장음표시 사용
81쪽
uulgus ordinetur, nuEus usurpet eodem inconsis commissam illi Prouinciam , colligere nisi cum eius mota tale Episcopos non praefumant et per eum etiam ad nos,
si quid est, referatur. Haec ipsa Anastasio Rufi steis cessori confirmat Sixtus Tertius epistola ad Perigenem , in qua testatur, se scire, nihil nouum illi fulsi
.. in se concessum, Sed id,inquir,quod eius Decesseritas nostri Deccssores detulerant, hau ita consideratione disciplinae Ecclesiasti e constitutum: M in epistola ad Synodum Thessalonicensem illa quoque confirmat , uti Εἰ--m .at,i In epistola ad uniuerses Episcopos per Illyricum constitutos, ubi e Illyricanae omnes Eetaesia, mi a D 'μ' ἡσῖ-ά, hostris accepimus , m nos quoque fecimus , ad curam nunc pertinent Thessalonicensis Antistis,ir sua sollicitudine, quae interfratres nascuntur, ut aselint, actiones distinguat, atque definiatim ad eum, quidquid a singulis Sacerdotibus agitu referatur. Sit Concibum, quotiens causefueris quotiens ille pro necessitatu emem gentium ratione decreuerate mi merito Sedes Aposia ea relatione eius instructa , quae fuerint acta, confinet. Atque haec, ni fallor, demonstrant, quod Theod sius Ecchiniensis in Synodo Romana coram Bonia facio Papa recte professus si , e stare , mene ardos sedis Romanae Pontifices , quamuis in toto mundo Sedes
Apostolica Ecclesiarum sibi iure mindicet Prinvarum, o solam Ecclesiasticis causis undique appellare necesse sit,specialiter tamen gubernationissa III risi Ecclesias vindicasse.
Ex testimoniis supradi manifestius fit, ut
82쪽
puto, Illyricum Romano Patriarch tui subsuisse,
quam ut a quoquam negari possit: cum autem Illyricaliae Ecclesiae prima inititutionem non habuerinta Petro eiusque Succellaribus , posset exinde quiuis deducere , minimὸ necessariem esse, quod Britanice Ecclesiet a Petro eiusue successoribus infli- tutae sint,ad hoc ut Romano Patriarchatui subiectet
dicantur. Haec autem praeuidens Auctor noster, Decretalium supradictorum testimonia , quae negare non potuit , oppugnare statuit , asserens, Romanos Episcopos,qui Decretales illas epistolas scripserunt, innovationis de usurpatae Metropolitanorum Iurisdictionis reos esse: Audienda sunt illius commenta , cum enim erroribus scateant , in medium adserenda sunt, ut confutentur. Scribit itaque de VLcaria Romani Patriarchae per lilyricum potestate in supradictis Decretalibus Episcopo Thessaloni- ,, eensi tributar ,, Leo in epistola adAnastasiu non , , altius deducit hanc auctoritate , quam a Siricio,
, , qui illam impertiuit Anysio Episcopo Thessalo-
, , nicae , certa rum primuin ratione commisit, mr per
iliam Prouinciam positis, quas ad dῬciplinam tengrivolait, Ecclesijssubueniret. Siricius immediate successit Damaso , qui obiit secundum Hol- , , stentum I I. Decemb.ann. 38q.triennio postqua, , SynodusConstantinopolitana evexisset illam se- , , dem ad dignitatem Patriarchalem , quod Epi- , , scopis Romanis magnam aemulationis Se suspi- , , cionis ansam praebuit , eo quod Constantinop
83쪽
lis Rhe essit Ciuitas Imperialis, ac Roma . Aduertit etiam Socrates, a tempore Neistar ij Epi- , , scopum Constantinopolitanum habutile guber. , , nationem Contantinopoleos , dc Thracie, eam
que spectasse ad suam sortem, unde Episcopi
Romani tunc ex illimauerunt, tempus esse in-
, , uigilandi rebus suis, & dilatandi Iurisdictionem,
, , quando quidem Epitu opus nouae Romae tam, , amplam accessionem acquisierat per illud Con- , , cilium. Ad impediendum vero in uasones maio-
