장음표시 사용
421쪽
torum porrectione silentium est: omnes autem contra conceptis verbis
imposilaonem manuum assignant , tanquam id in quo posita est Ord natio. Ergo haec porrectio non est de ipsius essentia . Quis enim sibi persuadeat , id quod essentiale presbyteratui etsi per 8oo. aut 9oo. annos ab omnibus .ubique scriptori hus , veluti conspiratione facta . fuisse praetermissum , praesertim in ejusmodi Urdinibus ubi omnia a .curate , & sigillatim describuntur Ergone id quod essentiale est v lut ex compacto iacuerunt Et quo tandem consilio aliud omnino substituissent De his autem Hugonem Menardum, Morinum, Goarium 3c Mart Mium , harum rerum viros consultissimos, consule. PROBATUR a eorum testimoniis , qui de hac porrectione instrumentorum primi scripserunt . Iidem enim testantur ordinarionem jam antea fuisse absolutam t eo autem signo Ecclesiam demonstrare voluisse Presbyteris , quam illi potestatem Jam accepissent . Hugo Victorinus Iib. a. de sacramentis parte 3. cap. II. M Accipiunt , inquit , calicem cum vino . & patenam cum hostiis , de manu Episcopi , quatenus, his instrumentis potestatem se accepisse agnoscant placabiles Deo hostias offerendi . Ita etiam Magister sententiarum lib. a. dis. 24. iii Hem sere verbis , sed clarius tamen, M Ut per hoc sciant, inquit , sese accepisse potestatem placabiles Deo hostias offerendi. Durandus lib.
Σ. rationalis cap. Io. nu. II. similia habet. Ergo,
OBIICIEs x. Eugenius ΙU. in decreto suo riusmodi porrectionem assi
gnat ut materiam presbyteratus. EUO. DISTINGUO antecedens a ut materiam accidentalem ; concedo r essentialem ; subdistinguo r mentem suam & opinionem proponens; concedo et definiens; nego. Duae sunt ad illud decretum responsiones the logorum : alii enim contendunt non loqui Eugenium nisi de materia accidentali: alii vero, quibus incredibile videtur summum Pontificem, cum de materia sacramentorum ageret ex proseiso, consulto praeterm L sisse essentialem , & in accidentali haerere voluisse , praesertim cum iaaliis sacramentis essentialem assignet, respondent ita sensiae Eugenium, idque reipsa proposuisse ex recepta in scholis senientiar caeterum nihil denniisse. Notandum vero est solutam tunc fuisse synodum , quae ex Latinis simul & Graecis erat conflata,' Osii C Es a. Gabriel Philadelphiensis in opus is de fac mentis materiam Ordinis sacerdotalis esse statuit sacratissimum panem , & sacra
RESPONDEO hunc esse Graeculum recentiorem . qui apud Latinos diaversatus haec e scholis hauserat, di suis popularisus contra veterum doctrinam inserre voluit.
OBIICIEs 3. Pontifimie Romanum in rubricis sic habet , - Moneato episcopus ordinandos, ut instrumenta , in quibus character imprimis
422쪽
ηi s ' DE FORM REsp Nnvo hane rubricam nec antiquam nee uni rialem esset quapropter non Ecclesiae auctoritate , sed a privato quodam Pontificali inserta est. Certe in vulgatis non extat : in antiquioribus vero contra Presbyteri jam consecrati esse supponuntur cum haec instrumenta tangunt. Vide Martentum cap. 8. art. 9. num. 16. pag. 3I9. in Pontificali enim Ro
mano, qliod ibi laudat, instrumenta dicuntur tradi ab Episcopo in ma. nibus ordinati cujuslibet.
