Alexii Aurelii Pelliccia de christianae Ecclesiae tum publica, tum privata prece pro principibus

161쪽

ne. obtinuisse Liturgicam precem testam tur . Imperator enim in prima Capitularium Lege iubet : in cuncti Sacerdotes precibus assiduis pro vita, o Imperio D, mini Imperatoris , cr filiorum , ac flimrum salute orent sa) . Sibi etenim satis non habebat Magnus ille Imperator. LLturgicas feri preces , sed ais iue Sacerdotes pro ejus, familiaeque bono Deum precari optabat, eo ut Apostolico praecepto legis Imperialis vim addiderit . Quamo. brem Haymo , Alberstadiensis Episcopus Saeculo I x. , Paulli Epistolam ad Timo.

theum commendans , aperte nos docet. universam Ecclesiam ejus aevo Liturgica

illa Paulli praei epta sequi , eo ut ubique

Ecclesiarum pro Principe tum Sacerdos , tum fideles nominatim precarentur: formam, ait ille, vel exemplum omnis E

clesia modo retinet μ): quod si omnis E clina ea utebatur prece, idipsum & in Gemmanite illis, cuius gentis erat Haymo, factum fuisse, satis certe liquet.

162쪽

133 DAd Gallicanam nunc gradum faciamupEcclesiam , cujus disciplinae testes etsi Li- turgici Ordines sint, quos paulo post ad trutinam revocabimus ; heic nihilomi

nus e re maxime nostra erit veterum e

jusdem Ecclesiae, atque gentis Patrum sententias expendere . Quarto itaque Saeculo cum Gallicanae Ecclesiae pacem Arriani pravis eorum dogmatibus turbare conarentur, eis strenue restitit Pictaviensis Ecclesiae Episcopus Hilarius, qui, ne haereticorum persecutionibus Gallorum fides pateret , Imperatoris Constantii auxilium interpellavit, eumque calamitatum , quibus Catholici vexabantur, certiorem fecit, supplicibus libellis Imperatori scriptis , in quibus sic illum precatur sa) e Permittat

Ienitas tua Populis , ut quos Soluerint , quos putaυerint al. deputaverint, ut i a Codice Biblioth. Coibertinae , quos eleg rint , audiant docentes , o Diυina MyVi riorum solemnia concelebrent , o pro inco- Iumitate , oe beatitudine tua osserant preces . Animadvertant heic quaeso , qui indolis Christianae Relligionis ignari , no-Vam quandoque portendere disciplinam co-I 4 na

O Lib. r. ad Constantium Imper. μο I. Edit. Colom

163쪽

nati sunt, Constantium Arriana haeresi commaculatum fuisse, neque iccirco Catholicos pro ejus incolumitate , atque beatitudine precari dedignatos esse in Liturgia, ut Hilarius testatur ; loquitur enim ille de Divinis Mysteriis, nimirum de Sacrificii Liturgia , in qua Sacerdotes pro Imperatore preces offerebant. Quamquam etenim Ecclesia Principem catholicam profiteri fidem quam quae maxime optarit, eoque potissima contulerit vota si quando Princeps a vera descivisset fide , quin illum contem tui haberet, pro eo vehementius precata est , eumque uti Principem a Deo constitutum nihilominus reverita est . Hilario secutus est S. Prosper patria Aquitanus, qui Saeculo v. libros scripsit De Vocatione Gentium quos luculentissimis argumentis ei vindicavit Cl. Antel-mius in Dissertatione De operibus X.Le

nis Magni, o Prosperi ) , in quorum primo Apostoli Paulli saepius laudatam epistolae I. ad Timotheum perlocham sic e

plicat ille iis: Praecepit Apostolus fieri ob merationes pro Rege . . . quam legem supplicationis ita omnium Sacerdotum , o omnium Helium devotio concorditer tenet, ut L H Lib. I. c. I v. p. 73. Edit. Mibom

