장음표시 사용
51쪽
Ι 30 19 Num tu dura, paras Phrygias nunc ire per undas Et petere Hyrcani litora longa maris
Spargereque externa communes caede Penates
Et serre ad patrios praemia dira Lares γOmnia quae de hac elegia aut, ut uerius dicam, de hac uersuum
congerie disputata sunt, accuratius examinemus non oportet h), quoniam, in quocunque sententiarum conexu collocatum fuisse . 19, de quo nobis agendum est, putas, rei cardo in e uersatur, utrum eapolitano maiorem auctoritatem tribuas an ceteris codicibus.
V. enim' in ita scriptus est: Non tamen immerito Phrygias nunc ire per ., in V Nunc tu, dura, paras Ph. eqs. itemque in F, Nisi quod tu' a manu 1 omissum a manu 2 supra lineam additum est. Omnes igitur, qui ante Baehrensium Propertium ediderunt spreta Neapolitani lectione codicem secuti Groninganum, qui hoc l. ea tantum re
discrepat a familia V, quod pro liu praebet am' V mg. m. ),
Num iam dura, uel dure' paras eqs.
De Baehrensius codicum V scripturam pro genuina non amplexus est. Contra eimreichius p. 19 optimo iure contendere sibi uidetur Sana ratione nos cogi, ut potius pro Neapolitani uerbis corruptis
ac ne enuntiatum quidem mmcientibus supposita esse ratatuamus
1 Berigberino, L. Μuellem, aliis hoc carmine, quod unum ait integrumque, poeitam ipsum se alloqui credentibus non uagentior. Nam si reputaueris tecum eis, quis ille Quaest. rop. p. 115 profert, nimis artificiosa haec esse ac peruersa concedes inhi potius persuasum est non integrum ciamen manibus nos tenere sed disiecti membra poetae. Iam Lachmannus ita diuidendum esse censuit, ut a u. 23 nouis elegia inciperet. Sed prius quod statuit carmen tare non posae nemo negisbit, cum interrogatione illa, quae v. 19-22 continetur, minus aptam conclusionem habeat. Nec magis arridet, quod eberus 1 14sqq. uu 19-22 inter- Polutos, v. 1 - 18 Cynthiae poetam blandis uerbia retinere studenti, uu 23-40 ropertio respondenti tribuendos esse contendit, quia argumenta satis futilia profert et nimis uiolenter rem agit. Etiam ea, quae Asberius p. 1s et eiperus Quaest. Prop. 187s, P. 11sqq. disserunt, a probabilitate abhorrere uidentur, quod iudicium ut faciam imprimis moveor horribili illa interpretatione, quam hic uersibus 19-22 inculcat de tibia enini eos intellegit - mutata insuper codicum lectione, quae est Hyrcani', in Icarii'. Accedo igitur eimreichii sententiae, qui quattuor hic esse agnoscenda fragmenta contendit et ea quidem, quae Baehrensius illum secutus in editione sua stellulis interpositis significauit.
