장음표시 사용
201쪽
D.Thomae: nam Aristotes es Ix. lib. Metaph. text. χεοῦ. assctitit. Eadem es e prisrripta ommum , quae verba exponit Comment. non de identitate viai uoca, scd analogica , ita ut sicut substantia habet tria principia,Phylica nempe materiam , formam , & priuationem , sic quodlibet praedicament tim accidentis habeat haec eadem principia eis proportionata. Et adducit exemplum Aristoteles, nam principium albi linquit) tanquam . forma eii albedo, tanquam priuatio , nigredo tanquam sub tectum , vel materia, luperficies, In qua recipitur. Ex quibus verbis sic expositis, hoc argumentum coli gunt. In quocumque praedicamento est propria potentia receptitia formae illius piraticamenti: ergo omnis forma accidentalis recipitur in subitantia media tali potentia sui generis; quare nullum accidens recipitur immediate in subitantia. Et D. Thomas I. parte, quaestione 77. arti c. I. ex eisdem verbis Arilfotelis videtur colligere hoc principium uniuersale a multis post ipsum receptum. Porrnt ιa o a fiunt in eodem genere, sic enim ait: Cum potentia , , dividant ens, is quodlibet genvi entis , oportet.
quod ad idem genus referantur potentia , acim i is ideo si actinnon est ingeni re substantis p uentia , qua dicitur ad illum affum, non potest esse in genere substantis . Cic. Probatur etiam ratione, quia potentia specificatur ab actu: ergo si ad hi ς est accidenta lis, potentia ctiam ad illum ordinata debet este accidentalis:
ergo omnis potentia substantiae ad recipiendum formam accidentalem erit accidentalis, di ideo media tali potentia eam recipiet , & non immediate per sic. Secundo, quia si substantia per se immediate recipit forniam accidentalem: ergo per se immediate cit capax talis formae, & potens eam recipere;quod est per te i in mediate habere potentiam passiuam ad eam reci piendam. De illa ergo por entia passiva inquiro, an sit substantialis, vel accidentalis : non potest esse substantialis, quia potentia substantialis ordinatur per se ad actum subitantialem,&non ad accidentia, nam res superioris ordinis , qualis est substantia , non potest per se ordinati ad rem inferioris ordinis, qualis cit accidens: erit igitqr accidentalis potentia, qua media recipiet quodcumque accidens , de nullum immediate per se. zo 7 Haec tamen sciit e litia falsa est. Probatur primo ex natura substantiae, quae in ducibus consistit ; primum est , ut ei debeatur Iubsistentia per te,& indro endens ab alio ; fecundo, ut per
lianc sibilitentiam pcr se possit substare omnibus; idco de prima substantia in s e,& per se subflati te asseruit Arithotes es in Primo praedicamento; primo, per se, principaliter, & maximus ubitare
202쪽
substare,quia ratione sui substat, non solum accidentibus, ted secundis subitantiis, hoc est, uniuersalibus praedicatis substantialibus: sed substare idem est , ac sustentare tam Quam subiectum caetera ergo lubstantia sua propria virtute , S: sitie ad ininiculo alicuius accidentis potest este subiectum accidentis. Probatur consequentia, quia esse subiectiim non est aliud ,quam sustentare id quod in se recipit. Secundo probatur argumento ducente ad impossibile ; nam si substantia non potest iustenta re accidens,nili media potentia,quae sit accidens eiusdem piaedicamenti,ut asserit haec sententia, sequitur euidenter dari processum in infinitum. Probatur consequentia; nam potentia illa accidentalis per quam saltentat qua initatem , est accidens eiusdem praedicamenti quantitatis: ergo veὲ immediate inli rei substantiae, vel media alia potentia, quae sit accidens; si primum admittatur, iam conceditur, substantiam immediate sit lientarenti quod accidens contra