장음표시 사용
701쪽
6N BERS. Hem. REINOLDI MERcITAT. V. μ exituros, si modo neque Auditorum erga Doctores incium aut potius pietas, neque in audiendo attentis V quotidiana hyiduitas, neque denique Magisr tuum in conservandis utrisque ab injuria N pericu-k sdes V auturitas descerent. Dasium Biturigibus Anno MDXLATIL
702쪽
SEQUUTAE MALAE FIDEI ADVEM SUS PUBLICIANAM EXCEPTIONE.
Contenditur hoc scripto, ea exceptione hunc, qui Publicianam movet, non repelli. I. I. luaestio illa, an Publicianam instituens actionem eo ipso tempore, quo litem ni vet, etiam debeat esse in bona fide 7 ve-uista est. hccursius enim ad L 7. q. ult. D. de Publiciana in rem actione ει quidem ad vocem tunc notat, scilicet cum eaeperitur secundum quosdam. arg. g. 3. l. II. eod. quod reproba, quis scientia mut traditionem non obstat. l. I 4. l. 7. eod. Dic ergo Ira scilicet cum venditur. s sc duobus te ribus δε- et habere bonam fiam , uo modo diximus ad L
703쪽
ε et BERN. HENR. REI NOLDI'14. Dixerat autem, eam malam fidem Publicia. nam impedire , quae adfuerit tempore emtionis ct traditionis. Ad l. o. g. 3. D. eod. tu. ejusdem dissensus mentionem facit. I. 1 1. Ιtum postea videtur in sententiam Aceursit, quod attinet ad Ius Civile; Multis quoque negantibus , Ius Canonicum quidquam hic mutare . quod tamen aliqui adserebant. In illis Baldus nomen quoque profitetur suum , in his Bariolus. S alii. Licebit nobis in isto sententiarum divortio ingenue, ac ea, qua par est, modestia, etiam nostram proserre opinionem , ac, cui parti .ccedendum videatur , ostendere. De jure autem
Civili prius dispiciendum est, an hoc Publiciana
agentem repellat ob malam fidem, in qua is est litis motae tempore' Putamus id negandum esset Quando Ulpianus diserte tradidit L 7. I. I 6. D. de Puti. in rem aBI. ut Publiciana competat, hae tantum debere concurrere . ut & bona fide actor emerit, ct ei res emta eo nomine sit tradita. Ita est, si res sit emta, nam alias lassicit, in bona fide, ad orem fuisse traditionis tempore. I IS. vlt. I. 48. D. de Uurpat. I. 2. D. pro emtore. Diversitatis rationem ostendunt ipsae leges citatae, eaque magis placet, quam quae ab Antonio Fa bro in Rationalibus ad 2. I 4. I. 7. D. de Publ. in rem ad . adsertur. In eo , quod ab Ulpiano traditum diximus, adquievit Accursius . ct Iacobus C acius, ille locis ante indieatis, hic ad i. 4. 15. D. de usurp.
704쪽
Joannes Voetius V. Cl. in Comment. ad D. δε pubi. in rem adl. adsentitur Aecursito & C acio, ac urget insuper id , quod traditur in I. I 4. l. 7. D. de Publiciana in rem actione, ubi haec ex stant verba : Publiciana tempus emtionis continet , S ideo neque quod ante emtionem addit Voetius: Traditio.
