장음표시 사용
111쪽
Reponunt. Si per petram intelligitur Petrus, aut
Papa, moriente Petro aut Papa deficeret fundamenis tum Ecclesiae : ergo vel Petrus aut Papa deberet tutis immortalis , vel ipso moriente, corrueret totum E eleliae aedificium, in eo sundatum. Rdeo. dist. ant. dein sceret ad tempus sundamentum Ecclesiae secundarisium. conc. aut. deficeret fundamentum primarium.
nego ant. Nam semper remanet Christus. qui est sundamentum primarium, dc in posito casu Ecclesiam sis.
stentat, & in ea conservat infallibilitatem fidei passivam. Vide insta f. XXXVII. Dic. II. In ιrunt. Ergo idem dici potest in casu, quo Pontifex ex eathedra loquens erraret. Rdeo nego illatum, non quod Christus absolute non posset sustentare E Hesiae aedificium, non obstante errore R. Pontificis;
sed quia non sie disposuit de statu Ecclesiae. ' Voluit namque ut probavimus Position. XV. & XVI. P
trum , ejusque succestare, esse petram, in docenda &conservanda vera Fide immobilem. Dilunt II. Infallibilitatem esse promissam Ecclesiae , non Petro. Rdeo esse promissam utrique , ut probatum est, Ecclesiae tamen per Petrum , non P tro per Ecclesiam : non enim Petrus landatus est in Ecclesia , sed Ecclesia in Petro.
Dicunt ΙΙΙ Sensum horum verborum : Tu esPetrus &c. &c. esse, quod, quoties Petrus aut R. Po lisex annuntiabunt communem Ecclesiarum fidem ex
Traditione , ejus praedicatio & fides erit fundame tum Ecclesiae. Rdeo I. & insero : Ergo nihil speci Ie Petro promissum est; de ceteris enim Apostolis . de omnibus Episcopis , de quolibet Concionatore verum est dicere, quod, quotieS annuntiabunt communem Ecclesiarum fidem ex Traditione . eorum fides& praedicatio erit fundamentum Ecclesiae. II. Si moveatur nova quaestio & controversa spectans ad Fidem, quis tunc decidet, an Pontifex annuntiet communem
112쪽
97 De Romani Pontificis Infallibilitate.
Eeclesiarum fidem. Sane mirandum . ut P. Billvire recte ait, Viros eruditos tam levibus momentis detineri , & infallibilitatem R. Pontificis impugi are. Ex his etiam colliges inanitatem & ineptitudinena illius non nullorum restrictionis seu limitarionis . dum unt, definitionibus Papae, ex cathedra loquentis . obedientiam deberi, sed secundum canones G jure se
vato. Quasi vero canones . aut jus humanum restringere , aut certis conditionibus coercere posset obedientiam, jure divino debitam definitionibus Fidei ab
Apostolica Sede editis. Immo omnes Canones, Co
cilia omnia definitiones praedidiae Sedis obedienter ut Chrysologi ad finem f. XXXlV. verbis uino. tanquam Petri ore prolatas susceperunt semper , ut sequenti positione videbimus. In causis & definition hus Fidei omnes totius orbis Christiani iis , quae o
'Romana cathedra prodeunt, nulla exceptione , limitatione nulla obligantur ; quia omnes undique fideles cum Romana fide convenire necesses , ut ex antiquissimo Lugdunensi in Gallia Episcopo , S. Irenao supra g. XXX ll. audivimus. Dicunt ΙU. Cum Tournelio. Ipse Sixtus III. Ε-pist. ad Illyricos in Concilio Romano III. sub Honiis.cio II. relecta, docet, Ecclesiam non standari in R. Pontifice , nisi quatenus ipse cum toto Ecclesiae se dificio cohaeret ac conjungitur , a quo ipse suam fimmitatem trahere debet. Ait enim sanctus ille Ponti- sex Tom. 4. Labbei Col. I sq.: Nullum corpus es,
quod capte non regatur - - - Sed ut omne coryus capite reis
tur , ita sum caput, nisi suo corpore sustentetur , sim mitatem ει uigorem suum perdit, H non tenet , quam habuerat dignitatem. Rdeo: Sixtus non dicit. Dia mentum sustentari a Domo, cui subsernitisr. ut vult Toumnelius : sed caput sustentari debere a suo eo=pore, ut fimmitatem & vigorem , dignitatemque suam retineat: quod in sensu a Pontifice intento verum est. Qubi G cunque