eamdem opinionem , si vero secundum, de illa secunda potentia per quam recipitur prima in substantia eadem est quaestio , an immediaze recipiatur , Vel per aliam potentiam accidentalem; Sc sic dabitur processus in infinitum, vel concedendum erit aliquod accidens immediate recipi in substantia tamquam in subiecto. Tertio, quia non solum debet admitti processus infinitus, sed adfluc eo admis Io, probatur non minus euidenter,quod aliquod accidens recipiatur immediate in substantia, nam admisio processu infinito,de tota illa collectione infinita accidentium verum est,quod si in alio tamquam in subiecto: nam omnia,& singula sunt accidcn tia;sed illud aliud in quo debet esse tamquam in subiecto, non est accidens;cum sit extra totam illam collectioncm infinitam accidentium: ergo est substantia,cui inllaei et tota eadem collectio accidentium, vel aliquod saltem eorum. Nostra igitur sententia et , quod non omne accidens reci- zos piatur in substantia medio alio accidenti sui, vel alterius piae dicamenti, sed aliquod sit immo diate in ea rece prirna; hoc est, i nulla media potentia, quae sit accidens reale distinctum ab ea
batur ex Aristotele cap. s. ante praedicamentorum , & pluribus
aliis suae doctrinae locis, in quibus diuidit ens reale in subitantiam & accidens: sed membra huius diuisionis debent esse immediate opposita, & consequenter immediate comparari inter sese; sed ratio intrinseca accidentis est esse in alio tamquam in subiecto saltem secundum aptitudinem: cigo nuccile eit aliquod laltem accidetis aetolo ivt aiunt genere,vel uniuer Ialiter
203쪽
immediate comparari ad lubi alitiam, tamquam ad subiecturia,& immediate ei in hinere. Probatur etiam testimonio D.Tho. I. pari. quaest. 77. art. I. ad F. Ibi ita ait: Si areidians accipuitur
secundum quoi ιtiuiduur conir. 'bstantia1n: sit nihil potest 69-dium inter μόLIantiam, is accidens , quia diui untur secundum assirmviio:ι- , , negarimcm, sic licet sicca dum cste in subiecto , mn esse in ubiecto, ctu . Ex quibus colligit potentias
animae, ut intellectus , & voluntas, cum sint accidentia in secunda specie qualitatis, non este realitur lubilantiam animae, sed immediate ei inhaerere,iam quam subiecto: sentit ergo aliquod accidens immediate inhaerere in subitantia sine ulla
media potentia,quae sit acc1dens. Probatur deinde ratione, ex natura accidentis, nam accidens est extra rationem, & entitatem lubit antiae, & conceditur ei a
natura pro persectione, & ornatu proprij esse , & ut per illud possit praestare plura , quae per se immediate non potest , ut
operationes, & alia: ergo necessario debet concedi in ipsemet essentia, & in ipso met esse substantiae capacitas naturalis respectu talis ornatus,alioqui non esset ei naturalis, nec naturaliter reciperetur in ea. Haec autem capacitas, per quam reci
pitur , est: potentia passiua recipiendi: ergo non potest esse res distincta ab ipsam et substantia, nec requiritur ad recipienda omnia accidentia aptitudo, vel potentia receptiua in substantia , quae sit accidens reale distinctum ex natura rei ab ea, sed realiter per seipsam immediate recipiet aliquod accidens. Se- eundo probatur, nam subitantia Angeli estentialiter est intelle- istiua,& anima nostra essentialiter est r. ationalis: ergo utraque substantia per se immediate capax est potentiae ad iritelligendum & ratiocinandum;sed haec potentia,ut alibi ostendetur,est accidens, superadditum substantiae creatae ad operandum in s cunda specie qualitatis: ergo immediate,& per se illud recipies stantia Angeli,& animae rationalis. ixos Ad testimonium Aristotelis respondeo, ita esse quod ea - dem sunt principia omnium