52쪽
uerba Niim iam dura, paras'. Itaque, quamquam nondum sibi constet, quidnam poeta scripserit, in emendando certissime proficiscendum esse a N. Neque aliter iudieat Leo p. 447 et ullo modo fieri potuisse negat, ut Neapolitani uerba inueherentur a librario e ΙΙΙ19, 27, quod actum esse Luc. uellerus suspicatur. Sed ut hanc Muelleri sententiam iure reicere ille mihi uidetur, cum enim nullam similitudinem indagare possim inter hos duos locos, casui
attribuendum puto, quod in utriusque uersus initio eaedem uoces coniunctae sunt rata cetera, quae proseri reprobanda esse modo demonstraturus sum. Antea autem Brandii mentio facienda est,
qui et ipse Neapolitani scripturae maiorem uindicat auctoritatem, eum fieri posse neget, ut post patheticam illam uersuum 1 - 10 orationem, mi ualida blandasque uersuum 12-18 cogitationes sequatur interrogatio Num iam paras me relinquere Itaque ut, quid ego sentiam hoc de l. tandem aperiam, iis, quos attuli, uiris haec libenter concedo neque corruptela e uerbis Nunc tu, dura paras nasci potuisse illud Neapolitani Non tamen immerito neque consilio illa uerba in haec esse mutata, quoniam ne enuntiatum quidem eniciunt, sed fieri potuisse contendo, ut errore librarii haec lectionum discrepantia oreretur. Quid enim nos statuere uetat ine libro, e quo Nisuxit'), ad explicandum uersus sensum aut in margine aut supra lineam scriptum fuisse illud rimmerito', hac sententia hoc de te non merui, ut a me discedere parares, et deinde errore librarii in textum irrepsisse Nonne hoc modo etiam id facilius intellegitur, quod Neapolitani uerba sensum praebent nullum Praeterea cum ne hamen quidem, pro quo DV tu habent, defendere quidquam nos cogat, uocula Nunc cum caligero in Num immutata cum familia D scribendum erit: Num tu, dura,
para eqS., ut oratio conuersa sit ad Cynthiam, siue praetorem lucrisaciendi causa sequi animum ea induxerat, siue nihil nisi immanitatis exemplum poeta ei proponii Brandii autem argumentum, quo inepte hoc . talem interrogationem collocatam esse affirmat, nihil valere manifestum est, cum uv. 19-22 cum antecedentibus arte cohaerere nemo adhuc demonstrauerit et poetae nihil obstet, quominus ad exprimendum animi motum similem, atque in initio elegiae posuit, interrogationem hoc . repetat. Iam non esse probandas elucet coniecturas, quibus Leo et Branditus a Neapolitani uestigiis profecti hunc u integritati reddere studuerunt Sed ne
1 Habet enim N solus multas lectiones, qua non Italorum ingeniis sed e stere fonte fluxias demonstrauimus.
53쪽
ipsa quidem eiusmodi sunt, ut ulis probabilitate commendentur. Nam id, quod e proponit: Num tamen ingredior' et propterea displicet, quod poeta sine iusta causa se ipsum adloquens inducitur, et quia ueri parum est simile, uerbum enim desideratur, ex itigredior adverbium 'immerito natum esse. Et quomodo, quaeso, codicum V lectio oriri potuit, si illa genuina esset Item Oniectura Brandii resutanda mihi uidetur, qui non priore sed posteriore ni DC pro corrupto habito restituendum censet: Nunc tamen immeritot Phrygias potes ire p. v.
Nam cum alterum nunc in omnibus codd. integrum sit atque in initio uersus tales uoculae saepius quam in medio corruptae Sint, Saracte artis praecepta suadent, ut secus iudicemus. Praeterea uereor, ut Omnibus persuadeat illud prius nunc ita explicari posse quamquam te tam blande allicio, tu tamen eqs. Haec omnia si accuratius Perpenderis, nos non solum non cogi codicum V lectionem pror-Su abicere, sed etiam satis esse causae concede' cur eam genuinam habeamus, alteram Neapolitani ut errore natam spernamus
1 32, 33 Ipsa Venus quamuis corrupta libidine Martis, Nec minus in caelo semper honesta fuit, eqs.
De hoc . exponendi munus M. Hauptius opusc. I p. 60 mihi
dempsit, cuius iudicio, quo propter rationis schema, quod dicitur αστο κοινου, parum intellectum interpolatum esse eapolitani illud fertur' quamuis ceti. censet, ego plane subscribo. CL etiam ueli. praef. p. VII et Vahlen. l. l. p. 357. III 1, 23 Omnia post obitum fingit maiora uetustas. Praeclare habere sententiam nemo non uidet. At ex hac lectione non potuisse oriri id, quod di praebet Famae, uetustae' Heim- reichius p. 20 et Branditiis p. 18 clamant, unde hic scribendum
censet Famae post obitum fingit maiora uetustas. Sed prorsus salsus est. Nonite enim post hominum rerumque bitum demum ipSa uetustate fama nascitur, quae omnia maiora reddit Vocem autem Famae , unde natum est hietustae', ex interpretamento irrepsisse ueri est simillimum.