ne consummatam arg. l. pen. D. de usurp. neque
quod postea dolo malo factum est, in hac actione deduci. Pomponio videtur. Crediderat Accursius quemadmodum Antonius Faber conjicit) illis verbis significari , malam fidem Venditoris quae emti
nem praecessit, ct malam fidem emtoris, quae emtionem traditione consummatam fuit sequuta. non impedire Publicianam. Inque hac sententia videtur fuisse Voetius. Antonius Faber autem eam non admittit, putans in d. l. I 4. mala
fide non agi, ct frivolum esse, si per dolum mais tum , qui emtionem praecesserit, intelligi velivvenditoris malam fidem, satis enim notum esse , hanc emtori haud nocere. In I. I . non tradi,
quo tempore bona fides spectetur , id enim .deonium fieri in I. I 6. U I7. Verum nexus inter s. II. & sequentes satis justus est. Edixerat praetor : qui hona sis emit. Rus edicti verba deinde explicat Ulpianus, sensumque eorum tradit, neci adparet, quid in nexu desiderare potuerit Faber. maxime si ad interpretandi modum Jurisconsultis usitatum attendatur, nisi illum offenderit. quod in I. I 4. per dolum malum Accursius intelis lexerit vialam Verum jam f. II. callidum venditoris consilium ejus malam fidem signifieaverat, nihil aliud autem est callidum consilium.
quam dolus. In l. 6. Q de Naescript.blongi tempo-
705쪽
674 BERN. HENR. REI NOLDIνis venditio mala fide saeta dicitur secta fraude sdolo. Britanium de Verborum segniscatione voce sona siles describere non placet.
- Ioannes Schilterus ad D. Exere. XVT o. θ' sequentibus Accursianae contrariam tueri conatur sententiam , existimans , tribus temporibus bonam fidem desiderari, emtionis nempe. traditionis, S motae litis. Verba Iuliani in I. 7. g. ult. D. de' Publ. in rem ad . Nec quisquam putet hoc nos existimare, susscere initio traditionli ignorasse rem
adieram , uti quis missit Publiciana experiri , sed mr-ωνι ET TUM bona Me emtorem esse , ita intelligit, ut illud ET TUNC ad tempus , quo ciuis
experitur, reseratur. Antonius Faber istud TUNC accipit de tempore , quo res traditur. Excipit Schil terus, ita tautologiam Iuliano adscribi. Non excusabimus Fabrum , quamquam eXempla ejusmodi tautologiae occurrunt in I. I. I. 7. D. de Aedilitis Edicto, I. s. S. I. D. de jure deliberandi, I. 9. D. de rebvs siliis , quae observavit U. Cl. Gerardus Noodi 3. Prob. Io. Nobis enim Accurissus placet, qui verbis ET TUNC tempus venis ditionis existimat significari, uti supra videb
' Sehilterus non attendit ad dissidia Sabinianorum & Proculianorum. Hi putabant, lassicere, si bona fides in emtione adesset tempore contractus , in stipulationibus vero tempore traditionis. Illi in emtione S contractus & traditionis tem-
706쪽
ΕxER cITATIO VI. 67spus spectandum esse censebant. Monuit hoe Vir summus, Jacobus cujacius, adi. Io. D. de usurp. quae lex nihil aliud dicit, quam quod Iulianus in I. 7. I. ult. D. de Publ. in rem ais. de temporibus spectandis retulit. Accursius ad d. l. Io. Verisbo emtionis notat: scilicet tantum, & deinde ad voces traditionis initium : subaudi etiam , ad verbum Dectandum autem: hoc est dicere, requiritur, ut quis habeat bonam fiam tempore emtionis es traditionis. Nihil verius ea parte Accursio , qui ct ideo Cujacio merito laudatur, ita enim Vlpiani brevitas erat eXplicanda. De tempore emtionis nulla erat quaestio , nam eo Proculiani bonam fidem exigebant. Ut Bachovius ad Treuiter. l. a. disp. 22. ih. 6. sit. A. B. frustra dicat, Accursum vix sibi satisfacere. Dissensionis istius vestigium C acius quoque occurrere putat in I. 7. l. 4. D. pro emtore. Sed malumus in L l. 4. cum Accursio, IIaloandro, Dionysio Gothosredo, SBacho vio l. c. legere: nec dissimilis. Apparet Iulianum in d. l. 7. I. ult. D. de Publ. in rem act. culini etiam est lex 7. D. pro emtore, omnino id velle . non debere autumare quemquam , se tantum bo nam fidem tempore traditionis in eo desiderare. qui experiri Publiciana velit. sed cum Camio &Sabino, sese utroque S emtionis S traditionis tempore bonam fidem requirere. Iulianum S bini S Cassii sectam suisse secutum, constat. Ulpianum sententiis Iuliani solere uti , itidem notum est. Unde etiam , quae I 6. l. 7. Δ Pubtiis rem. acl. diaeerat, deinceps auctoritate ejusdem Iuliani confirmat; ita enim volunt Digesta Florentina, quamvis a C. I7. alii legem s. incipiant. Noli obest ergo nobis Iulianus.