entium , vel omnium praedicamentorum secundum proportionem , ita ut res quaecumquCtria illa principia habeat suo modo, substantia quidem vere, M proprie habet tria principia in fieri,nempe materiam, formam& piluationem; accidentia vero solum per similitudinem mamquodlibet dum fit, habet aliquid, quod sc haber tamquam ma- . teria, quod est subiectum . & aliquid, quod se habet tamquam priuatio in t ibi e to, videlicet carentiam sui, vel formam Oppositam includentem quandam rationem priuationis eius; suci non est necellarium, quod haec tria principia sint eiusdem
204쪽
generis , vel praedicamenti secundum entitatem;sed hoc solum habet verum in substantia, in qua reperiuntur proprie; in cet teris vero praedicamentis secundum aliquam saltem denominationem ; ita ut subiectum,quod se habet ut materia, sit tale in potentia qualis est orma ipsa accidentalis in actu, quamuis secundum propriam entitatem sit alterius praedicamenti , ut album habet pro forma albedinem , pro priuatione nigredinem , sed pro materia substantiam , quae licet alterius sit praedicamenti secundum entitatem , in potentia tamen est alba, quia potest recipere albedinem, & ideo ut talis reducitur ad idem praedicamentum qualitatis , in quo sunt forma, & priua- tio. bai e non sequitur ex verbis Aristotelis sic explicatis, quod substantia recipiat albedinem , ut subiectum eius per
aliam potentiam receptiuam, quae sit accidens ex natura rei ab ea distinctiun, sed per propriam entitatem eam recipit;quae t men entitas , per quandam denominationem accidentalem
dicitur pertinere ad idem praedicamentum qualitatis. Vnde sequitur male intellexisse verba Aristotelis authores primae opinionis existimantes , quodlibet praedicamentum habere principia propria eiusdem entitatis, ita ut si se qualitas habeat
praeter sormam,& priuationem,potentiam receptiuam,quae secundum suam entitatem sit qualitas,hoc enim non est ex mente Aristotelis , nee in doctrina eius potest sustineri ; sed verba eius in praedicto sensu debent intelligi.
Aliud vero axioma, quod ex eodem testimonio videtur col- λligere D.Tho. nempe actum , & potentiam esse eiusdem sene ris , non est ita intelligendnm , ut eiusdem praedicamenti esse, debeant secundum entitatem , sed saltem secundum eamdem denominationem, quia licet potentia sit alterius praedicamenti secundum entitatem , suscipit tamen denominationem Armae,ita ut corpus substantiale sit album,in potentia, in quantum potest habere sermam albedinis ipsum actu, & sormaliter denominantem album. Et hoc idem videtur esse, quod Scottis asseruit in 1.d. 26. q. I. potentiam esse eiusde generis cum actu, non quidem activam,aut passiuam,sed obiectivam,ira quantum ab intellectu apprehenditur habere formam , vel actum in esset possibili, ut corpus in quantum apprehenditur posse habere albedinem dicitur pertinere prςdicamentum qualitatis,& speciem albedinis,& ex hoe dicitur habere potentiam obiectivam respectu talis actus, vel fornaae, non vero potentiam passiuam realam, quaesit accidens de praedicamento qualitas. Nam si de potetia passiua,aut activa reali eius de praedicameli intelligatur idem axioma, aperte falsum erit:cuin potentia quaelibet a uiua
205쪽
igis tib. I. De generatisne corrupi.
realis, & accidentalis sit in secunda specie qualitatis, & actus
, eius in praedicamento actionis,ut patet de grauitate, risibilitate,& caeteris. Et si in subitantia corporea daretur potentia pas- sua realis,quae csset reale adcidens,in praedicamento qualitatis deberet collocari: ubi collocantur omnω potentiae naturales ad agendum,vel recipiendam,& tamen actus eius,qui est quantitas,est in alio praedicamento.