Vestigia ueri perhibent V his locis: II 15 49 Tu modo, dum licet, o fructum ne desere uitae.
Hoc dea, namuis saepe tractatus sit, nondum critici consentiunt.
D habent icet', F licet; N lucet. Qui Neapolitanum defendunt,
eius scriptura 'pulchram sententiam, qua ruita diei mors nocti
54쪽
comparetur, inferri contendunt. Ac poetam ipsum eam lustrare
Dum nos sata sinunt, oculos satiemus amore:
Nox tibi longa uenit, nec reditura dies. Contra quam uulgare ac pedestre esse illud dum licet' cs Brandi p. 15 At ego prorsus aliter sentio. Muamquam enim dum luces per se dici posse concedo, tamen nihil hic iuuatis. 23 sq. contulisset quia uerba Dum nos fata sinunt idem ualent ac laum licet'. Quid quod in talibus locutionibus semper sere licere' aut sinere poni exemplis allatis demonstrari potest A CL ex. gr. I 19, 25: Quare, dum licet, inter nos laetemur amante8. Tib. II 69 Interea, dum sata sinunt, iungamus amores'. Ι 5 75: utere quaeso, i Dum licet in liquida nat tibi inter aqua'. u. a. a. III 61: Dum licet et ueros etiamnunc editis annos i tere,
eunt anni more uentis aquae'. Itaque, quoniam genuinam esSelibrorum V scripturam maxime probabile est, alterum, quod est in N, metri adiuuandi causa interpolatum esse cum L. Muellero aliisque censeo.' Is metro manc ita subuenit, ut O insereret, quam interiectionem a librariis saepius omissam esse consentaneum
est; et certe melius hoc habet quam hunc', quod Itali addiderunt assentiente Lachmanno in prima editione Palmerus postscript. p. LXVI conicit Da modo dum licet et eqs., quod parum placet. Probo igitur uersus formam, quam L. Muellerus reposuit. III 18, 24, Scandenda est torui publica cymba senis. Quanto studio defendendi quocunque modo etiam in rebus pusillis Neapolitani bonitatem nonnulli uiri abrepti sint, ex hoc l. cognoscilicet. D enim et fortasse V m. 1 exhibent torti' troci'; m. 2 et V, 2 torui', quod uerum esse omnibus editoribus constat. Contra Le p. 444 hoc abiciendum et scribendum esse Scandenda atrocis contendit quasi fieri nullo modo potuerit, ut horui' in orti uel troci abiret. Servemus igitur est', quod omnes libri agnoscunt cs. u. 23 Exoranda, sunt et reddamus ro- pertio illud orui eliciendum e horti'. Sequantur complures loci, de quibus dubium mihi est. I 18, 5 Quid mea si canis aetas canesceret annis, Et saceret scissas languida ruga genas γSicis uersum exhibet, reliqui codd. habentes Quid si iam canis1 Quod interpolationem ductam esse ex evang. Oh s 4 Putis,
55쪽
aetas mea caneret annis Genuinam esse Neapolitani lectionem modo canesceret mutes cum ein si in candesceret' - cum illud iam in ceteris libris mutato uerborum ordine additum speciem foedi commenti prae se serat, L. Muellerus et Vahlenus l. l. p. 338 sq. cum probabilitate quadam contendunt neque assentiri dubitarem, dummodo candesceret arrideret Sed suo iure Rossbergius p. 14)nimis insolitam atque audacem esses locutionem aetas mandescit Canis annis censet, quia, cum aetas pro ipso homine, cani autem anni pro canis capillis accipiendi sint, duplex dicendi τροπος insit. Itaque uerum restituere sibi uidetur, cum scribat hianesceret', cui coniecturae iam ab Hertgbergio allatae non nimis consido. Palmerus postscript p. LXVI dubitanter conicit: Muid mea