, , res versiis Occidentem , cum Dioecesis Thra a, , Macedonig contermina esset, non poterant Ro-
, , mani excogitare subtilius artificium ad tuendam, , istam Prouinciam , & dilatandam suam aucto- . , , ritatem, quam persuadere Episcopo Thessalos , nicae, Ut ageret vigore cominissionis ab Epist , , po Romano concessu, ita ut gauderet omnibus,, priuilegijs quae habebat antea ' Et cum haberet, , tantam sedem sibi adiltpulantemὐpoterat se me-
, , lius vicini Episcopi Constantinopolitani poten, tuae opponere : & si quisquam obiecisset, illud
, , esse cotra Canones Statutos in Synodo Nicaena, , habebant Romani & Thessalonicenses Episcopi in promptu responsum, Constantinopolitanum, , primitus incepisse, & sui ipsorum intereste, ne
, , iura aliarum Ecclesiarum ab illo invadantur. , , Qua arte conati sunt trahere Ecclesias contermi-
, , nas Dioecesi Thraciae, ut se subiicerent 'Fpisco- , , po Romano, tanquam suo Patr aresaar. Quod
84쪽
, , adeo longὸ aberat a concilianda quiete, quam, , rnulti sperabant , Ut illos implicuerit perpe
tuis molestiis, sicut constis ex collectione Hol- to'bitacstenti. Nec enim neglexerunt Constantinopolitam promouere suam auctoritatem in Prouin- , , cijs Illyrici,aut occurrere innovationibusEpisco- π, , scopi Romani. In quem finem obtinuerunt Im- η''
periale edictum, quod etiam nunc extat in utro- ' ς
que codice, quo stricte prohibetur quaecumque innovatio in Prouincijs Illyrici, ω declaratur: si casus dubius continguinecundum an uam etas ri . . consuetudinem, . Canones relinquatur S nodo Prouinciais,sed non fine considio Episcopi Consta-rmopolitani. Occasio fuit Perigenes, qui rete tari: t. z: ctus a Patrensibus introductus fuit ab Episcopo M ia: ζ . Romano in Sedem Corinthiacam sine consen- 6 Cia Synodi Prouincialis. Hoc Episcopi Thessaliae, quorum praecipui erant Pausianus, Cyriacus,
α. ea dece: qui modus agendi grauiter fuit excep
tus Romae, ut videre est ex epistolis Bonifachram ad Rufum Thessalonicae, quem suum con- zzitituerat Legatum,quam ad Episcopos Thessaliae,
&alia rom Prouinciarum . Illi vero accurrerunt
ad Constantinopolitanum , qui curauit istam le- pu pote they ob gem ferri in fauorena antiquarum Synodorum Prouincialium ad occurrendum usurpationibus,, Paia
85쪽
, , Papae, sic tamen ut liceret ultimo recurrere ad
Iyrieum. and de- - suum Tribunil Constantinopoli erectum. Hoe
he oeeasio . . . Dudussit BoniracIum , ut videre eli ex illius epis
tbis, Perigenes stola-Rufum, uua illi animos addit , Ut Torci .
- κου taxia di, ter se opponat , datque eidem auctoritatem e ζ' , , communicandi illos Episcopos, & deponendi ..' .h; .s , , Maximum, quem consecrauerant secundum an- e. , , liquos Canones. Totum autem artificium hu- , , ius causae tendebat ad consiciendum culpam in uvere,νausianus, 3 , ambitionem Episcopi Constantinopolitani.Haec,izzι i. x , , ratione contentio inter duos Episcopos Ciuit
riana inuasson of , , tum Imperialium euertit antiquam Politiam heresore in ata , , Ecclesiae Canonibus Nicaenis statutam. nodihey applint e. Huc usciue Auctor noster,nonnulla contra
tosteeeed there. Decretalium epiuolarum , quas allegat, a-s . ait, ζ.... struens, alia vero sine ullo antiquorum testimonio ' ' μ ' contra veritatem explicans. Ne autem haec a nobis