Lai Ad primum argumentum distinguendum est antecedens, quod potentia specificetur ab actu, nam de his, quae per se ordinantur ad actum,verum est,& in hoc sensu prolatum ab Aristot.2.lib.de Anima,cap. . de his vero , quae non per se,sed peiaccidens ordinantur ad aliquem asstu non potest esse verum; quia quae sunt per accidens,non conserunt speciem;entitas vero substantiae habet quidem capacitatem , & potentiam recipiendi accidentia, non tamen per se ordinatam ad illa, quia subit intia cum sit per se , & essentialiter independens a quo- eumque accidenti, & etiam quodcumque accidens sit extra essentialem, & completa rationem eius, non ordinatur per se ad ea recipienda, sed per accidens:quare nec potentia panua eius accipit specie ab actu,seu sorma accidentali recepta.Et propterea docuimus, & probauimus in ante praedicamentis ex mente Aristotelis,&D Thomae,ex potentia substatiae ag recipiendum accidens, & ex ipso accidenti recepto non fieri unum per se, sed per accidens,& ideo excludendu a praedicamento,quia inlis potentia no est per se ordinata ag actu accidentale, quia repugnatre unius prςdicameli per se ordinari ad re alterius praeili cameli. Ad secundum concedendum est primum enthimema,nempe substantiviti per se immediate recipere formam accidentalem , & per se immediate esse capacem recipienssi illam, &cimi deinde inquiritur, an capacitas haec , seu potentia passiuast substantialis,vel accidentalis; respondeo realiter,& entitati- Me esse substantialem,quia non distinguitur ex natura rei a substantia, nec est aliquid reale ei superadditum, sed solum dicitur
potentia,vel capacitas eadem entitas substantiae denominatione quadam accidentalidia quantum per accidens, hoc est, propter quemdam ornatum, quem ab accidentibus nata est suscipere , ad illa ordinatur quadam ordinatione accidentali ; eum tamen non sit realiter accidens, sed substantia, ut dictum est.
Negandum est igitur, quod sit potentia substantialis , hoc est, ordinata ad substantialem actuin , sed solum potest dici entitatiue substantialis,quia entitas substantialis est,denominati ueu Cro accidcntalis potentia vocatur ab actu, vel forma accidentali,quam per accidens suscepit,ut expositum cst.
206쪽
An omnia accidentia inhaereant immediate in Ab Ean- tia, vel quaedam, non nisi medrs ali3s'
PRima opinio tenet accidentia esie in duplici differentia,
nam quaedam sunt congenita substantiae, qualia sunt, quae
per naturalem emanationem ex ea procedunt in eodem initanti, in quo fit, vel generatur: nam ex hoc dicuntur congenita, Vt proprietates, & potentiae naturales ad aliquem actum eliciendum ordinatae a natura; nam intellectus naturaliter proce dit ab ab ima in instanti,quo creatur a Deo,& risibilitas ab ho - . naine in instanti, in quo generatur. Alia sunt,quae per motum. vel mutationem, aut actionem, vel pastionem acquiruntur, 3 tales sunt omnes actus potentiarum, ut sensationes, intelle
etiones, immo & motus Ipsi,& mutationcs Et accidentia primi ordinis salt) immodi te recipi in substantia; alia vero non nisi media potentia reali,& accciὸentali. Ita Calenus ubi supra; cuius rationem videtur posti ille I. p. q. 7. art. I. nam accidentia
congenita substantiae essentialitcr sunt potentiar, quia ad hoc principaliter ordinantur, ut aliquos actus eliciant, atque in lerecipiant,ut intelleistus intellectiones,& sensus sensationes di Cunti Ir autem actus substantiae, non proprie, sed sol sim secundum communem rationem accidentis, reliqua vero accidentia
proprie dicuntur actus.Vnde sequitur proprie postulare potentias, in quibus immediate recipiantur; potenrias vero iptas non postulare alias potentias, in quibus recit piantur; sed absque ulla media potentia receptitia inhaerere in substantia; cuni ipse si ut . secundum proprias rationes essentiales potentiae,& ibium quadam ratione communi,& impropria dicantur actus. Haec tamen sententia Caterani in sum ciens est, quia licet verum sit, accidentia congenita inhaerere in substantia abs ne aliqua media potentia receptiua, quae sit accidens reala, i Unest tamen uniuersaliter verum de aliis , quae possunt acquiri per aftionem, & pallionem, quod indigeant porentia reali accidentali, in qua recipiantur, & qua media inhaereant subitantiae, nam quantitas imprimis uminaque habet, nempe Congenitam esse substantiae corpore ae , & etiam acquiri per motum augmentationis, & amitti per dimit vitionem, & tamen non