707쪽
At objiciebant nonnulli, jam Accursit, ut ex eius verbis initio recitatis patet, tempore legis II. f. 3. D. de Publ. in rem est. ubi haec sunt Ulpiani verba: Interdum tamen licet furtiva mater . di tracta non si, sed donata ignoranti mihi, N apud me conceperit'pepererit, competit mihi in partu Pu-
hliciana , ut Pulianus ait, s modo EO TEMPORE, O EXPERIAR, furtivam matrem ignorem.
Schil terus verbis illis eo tempore, quo experiar, totum negotium esse consectum putat, neque enim illis esse quidquam clarius posse , Graecos
quoque legere: ἐάν , τω κινειν ἀγνοω-κλοπιμαίαν, δε tunc, cum moveo actionem, ignoro matrem esse furtivam. Notarat idem jam Dionysius Gotholaedus. . C acius ad I. 4. I. IS. D. densum. conjecit legendum esse non: quo evertar, sed: quo G pariat. Regerit Schil terus, optime Leunclavium ad Eclogam Basl. num. XIII. p. 87. adnotaste, eam emeiamionem ab aliis non admitti . cum argumentis aliis , tum l. 4. D. pro suo, momentum aliquod horum fententiae adferri, quod Mjam tum Graeci QUO EXPERIAR legerint. Quod ad legem 4. D. pro suo attinet, respondit Bacho-vius ad Treuiter. d. vol. 2. di p. 22. tb. 3. lit. A. N B. ex sententia Pomponit usucapionem partus ancillae furtivae non procedere, si posse r intra statutum tempus sciat, ancillam furtivam
J Quae in hoc spho, ac duobus sequentibus , de partus ex ancilla furtiva editi, usucapione dicuntur, ea uberrime exposuit Franc. de Amaya Observat. Iuris lib. IILeap. I. p. asia. A. Gen . s. I 633.
708쪽
Ex E cITATIO VI. 677tivam esse, S cum possit, dominum certiorem non faciat, haud ideo, quod bona fides deficiat, sed quod non perseveret titulus. Non enim proi suo tum amplius possidere ipsam, sed clam. No-- bis magis placet, Pomponii sententiam planex singillarem esse, nec receptam , quod tot alia: loca indicant, ut l. 4. I. 18. de Uurp. l. 33. D. eod. I. 48. D. de furtis , L 3: C. de Wucap. pro emtore. Ioannes Uoetius ad D. de Uurp. l. ' . I s. id etiam animadvertit ; scribit enim I rebar tium Cujacius, ut videtur, rectius legit Neratium, cujus in L 3. D. pro suo etiam mentio
fit, ) jus commune maluisse sequi. f. VII. Destituit quoque Pomponium ratio ; si enim
1 partus apud bonae fidei emtorem conceptus &, natus sit, non cecidit is in.vitium furti, adeoque nihil obstat, quominus usucapi queat, etsi, postquam editus eu , emtor resciscat , matrem furtivam ese: Editus partus non amplius est mulieris portio vel viscerum, pro qua laetus nondum editus ab Iurisconsultis, Stoicae quippe dis ciplinae de qua Plutarchus de placitis philosephoi rum lib. s. cap. IS. addistis , habetur. I. I. g. ι J- D. de in p. . ventre , t 9. I. I. D. ad L. RA, ct i. Hunc ea O, dum, cum editur, matrem eius, furtivam esse ignorat, emtor bona fide nancis, citur, proque suo usu capit , nec mala fides superveniens usucapionem partus interrumpit, Li. 4. f. 18. D. de Uurp. Contra si ancilla apud furem, vel heredem ejus, conceperit, etsi apud bonae fidei emtorem pariat, partus , tamquam Portio viocerum maternorum , in vitium furti