gratis asseri videantur, rebus ipsis comprobanda sunt; utque ab sis incipiam , quae contra fidem D cretalium epistolarum astruit, ubinam quaeso reperit, Perigenis Corinthiorum Metropolitani electi ni restitiss Episcopos Thessalia, quorum praecipui erant Pausianus, Cyriacus, Calliopus ubinam legit , eos Perigenis intronizationem instar notoriae inuasionis habuisse , N: Maximu in eius locum legitia me ac secundum Canones collocasse ' indicat Auctor,se illa inuenisse in epistola Bonifacij ad Rufum: locum itaque adseramus ex ipsa epistola, quar. inter Holstentanas est ordine octaua, in qua scribit
86쪽
Bonifacius ad Rufum Thessalonicensem: PerreujCoepiscopi nostri negotium,euius nobis libellus ab eodem destinatusfecit indicium, cui confacerdote ui molesti
minis esse dicuntur.ita ut eum Ecclesiasa crederent esse pellendum, diligenter audire tuam volumus charitatem conu entis supradictis Coepiscopis nostris, quorum se tam sustinere deplorat. Tunc demum, ut intelligant, si quidas actum est, contra consuetudinem prius esse cassandum, omnibus vestigatis ad nos tua Caritas referre
maturet. 1Patenusprobatum a manaremitate iudicium
sententia nostra valeat roborari. Sane in epistola Thessalis fratribus destinata id a nolis scriptum molumus recognoscas, Pausianum, Cyriacum, atque Cataopum a
nostra Communione penitus summouendos , ita ut remedium solum interuentionis tuae gratiam se habere cognoscant. Maximum autem , quem male tua charitas retulit ordinatum, In totum Sacerdotii censemus hon
repriuandum. Haec ex Bonifacij Epistola, cuius meminit Auctor, neque ulla alia extat , in qua Pausi ni , Cyriaci, Calliopi, & Maximi Bonifacius mentionem facit. Nullibi autem Bonificius hic innuit, in locum Perigenis secundum antiquos Canones a Pausiano, Cyriaco, & Calliopo Thessaliae Prouinciae Episcopis electum suisse Maximum , idq;si A ctor noster antiquorum Canonum notitiam habuis set , subol facere potuisset. Quid enim tribus supradictis T hessaliae Prouinciae Elnscopis cum Perigene Achaiae Prouinciae Metropolitano i Num so sanauctoritas substituendi in locu Perigenis alium Epi
87쪽
Episcopum, quam Auctor Romano Pontifici eius' que per Illyricum Uicario abiudicat, secundum Canones tribus Thessaliς Episcopis competebat Nonne Canones statuunt, unius Prouinciae. Episcopis in alterius Prouinciae Metropolitarn nullum ius competere Quod si id Canones statuant,vi statuere certum est,qua ratione Auctor Bonifacio primo transigressionem Canonum in causa Perigeni affingit, qui de causa Perigenis, cum trium Thessaliae Episcoporum meminit, ne quidem somniauit. Atqui hic est error Auctoris grauissimus, qui loco Perreuix Perige iri sit. Non agit rumifatius loco citato de Perigene Aehaiae Metropolitanis in que nussum ius quoad ordinationem,uel consecrationeThesialie
in amis. Epit coplS competebat,led de Perreuio, quem LucasHolstentus in notis ad hanc epistolam θεε λικων Σαλαιον Episcopum fuisse,ex subscriptionibus Conm
eiiij Ephesini collegit: Ego vero ad rhessaliae Pr
uinciam spectasse, ex aliis ipsis comprobo . Cum enim Perreuius legitime electus, de debitὰ ordina tus supponatur,solumque ob coficta quaedam crimina per Thessaliae Prouinciae Coepiscopos depositus suille credatur, ad illorum Prouinciam spectasse existimo, qui de eo iudicium tulerunt, a quo tamen Perreuius ad Sedem Apostolicana appellauit: huisis appellationis momenta Bonifacius Ruso Thessal nicensi suo per Illyricum Vicario peruoluenda commisit, quibus ab eo debite examinatis, de Romam
Muti omismis, Bonifacius Pontifex Perreuium sedi sue re
88쪽
stituεdum, tresque Episcopos supra nominatos,qui Perreuium deposuerant, excommunicandos duxit . sicque authoritate, quae ipsi in lilyricum compet bat, usus fuit, cunctaque Auctoris nostri figmenta,
. antequam nata essent, potestatis suae exercitio euem tit.