ASSERTI O. I. Forma presbyteratus, juxta ea quae de prima opinione dicta sunt , in
precibus manuum impositionem comitantibus & praesertim in ea, quae
ideo consecratio dicitur, collata est. - , PROBATUR I. ex Scripturis quae M. I . 22. Presbyterorum consecrationem reserentes , solius manus impositionis, orationis , & jejunii ipsis adjuncti mentionem faciunt. PROBATuu 2. testimoniis eorum Patrum quos ad stiperiorem articu Ium allcgavimus, praesertim vero auctoris constitutionum apostolicarum, Hieronymi, Theodoreti, Dionysii , vulgo Areopagitae, Geonadii, Ger-berti &c. PROBATUR 3. ex Conciliis ibid. allatis, praesertim Carthaginensi IV can. 3. Hispalensi II. can. 3. &C. . PRORATOR ex antiquissimis ritualibus Latinis, quae non nisi preces commemorant, & in iis consecr/tionum Presbytexi xeponunt : de quo sonsule Μartentum, PROBATUR 3. Omnbm Orientalium Ecclesiarum usu, quae ad ordinam dos Presbyteros solis precibus utuntur: de quo eundem vide.
Non levia sunt eorum theologorum momenta, qui putant formam presbyteratus non esse in iis verbis constituendam. Accipe potesatem osserre socri um Deo: Aeripe Spiritum sanctum oec. PROBATUR I. ex Orientalium Ecclesiarum moribus . Formam enim Presbyteratus eandem apud eos esse oportet , quibus idem est presbyteratus. Atqui in Orientalibus Ecclesiis non usurpantur hujusmodi verba , nec horum similia: quod constat ex euchologiis & ritualibus libris earum
PROBATUR a. ex veteri Latinae ecclesiae usu. Si enim synodum Car
shaginensem quae de sacris Ordinationibus dedita opera egit ; si Isidorum,
423쪽
Amalarium , Rabanum , Micrologum , Ivonem , & alios , qui tam fuse in iisdem versati sunt ; si denique vetustissimos codices ab Hugone Μenardo , Μorino Martento & aliis editos evolvas , ejusmodi Verba non comparent. Ergo in his verbis serma presbyteratus sita non est . Ut enim ait idem Martentus , quis credat tot rituales libros , tot insignium Ecclesiarum singulos ordinationum ritus adeo reli3iose , dc in quibusdam adeo diffuse describentes , in re tam essentiati des ςiSς t . . . . . . . - PROBATUR 3. ex sancto Augustino lib. I s. de Trinitate cap. 26.. ibi enim sanctus ille doctor probat Christum esse Deum ex eo quod 1 annis 2 o. 22. dixerit Accipite spiritum Ianctum e & statim addit Apost Ios nunquam. protulisse haec verba, neque praepositos Ecclesiae in s.cramentis administrandis ea proserre consuevime . Quomodo ergo , in- ,, quit, Deus non eit , qui dat Spiritum sanctum P imo quantus D se us est qui dat Deum P Neque enim aliquis discipulorum ejus dedit ,, Spiritum sanctum . Orabant quippe ut veniret in eos, quibus manusis imponebant ; non ipsi eum dabant. Quem morem in suis praepositis ,, etiam nunc servat Ecclesia . Itaque juxta Augustinum in Ordinibus conserendis tunc Ecclesia non dicebat , Acripe Spiritum sanctum ,
sed tantum orabat ut in ordinandos veniret Spiritus sanctus d alioqui ejus argumentum rueret. Eadem vide nono saeculo apud Amalarium lib. a. de divinis inciis cap. I a. OBIICIE s. At ea verba diserte significant consecrandi corporis Christi 3c remittendorum peccatorum tunc dari potestatem. Ergo antea data non erat per impositionem manuum ti orationem. RESPONDENT per haec verba tanquam per signa exprimi potestatem datam 9 non Vero per ea tanquam per causas conferri .
Forma presbyteratus apud Graecos non Videtur in iis verbis eoast, tuenda , Divina gratia m.
PROBATu R. ex iis quae supra de episcopatu diximus. Mias do ordine.
424쪽
DIaconatus est sacer ordo , quo Ecclesiae ministro potestas datur solemni ritu proxime ministrare sacerduxi sacris operam danti. ARΤICULUS PRIΜUS. An Disonatus si Iacramentum.
