attamen, cum veterum testi moniis comprobari nequeant, tantum apud me proscere non potuerunt, ut ab ea, quam superius explicaui, sententia discederem Nitor enim praeter alia potissimum auctoritate PoRPHYRIO Nis,
antiqui Grammatici, qui ad XVII Epod. Horatii scripsit: Adom Hlictim adducere ire et con sinimare ; quia in ne librivmbilici ex ligno , aut osse, solant soni. Vbi PoRΡΗYRio nullius hic ligamentii ac funiculi meminit.' Deinde , quod M A R T I A L i salio loco diaerat: peruenire vesque ad obilicos; hoc idem, LXI, Epigr. δ, dixit: explicare librum usque adsua cornua. Cornua
autem erant osseae aut ligneae eXtremitates umbilicorum ; quas ipsas non nunquam etiam umbilicos dictas esse opinor. Adhaee multos habeo viros clarissimos , quorum iudicio accedo. Nominasse in praesens sussiciat s A L lvi A s P v M , in Solinum p. G v I D. PANCIROLLvM, eiUSque interpremem, HEN R. SALMVTHvM, de Feb. memorab. de per d. pag. P. MANVTIVΜ, ad Epist. I, L. IV, Epist. Famil. Cicer. io. BRO DAEUM, in Epigramma Egud ἀδηλονέις 'Hξάκ, λειτον L. I Antho i COEL. RHODIGI NUM, Antiqv. Lect. L. XV, c. au ; BE CANUM GOROPIVΜ, HirrNJI b. L. X, p. Is, et alios, inprimis vero Io. PIERIVΜ, qui L. XXXIIII Hiero gidiph. e. 3δ, primo monet, multos in hac re exponenda hallucionari: deinceps autem rem ipsam Plane ex sententia nostra pluribus exponit. Cuius verba , cum supra a me Praetermissa sint,
nunc hoc loco afferre libet: Sciendum, inquit, libros uim fleri solitos ductu plurimum perpetuo, una futur petina , non , Ut nos, illis dissectis, et in quaterniones, quos dicimus, consertis; et quia complicabantur ad instar spirae conuoluti, inde volumina dicta sunt,
a voluendo. In extrema autem pagi ia Armitudinis ergo paruus atmodum bacillus, ex cedro quippe aut buxo, cupressδue , vel ex ebeno, vel ex ebore, adglstinabatur, Ud latitudinis modum, qua membrana praecisa erat. Hunc umbilicum si et bant. Cuius quidem capita, volumine complicato , hinc et inde prostabant; solebantque ea ex argento, vel etiam gemmis , ad ormatum praemuniri. Atque ea sunt, quae eomaa ndu nudi iocitarunt, ut Ouidius ad librum, spis.
80쪽
6 Di SP v T. II. DE ORNAΜENTIS Londida nee nigra cornua fronte geras. h. e. neque ebore, neque argento , aut nitida vo gemma , umbiHei praemuniantur 3 cuius facies atrata tauum prae se ferat. maiorem vero fidem huic sententiae faceret doctissimus Auctor, testatus insuper est, se ipsum huius generis volumina multa vidisse, eaque vetustissma; alia quidem ex membranis, alia ex Nilo, lica papyro , alia Graecis, alia Ebraicis , alia etiam Arabicis liseteris, perscripta X VI. Non videor hoc loco silentio praetermittere debere, quid vox coronis significarit veteribus, cum de libris usurpata in-l uenitur. Pro eo enim , quod dicitur, ad ymbilicum ducere; alii dicunt: coronidem imponere. De qua coronia de MARTIALIS loquitur, L. X, Epigr. IISi nimius videor, seraque coronide longus Esse liber i legito pauca libellas ero. Et pLvΥARcitus, in Libro de fortuna Alexandri, dum refert, Philoxenum a Dionysio in latomias coniectum esse, idque ideo accidisse, quod is totam Tragoediam, quani Dionysius ipsi emendandam tradiderat, απο τῆς κορωνιδος, h. e. ab initio ad coronidem , Aue sinem , libri usque , deleuisset. Atque haec
non minus generatim ad alia selet accommodari; cum i scilicet ultimam rei manum admotam et extremum cuiuSpiam rei
ha finem significamus. Sic κορω- τοῦ ιου dixit pLvΥAnc Mus in Libro: an seni capessenda respublica Z Et NAZ1ΑNZENus in funebri oratione Cypriani: τὴν κεφαλήν - τας πολλοως βασανοις ταυτην επmΘησι την κορωνίδα. Putant quidam , Coronidem in libris speciatim dici de umbilico librorum. od assise
Rosini. At tunc crederem, potius coronidem de cornibus, quam ipso umbilico, dici potuiste. κορωνιος enim est, HESYCHIO explicante , μηνοειδῆ επων κε, hoc est, qui incurua et lunata cornua habet. Et κορωνὶς alias fastigium et apex in aliqua re appellatur. Vid HEN R. sae in Thes Gr. Linguae. In libris certe, auctore ISIDORO, Orig. L. I, c. ao, κορωνὶς notauit huiusmodi signum ; quod in calce librorum appingi consueuit, ad indicandum finem. scian EvELivs ad verba Martialis antea a nobis citata monet, coronidem signum absoluti operis in fine libri
positum sutile, hac figura V vel I, alae scilicet cornicis. Hinc