장음표시 사용
261쪽
cessabat, atque jus bona sua administrandi dominus recipiebat. Uti .ergo interdicto interpositiocinatio prodigi pertinet ad agnatos: ita S si pronuntiarit Praetor, fidem sibi de sanis moribus re- caeptis laetam , statim cessat curatio, lege XII. . Tabularum ita volente. Ita ergo Ulpianum exaudiendum puto. Alia illa sententia , quam illi attribuunt plerique, rationi prorsus repugnat, multa iniqua compleotitur, cum si causae cognitione S decreto non esset opus, idem Pro arbitrio suo jure prodigorum foret usurus, Vel non usurus, atoue adeo alios decipere impune posset. Waltheri Bachovii sententia certe sanior est, ct fori Batavi usu recepta; vide Grotium Introd. in Brivr. Bat. lib. I. sed . II.
An, qui sileros haberet, non potuerit adoptare.
Si quis impuberem per principale rescriptum
adrogatum decedens exheredaverit, Vel vi- 'vus sine justa causa emancipaverit, jubetur ei quartam partem bonorum suorum relinquere, Vitielicet praeter bona , quae ad patrem adoptivum. impubes transtulit . quorum commodum postea
ei adquisivit, ait Justinianus l. 3. In s. de Adoption. Quando autem de quarta bonorum parte lo- - quitur, Jureconsultos necessitate adstrinxit, anis quirendi, eane pars quarta omnium honorum adrogatoris esset, an tantum portionis ab intestato
impuberi debitae 7 posterius qui adsimul, eo&
262쪽
V A a I O R U Μ. .. CAP. XLII. 33 movet, quod nulla certa atque solida dari ratio Polsit, quare melior esse debeat adoptivorum, quam naturalium liberorum, conditio: qui prius, illi frustra riunt metui, ne quid naturalium liberorum commodis decedat, quum evenire non possit. ut quis simul naturales & adoptivos ha- beat liberos. Ei enim, qui vel unicum unicamve filium filiamve naturalem habeat, vel ejus conditionis sit, uti habere possit, adoptare non ti, Cere. I um quoque nonnisi unum adrogarL Hane rationem quum haesitabundus attulisset U. Cl. Arnoldus Vinnius in Comm. ad i. 3. In t. de Adopt. alii lubentes lant amplexi, adeo ut inter casus. qui contingere non possint, referant, naturales liberos habentem adoptare: quod scilicet
adoptio naturae subsidio sit introducta, stibiidium
autem non advocetur, ubi desectus non est . cui 'succurratur. Ita qui sentiunt. iis favere videtur
Ulpianus in I. II. l. 3. D. de Adoptionibus. Et gravissimus auctor Cicero, qui Oratione pro domo sua cap. 13. ait: Quod es, Pontisces jus adoptiovis pnempe. ut is adoptet, qui neque procreare jam liberorpospit , cum potuerit. sit expertus. Et paulo
post: adoptat aηnos uiginti natus, etiam minor, δε- natorem. 1 theraemne cauya Τ at procreare Dies. Ha het uxorem. Suscepit etiam Itiberos. Exheredabit igiatur pater Ilium. Improbat manifeste Cicero adoptionem ab eo factam, qui liberos susceperit. aut suscipere etiam nunc possit. Et, qua ratione Ul- .pianus utitur , non Videri permittendum ei, qui cel unum habeat vel plures liberos , adoptare alium. ne illorum, quos jusis nuptiis prθcreaverip. deminuatur Jpes. eandem adhibet Cicero, quando ait: exberedabit igitur parer situm. Quid Τ an ergo verum est, non poste adoptare eum, qui liberos habet'
263쪽
. BERN. HENR. REI NOLBI 232 non est certe. Theophilum audi. In princ. rit. In it. de .X pl. ait: Hoc autem ideo dictum est , non tuod hi tantum adoptent, qui liberos non habent: nam hi, qui habent, citra impedimentum adoptant, ut
' supra diximus in illa specie , ubi diximM , eum,
qui generum , aut nurum adoptare vellet, prius filium aut filiam emancipare debere: ita igitur ea in specie,
killi nuptiae prohibuissent, nihil fuisset , quo adoptio
