장음표시 사용
711쪽
68o BERN. ΗENR. REI NOLDIgestorum. Leae 33. 'D. de Uurp. non absolvitur ea sola regula , de qua Schil terus ait, lex ea in plures sectiones abit, ut Slex 7. D. pro emtore, quae est ex eodem libro. Nusquam de limitatione illa quicquam. Ulpianus ipse non potuit limitationem Musmodi addere, tum enim sibi ipse diserte contradixisset L. 48. S. D. de furtis. Annon satius fuerit agnoscere mendam librario. rum in L .II. g. . 3. D. de Publ. in rem ad . quam insignem Iurisconsultum secum ipso committe. re 2 Maxime quum Charondae codex manuscriptus genuinam lectionem praeserat Τ Satisfactum puto Schiltero, mendosa scriptura quum nititur. S cum Criacio frustra certat, qui, quum ad L. 4. f. IS. de usurpat. allegasset. L. eum qui pen. N I. ult. D. eod. tit. Schilterus existima. vit, eum adducere Legem Eum qui D. de Usum. quum tamen Cujacius paulo ante titulum de P Niciana in rem actione citasset ει ita non Legem 23. de Uurp. sed L. eum qui D. de Pist. in rem act. deinceps intelligeret. Ita Schilterus cum larva luctatus est. Nescivit hic in veteri Cor.
pore glossato in I. a. l. 7. uti nunc legimus
D. de Publ. in rem acI. constitutam fuisse legem 3 Accursus notavit alias ibi incipere legem, alias paragraphum : Interea tamen Legem eunt qui in glosita citavit. Lum morem retinuit Cu- jacius.. f. IX.
Sequitur, ut de alio argumento dispiciatur. quod contra Accursit sententiam adferri quoque solet. Est autem hoc: Quibus casibus usucapi procedit, iis S Publiciana datur l. II. A. D.
de Pal. in rem Oct. At is, qui rem bona fide nactus
712쪽
ΕxER cITAT I o. VI . ogr. nactus deinde autem amissa possessione c 'novit rem esse alienam, rei tamen possessionem recuperat, non usucapit. L. I S. I. a. ia uv. ergo nec Publiciana experitur. Monuimus jam . Publicianam quoque .dari, ubi non possit impleri usucapio. Docet id Paulus modo citato loco . quando possessionem S amissam .
S recuperatam, proponit, non enim recupera,ri potuit, nisi initituta Publiciana, aut per in terdictum. Propria privatorum auctoritas hinc exulat L I76. D. de Regulis Dris. I. I 3. α quod metus causa, L 7. D. ad L. Bh de vi privata , l. 7. C. unde l. penult. Dyt. de vi h nor. raptor. Ante Paulum iciem tradidit Iulianus l. 7. l. 4. D. pro emtore. Ubi. quamvis Accursius recte legat nec dissimilis, quod supra dicebamus, errat tamen, quando per emtorem intelligit venditorem. Significatur enim is, cui redhibitus est homo, & tota res patet ex i. I9. αδε usurp. l. I 3. l. 3. D. de acq. misi. l. 6. g. I. D. de diuers temp. praeseri . quos textus ipse Accursius adduxit.
, Dici potest, qui Publicianam movere queatis, qui rem quidem bona fide nactus est, deinde autem eam amisit, cognovitque, alienam esse 2Αn dabitur ei actio ex suo facto mala cum fida conjuncto Τ Negabitur id fieri posse, nam neque ei, qui aedes bona fide emit S traditas accepit. actionem ex Praetoris Edicto de damno infecto dari, si eo tempore, quo illam instituit, cognorit, istas aedes alienas esse. Ulpianus I. I 3. f. O. D. de damno infecto reseri, Marcellum dixis-
713쪽
R: Et qui bona sis a non domiηo emit, damni infecti
stipulationem non competere. Qui locus is torserit interpretes, ex Accuria notis apparet. Scribit enim ad verba non competere: De rigore Bris, sed de aequitate sic , secundum quosdam. dicunt: Nuti modo. Tu dic secundum Ioannem, non dari
aduersus dominum, utpote cum causam is domino non Balear, ideo contra eum non defenditur sed tantra
alios se. Bariolus distinguebat: An exceptio nis aedes alienae mi, quas Misides, probari in contunenti posset, an non. Priori casu putabat possessori stipulationem damni infecti non competere. Zasius ad L. II. D. de damno infecto, n. 7. eam distinctionem probat. . Zoesius Ioannis sententiam sequitur, utS Struvius EI. 39. tb. I S. Hobis notandum videtur, Marcellum generaliter
dicere, bonae fidei possessori stipulationem damni insecti haud competere . non tum demum non competere, si cum ex edicto Praetoris agit , cognovit, aedes . quas possidet, esse alienas. Dicit tantum possessor, se illas aedes emisse a Titio, traditasque accepisse bona fide. Illis damnum imminere ab. aedibus Sempronii. quae ruinam minentur , petere ergo juxta Edictum de damno insecto. Negat Marcellus audiendum. Dure satis, cum bona fides tantundem praestet possidenti, quantum Veritas . seu verum dominium, ι. I 36. D. de Reffudis Bris, ubi consulendus Jacobus Gothostedus. Hinc Marcellum nonnulli de rigore, ut Accursus refert, intellexe- re, ipseque rasius eum acribodicaeum ad cit. I. 11. D. de damno infecto appellat. Ulpianus inde
in modo adducta lege II. a Marcello recedere
videtur. Ait Ulpianus: Quae species est in contraris latere apud Marcellum agitata: An creditori pigno.