DUae quondam extiterunt in scholis hac de re sententiae . prima, eaque communis, asserens diaconatum esse vere & proprie Iacramentum . altera Durandi in dis. 24. quaes. a. num. 6. & Ca etani tom. I. Uu cui rum, id neganS.
Diaconatus est veri nominis sacramentum. PROBATUR I. Is ordo censeri debet sine dubio saeramentum , quiministerium quoddam sacrum est , Dei voluntate & Christi juta comstitutum , & gratiam sibi annexam habet . Atqui talis est Diaco
Ac primo quidem ministerium est sacrum: quamvis enim Actuum αprima fronte videantur tantum creati Diaconi ut mensis ministrarent ;attamen certum est aut hoc etiam fuisse sacrum ministerium , aut , si sacrum non fuit , aliud extitisse quod sacrum seret . I. enim Stephanus e primis Diaconis unus , statim evangelium praedicavit ibidem , quod & eap. 8. fecisse perhibetur Philippus diaconus alter , & multos praeterea baptizasse . Nemo autem sani judicii sibi persuadeat hos sanctissimos viros ea assectame aut usurpam officia , quibus non sui mentdestinati . 2. Paulus in epist. ad Philipp. ad Timotb. Diaconos ubique adjungit Episcopis , & Presbyteris , & easdem sere in omnibus dotes postulat e atque adeo ejusdem sacri ministerii consortes erant. 3. Ign tius martyr Apostolorum discipulus & institutioni Diaconorum proxi. mus , ejusque dubio procul non ignarus, in epi' at Trallianos num. a. oportet , inquit , Diaconos , mysteriorum Iesu Christi ministrosis omni modo omnibus placere et non enim ciborum & potuum mini-- stri sunt , sed Ecclesiae Dei ministri . Idem asserit in epist ad Magnesianos num. o. Quibus, inquit , commissum est ministerium Ie-- su Christi . 4. Polycarpus , Ioannis evangelistae auditor, in epist ad
425쪽
AN DIACONATUS SIT SACRAMENTUM. 4ry- 8c Dei, & non hominum et quod ab Apostolo certe didicerat. s.
Id etiam constat ex usu & mente Ecclesae, qua melior aut luculentior esse non potest Christi & Apostolorum mentis interpres . Omnis porro Ecclesia semper & ubique deinceps Diaconos in sacro ministerici habuit. Ergo non ad vulgare duntaxat, sed etiam ac praecipue ad sacrum ossicium instituti sunt. Secundo iidem constituti sunt non sine voluntate Dei & Christi mam dato. I. enim cum Apostoli eos ad sacrum ossicium asciverint, id indubitatum est divinae voluntatis argumentum e quis enim in animum inducat suum, Apostolos aliter Ecclesias constituisse & sacros Ordines, quam ipsis mandasset Christus. '. Id diserte testatur Clemens Romanus Apostolorum socius eorumque doctrinae, si quis unquam , comscius, epistol. r. ad Corinthios : Apostoli, inquit, nobis evangelizave se runt a Domino Iesu-Christo; Iesus-Christus a Deo- Μissus est ergo si Christus a Deo, & Apostoli a Christo. Itaque .... acoeptis man
,, datis . . . . egressi sunt annuntiantes adventurum esse regnum Deiis . . Praedicantes ergo per regiones & urbes, . . Episcopos & Diaco-
is nos . . . . constituerunt Neque hoc nove : a multis enimis temporibus scriptum fuerat Isaiae 6o. I7. Constituam Episcopos eο- is rum in iussitia o Diaconos eorum in fide. Quo in loco, ut liquet, ymnia haec divinae voluntati ia Christi mandatis ascribit Clemens: imoifl a Prophetis, peculiari Dei afflatu, fuime multo ante praedictum aD firmat. DI. Ignatius martyr ad Trassianos num. 3. Cuncti, inquit,s, revereantur Diaconos, ut mandatum Iesu-Christi , & Episcopum utri eum qui est figura Patris ῆ presbyteros autem ut consessum Dei ἐν si- ,, ne his Ecclesia Dei non vocatur. Si porro Diaconi sint Christimandatum, & sne his Ecclesia esse non potest, prose&o ex Christi institutione proficiscuntur. Iv. Polycarpus ad Philippenses, supra, Sub
si jecti, inquit, estote presbyteris & Diaconis sicut Deo & Chrisso .