si canis aetas marceret et annis, ut canis per se capiendum sit, quod minime placet. Ἀlteram igitur hic uiam esse ineundam cum ellio Baehrensio, aliis ratus omnino spernendam Neapolitani scripturam et a reliquis libris proficiscendum esse puto, cum illam natam esse hoc modo haud inepte fingere tibi possis Librarius in describendo uerbo genuino ita errauit, ut syllabam can a uoce ' canis in mente haerentem praue repeteret, quod saepius actum esse nemo nescit; inde nata lectio caneret'. Ium Neapolitani uel sontis eius librarius male doctus canescendi uerbum, quod loci sensus quasi ultro suppeditat, missa uocula iam', qua non opus est, reposuit. Iam quaeritur, quale uerbum illud genuinum fuerit Aellii p. 17 commentum, quod est enderet', propter insolitam, quam statuit, uim primo obtutu repudiabimus. Ingeniosius Benileius ad mor. d. II 5, 13 legendum proposuit curreret'; sed ne haec quidem coniectura uera uidetur esse, quia celeritatis notionem insert. Fortasse legendum est:
Quid si iam canis aetas mea cederet annis. Aetas mea i. e. qua nunc uigeo.
II 25, 43: Vidistis quandam Argiva prodire figura, Vidistis nostras utraque Orma rapit. Ita uulgo scribunt e F γ, V praebent prodente', quod corruptum esse e forma notissima prodire persuadere mihi nequeo. Latere igitur hic suspicor id, quod Baehrensius una littera addita restituendum proponit: Argivam prodente figura'. 'Quadam autem, quod habet, leuissimus error est. Similiter, ni fallor, res habet
Expertus dico nemo est in amore delis, Et formam raro non sibi quisque petit.
Dissertationes Iononaos. II. 12
56쪽
Lectionum discrepantia et formam O formosam V uix aliter explicari posse mihi uidetur, quam ut di interpolatoris manum hic
passum esse statuamus, quia, si larmosam genuinum esset, causa mutandi non fuisset. Orma' autem usu satis noto dictum est pro
isella sormosa' es. II 28, 53 Et quod Troia tulit et quot Achaia
II 29, 1 Extrema mea lux, cum potus nocte uagarer eqs. Felicissima est mutatio einsit, qui pro uoce Hesterna cum fine elegiae pugnante restituit Extrema' saepissime enim hesternus, externus, extremus in codd. confunduntur. Sed dubitationem mouent uerba mea lux', quae sunt in F V , cum D exhibeat modo lux'. Mirum enim esse, quod illis uerbis poeta Cynthiam alloquatur, cum
in reliquo carmine nusquam rationem ad eam conuertat, sed ut
de absente uerba iaciat, Baehrensius proli p. X XL non sine causa monet. Huc accedit, quod blanda illa uox felicis amatoris securitatem atque gaudium indicat, ad quem animi affectum finis elegias male quadrat. His potissimum de causis, quoniam argumentum prioris elegiae partis usque ad . 23 cum iis, quae posteriore parte enarrentur, parum congruat, Guyetus, Os8bergius p. 17sq., Sandstroemius p. 10 sq. eosque secutus schenburgius Θseruu.criit in Prop. Bonia. 