impediretur. Sed ideo adoptionem dixi ad eorum, qui liberos non habent . solatium inventam esse , ut id, quod plerumque si, ostenderem. Vide l. 2. Inst. de nuptiis. Iustinianus etiam s. 2. Inst. de legitima adgnatorum successione inquit: per adoptionem quolue o nationis jus constit, veluti inter silos natara-es N eos, quos pater eorum adoptavit. Adi 'I'heophilum ibidem, S Paulum in I. 23. D. de Adoption. ubi ait: fliae meae is, quem adoptavi, fraterst. At loci sunt complures, quos omnes nos attingere non est necessum. Illud certum est , frivolum effugium eos quaerere , qui quartam D. Pii esse omnium bonorum partem adfirmant, quod evenire non posse putent, ut, qui naturales liberos habeat, alios adoptet. Etsi enis adseoptio primum ad eorum , qui liberos non habent, inventa sit solatium, ut ait Theophilus . sensim tamen obtinuit, ut S his, quibus liberi essent, adoptare alios permitteretur; quando ergo Cicero adoptionem Clodii eo quoque impugnat, quod is, qui eum adoptasset, & liberos
Elafieret, & bene Valens ac maritus 'esset, primam adoptionum causam respicit: atque illud argumentum quanquam infirmius caeteris adjungit, ut, quae non prodessent singula , juncta juvarent. Ulpianus autem in d. l. 17. f. 3. D. de
264쪽
habeat, adoptare posse, id enim qui posset ' sed
vult, non temere discedendum esse a princi pocidoptionis causa. non facile ei, qui liberos haheat, adoptare alium permittendum sed causani cognoscendam, quae si justa appareat, non negandum, perinde- uti in I. I S. I. D. ωLoixerat . non debere quem plures iarogare , nisi
I USTA EX CAUSA. Non est novum in Jure,
ut, quod initio ex certa tantum. causa esset constitutum. id postea etiam aliis ex causis admitteretur. Ut a regulis Iuris stricti moribus discederetur. Ita servitutes utilitatis tantii in causa Primum constitutae, postea, ut etiam amoenit tis causa constituerentur, obtinuit. Adi U. CL. Gerardum Noodi lib. I. Probabιlium Iuris Civialis cap. 2. ubi plura resert hujus rei exempla. Idem in adoptionibus evenit , ut quamvis primum illae iis tantum permitterentur, quibus li- heri naturales nec essent, deinde tamen & his concederentur, qui liberos haberent. Regula sine dubio eorum primum gratia infirmata fuit, qui filias quidem haberent, non autem hered Esmasculos. Postea tamen consuetudo regulae contraria etiam ad eos est porrecta, qui etsi filios haberent, tamen adoptare & alios vellent, causam autem adoptandi justam sese habere docerent, si enim calumnia, si fraus, si dolus adhiberetur, adoptio non erat permittenda. Ciceronem. quo nullus adoptionum jus fere melius interpretatus est, iterum adi dieto loco. S Ulpianum d. l. I7. D. de Adopt. addatur & Bodini cap. 4. lib. I. de Republica. Quum ergo id , de , quo vidimus, commentum nullius sit ponderis. adsentiendum utique videtur ilis, qui negant quar-
265쪽
tam illam D. Pii, quae dicitur, esse quartam Omnium bonorum adrogatoris partem, quae sententia etiam a Bachovio ad Treuthrum, Vol. I. disp. s. ιb. 9. liti E. pluribus rationibus defenditur.
digo intervenire fideiu rem non posse, scut nec pro furioso. Hunc, nisi ex re nascatur actio, nec naturaliter obligari, constat ex L7o. l. 4. Fidejes. si autem obligare se v lit prodigus, non est magis hujus, quam furios, ulla voluntas, t. 4o. D. de Reg. 7. & ita non magis illius, quam hujus, ulla obligatio. Quarect si a prodigo stipulatus fueris , non posse te fideiussorem accipere certum est. Videtur autem ei, quod in d. l. 6. dicitur, adversari Ulpianus ipse in I. 23. D. de Fide iuss. Duarenus ad d. Lo. de V. O. existimat, Ulpianum Μarcelli sententiam retulisse tantum , non & probasse. Ea autem conjectura explodi facile poterat, si Florentinus liber ea verba: Marcellus scribit, aeque
. igno- Legem hanc omnium sere magni nominis interpretum ingenia torsisse . monet Celeberrimus Oito in Praefat. ad Tam. IV. Ges Jur. Rom. p. 2 o. ubi &, praeter alios. laudat Iac. Constantinaei Subtiι. enodation. lib. I. cap. δ. in vindicanda hae Lege industriata.