709쪽
6 8 BERN. ΗENR. REI NOLns cecidit, nec usucapi potest, I. 26. D. de statu hominum , l. 4. f. IS. Uurp. Quae cum sint perspicua , ct tot legibus tradita . apparet utique. Pomponii opinionem plane singularem esse, es ut detur, suisse non nihil dissensionis inter jurisconsultos, quod ad partum anpillae furtivae attinet, nullus tamen occurrit , qui eam Pomponii sententiam aut ante eum defenderit, aut ruerit amplexus postea, utcunque Marcellum, Cervidium Scaevolam, Papinianum, in I. IO. l. I. I. 44. 2. D. de Uurp. intelligas. Qua de re egit C actus I S. obf. 2Ο. Holmanus 7. obf. I 8. in Baehovius ad Treuiter. vol. 2.d p. 22. rh. 3. sit. A. N Pomponius ergo male negavit usucapionem partus concepti & nati apud emtorem bonae fidei, si deinde superve faterit mala fides. Nec satis causae erat, cur is a Leunclavio S Schistero ad stabiliendam paragraphi 3. legis II. D. de Publ. in rem act. quae vulgo circumfertur , lectionem , adduceretur. Imo non sequebatur, si ex sententia Pomponii non procedat ejusmodi partus usucapio ob supervenientem malam fidem , ergo nec ejus nomine Publipianam dari. Haec enim etiam datur, ubi usucapio impleri non potest. Quod Graecio τῶ legant, id Gunclavium movit, ut emendationem C acii respueret, tantus illius erat amor in istos libros Graecos. Sed hi nihil aliud ostendunt. quam mendam vetustam esse, mendam non esse , haud evincunt; sunt enim loci multi, in quibus Graeci non minus, quam librarii Latini, errarunt, quod heic latius ollaudi nihil attin t.
710쪽
Ludovicus Charondas, ut ut lectionem vulgatam & Florentinam defendat, ct clarissimis textibus in I. II. I. 4. D. de Publ. in rem a r. l. 33. D. de usurp. contrarium, adeoque frivolum. discrimen inter donatarium S emtorem comminiscatur, ac in illo tempore propositae actionis quoque bonam fidem desideret, in hoc autem non item , sed tantum emtionis & traditionis tempore, fatetur in uno manu scripto Codice se.
se legisse . non QUO EXPERIAR , sed QUO
PARIAT. Dionysius etiam Gothostedus nota vit, alios sic legere. Non est autem inter eruditos obscurum, etiam unius Codicis manuscripti
ope saepe veram genuinamque lectionem fuisse restitutam, nec ignorant Iuriseonsulti, idem in Juris Romani libris evenisse. Lectionem QUO PARIAT seu QUO ET PARIAT autem necessario flagitat, qui ab Ulpiano allegatur. Julianus Quicquid Vlpianus d. I. II. 3. 4. D. de Psil. in rem ad . ex Iuliano refert, id hic Juri consultus libro XLIV. Digestorum, unde citatalea 33. D. de Usurp. transscripta est , tradidit.
Julianus autem ibi de tempore actionis institutae nec verbum quidem habet, ait tantum: Si apud eum conceptus 9 editus eo tempore fuerit, quo furi vam esse matrem ejus ignorem. Certe Ulpianus non poterat aliter scribere . quam Iulianus , quem di serte addueit, scripsit. Ait Schil terus, Ulpi num limitationem istam: Si modo eo tempore, quo experiar, furtivam matrem ignorem, vel ex Juli no, vel per se, potuisse addere. Verum ex Iuliano non potuit. Is enim eam non retulit, con