An vero ita loqvretur, si Diaccini humanae 'prorsus originis forenis v. Hieronymus apse Diaconis adeo insensus in epis . ad Emmetum, ,, Et ut scismus, inquit traditiones apostolicas sumptas de veteri te. M stamento : quod Aaron & filii ejus atque levitae in templo fuerunt,
si hoc sibi Episcopi & Presbyteri & Diaconi vindicent in Ecclesia. in
Ubi tria sunt diligenter observanda r I .ast, Levitas ex ipsa instituti ne & origine sua fuisse sacro altaris & tabernaculi miniserio addictos: a. hoe iplum esse in nova lege Diaconos, quod in veteri Levitae fuerant : 3. Diaconos id.habere non ex Eeclesiae consuetudine, sed ex Msostolica traditione et q. denique, id etiim esse reserendum ad figuras egis antiquar, quibus πovae sacerdotium ' Deus adumbrari voluit . UI. Ecclesia diaconatus institutionem & friginem ad Christum semper re tulit e quod manifestum est ex libris ritualibus antiquis, apud Marte ritum pag. 33x
Tertio Diaconatui gratia adjuncta est siem episcopatui & presbyte-
426쪽
ratui. AEI. enim 6. Apostoli ad Diaconos constituendos, manuum impositionem & orationem adhibuerunt, ut alibi ad presbyteros & episse
copos consecrandos o ea autem oratio gratiae invocatae argumentum est:
a. idem exinde s emper frequentavit Ecclesia, quod ex iisdem ritualibus patet . Ergo Diaconatui nihil eorum deest quae ad sacramentum roquiruntur.
ΡRos Arust a. synodi Tridentinae judicio, quae postquam statuit generatim sacram ordinationem esse Sacramentum , sub hoc deinceps sacrae ordinationis genere collocat episcopatum, presbyteratum , & di conatum ἐν deinde can. 6. seg. 2.3. Si quis dixerit , in Ecclesia catho-- lica non esse hierarchiam divina O dinatione institutam, quae constat se ex episcopis, presbyteris, & ministris, anathema sit. Ergo Μinbstri ad illam hierarchiam divina ordinatione institutam pertinent, ac prininde saltem Diaconi qui inter istos supremi sunt & antiquissimi ab que adeo divina ordinatione institutus est diaconatus , & quidem ut ordo sacer. At si quid ipsi deesset quo minus veri nominis existimaretur Sacramentum, maxime divina illa institutio . Ataui haec non d
Et vero illic diaconatus consertur cum episcopatu & presbyteratu. Atqui episcopatus & presbyteratus sunt totidem sacramenta. Ergo. PROBATuR 3. ex eo quod diaconatus episcopatui & presbyteratui semper apud veteres adjunctus reperiatur, ab aliis inferioribus, etiam subdiaconatu, longo intervallo separatus. Unde porro haec eximia dignitas ac tanta veneratiot unde haec societas tam arcta proficiscitur , nisi quod, sicut episcopatus & presbyterytus, ita & ipse a Christo prinsectus fuerita, nec ut alii, ab Ecclesia suerit institutus Id autem ab unde constatu ex antiquorum Patrum , quos supra laudavimus , test, moniis. yROBATuR 4. quia tanta erat diaconatus opinio, ut sacerdotii parses videretur di non alia 'enim causa cur Diaconi sib Optato dicantur in tertio sacerdotio constituti. Ossici Es r. Diaconi Actorum 6. instituti esse leguntur ad mensarum ministerium: ergo non ad sacrum quoddam ossicium. DisTINGuo antecedens o ad ministerium mensarum , 'uae etiam sacrae erant f concedo : Vulgarium duntaxat ; subdistinguo : tanquam ad munus secundarium; concedo: primarium, nego. Itaque ex I. ad Cor. H. V 2o. a I. Chrysostomo hom. 27.. in hanc episeolam, M. colligi potest prima inter Eoclesiae exordia communibus Christianorum conviviis& mensis admisceri solitam fuisse Eucharistiae sumptionem, sicut a Christo sectum fuerat. Quamvis ergo ad mensarum' ministerium electi Di, coni dicerentur, non ideo excluderentur ae saero ministerio. Deinde vero, etiam sit concederemus has mensas non nisi vulgares extitisse , nihil inde confici posset : harum quidem occasione eledii esse probarεntur ἔied non ob earum duntaxat ministerium. Jam vero quod ad id vulgo