164쪽

orationes non celebrentur a populis Chrissimnis. Discrimen autem illud, quod insedire Prosperus videtur inter Sacerdotes , 3c fideles , publicam sorte, atque privatam respicit precem, Sacerdotes quippe in Li- turgia , fideles tum in Ecclesia, tum domi pro Rege precabantur: Nemo enim hanc negligebat precationem , siquidem lex erat, & quidem Apostolica, ut Prosper ait: Legem supplicationis. Neque haec quasi oratoris verba habeas velim, cum Prosper Theologum planae hisce in libris rigat . Hinc Gallicana Ecclesia huic legi usque studuit; unde Synodi Agathensis Patres , Anno DVI., quae Clodoveo Rege habita esst , fideles hortantur , assiduam ut huic preci operam dent, quod - liquet ex Synodi Praefatione . Quamobrem nusquam e Gallicanae Ecclesiae Patrum animis excessit illa , neque ex Ecclesiae disciplina, cum hi sepe hujus precis vim , atque ne

cessitatem in populorum memoriam revocarent . Id prae ceteris secit Hinchmarus Rhemensis Archiepiscopus Saeculo I x. in

epistola suae Dioecesis Clem scripta, cui&hujus precis pro Principe vim suadet , &ex ipsamet Ecclesiastici ordinis conditione

165쪽

Clarum hisce precibus omnino teneri, docere Siquidem Ecclesiae ministros , qui Caesa-aei quod Caesaris est, reddere tenentur, ea, qua illis par est, ratione Principi praesto oportet: quare Hiachmarus suae Metropoleuis. Episcopis scribebat sa) o In au- ωilio igitur praebeamus arma Divina , δε--nia , orationes , lachry/mas , implorationes

na per nos, nostra uo Parochias. Non imquam Litur cam dumtaxat precem Epistopi , ceterique Ecclesiastici ordinis homines ut satis habeant, vult Hinchmarus, sed illos jejuniis, orarionibus , lach mis, aliisque piis ossiciis pro re nata operam conferre, cum jus illud eos doceat iis emet Christus, dicens: Raddite, quae funt Caesaris , Caesari, qua Dei, Deo . Apprime enim Hiachmarus, vir sui Saeculi pietate, atque scientia facile princeps, noverat, quae illos tenerent, sacra foedera, quaeque Ecclesiastici homines suapte ordinis natura inerant . Pudeat igitur Ecclesiasticos, si qui sunt, pauciis illis Liturgicis formulis comtentos, ac discant intimis mentis sensibio

proprio iungi erga Principem ossicio ; je-

166쪽

α ra; m,niis , orationibus, lachrymis Deum Principi propitient; si tandem Christi judieiq

ora, tum cum ei suscepti muneris rationem reserent, aeternum erubescere nequeant.' Eadem eodem Saeculo paulo ante laudatum H in climarum docuerat Agobardus Lugdunensis Episcopus Anno DCCCXIII.,

in Libro de Iudaicis Supersitionibus , quem Ludovico Pio Caroli Magni filio dicavit .

Is enim de precatione, quae nominatim in Liturgi ae Mysticae Canone fiebat , locutus , illam appellat: perpetuam intercessionem . Perpetua certe , cum quotidie ubique Ecclesiarum fieret: Intercessis, cum nil sit efficacius ea prece , quae in ipsemet Christi Sacrificio Patri offertur. Hanc traditione 'radam custodivit Disciplinam summa relligione Gallicana Ecclesia, etiam postquam Romanam amplexa est Liturgiam. Quare Saeculo XII. Hildebertus Cenomanensis Episcopus, ac tandem Turonensis Archiepiscopus in S, ero Poemate , quo metro quodam prosecutus est Liturgiae explicationem, sic exponit illa Canonis verba: In primis, quae

167쪽

us orat

Pro se , proque suo Principe , gen

Hinc etiam pro Pon scis, Regisque

fature , Pro reliquis infra scut oportet agens Hele forte alicui videbitur , Hildebertus unam , eamdemque sententiam tum primo , tum altero Disticho iterasse; verum mihi quidem videtur, primo disticho ritum , altero penitiorem Liturgicae precis naturam Hildebertus explicasse. Primo sane disticho Sacerdotem Sancta ingressus, nimirum Canonem exorsus , orare dicit pro se, pro Principe, pro gente sua, pro domo , verba Canonis, quibus generica quaedam precatio continetur, commendans. Altero autem disticho , quid sibi velit suapte natura precatio illa, indicare videtur; ait enim Sacerdotem et

re pro Pontificis , Regi se state , nimbrum Sacri are , passim enim agere pro Sacrum facere usurparunt Ecclesiae Scriptores; quare medio aevo Canonem Missis,

in quo Sacrificium perficitur Act onem , a Walfrido Strabone appellari diximus in altero libro de Christianae Ecclesie primae,