266쪽
ignoraret, ac, Jo. Mercerus quem laudat, , Co-:oex manuscriptiis. At etsi ea nulli. haberent ii ibri, non foret dissicultas sublata. Cujacius ad I.. 6. de V. O. de ea specie Marcellum exaudita, ubi quis pro prodigo vel furioso jure obligatudejulsorem accepisset, secundum L 46., D. M. O. A. & d. l. 7o, g. 4. D. is Sidej. Et f sequuti stur eum plerique. Non potest tamen de ea specie intelligi, quia, si statuas pro prodigo vel furioso re obligaris fideiussorem Intervenisse ,-de' fendi nulla solida ratione potest , cur non subve- niatur ad promissori, & illis mandati actio haud detur. Spretis ergo' aliorum interpretamentis, probo Antonii Contii d. L et s. D. de Hidd.
emendationem. Legit autem Contius lib. 2. cap.
3. Lect. subsec. Magis esse, ut eis non subveniatur id est pupillo , prodigo , furioso quoniam ei hoc est, fidejutari mandati actio non competit. Pro ei potest 5 hula, Contio non improbante, legi. Malo tamen nil mutari: Sed ei S his suo loco poni, quod etiam illi placet. Scribit ergo Marcellus , si quis pro pupillo sne tutoris auctoritate obligato , frodigove , vel furiose fisjuserit, magis
esse , ut his non subveniatur , quoniam ei mandati actio non competit. Sententia clarissima est; lex autem ea 2 S. desumta ex XI. Ulpiani ad Sabinum libro. Quo de restitutione minorum egit. DO-cent hoc inscriptiones plerorumque capitum sub titulo D. de Minoribus collocatorum, quae Ulpia- 'num habent audiorem. Et ne longius faciam, ind. l. 25. de Hidej. nil traditur aliud, quam quod Ulpia-
Potius lib. XI. ad Edictum, ut recte observavit il-
267쪽
,16 Binu HEM. REINOLBI VARIOR. CAP. XLIII. . Ulpianus in I. I 6. D. de Minor. docuerat. Adeatur contius I. c. Verba Contii non sat accurate retulit Dionysius Gothostedus , cujus judicium desideraverim, si Verba, quae in notis ad A Las. sit. q. ia calcem fundit, etiam de Contio velit intellecta. Ipsius Gothostedi porro interpretationem nullius esse momenti, puto liquere.
268쪽
CAP. I. Prodigum sne consensu curatoris Di hereditatem adire non posse, defenditur adversus Hen ricum Merinium. pag. 33-cAP. II. Accursus a Qus censuram Marci Lyctim. . ma defenditur. Legi 4 I. D. de Minoribus me . . dum obhaerere. p. 63. CAP. III. Non exsilitae Praetores Cereales adversus annem Vincentium Gravinam adferitur. p. 68. CAΡ. IU. Lectio Legis s. D. de Separationibus a versus Claudium Salmasum potissimum defenditur. - p. 69. CAP. V. Mulierem non m se isem se in codiciblis. p. 72. CAP. VI. Gellium M. 6. cap. 7. MBI. Attic. non rectὸ intellectum esse ab Antonio August 'Lin uico Charonda. p. 7S.CAP. VII. Emendationem GDcii in L. II. l. 6.D. ad SC. Trebell. injurid a IMOrabactio esse rejectum. p. 82. ICAP. VIII. Blanditiae num ob t resamento' p.