113쪽
cunque enim illam Epistolam legerit, perspiciet, Sixtum per frmitatem ει vigorem , dignitatemque Capitis
non intelligere firmitatem in Fide, sed duntaxat autoritatem externam, quam Pontifex per aestimationem, reverentiam ac venerationem, sibi a Fidelibus exhibitam, obtinet. Nam in tota illa Epistola Episcopos, per Illyricum consistentes. admonet, ut Episcopo Thessalonicensi , tanquam Uicario Sedis Apostolicae, ipsique Sedi Romanae reverentiam & obedientiam e hibeant. Unde post citata verba: Nullum corpus est, quod capite non regatur, immediate subjungit: vis quidem membra, ut novimus , sancta : sed vesrum caput respicere ει honorare vos condecet, quoniam honor capitis
ad spem totius proscit Sanctitatis. Et post illa verba: Et non tenet, quam habuerat, digηitatem, subdit: EJIote igitur, ut esse convenit Domini Sacerdotes Reservate Jratri ει Episcopo nostro Thessalonicensium Antistiti, Sedis Apost. Vicario) reverentiam, quam debetis. Ecce,
qua ratione caput ejusque dignitas a suo corpore su stentetur ex mente Sixti Pontificis, honore nimirum &reverentia. Hoc modo utinam membra corporis omnia suum caput sustentarent i Non sensim evilesceret tantopere in animis multorum Christianorum suprema dignitas illius , qui est Vicarius JESU Christi, &visibile Caput Ecclesiae. - Porro, quod Sixtus III. loc. citato non velit, Papam, tanquam landamentum Ecclesiae. debere in Fide sustentari ab aedificio Ecclesiae, aut ab hoc trahere Fidei firmitatem , ulterius ostenditur ex tripli- ei alia ratione I. Quia incredibile est, sanctum illum Pontificem voluisse loqui aut docere contra S. Scripturam , & effata aliorum Pontificum aut SS. Patrum, qui pallim dicunt. & docent, Ecclesiam fundari in Petro , & non Petrum in Ecclesia, Ecclesiam trahe re firmitatem Fidei ex Petro, ejusque Successoribus, ct non hos firmari in Fide ab Ecclesia sRelege g. XXXIV.
114쪽
o Romani Pontimis Infallibilitate. 'qXJ XIV. II: Quia manifeste absurdum, & contra prima principia Architectonices est, iundamentum sustentari a domo. cui substernitur. & non potius domum a fundamento. Id. Quia idem S. Pont sex , Sixtus m. alibi, nempe in Epist. ad Joannem Antiochenum, expresse docet, Ecclesiam choc est . Fideles , ipsosque Episcopos in debere puritatem Fidei trahere & percipere ex ore Petri & Succetarum ejus, non vero hos ex ore subditorum Fidelium. me sinctita.
tem tuum , inquit ad laudatum Joannem Antioch. . No- Iumus proedicare , quae scribis: expertus es negotii pro si miis eventu . quid sit sentire nobiscum. B. Petrus ApuloIur in Successoribus suis, quod accepit, hoc tradidit. Quis ab ejus velit sie separare doctrina , quem ipse inter Apostolos primm magister Christus) edoluit pAt tu uies: Si R R. Pontifices , qui Petro succedunt, in docendo infallibiles sunt. tales etiam erunt alii Episcopi. qui Apostolis succedunt, pariter donum lasallibilitatis habentibus. R deo. nego illatum. Nam Vallibilitas Afri annexa fuit primatui Probatur enim ex iisdem S. Scripturae textibus, ex quibus primatus probatur , di ex ipso fine Primatus . ut ex omnibus Positionibus praecedentibus hujus sectionis adae constan: sicut ergo primatus Petri transiit ad Successores, ita & infallibilitas primatui annexa- Contra vero ceterorum infallibilitas Apostolorum non fuit annexa Episcopatui, sed Apostolatui, tanquam officio extraordiis nario : Cum ergo non hoc, sed illud officium. ut o
dinarium & permansurum in Ecclesia , ad Episcopos transeat, infallibilitas ad illos transire non potest.