1865 p. 36 sq. inde a u. 23 nouum carmen incipere contendunt. Sed prorsus salsi sunt; nam ne multus sim in re perspicua, si illud ita esse statuis, nihil aliud quam vos pannos habes, qua de re iam Baehrensius . . dixit. Non magis ualet, quod mirum esse Sandstroemius ait Propertium nullo uerbo sese defendere aut excusare et amicam ei ne exprobrare quidem moram, sed nihil proferre nisi haec: Quid tu matutinus', ait, speculator amicae γ' Nam si primi libri eleg 3 contuleris, quae indepingenda condicione simillima uersatur, uidebis Cynthiam, ubi primum e somno experrecta sit, statim in poetam inuehi, hunc ipsum ne unum quidem uerbum loqui, quo illius animum leniat. Immo hoc ipso carmine tota re, quomodo gesta sit, enarrata Propertium excusationem agere et illius misericordiam mouere Keilius p. 33sq. et Baehrensius uere docent. Itaque cum elegiam in duas partes diuelli non liceat, ad tollendos illos scrupulos blandam allocutionem mea lux cum Baehrensio suspectam habebimus augente dubitationem librorum V discrepantia, quae est modo lux'. Atque ille quidem uocem modo genuinam esse ratus ita interpolationem hic grassatam esse sibi persuasit, ut ni quo tempore ab eo, qui in exemplari suo ita nisi uerba: Hesterna modo cum
57쪽
Ot v nocte uag inuenisset, ex antecedentis eleg u. 59 illud lux DSereretur, deinde a correctore tales modo' mutaretur in mea . egi igitur vult: Extrema modo cum perpotus . u.'. At quomodo ,rior ille interpolator ad lacunam explendam incidere poterat ini LITIC M., praesertim cum illa allocutio ei, de quo agimus, carminitae conueniat quidem γ Deinde, quamquam uocem modo' de remotiore quoque tempore Hirpari non nego uereor, ut hoc l. idema nuper' ualere possit. Facilius igitur fortasse conicias uerba modo unx e lectione genuina corrupta esse iam Fonteinius, uir acutissimi ingenii, scribendum proposuit 'infelix' aut ex interpretamento antiquo iam tempore ad uoces extrema nocte adscripto irrepsisse. Sed utut res se habet, hoc constare mihi uidetur
modo ad pristinam genuinamque scripturam propius accedere quam mea', quod secundum uocem lux correctum esse Baehrensio concesserim. Quomodo autem totus . in integrum restituendus sit,
adhuc dubium mihi est.')Hic agendum nobis est etiam de iis uersibus, qui in
aut prorsus omissi aut manci sunt Etenim Hetareichius Hauptium secutus, quod iam in praelat monuimus, quotquot uersus uel uersuum particulae abessentis , legerentur in reliquis libris, ea crassa, ut aiunt, Minerua expleta esse iure montendisse sibi uisus est Sed nullo negotio demonstrari potest eum, cuius iudicio alii subscripserunt, in defendendo eapolitani honore modum transisse. Primum enim sententia eimreichii ea re labefactatur, quod duos uersus simplici librarii irrores intercidisse manifestum est.
Nam L. Muellerus ob nullam aliam causam Π 10 1 et 18 a Nabesse uerissime dicit, quam quia librarius oculis ab exitu u. 16 caput ad . 18 in eandem uocem desinentem aberrauerit. Non magis suspectus est eiusdem libri l. 11 u. 58; Femineas timuit territa Marte minas' etsi causa, cur in illo codice desit, datet. Palmerus uocabuliam inter territa et minas in archetypo intercidisse suspicatus dubitanter coniecit turpe' sex stare potest Marte', quidquid eimreichius contri disputat. Fortasse igitur simili de causa, in F timuit' omissum est, u iam a Neapolitani sonte aberat. Etiam II 9, 35
Non ego uelisera tumidum mare findo carinasseimreichius p. 11 suspectat, quamquam sanum eum praebere Sensum ipse concedit. Nullo igitur alio argumento opinio eius nititur, quam quod . in deest. lotuisse enim Propertium ea licentia
1 ci etiam ea, quae de huius I. fine supra disputauimus. 12.