CAΡ. IX. Examinatur Eventus 8. L. I 6. D. de Poenis. Beraliss-Salmasus refutantur. p. 93. CAP. X. Salmasi conjectura de quibusdam Pandectarum mendis repudiatur. Scriptura Legis 29. D. pro Socio defenditur. Heratii emendatio Legis penust. D. de jure dotium probatur. p. 99. CAP. XI. Bernardi Mattheri lectio alia laudata . alia resecta. De Valerio Probo , Notarum auctore quaedam. p. IOS.CAP. XII. Aae IVastheri emendationes explosae.
269쪽
hesum Cretionis aut aditionis hereditatis confra nci': GDerum, actosque adsertum. p. II 3. CAΡ. XV. De Perjurii Poena. p. II 8. e .
P. XVI Proprietatis dominum fundo , cujus amous stur legatus es, servitutem imponere misse ,
quae fructuarii conditionem non essciat deteriorem, T 'quamvis non amfensiat fructuarius. L. I S. I. tim. ' L. Io. υ 17: D. de Uufr. examinatur. p. I 2S. CAP. XVII . Lum 3. D. de Collatione Bonorum mendo vacareia' miMandri, Cujacii, Beraddi, Sa mailii Iectisne rejeba, Accursi probatur. . p. I 32. 'cΑΡ. XVIII. A Legem 34. D. de Procuraimbus. Antonii Fabri conjectura probatur. . Bactouis eam; rejicienti reisoridetur. p. δ o. 3CAP. XIX. Fusimiani constitutione primum ejectum sipe, uti dignitas Parriciatus patriae potesatis jussokerep. Bacbovis S mmnio id negantibus respon- sum. Vult ejus defeUM. p. I 46. CAP. XX. Etiam lege lata sancitum fuitae ante Clau- 'dii Caesaris tempora , Me quis fratris fui filiam
vaeorem duceret. Plutarchus eam in rem adductus. De Consobrinarum nuptiis nonnulla. p. 1S2.
CAP. XXI. Iterum de nuptiis stiae fratris. De Scio Claudiano. An Nerva id sujsulerit 3 Quo jura M. A. Antoninus Philosophus L. Aelio Vero Atiam
suam videatur in matrimonium collocepe 7 L. SS. g. I. D. de R. x examinatur. p. IST.
CAP. XXII. An yciorum , quorum in Pandectas ς fragmento sunt relata , te re , ea Scio Claudiano patruo licuerit fratris sitam ducere tantum in Urbe, non S in Provinciis 2 ad L. SS. g. . I. D. de Bitu Not. Vinnii error. p. IOS.
270쪽
CAP. XXIII. Parisn rectὸ 'ndenalis heum Satyras. ab Alexandro Neapolitano videri expisiit . p.
CAP. . XXIV. Vinnii sensensis astinitate adjuva.
CAP. XAU. Non οIderi necessanam emendationem' quam Desiserius 'Heraldur in L. II. f. S. D. ' ad Scium Treh. tentabat. p. 173.cAP. XXVI. Heraldi emendatio in L. i. C. ne loceat potentioribus parrocinium litigantibus praesta
CAΡ. XXVII Non videri ex L. 7O. .1. D. δε Iegatis 2. expungenda ea verbat, quae vest Heras. dus. p. I 78. CAP. XAUIII. Patrem non reneri dotem dare filao emancipatae. p. I 8O. CAP. XXIX. ult. L. t s. de extraord. Cognit. p. I 84. CAP. XXX. Bernardi Waltheri emendatio in L. 2. C. Fam. ercisc. explosa. p. I9O. CAP. XXXI. Ad Legem 22. C. Mandati. p. I9 I. CAP. XXXII. Iterum ad legem 22. C. Mandati. 'p. I94. CAΡ. XXXIII. Ad L. I. pr. D. de Pignor. Nb p. Improbatur opinio eorum, qui creditori ea tu Decie, cujus meminit Papinianus, actionem utilemhγpothecariam concedunt. p. I98. CAΡ. XXXIV. Ad L. 4 I. D. de pign. act.-L. 22. D. de pignor. Dpoth. p. 2O3. CAP. XXXV. Removetur dubium, quod objicere ρο- terant, qui vulgatam lectionem l. 3o. L. 2. D. de origine Iuris defendunt. p. 2O7.