Contra Argumentum nostrum, ex effatis Rin Pontificum , & SS. Patrum petitum , pariter non
115쪽
Simo IZ Dicunt L Plures Pontifices se agnoverunt saltibi .les. Sic Gregorius XL in Testamento latetur, se po- i tuisse errare etiam in consistorio; AdrianusVI. post ade- a plum Pontificatum g) wpis mandavit Romae sum- imam suam theologicam, in qua docet, Romanum Pon- etificem esse fallibilem. Innoranti III.'serra A. de eo Isecratione Pontis. scribit: In tantum mihi Fides necesim aria es, tit eum de ceteris peccatis 1olum oum judicem na- tbicni, prouter solum neccatum . . quod ἱn fde committitur, i possem ob Ecclesta iudicari: ergo ex estatis RR. Pontim :cuna potius probatur saltibilitas. quam insallibilitas tPapae. R deo . hos , aliosque Pontifices se agnovisse ,
quidem saltibiles in dispensationibus seu privilegiis iconcedendis, in lactis particularibus, vel etiam in re- bus fidei. sed ut Doctores privatos . non autem, ut Pam istores universalis Ecclesiast loquentes ex eathedra. Ne- lque obstat, quod Gregoriar XL dicat, se potuisse er- irare etiam in Consistorio ; non enim quae in consisto- lrio aguntur, semper ex cathedra definiuntur; sed in eis saepe causae examinantur. consilia proponuntur, absque eo, quod ad sententiam solennem deveniatur. Quod ad Adrianum VI. attinet. is praedictam summam iscripsit ante suum Pontificatum . dum esset Proserar lpublicus Lovanii. Et verisimile est. Pontificem factum tmutasse suam sententiam: nam ut Doctor privatus cum doceret, Papam non posse dispensare clam simplica si
Sacerdote , ut conserret Sacramentum confirmatio- rnis, S sibi obiiceret. S. Gregorium in hoc dispensasse leum presbyteris Calaritanis , ut a molesta hac obje- ictione se expediret, dixit, Pontificem posse errare. Ae ,
vero t g Arrmvento hoc. tanquam decretorio. mire plaudit Il- lustris ire in Gilherius de Choyseia m Hesy- Prasiam, Epis' scopus Toma ensis , praecipuus Fabritator Declarationis Cleri Caulcani A. isset. in F p stola de potestate Ecclesia- stica ad Martinum S. Gartium Doctorem Lovaniensem. i
116쪽
ne Romam Ponoris In fallibilitate. Ioi
vero cum ipsemet Pontifex lactus , similem dispensa, tionem. teste Pudingo in Annalibus, concesserit F. Ga Dpioni Missionario in Indiis, verisimile est. eum etiam a priori sententia de fallibilitate summi Pontificis re, cessisse. Neque obest, quod primo pontificatus sui anno jusserit de novo imprimi suam summam theologicam , absque ulla praedicti loci correctione. Potuit, enim ex aliis hausis hanc correctionem omisisse : sorte quia opus suum non recognovit, aliis gravioribus curis initio pontificatus sui. quem ultra annum &menses octo non protraxit, occupatus: vel quia hanc
novam editionem Curavit, antequam mutasset sentemtiam occasione datae dispensationis Fratri Galapioni. Ceterum dato . Adrianum, Pontificem factum, in sua permansisse sententia, sequitur ad summum, eum , ut Doctorem privatum, errasse; non enim id definivit,l neque praecepit, ut omnes Fideles ea omnia inviolabiliter teneant ac defendant, quae in Summa continentur , neque contraria sentientibus anathema minatus est. Prosecto, si summa Adriani Vl. tempore Pontificatus ejus recusa esset locutio R. Pontificis ex cathe- dra , sequeretur, non tantum omnia, quae in jure Ca- , nonico continentur, Pontificum responta ad varias Fi- delium consultationes . verum etiam v. g Ηomilias
Clementis XLLibrosque Benedicti XIII. & XIV., quos
ut Cardinales adhuc conscripsere, cum sub illorum pontificatu Romae recusi fuerint, fuisse Definitiones Papae ex cathedra loquentis: quod tamen Catholico-i rum nemini in mentem venit. Denique Innocentius IV.loc. cit agnovit se quidem. tanquam personam privatam, fallibilem: tanquam personam publicam Vero ,
& ex cathedra loquentem, insallibilem se professus est, ut patet ex ejus verbis supra g. XXXIV. recitatis , &ex ejusdem Epiustola Ioq. ad Patriarcham Constantinopolitanum, ubi Petri Successores afri Catholica nullo un- quam tempore deviasse profitetur.