indiger potentia receptiua accidentali, sed sine illa, atq; per te immediate inhaeret si ibstantiae: R. relationes identitatis, & dsuersi .atis non sunt necessario congenitet substantiae sed acquiripo ἰl n ,
207쪽
possunt,& amitti per actionem,& passionem , saltem sectangario,& quasi per accidens , & nihilominus inhaerent substantiae sine aliqua potentia accidentali receptiua , sed immediate per se. Idemque de simplie; praesentia ostendi potest, quae videtur. immetdiate conuenire substatiae,& tamen posse acquiri,& amitti per motum:alia ergo regula suffciens assignanda est, ut in Particulari intelligi possit, quae accidentia immediate per se inhaereant substantiae, & quae non nisi media potentia reali
receptiua,quae regula a nemine,quem viderim,praescribituri Nostra igitur 1ententia est,sussicientem regulam ex effectu formali, quem accidentia tribuunt substantiae , desumendani esse:erit autem talis.Omnia illa accidentia, quae tribuunt proprium effectum formalem substantiae absque ullo medio in- naerent ei, & absque ulla potentia receptiua reali accidentali Prae Apposita in ea.Ratio huius regulae manifesta est, quia uniis uersaliter verum est accidens tribuere subiecto suum effectum
formalem floquimur enim de solis intrinsecis media actuali
inhaerentia in eo ; ut albedo constituit corpus sermaliter es hum media inhaerentia , sicque de caeteris; ergo eo modo, qu
tribuit effectum sermalem substantiae, et inhaerebit, si per se
immediatὸ,eodem modo ei inlim ebit, si vero medio alio,non immediate,sed illo medio dicetur inhaerere. Potest etiam pro hari inductione in quibuscumque : nam quantitas per se im- 'mediate facit substantiam extensam extensione mollis, quia euidens est nullo indigere ad eam extendendam, & ideo absq; Vlla potentia receptiua reali,& aceidentali:sed per se immediate ei inhaeret. Relatio etiam identitatis specificae per se immediate constituit substantiam relativam,& ideo absque ullo me dio ei inhaeret;intelleChus etiam,& voluntas idem nabent,sicq de caeteris ostendi potest. C era vero accidentia , quae non per se immediate, sed medio alio tribuunt sucis estectus formales substantiae, non dicentur ei inhaerere per se immediate,sed me dia potentia receptiua reali accidentali. Sed circa hanc partem eiusdem regulς quaedam distinctio notanda est:nam dupliciter . contingit accidens tribuere suum cstectum formalem stibstantiae medio alio,nempe tamquam subiecto, vel solum tamquam conditione sine qua non Et quotiescumque tribuitur medio alio,ut subiccto , non potest immediate per se inhqrere, scd media potentia receptiua reali accidentali. Si vero ad tribuendum cssectu formale non indigeat alio medio ut subiecto, sed i coditione tantu, semper inherebit per se immediate. Quado ero uno modo & quando alio estectu tribuat:ex eo intellige
tur,quod si eidem medio tribuat proprium effectum inhaer in
208쪽
Cap. IIII. Tractat. III. t. X. 189
substantiae eo medio ut subiecto,& ideo non immediate per se, sed media potentia reali accidentali. Si vero non tribuat medio effectum formalem, non inhaerebit eo medio tamquam subiecto,sed totum ut conditione:& ex consequenti immedi te per se inhaerebit subitantiae, & non media potentia reali accidentali:exemplis fiet res manifesta. Albedo inhaeret substantiae media superficie tribuens ei proprium effectum formalem, ideo inhaeret illi media superficie ut subiecto,& non per se immediate : risibilitas inhaeret homini media quantitate, cum sit accidens extentum , sed non tribuit quantitati proprium eia sectum formalem,nec enim verum est quantitatem esse risibi. lentide ideo non inhaeret media quantitate,ut subiecto, sed veconditione cluare non tollit, quin inhaereat per se immediat4 substantiae hominis ,& absque ulla media potentia receptiua reali accidentali:& sc de caeteris accidentibus iudi sandum est,
quod facile iudicari,& intelligi potest.