714쪽
Ex ER cITATIO VII 683 alitio damni infecti caueri debeat ' Et ait Marcellus.
inutiliter ei caveri: Idemque etiam de eo cauendum,
qui a non domino emit. Nam nec in hujus persona committi sipulatio m. Aequiissimum iamen puto .
huic prospiciendi id es, crediιori per stipulatis
nem. Ita vulgo legitur. At inquis, ita Ulpianus diserte de creditore pignoraticio loquitur , non de eo, qui a non domino bona fide emit. Noaillud huic prospiciendum de eo arbitramur exaudisendum, de quo proxime Ulpiano fuerat sermo. nempe de bonae fidei emtore. Verba: id es creditori primum nimis longe rejiciuntur a pronomine huic, deinde in editione vulgata & H loandrina ea cancellis sunt inclusa, tertio in edi tione Corporis Iuris glossati, quae Lugduni GaI. liae anno MDC. lucem vidit, ad oram diserte adnotatum est . in quibusdam libris ea verba, cancellis inclusa. deesse. Studiosus aliquis ista margini adscripserat, ut eo modo evitaretu pugna, quae alias inter d. l. II. N f. s. D. de damno infecto videbatur intercedere. Dubitamus, an quis plura argumenta desiderare ju re queat, quibus ostendatur, verba illa: Id essereditori esse spuria , & an sat causae habuerit Rein hardus Bachovius , cur de Pignoribus L. 3.C. 7. in Antonium Fabrum, qui 2. Conjectur. II.
verba illa: id est creditori ut S per stipulationem es.se interpretis inepti, non autem Ulpiani, putarat, adeo inveheretur. Posteriora Verba tolerari possunt, sed quum priora a quibusdam libris
absint, Faber probabilem utique causam habuit, Cur ea expungenda conjiceret. Nos Fabri conjecturas non ubique pro mus: At ubi eum fides manuscriptorum juvat, ct juris ratio, quidni easgdmitteremus 3 Bacbovius sibi nimium indulsit. quando
715쪽
684 BERN. HENR. REI NOLDI quando Fabrum exagitat, generoso animo illius ambitionem despicientem , nec reponentem quidquam. Experiundo discimus, saepius rejicia non nullis Fabri emendationes, quae tamen sunt optimae. In L. I. g. 6. D. de supersciebus ut id exemplum adferre liceat) Antonius Faber dec. 64. err. 4. putabat legendum esse: Quia aurem etiam in rem actis de superficie datitur. pignori
quoque superficiem dari, usum fructum sne Uum quendam ejus esse, is conjtitui misse per utiles actiones, credendum est. Pro pignori luperficiem dari vulgo legitur : Petitori quoque in supersciem dari.
Scio, qui hoc explicare conatus fuerit Joannes Suauchius apud Schilterum Ex. 47. 62. ad g. 6. Sed nimis manifestum est , ex L I6. I. D. de pignor. act. S l. I. D. quibus modis usus'. vel vjus amisi. felicissimam ei e emendationem Fabri. Nos ad id, quod agimus, reverotamur. Si Ulpianum in fine nis II. D. de dam-ns infecto de bonae fidei emtore intelligas, aperte sibi contradicet: In I. I 3. g. 9. Marcelli sen- tentiam tantum refert, suam autem in L II. exponit. Monuit hoc Faber. & Collegium Argentoratense D. de damno ins th. 7. n. IS. Quod ad- . ducit Joannes Brunnem annus, celeberrimi vir nominis , l. 13. D. de damno ins Non est autem novum, Ulpianum , aliumque Iurisconsultum, aliquo loco.referre alterius sententiam, a qua tamen alio loco recedat. Exemplum est ini. Io. f. uit. D. de Uurp. hy I. 48. l. 4. de furtis. Monuit illic C actus, Holmanus 7. obf. I9. ipseque Faber 2. conterit. 8. I 7. Maneat ergo, ex
Ulpiani sententia etiam bonae fidei posse ri dari actionem ex Edicto de damno insecto S aequitarem atque usum Marc.li ἀκρίσειαν repudialle.