117쪽
mine n cum Boissueto L. q. Desens al. Ig. e. a . Romani Pontifices non solent allegare insallibilitatis suae privilegi'm contra dubitantes de ipsorum recta Fide. Sic Pelagius L. Papa, de fide suspectus propter approbatam V. Synodum generalem. se purgavit apud Regem Galliae, & Episcopos Τusciae, non allegata sua tufallibilitate: ergo ipsi Pontifices se credunt fallibiles; alias suum infallibilitatis donum allegarent
contra dubitantes de ipiorum Constitutionibus. Rdeo 1. Pontifices saepius asseruerimi se esse infallibiles , ut ostendimus f. XXXlU. Quod autem contra dubitantes de sua i allibilitate, eandem non allegent, mirum non est ; cum nihil apud dubitantes prodesset insallibilitatis privilegium proferre , quod iisdem certum no est. Ceterum ex eo, quod quis edat professionem Fidei ad amovendas malas de se suspiciones. non sequitur , quod se credat errori obnoxium. Sic S. Petrus cujus exemplum & verba Pelagius Papa usurpad sta- tribus disceptantibus Actor. 11. quod ad gentes divertisesset, non allegata sua tu fallibilitate, plenam satisfactionem dedit, nec tamen ideo se in praedicatione fidei
Sed inflant: Saltem Galliarum & Tusciae Episcopi existimabant, Pelagium potuisse errare in approb tione V. Synodi, & alii etiam ex antiquis interdum dubitarunt de definitionibus dogmaticis Papae. Rdeo. Quid tum Τ Nunquid enim. quia nonnulli antiqui dubitarunt de quibusdam dogmatibus definitis in generali Concilio. hae definitiones reipsa non erant infallibiles y Erant utique. Quare, sicut, qui dubitarunt,
vel etiam olim contradixerunt definitionibus Conciliorum generalium, errarunt; ita etiam errasse censendi sunt, qui dubitarunt, vel sese opposuerunt proprie dictis definitionibus pontificiis : nec errantium quantumvis antiquorum auctoritas adversariis, Pontificiam insallibilitatem negantibus, prodesse potest. Ce
118쪽
o Romani Pont eis Infatalisitate. Irate illi Episcopi Galliarum & Tusciae etiam existimabant. V. Synodum generalem, quantumvis a Vigilio Papa confirmatam, errasse: sicut ergo hi Episcopi non sunt prae tota Ecclesia audiendi contra infallibilitatem Conciliorum, ita nec contra infallibilitatem summorum Potitificum. Urgent: S. Columbanus in Epistola ad Fonifatium IV. seribit: Multi dubitani desdei vesrae puritate , videlicet eoquod hic Papa faveret V. Synodo : ergo non agnoscebat eum infallibilem. meo I. ut ante. Rdeo LI. S.Columbanus, novus homo ex Hibernia vel Scotia in Italiam vix adductus, ignarus rerum gestarum circa quaestionem de 3. Capitulis , deceptusque a Schismaticis horum Capitulorum defensoribus , erravit haec scribendo; sicut plures alii Viri probi in hac causa male intellecta errarunt. diu non recipiendo U. Synodum. Debent hoc lateri ipsi Adversarii; quia, quando S. ΟΙumbanus haec scripsit.laudata Synodus certo erat oeCumenica, quia jam ante annos circiter sexaginta celebrata, & confirmata non solum a Vigilio, sed a pluribus etiam aliis continuatae Successionis Romanis Pontificibus, nec non a tota Ecclesia Catholica, eisdem consentiente, recepta. Ceterum S. Glumbanus, quam-.vis illam Epistolam acrem & vehementem scripserit semper tamen unionem cum R. Pontifice servavit, &cum eodem unitatem Fidei retinendam esse judicavit. Nam in eadem Epistola ait: Ego enim eredo, semper m- Iumnam Ecclesiae id est. Mem)frmam esse in Roma. Item: Nos enim id est. Scoti & Hiberni) deuincti Jumus eata dra Petri r quae communem suae nationis, imo traditionis Catholicae sententiam. debitamque cum Romana Cathedra unitatem Fidei, & ejusdem Cathedrae firmitatem declarant. Dicunt ILL Asiatici Episcopi restiterunt Victori Papae, de reputaverunt eum fallibilem circa celebratio-G 4 ' nem
119쪽