i alteram accidentu. REstat explicandum,an unum accidens vere, & proprie sit a Iosubiectum inhaesionis alterius accidetis:Circa quod omnes conueniunt in eo,quod aliqua accidentia inhaereant stib- stantiae medi js alijs, ut accidentia corporea media quantitate,&actus intellectus, & voluntatis animae,medijs potentijs intellectus, & voluntatis:supposito quod iste potentiae sint ac- ei dentia realia superaddita substantiae animae:sed quod unum accidens inhaereat substantiae medio altero , dupliciter potest
intelligi.Primo,ita ut in eo recipiatur, &verum genus cautio materialis circa illud exerceat. - Secundo,non ita, ut illud in se recipiat,nec verum genus cauis materialis circa illud exerceat,sed ut sit dispositio necessario requisita ex parte substantia ad illud recipiendum,vel conditio necessaria:& si primo modo unum accidens inhqreat medio also,etit in eo tamquam in subiecto immediato.Si vero solum secundo modo,non erit in beo tamquam in subiecto. Sed rursus unum accidens esse in substantia medio alio,vi subiecto duobus modis intelligi potest. Primo,ita ut solum sit ei ratio materialis inhaerendi, &hoc solent vocare subiectum,quo.Secundo, ita ut sit etiam cui
proxime inhaeretir, & hoc sblent vocare subiectum , quod, iminc a
209쪽
iso Lib. I. De generatio 'corrupi.
immediatum. Si ergo unum accidens sit solum ratio materia- Iiis inhaerendi altera,& non inhaereat ei,ut subiecto, quod, proximo,omnia accidentia erunt m tibi tantia tamquam in subiecto,qaod,proximo, & nullum crit laoc modo subiectum alterius ili vero unum acculans sit in subicantia medio alio, cui in-hareat ramquam, quod, non omne accidens erit in substantia
tamquam in subiecto proximo, sed illa, quae hoc modo in caiaeetitu medijs alijs erunt in eis tamquam in proximo subie-
in lubitantia tamquam in primo,atquc remoto. Seeundo certum cit, & in quo conueniunt omnes ; nullum. .accidens polle ei te subicctum quod alterius, tamquam per se allud sustentans quod ex cxtrinseca ratione subitantiae, &acci- identis probatur euidenter viam sola substantia est ens per se,& et loli debetur existentia,& subsitaentia per se, ratione cuius ei soli conuenit substare caeteris,hoc est, ca in se sustentare accidens etiam ab intrinseco habet este ens in alio, & ideo noopotcst esse in rerum natiua,nisi inhaerendo alteri, & ab eo sustentatum,naturali modo loquendo. Ex quibus sequitur naturaliter nullum accidens posse esse subiectum per se sustentans alterum proxime vel remote,sed hoc soli substantiae conueniret.Solum ergo potest esse dubium,an unum accidens possit esse iubiectum quod proximum sustentatum ab alio,&in se su-ilatitans aliud,& hoc naturaliter, nam per miraculum nullusscte est,qui dubitet,quin quantitas sit subiectum aliorum accidentium sustentatum a Deo per miraculum. CommuniS namque sententia ςst in schola, quod caetera accidentia specierum sacramentalium non existant per se, sed quantitati inhaereant, S ab ea sustententi ir,sicut prius a propria substantia. s Et circa hoc dubium sic explicatum est prima opinio asse- xens nullum accidens posse esse subiectum alterius ullo modo, sed ad summum esse dispositionem, vel conditionem necesi .itam,qhia modia inhaeret substantiae tamquam subiei ho proxi