6. Num: causam Perigenis elucidemus, circa quam Au 2qr noster vera falsis miscet, plura sine
ullo antiquorum testimonio contra veritatem explicat. Verum quidem est,anno 332. Nemrium in Synodo secunda Generali Canone 3. obtinuisse, ut Constantinopolitana Ecclesia, quae olim suffraganea fuerat, priores honoris partes post Romanam haberet, eo quod translato per Constantinum in ilulam Urbem throno Imperiali Sedes nouae Romae euaserat. Verum quoque est, ex hoc Canone illegitimὸ statuto Constantinopolitanos Episcopos paulatim iurisdictionis suae limites dilatasi de absorptis tribus Thraciae, Ponti,& Asiae Exarchatibus causas Illyrici Orientalis, quod tum ab Illyrico Oecide tali diuisum erat,ad se trahere caepisse. Verum denique sit, quod ad occurrendum Episcopi Constantinopolitani usurpationibus primum a Damaso Papa Episcopus Thessalonicensis constitutus fuerit Sedis Aposti cae per Illyricum Vicarius: negari tamen nequit, quin causam Perigenis Episcopus. Constantinopolitanus ad tribunal suum traxerit, & hinc controuersia orta sit inter Romanos Pontifices, NEpiscopos Contaminopolitanos, illiusque occasso-
89쪽
ne circumuentus ab Episcopo Constantinopolitano, Theodosius Iunior,Arcadij Successorianno qII .l gem ediderit, quae in Codice Theodosiano lib. is. leg.qs. tit. de Episcopis, ta in Codice Iustiniano lib. I .lit. a. de Sacrosanctis Ecclesijs, lege G.his ver-
κτheodos, bis exhibetur: omni innovatione cessante vetustatem ,
Canones pristinos Ecisiastitas qui nunc que tenuerunt, per omnes Iu rici Prouincias seruari praeciapimus: ium si quid dubietatis emerserit, id oporteae non atrique Icientia Viri Reuerenti Fmi Sacrosanctae Igo sentistitis Urbis ConstantinopoDanae , quae Romemeteris straerogatina iatatur , o nummi Sacerdotali ,
iudicio refertiara . Datgrid. Idus talij ; Eustathio oer Agricola Cos. . Atque hactenus illa, que vera sunt, adduxiamus, nunc falsa, quae A uctor veris miscuit, adfer mus. Ac primo quidem falsum est , legem supradictam contra inuasionem Romani Pontificis consita tutam fuisse: neque enim contra Romani Pontisse eis inuasionem, sed pro iuuanda illicita Constant,nopolitani Episcopi usurpatione edita fuit. Non agebatur hic de Synodorum Prouincialium auth ritate in determinandis causis certis & indubitatis , sed agebatur de casibus dubiis, sicut erat casus Perigenis, qui a Synodo determinari non poterat sune iudicio Patriarchae. Haec autem Patriarchalis suis pra Illyricum potestas non controuertebatur tempore Perigenis , sed sola Quaestio mota erat, ad quem Patriarcham spectaret. Illyricum usque ad
90쪽
tempora Valentiniani Secundi ad occidentem spectauerat: post mortem vero Valentiniani partito in ter Arcadium, & Honorium Imperio, Illyricum in Occidentale di Orientale diuisum fuit, S: Orientale Arcadio Orientis Imperatori cessit;vnde Episco- . pus Conflantinopolitanus Theodosio Arcadij filio, ut erat natura facilis, persuasit, ut Ecclesias Illyrici Orientalis Sedi Conliantinopolitanae subijceret , quod lege data ita effecit Theodosius, ut monstraret, nullam de Patriarchali supra Illyricum potest te quaestionem fuisse, sed solum difficultatem motam, ad quam nam ex duabus, Constantinopolita nam nimirum, aut Romanam in posterum spectaret. Notanda sunt I heodosij verba: tum siquid du- Theodosius Im 'bietatis emerserit, id oporteat non absque fientia Viri Reuerentissiwi Sacrosanctae Legis Antistitis Urbis Constantinopolitatu.e , Roma veteris praerogatiuatitatur, conventui Sacerdotalifanctoque iudicio refer- uari. Audis, Constantinopolitano seu nouae I omae Episcopo eatenus iudicium in rebus dubijs tribui, quatenus Romae veteris praerogatiua titabatur. An. tequam itaque praerogatiua ad Sedem Conllantinopolitanam translata esset, Roma vetus praerogatiua superioritatis in Illyridum gaudebat. Et haec est auctoritas, qua Sedem Romanam priuari non potuisse Romani Pontifices contenderunt, unde Bo. ni facius primus ad Rufum Thessalonicensem: auctoritatem Sed is Romanae inivorem facere noua , qua