58쪽
uti, ii uocem findo trochaice poneret, affirmat L. Muellerus. s. etiam schenburg p. 22sq. Exulat igitur u ab illo libro fortasse propter hanc ipsam causam, qu6 librarius metrum esse uitiosum credidit. - equitur locus, de quo susius nobis dicendum est. II 22, 47 sqq. Quanta illium toto uersant suspiria lecto lsum recipi, quem non nouerit illa, putat. Et rursus puerum quaerendo audita fatigat, Quem, quae scire timet, quaerere plura iubet. De u. 48 agemus p. 187 sq. Etiam ii. 50 satis corruptus est in libris F enim praebet 0uem quae, sata', V Quae quoque phira'. M totus uersus abest, unde eum Heimreichius p. 10spurium censet sententiam contortam longeque repetitam esse ratus.
Quam dubitationem causis parum stabiliri L. Muellerus praes. p. XXIX demonstrauit, cuius iudicium plane probo, nisi quod
uersum missum puto ea de causa, quod in archetypo complures lectiones superscriptae uel adscriptae erant, ut, quidnam eligendum esset, librarius nesciret. ptissimum igitur huic uersu hic esse locum censeo, cum in tali, qualis a poeta fingitur rerum condicione dilucide depingat amatoris animum desideri doloreque assectum, qui suis, ut ita dicam, auribus parum confidens itprum e domina quaerere seruulum iubet, quae quamuis inuitus iam audivit. genunc uideamus, quomodo scribendum sit. Sine dubio id uerum
certior res est in sine uersus Palmerus recordatus huius libri l.
24. 4, ubi N pro furta habet sata', quod hic est in F, legendum
proponit surta', ut perfidia puellae alium recipientis significetur; deinde Ber Id commentum dicere comprobat Baehrensio placet familiae V plura' pro quaerere' autem conicit promere'. Contra mihi recepta lectione plura mutatione omnino non opus esse uidetur, quoniam nihil obstat, quominus puerum a iuuene iterum ad dominam iissum esse nobis fingamus, ut, qua de causa illa uenire nollet, percontaretur, nec quaerendi uerbum repetitsim aures admodum laedit; cs uersum, quem L. Muellerus l. supra i affert: Du. rist. I 1 Si quis qui quid agam forte requirat erit. Contras laicere uel promere' probas, . 50 idem sere dictum est acu. 49. Itaque ex uarus codicum scripturis et criticorum coniecturis ita uersus prodit: Quem, quae scire timet, quaerere plura iubet. Iam accddamus ad eos locos, ubi uersuum particulae ii desunt.
59쪽
II 34, 51sqq. Harum nulla solet rationem quaerere mundi, Nec cur fraternis uita labore equis, Nec si post Stygias aliquid restabimus undas e IS. Poetae manum restitutam esse puto palmari assenbergi coniectura restahimus undas'; s. aupt. p. I p. 58sq. Corruptela autem, ni fallor, hic ita grassata est, ut primum id, quod est laestabimus' Propter aliquid pro subiecto acceptum abire in restabit' ita N), deinde uersus explendi causa er superscriberetur, quod alter librarius DV ad restabit reserens formam ineptam laesiauerit' undas conformauit, alter F ad indas trahens effecit laesiabit
erumpnas' cs Baehr. proll. p. XI adnot. Neapolitani autem librarius ultimam uocem indas omisit, siue quod ea metrum non expleri intellegebat, siue quod, quomodo describendum esset lae
stabit undas' vel simile quid, nesciebat Verum igitur est hunc librum complemento illo uacare, qua in re illius praestantiam positam putant, sed illud er fortasse iam in lante Neapolitani extabat. Certe undas genuinum est, quod et ipsum ini deest. LII 9, 26: Cum capite hoc Stygiae iam poterentur aquae. Itaque ne hoc quidem . libri V spernendi sunt, modo ad ueram lectionem reponendam recte iis utaris. De ceteris coniecturis f. aupi et Baehr. qui ipse proponit restabit et undas. - Ιbid. u. 3: Nec minor his animis, aut, Si minor, re canoruSAnseris indocto carmine cessit olor. 0uocunque modo priorem uersus hexametri partem constituendam esse censes cf. Baehr.), hoc uix negabis uerba minor ore canorus', quamquam ab N absint, interpolationis speciem prae se erre nullam. Quid eimreichius p. ) Sed ea mihi esse uidetur artis