-ntinalium, quos citauit pater Suarius in 3.tomo tertiae partis disp. 6.s ct 3. Probatur testimonio Aristotelis 4. Metaph.tex.r .expresse id asserente his verbis. Accidens enim non es aecia inιi accidens,nisi quia mimmque eidem accidit,dico autem milicii album est musicum, ct huc actum, nim utrumqui homini ac-eidit sed non ita Socrates musicus,quoniam utrumque alicui alteriaecidit. Q uibus negat ullo modo posse unuγ accidens esse sebiectum alterius. Deinde ratione, quia Omne accidens eR
sor ira actuans subiectum , & tribuens ei proprium effectum formalem io genςre cauis formalis; ergo omne accidens cs
210쪽
sorma subiecti, &subiectum exercet eau am materialem respectu accidentis iii sic recepti:ergo repugnat accidens esse iubiectum accidentis Probatur consequentia, quin si admitta- tur,confundentur causa formalis,& materialis. Secunda opinio concedit unum accidens inhaerere substa
tiae medio alio, non tamquam subiecto,cui inhaereat,sed solumve ratione inhaerendi substantiae, vel quod idem est,solum ut subiecto,quo,non ut subiecto , quod. Ita sentiunt recentiores quidam,& probant hoc argumento, quia si unum accidens est subiectum quod alterius: ergo subilat illi;substate vero alteri non est aliud ,quam sustentare illud: crgo unum accidens sustentat aliud quod est falsum propter duo. Primum, quia nullum accidens potest sustentare se ipsum, sed necessse est ab alio sustent ut ur : ergo multo minus poterit sustentare aliud. Secundum, quia substare alijs est proprium lubstantiae quarto modo:ergo repugnat conuenire alijs, quare nullum accidens potest substare alteri,nec ideo esse subiectum, cui alterum in- narreat,sed ad lummum potest esse ratio inhaerendi alteri, quod est esse subie stum,quo. Nostra vero sententia duo asserit. Primum est, quod unum 11 saccidens inhaereat substantiae medio altero, ut subiecto, quod
proximo, lubitantiae vero, non nisi tamquam subiecto remoto. Vtrumque tenet Durand in I.d. 8.p. z.q. 4.num. I s. Pater Suarius tomo I. Methaph .disp. I .se 2.q. num. 6.& recentiores sere omnes. Probatur testimonio Aristotelis L .lib. de anima tex.
Irr.ubi potentias sensiti uas asserit elle susceptiuas sormarum sine materia, hoc est, specierum sensibilium, quae ab obiectis
producuntur,& in eis recipiuntur, Ut exponunt Omnes in tar- ,
pretes: crgo sentit Aristoteles potent as recipere has species. Sed quod reeipit aliud est subiectu in , quod eius: crgo unum accidens ex mente Aristotclis recipitur in alio tamquam in lubiecto quod.Probatur consequentia, quia si tantum eis et ratio recipiendi,non esset susceptiuum. De sensatione etiam, quae est actus earumdem potentiarum , asserit et se quoddam patiter;si eiusdem libri,quod non potest este verum , nisi recipiatur in eisdem potentiis tamquam in subiectis proximis ut quod:nihil enim pateretur porentia, si solum elici ratio recipiendi actum,&non reciperet illum .Probatur etia testimonio D.Thomae 3. p.q.77.ar. 2.ad primu & iecundia, ubi docet v aut naccidens non esse subiectum per te alici ius, ita ut per se illud, recipiat,& per se illud sustentet,quia hoc loli liibstati coiic niti, ab alio tamen sustentatum potest este subiectum alterius, sicut superficies ait esse stibiectu caloris, quod non P iccst tale verum,