716쪽
At sequatur aliud argumentum contra Accuris sum. Dici potest bonae fidei emtori, qui tempore propositae actionis rem esse alienam novit, eodem modo actionem Publicianam negandam , quo eum, qui cum rem nactus esset bona fide &justa ex causa, deinde vero rescivit alienam esse,
fructus acquirere, ex Pomponio Paulus negati. 48. f. I. D. de ass. rer. dom. quamvis ille rem
usucapiat. Hoc enim ad jus id est, usucapionem , illud ad FACTUM pertinere , ut quis tina vel mala
1ide pinsideat. Uti perceptio fructuum ita S FACI UM institutionis actionis bonam fidem desiderat. Ita contenditur ; sed modo jam vidimus. utique ei, qui rem justa ex causa bonaque fide accepit, deinde autem ejus possessionem amisit, quamvis postea cognorit alienam esse, actionem dari. Eundem Paulum id indicare in L I. IS. g. 2.D. de usurp. & Iulianum in d. l. 7. l. 4. D. Iro Emtore: quod ei interdictum detur, quodque per id recuperare possessionem fundi queat, id Iulianus disertis dicit verbis. At postulatio interdicti utique factum est, imo & mala cum fide conjunctum, cum jam sciat, fundum alienum esse is, qui interdictum flagitat. Si Praetor ei interdictum
dedit, etiam actionem dedit , I. I. g. 4. D. uti s=idetis. l. 21. D. quod vi aut clam. Notum enim est , Praetorem interdictum esse exsecutum aut missione in possessionem , aut militari manu, si res dubio carere videretur , aut aestionem & j
dicium ex causa interdicti dedisse, si quid ser puli vel difficultatis subesse existimaretur. Docent id jam citatae leges, S l. 3. D. ne vis sat ei. l. 3.
f. 6. D. uti possidetis, a. l. I 3. D. iii S m
717쪽
M EN. HENR. RE1 Nothi , am. L 3. I. S. D. M eabibendum. Ita erat sura Digestorum. Iure Codicis statim actio proponenda erat non postulato ante interdicto I. ult. C.
δε inserdictis. Porro si fur , si liraedo cui rem commodarit , vel apud quem deposuerit, is recthinstituit actionem commodati, I. I 6. D. Commoduli : Uel depositi ; sussicit enim dominum non concurrere, L 3I. D. Deposti. At sane , qui
rem bona fide emit, ct traditam accepit, meliciaris esse conditionis debet, quam sur, ae praeclo. Imo nec praedonem dicimus eum. qui pretium numeravit, quamvis sciens alienam hereditatem emerit, L I3- l. 8. D. de hereditatis vetitione.
I. I 26. D. de Reg. Iur. Sufficit, quod is , qui
Publiciana convenitur, aut nullo aut infirmiori jure possideat. Finge, Titium mihi equum vendidisse, in hereditate Patris , cui is, ignorante filio. commodatus erat, repertum. Me spluisse pretium , equum mihi traditum, hunc, dum in pascuis alitur , cum equis Mevii in hujus concessisse stabulum , me adversus Mevium Ρublicianam instituere, an justum fuerit, ut hic me, qui emi , pretium solvi, traditum bona fide accepi, repellat exceptione: Nisi is equus alienus sit, tu,
que jam audieris , eum patri Titii comRodatum inpium fuisse Τ Apparet Mevium nullo jure niti,
sussicere , dominum non concurrere, eique fini Publicianam comparatam non quidem, ut res domino auseratur , id enim non sinit aequitas.
nec exceptio : Si ea res posse ris non sit sed tamen , ut is , qui bona fide emit posseissionemquarius ex ea Pusa nactus es, potius rem habeat, quam is, qui aut nullo aut infirmiori jure nititur, L tili. D. de Puti. in rem act. A facto ergo PErceptionis fructuum , de quo est in d. l. 48. I.