427쪽
re duntaxat mnisterium non fuerint assumpti, id sane liquet eum ex praedicatione Evangelii & Baptismaris administratione , quibus statim functi sunt, tum ex eo quo creati sunt modo . Ut enim Baroni i ve bis utar, μ An, quaeso, tantum oportuit Apostolos adhibuisse studium, , in deligendis , qui prandia coenas ve pararent , ministris , ut non eXω trivio quosque petitos viros, sed boni testimonii, plenos insuper Spiis ritu-sancto & sapientia . . . eligerent Quid insuper ad communium se mensarum ministros instituendos tantis opus fuisset religiosis ritibus, ut nonnisi praevia cum communi omnium oratione & sacra manuum ,, impositione ad tale munus obeundum idonei censerentur OBJICIES 2. Plures ex antiquis existimarunt eo Actorum loco de vulgari tantum ossicio & Ecclesiae facultatum dispensatione agi : atque adeo non Diaconos altarium ministros, sed alios, qui egenis & viduis
providerent, illic designari r ita Chrysostomus, Theophylactus & ΟEcumenius ad hunc locum, & praeterea synodus Trullana can. 16.REsPONDEo peculiarem eiue hanc quorumdam nec probandam opis Nionem, quae tamen cum nostra assertione conciliari possit. Ac I. quidem privata & non probanda ista opinio est . Diaconorum enim altaris ministrorum originem in Astis cap. 6. recenseri, constans est caeterorum omnium & Ecclesiae ipsius sententia , ut liquet ex Cypriano epist. 63. synodo Neocaesariensi cap. I s. Hieronymo epise. 83. Beda ad hune locum, & aliis innumeris Ecelesiae Latinae doctoribus , . imo & ex vetustis orientalium Ecclesiarum ritualibus libris. Deinde vero, etiamsi indubitatum es et in hoc Actorum capite de Diaconis , quales habe mus, mentionem non fieri, an inde sequeretur eos non fuisse ab Apostolis jubente Christo in Ecclesiae ministerio constitutos minine profecto : cum alia nobis divinae horum originis nec pauca argumenta suppetant.
OBIIClEs 3. Cyprianus epise. 63. ad Rogatianum de quodam superbo diacono, Pleminisse autem Diaconi debent, inquit, quoniam , , , postolos, id est episcopos & praepositos, Dominus elegit: Diaconosse autem post ascensum Domini in coelos , Apostoli sibi constituerunt se episcopatus sui & Ecclesiae ministros. Ergo. DISTINGuo antecedens : constituerunt , id est assumpserunt & dinarunt ἱ concedo r id est instituerunt g nego . Aliud enim est Diaconos instituere, aliud instituere diaconatum t hoc Christi est illud Apostolorum .di in quo opponuntur Episcopis, qui sub Apostolorum nomine a Christo ipso consti uti sunt. Hoc autem ait Cyprianus ad Di Dconi cujusdam arrogantiam comprimendam : quod reipsa Episcoporum
dignitatem mirifice commendat. OBILCIES 4. Hieronymus epis . 83. ad Evangeliam , Diaconos Vocas mensarum mini ros. Ergo. DISTINGuo: appellat ab ossicis secundario, ut eorum superbiam sta
3at; concedor quasi ad id tantum instituti fuerinr; nego.