168쪽

α 14 Imediae, ει ηουἰssimae aetatis Politis NI . Si eriscare autem optimo jure Sacerdos pro . iis, quorum in precatione meminit , dicitur , cum passim precis nomine ipsum venerit Sacr cium , atque Ecclesia in ipsam et Canonis prima parte salutarem Deo offerre hostiam pro iis doceat , pro quibus in eodem Canone precatur. Haec pro ficto minime latent Ecclesiasticae phraseologiae gnaros. Haud frustra itaque alterum addidit Distichon Hildebertus, in quo Sacerdotem re ipsa Sacrificium pro Pontifice, atque Rege , quibus nominatim bona a Deo in ipso mei Canone precatur, perficere dicit: hisce enim brevi patefacit ille arcanam ipsius Liturgiae indolem , atque una testatur Ecclesia quanta prosequatur Principem in ipsis Sacris reverentia . Gallicanae Ecclesiae, de qua hactenus

de- UI In Canone 1x. Concilii Carthagin. vulgo II. Canon Missae appellatur : Agenda . Augustinus etiam epist. cxv I II. nov. editi ipsam Liturgiam nuncupavit r Ordinem Agendi. Hinc Latini Poetae v cem facere , pro Sacriscare usurparunt. Sic Virgilius Ecloga I II. T. 77. Cum faciam vitula pro sere bus, se venito. nimirum cum immolem . Quam equidem phrasim ab Orientalibus Latini sorte mutuati l unt , siquidem in Levitico e. xv. v. i . legimus de oblatis duobus pullis PNun 'in re anIn bnN Iariet illos Sacerdos unum pro peccato, ubi sacere eit pro immolare. Diuitigoo by Corale

169쪽

demonstravimus , vestiola in re Liturgi ca Anglicanam Ecclesiam tenuisse ne- . mo est , qui dubitet . . Verum in rem maxime nostram est , unum pro Omnibus illius Ecclesiae testimoniis, proferre, praesertim cum hujus disciplinae indolem magis, magisque aperiat . Ejusmodi

itaque est Eduardi Angliae Regis hujus

nominis I. Lex , quam occidente Saeculo I x. , de precibus pro Principe tulit . Harum autem legum epitomem habemus ad calcem Historiae Anglicanae Bedae Pre-byteri , ubi haec de Eduardo I. legimus H: Eecissam Angliicanam , alioque ejus terras a tributo liberas fecit , quia magis eonfidebat in orationibus, quam in armorum defensonibus . Ecclesiae Anglicanae nomine heic veniunt census ipsius Ecclesiae, quibus Sacri ordinis homines alebantur. At obscura nihilominus, atque

implexa primo in limine hujus Legis sententia videtur; preces enim, atque a tributis immunitas qua secum inter conveniant ratione, satis non liquet . At

si Ecclesiae, Imperiique politiam intime

170쪽

343 miura quid lex illa sibi velit, facili negotio

intelligemus. Profecto quisquis hominum in Republica vivit, cujuscumque ordinis, vel dignitatis is sit , boni civis partes

tueatur oportet : bonum autem civem imprimis decet omnem conferre operam

Reipublicae bono, illam domi , militiaeque tueri , adeoque curas , vires, oneracum concivibus sociare ; eo ut ossicii atque humanitatis expers merito habeatur ille, qui civis cum sit , atque Reipublicae commodis fruatur, publica subire onera recusat . Ex his certe sequitur ipsos Ecclesiastici ordinis homines, cives cum snt, fortunarum omnium , onerumque Reipublicae participes suapte natura esse,

in pace tributis conferendis, quibus publica stat res, in bello armis gerendis, quibus publicam tueantur salutem, eodem, quo reliqui concives , iure teneri . At Christiani Principes, quibus Relligionis indoles perspecta fuit, benigne illis secere,

eosque tributa, vel arma in bello gerendi immunitate donarunt . Hujus vero immunitatis duplex est caussa : una , ne qui Sacra tractant, prophanis inde abducerentur negotiis: Altera ea est, quam heic affert

Eduardus, ne scilicet illi Reipublicae os ficiis