718쪽
D. de acquir. rer. m. non videtur commode satis argumentum duci ad factum institutionis Publicianae in rem actionis. In acquisitione fructuum singula momenta spectantur , ι. 23. l. I. D. de acquir. rer. dom. quod Bacho ius ad Treuth M. I. disp. IS. th. II. lit. D. latius exsequitur. At ut Publiciana agere quis possit, bonam fidem, ut su- .pra diximus , in emtione tempore contractus sic traditionis , in stipulationibus tempore traditi nis tantum , desiderant leges, perinde ut in usucapione ipsum tantum initium spectatur. utpote quam superveniens mala fides non impedit, L II. . D. de Publ. in rem an . l. 48. I. D. de ari. rer. dom. Hac enim parte inter usucapionem &Publicianam discrimen non apparet . S licet colligere, ubi usucapio procedit, ibi S Publicianam dari, non autem contra, quotiens Publiciana datur, totiens S usucapionem procedere. ut supra diximus ex L IS. f. 2. D. de usurp. S l. 7. I . D. pro emtore. Addatur L Ia. Φ. g. S 3. D. da Publ. in rem ad . & Iamnes Faber ad I. 4. I. δε
- Facilius tamen usucapionem procedere, quam Publicianam dari, videtur ostendere Paulus in l. 2. I. I S. D. pro emtore. Verum si ad Pauli verba accuratius attendatur , secus sese res habet.
Sensus Pauli hic est: SI A FURIOSO, QUEM PUTEM SANAE MENTIS, EMERO, CONSTITIT Aceursius legit: Constitutum est, in ι
719쪽
TILITATIS CAUSA ME POSSE, QUAMVIs si strictum jus, si regulas Iuris spectes, quibus
furiosus nullum negotium gerere potest l. I. f. I 2.
D. de OhI. N ad . L 7o. l. s. ct Fidejuser. NULLA ESSET EMTIO, ET IDEO NEQUE DE LUICTIONE ACTIO NASCERETUR MI. HI NEC PUBLICIANA COMPETERET. NEC ACCESSIO POSSESSIONIS. Indicat rivis
lus, cum responsum sit, hoc casu usucapere me posse , etiam Publicianam mihi dari, quod SMarcellus tradit L 7. l. 2. D. de Publ. in rem ad . ubi ait, eum qui a furioso, ignorans eum fur re, emit. posse Uucapere, ergo S' Publicianam habiturum. Ideo inquit Publicianam ei dari, quia usucapere quot. Addatur l. 7. g. ia Publ. in rem ad . & ibi Accursi nota sit. O. Ρauli locutio in I. g. f. I 6. D. pro emtore, tantum Obsintrior erat. sed ei non insolita : Simili enim utitur in I. go. gall. D. de seruitutibus praedior. gratiasque debemus Viro clarissimo, Gerardo No tio, qui de bufructu lib. 2. cap. II. uia umque locum egregie explicuit , memoria tantum lapsus, quando textum in I. g. g. I 6. D. pro emtore Ulpiani esse putavit, cum sit Pauli. S eo clarius alter locus alis terum illustret. Noodtius primus est, qui d. I. 2. l. Is . D. pro emtore a tenebris liberavit, ct varias istas emendationes , quae eidem in Corpore glossato , quod Lugduni Galliae anno MDC ediatum est, adlitae sunt, dissipavit. Liquet jam , pro emtore usucapere, eum qui a furioso, ignorans eum furere, emit, ut & eum, qui emit apupillo, quem putabat puberem. d. i. g. l. t S. D. pro emtore. Neque enim leX illa. g. perperam sub titulo pro emtore collocata est : Contrarium enim paragraphorum series ostendit.
720쪽
Schilterus frustra est, quando argumentum ab usucapione ad Publicianam negat rem conficere, quum totiens id tradant Iurisconsulti, quemadmodum vidimus. Sui interim oblitus fuit Sehil-terus, quum in I. 48. I. I. D. de ass. rer. do
ait tradi regulam posse fieri, ut etiam, qui non es bonae mei psesὸr , vssucapiat. Loquitur Schille. rus de usucapione ipsius rei, quum tamen Paulus ex Pomponio non dicat, eum qui fundum mala fide nastus sit , hunc usucapere, sed fieri posse, ut quis fundum usucapiat, & tamen fructus non faciat suos. Nollem tale quid Schiltero, Viro adeo celebri, excidisse.
Tanderit idem Vir clarissimus eo descendit, ut Accursianam sententiam dicat non esse improbandam, modo ea cum grano salis accipiatur, os secundum declarationem Pomponii in I. 4. D. prafuo , intelligatur. Quemadmodum enim , inquie Selii iterus, superveniens scientia rei alienae non nocet ucapioni; Si pq e or animum vero domino rem restituendi habeat, in re furtiva dominum etiam certiorem faciat, si potest: Bis eadem scientia nec impedit Publiciamam. si eundem missessor habet animum. H onim modo sit , ut inter bonam Mem simpliciter
malam sidem detur medium, scientia rei alienae, quam quis vero domino repetenti paratus es restituere. I terea uti ab initio ex jusa causa pro suo eam insedit. ita etiam deinceps . quoad quenilibet tertium . excepto domino, si intra Ita utum tempus eam reptiit.: Talis