428쪽
Qu A REs an aliter de diaconatu jam opinari liceat. RE SPONDEO I. meo quidem judicio temeritatis, aut etiam erroris nota eum este assiciendum qui aliud sentiat , propter synodi Tridenti-
REsPONDEO 2. Dominicum Soto , Bellarminum & alios arbitrari nondum id esse in fidei dogma susceptum; eropterea quod aliquatenus explicari posset synodus Tridentina, quae quidem pronunciat divinitus esse institutam hierarchiam, quae constat episcopis, presbyteris, & ministrisi sed non quatenus iis omnibus constat : de quo Vasquesum vide.
De Materia Diaconalus. IN ordinatione Diaconorum apud Latinos quatuor notanda sunt. I. enim Episcopus manus eis imponit: dum autem manus extenias tenet, prolixam orationem landit, quae in antiquis ritualibus confecratio nominatur: in huius porro orationis medio, filum abrumpens, singulis ait, Accipe Spiritum ad robur, ad resisendum diabolo oe tent tionibus eius. a. Idem unicuique tradit stolam, dicens, accipe solam. 3. Quemlibet induit dat naatica, his .erbis, Induat te Dominus, m. 4. Omnibus porrisit librum evangeliorum, Accipe, inquiens, pGelu tem legendi amave tam . Hinc quintuplex Theologorum sententia de diaconatus materia exurgit. Prima, quae jam multum invaluit , in sola manuum impositione linsam collocat : ita olim censuerunt Bonaventura,' Durandus, Scotus, Rhac nostra aetate Morinus, Μartentus, Jueninus, & alii plures. Secunca sol sm contra agnoscit libri evangeliorum traditionem: ita Ricardus in 4. di i. 24. Paludanus, Major, Tapperus, dic. Tertia utramque conjungit o ita S. Thomas qu. 37.σ 38. Quarta addit stolam : ita Durandus lib. 2. rationalis cap. 9. num. 18. Sichardus Cremonensis lib. a. de insitutis Ecclesie cap. a. Paulus Iadrem sis apud Morinum. Quinta adjicit insuper dalmaticam : se Michael Μedina de conise Oentia lib. I. cap. 32.
Impositio manuum est materia diaconatus. PROBATu R I. ex Scripturis , quae manuum impositione primos sertem Diaconos constitutos perhibent. - PROBAT ust a. omnium Ecclesiarum in ea deinceps usurpanda constanti consensione, quae ex earum rituistibus jam constat.
429쪽
DIACONAT r. 423PRogATun 3. ex peculiari Ecclesiae Graecae usu , quae nee dalmat, cam nee librum evangeliorum Diaconis tribuit, ut paret ex memoratis ritibus, sed sola hactenus manuum impositione usa in f quae tamen Ecclesia dici non potest diaconatu semper caruisse. Stolam quidem tradit Episcopus e sed cur illa non possid esse diaconatus materia , pommodum aperiemus PROBATuR 4. ex lib. 8. conss. vos . cap. 27 Diaconum j inquiet auctor , emcies, Episcope , imponens ei manus . . . o & orans disces &C.