nem Paschae. a. Concilium Arelatense, jussu Constantiani imperatoris, suo subjecit judicio sententiam Melchiadis Papae in causa Caeciliani. 3. S. Ba filius Epist. 3 iq. ad Terentium Cctaitem .. & Epist. a et q. ad Eusebium Sais
molatenum acrius contra Romanos scripsit in causa Paulini de Inlatii. de EpiscopatuAntiocheno contendemtium : ergo Veteres Papam non existimabant est. ln- fallibilem. Rdeo: conc. ant. dist. cons existimabant,
Papam non esse insallibilem in quaestionibus ad fidem
non pertinentibus , quales sunt e. g. facta particularia de personalia, vel similia. conc. non esse infallibilem in quaestionibus Fidei, per locutionem ex cathedra decisis. neg. cons In primo numque casu controvertebatur, ait pascha esset celebrandum more Judaico Luna decima quarta Martii, an Die Dominico sequenti; quod ad disc plinam, non ad fidem pertinet; quamvis Epia scopi illi errarint, in re disciplinae nolentes obedire R. Potitifici. In secundo quaerebatur, an Felix Apiungitanus. qui Caecilianum ordinaverat, sacros libros inmdelibus tradiderit. & an ipse Caecilianus eleemosynas, in victum Confestarum erogatas, subtraxerit; quae sunt fatia privata & personalia. Accedit quod Constantinus dederit hoc Concilium, non quia necebbe erat. inquit A gialtinus Epist. 16et. sed eorum Donatistarum) perver si . itatibus cedens, ει omni modo cupiens, tantum impudentiam cohib re. In alio iterum tota quaestio erat personalis, utrum nimirum m/tius vel Paulinus sit legitimus A tiochenus Episcopus Dicunt IV . Saltem non probatur infallibilitas Papae
se solo ex illis S Augustini verbis ad finem f. XXXIV.
citatis : Resci ipta sinnocentii I. venerunt: causa Pelagianorum) flixita es. Nam S. Doctor, inquiunt, causam finitam pronuntiavit, non quod judicium litio centii I. existimaret absolute salii non posse se solo spectatum, sed quia huic judicio Papae universa Ecclesia, simminus expresse, saltem tacite consensit. Ndeo merum
120쪽
m Romani Ponti cis Infallibilitate. Ioshoc est cornmentum . de quo Augustinus ne cogitavit quidem. Si enim ex octo mensium spatio, qui ab Innocentii Rescriptis ad habitum illum ab Augustino se monem. in quo cjtata verba protulit, elapsi sunt, aliquot metales demas, q ribus innocentii Rescripta in Asericam perlata, ac dein promulgata sunt; non satis superesse potuit temporis. quo S. Augustinus certior fieret. utrum Rescripta S. Innocentii a ceteris Eeclesiis recΘpta suissent, praecipue quia tunc temporis & Ecelesia latissime erat diffusa, & itinera omnia terra mavirique, ob negligentiam & imperitiam hominum, erant impeditissima. Neque obest, quod S. Augustinus epist. I9α alias 157. ad Optatum scribat, Coelestium & HI sum toto orbe Christiano damnatos suisse. Nam id primum anno sequente418. contigit, quo S. Doctor Epistolam illam conscripsit.quando nempe misimus. Innocentii Succestar,deprehensa Carisii &Pelagii perfidia, sentefitiam suam adversus illos latam ad omnes Epi- .scopos in Epistola, ut vocatur, Tractoria transmisit, ut illi subscriberent: non quod Episcoporum haec subscriptio robur adderet judicio Sedis Apostolicae, cum, tesse Augustuo, Pelagii causa post Rescriptum Innocenti nuni finita jam fuerit; sed ut omnibus legitime comstaret de damnatione Pelagii a Sede Apostolica facta ,
atque ut, excommunicatis Episcopis subscribere detr diantibus , periculum hujus haereseos ab universa Ecclesia propulsaretur. Praeterea illud quoque notanis dum , quod Hipponensis Praesul L. a. ad Bonifacium. contra a. Epistolas Pelagianorum cap. 3. expresse dicat, illo innocentii I. Rescripto totam dubitationem su Iatam esse : atqui, si primum exspectari debuisset Epia scoporum consensus, haud potuisset ita loqui. Si enim liberum aut licitum putasset, negare illi Rescripto aD sensum ; quomodo ab eodem totam dubitatiorem subim tam dixisset Τ Certe non dixit, totam sublatam, eoquod