criticae natura, ut ceterorum uersuum completorum ratio desque
codicis Nisae quoque uerba iam rapiant in perniciem. Credat
Iudaeus pellat Simillime res habet V 3 7 ι
Τ modo uiderunt iteratos Bactra per ortus, Τ modo munito Neuricus hostis equo eqs. Si quid uideo, primo statim aspectu concedendum est uerba Bactra per ortus', quae in N omissa sunt, non eiusmodi esse, ut a nescio qu proprio, ut aiunt, Marte ficta ea esse conicere liceat. uomodo enim librarius, si in exemplari suo nihil nisi Te modo uiderunt iteratos inuenisset, in uoces illas satis quidem quaesitas incidere potuit Bactra saltem quin genuinum sit, nemo
dubitabit; s. u. 63 Sed ea potissimum in re loci difficultas uersatur,
60쪽
quod uerba teratos per ortus non habere explicationem multi critici clamant. Atque certe einareichio p. 6 concedendum est ea non idem ualere posse ac per complures dies', quod nonnulli uolunt recordati v sast V 199 Mane ubi bis suerit hoebusque iterauerit ortus. Nam locutio non solum satis quaesita esset et mira, sed etiam absurda, quia diutius quam nonnullos dies Lycotam in Orientalibus regionibus stipendia meruisse manifestum est. Sed ita illa uerba cum uinoeli aliisque explicari posse puto, ut signi ficent per Orientis populos iteratos . . iterum peragratos'. Sic Lucan. II 642: Otos mea, nate, per ortu Bella seres'. De iterandi autem uerbo s. notissimum illud oratii Carm. 7, 32) iterabimus aequor'. misit autem finem uersus is, qui N exarauit, sortasse propterea, quod offendebat in uoce blactra', quae in archetypo uidetur fuisse blactra F, bactra V in ras. m. 1). )Duo tantum restant loci III 1, 27 5 39, ubi uerborum desectu, qui in N extat, huius libri praestantiam comprobari Hauptius luculenter exposuit Op. II p. 52sqq.). itamen ad nimium eum
procedere existimo ea in re, quod iam in archetypo uocabula absumpta fuisse ideoque complementa illa in omnibus praeter ο-dicibus extantia prorsus esse ficta contendit Optim enim iure L. Muellerus praes. p. VI hoc profert: minus tamen certum illud, utrum sicut in N, etiam in archetypo unde ductus est uerit defectus uerborum, an extiterint uocabula dissicilia lectu, quae illius librarius taedio ac difficultate uictus omitteret, Groningant rudi arte partim depingeret partim expleret'. uam ad sententiam duci se ait litterarum similitudine, quae inter uerba tradita et emendata intercedat. Huc accedit, quod , cum multas bonas lectiones solus habeat, descendisse uidetur e libro, qui haud paucis locis satis disserebat a reliquorum codicum sonte; s. p. 161 adn. 2. Quid igitur uetat, quominus statuamus in illo nonnulla magis obscurata suisse atque euanuisse quam in hoc Ita ex gr. ΙΙΙ 1, 36 N exhibet augur ... ipse deae', cum in V F dilucide scriptum sit
auguror ipse diem' es etiam Issi, 35 IV 10 1
Hoc modo rem habere altero illo loco post Haupti disputatio nem notissimo, qui est III 5, 39, si sumis, ceteris litteris Obscuratis in archetypo nihil clare scriptum suisse probabile sit nisi entum' uel antum', unde factum est, ut Neapolitani librarius sane quidem prouidus totum uocabulum omitteret, autem, qui ceterorum 1 R. Volgitus De IV Prop. lib., olfings 1872, p. 55 aliquid ex
illis uerb eliciendum putat; olsterus p. 7 coniecit mitratos per ortus'.