PROBATuR 3. ex synodo Carthag. IV. quae cam. 3. solam impositionem manuum & benedictionem , iden, orationem praeseribit. PROBATu λ 6. ex Dionysio, vulgo Areopagita, qui eandem Diaconorum ordinationem depingens o x. s. Diaconus , inquit, . ..dex is teram manum Pontificis qui eum conlecrat, super caput habet , ab is eoque consecratur iis precationibus , quibus ministri consecrari s ,, lentis
PROBATuR ex synodo Hispalensi II. cap. 4. ubi Episcopus ad Le-vstas consecrandos manuum impositionem adhibuisse fertur materiae loco , dum presbyter benediutionem c seu orationem γ' daret tanquam formam: Ad cognitionem nostram, inquiunt' Patres Aniani EP- is brensis Diaconi relatu , deductum est de quibusdam ipsius Ecclesie is clericis quorum dum unus ad presbyterium, duo ad Levitarum miri nisterium sacrarentur, Episeopus eorum, ocuIorum dolore detentus , is fertur manum suam super eos tantum posui me , & presbyter quidam is illis, contra eces asticum ordinem. benedia iovem dedisse. PROBATUR S. ex synodo Μeldensi an . 8 ς. in qua vetatur ne Ch repistopi Ordines illos tradant qui per manuum impositionem tribuun tur. Id est, inquit. non nisi usque ad subdiacomtum. PROBATuR s. multorum vetustissimorum ritualium auctoritate, quas Iam quoque assignant manuum impositionem , caeteris omissis . Vide
TRADITro codicli Evangeliorum potest dici ad Mentiam diacon
PROBATu χ r. quia eum Diaconi ab Apostolis constituti lant , nubIas ad huc extabat Evangeliorum codex qui tradi posset verus tamen tunc temporis extabat diaconatus: essis diaconatur jam instituto aecis dit haec Evangeliorum codicis porrectio. PROBATuR a. Ecclesiae Graecae usu , quae necdum hane in suas consuetudines admisit : de quo Μartentus supra, num. I. PROBATuR 3. ex eo quod id ne in moribus quidem Ecclesiae Lai, nae quondam esset: quod patet ex antiquis ritualibus ante annum 8oo.
430쪽
424 DE MATERIA scriptis. Exinde quidem invaluit ; sed necdum laculo XIU. eccIesas
omnes pervaserat Is ritus. Nondum certe receptus erat in Ecclesia Ani-eiensi : qui enim ei tunc praeerat Durandus, hanc consuetudinem in i iam primus induxit. Vide Μorinum exerc. 9. cap. I. Μartentum , &C. PROBATU quia multis in ecclesiis olim diaconi Evangelium non legebant, quod pluribus argumentis probat Morinus supra, num. IO. Concilium Toletanum I. can. 4. Subdiaconus defuneta uxore , i se quit, si uxorem aliam duxerit, ab ossicio in quo ordinatus fueratis removeatur, & habeatur inter ostiarios vel lectores, ita ut Evange-- lium & ApolloIum non legat. Lectione ergo Evangelii & Apostoli iungebantur tunc temporis Subdiaconi in Hispania. Sozomenus sib. I. bH. cap. r9. Sacrum codicem Evangeliorum hicis Alexandriae in legit solus Archidiaconus, apud alios vero Diaconi ris in multis etiam Ecclesiis soli sacerdotes , diebus autem solemnibusis Episcopi, ut Constantinopoli prima seria Resurrectionis Dominicae. Eapo PRO EATUR denique ex Urbano II. supra de Neaelone, qui quidem, quia nihil habebat, dicitur nihil dare potuime Daiberto, cui manus imposuerat ad diaconatum.
STOLA non est de essentia diaconatus. PROBATUR . Primo enim nihil eiusmodi Iegitur primis Diacon statum Secundo in antiquis ritualibus non paucis omittitur e de quo Μa
Tertio in Graecis quidem Ecelestis vulgo, sicut in Latinis , usurpallues sed in illis stolae nulla verba instar formae respondent. Quarto nec stola, nec verba apud Latinos ei adjuncta , diaconatus eminum satis significant Quinto omnes fere theologi, his aliisque ratisnibus moti, stolam esse diaconatus materiam inficiantur. Ergo ia
. DALMATICA ad diaconatus essentiam mulio minus pertinet. PROBAT ust , quia recenti ni illa est usus in Ecclesia Latina teste M raeo , in Graeca autem nullatenus comparex.