R.P. Antonii Ruuio Rodensis, ... Commentarii in libros Aristotelis Stagyritae de ortu, & interitu rerum naturalium; seu de generatione, & corruptione earum ... _ Nunc primum in Gallia editi. Cum duplici indice, ..

231쪽

xii Lib. I. Degeneratione ct corrupi.

Probatur minor,quia virtus unita sortior est se ipsa dispersα sed per rarefactionem magis est dispersa,vr constat : ergo debilior,

quam prius. Secundo , quia eadem experientia docet membra corporis densiora, atque solidiora esse in viris,quam in pueris: ergo euidens signum est non crescere per rarefactionem, sed per acquisitionem nouae quantitatis,quam necesse est acquirere supponia acquisitione nouae partis substantiae per nutritionem Tanquam certum igitur tenendum in , veram nutritionem, α veram adimentationem dari in rebus naturalibus.' Ad testimonium ex Euangelio respondet D.Thom S I. p. Q Io artie. I. ad primum, sensum illius propositionis non esse quod omnes eibi, & secundum omnes tuas partes in ventrem vadant , & in laeessum emittantur i sed quod ex cibo ' cumque aliquid emittatur, nempe terrestre illud,atque impurum, quod relinquitur ex ei borum copeoctione, atque expurg tio in

ne in stomacho saeta. Itaque uniuersalis est propositio ex par te ciborum, & sublesbim eius distributum pro omnibus, de singulis et bis, sed in ordine ad partes eorum indefinita. Et legitima expositio verborum , si contextum cinitis inspicia' mus, quia eum Pharisaei pro delicto opposui Hent discipulis, quod illotis manibus manducarent, Christus respondit nullum in hoc peecatum inesse, quia cibus assumptus operibus naturalibus d struit, hoc est nutritioni, & augmento eoru -ns, R quod residuum ea in ventrem vadit, & in seeeuum mitti*ur: in his autem operibus eum naturales Ent, nihili eccati reperiri, 'e ideo nee in sumptione ethi, ex eo quod

illotis et ablutis manibus sumatur , ea vero, quae de Orci exeunt, eum promtant a eorde, hoe est, a voluntate libera

precata esse posse, di ideo haee, non illa inquinare animamr. ad hoc autem institutum nihil refert, quod totus cibus iniun-ptus, et paries eius per hane,aut illam viam emittantui: quares eienter deelaratur intentum Christi, & verba eius per ex- Nicaeum sensum. 4d argumentum eoncedunt iuniores quidam, unionem animae rationalis ad corpus esse spiritualem,& ideo non attin per virtutent eo*oxeam. Hoc tamen salsum esse censeo. Primo, quia isti solum ponunt unicam unionem inter animam,& eorpus eum communi sententia, & bane dicunt educi de potentia materiae: ex quo sequitur attingi a virtutet corpore agentis naturalis. Secuodo, quia si non attigeretur: ergo neque verum esset, quod homo generaret hominem, nequo quod inicienter se nutrireti quod est Alsun. Probarur consequentia, quia homo non attingit animam a solo Deo cieatam

232쪽

M neque attingit unionem eius cum corpore : ergo nec attingit hominem, vel substantiam factam per senerationem, & nutri tionem, quia homo nihil est realiter aistinctum a corpore, Manima, ut unitis. Probatur tandem, quia homo generans hominem producit modum unionis, vel falsum est eum generare, cum nihil ad eum pertinens producat: sed non producit modun nionis ex nihilo per creationem : erso ex praesupposita mai ria . quare necesse est illum educere de potentia eius sed quidquid educitur de potentia materiae, est inateriale, MCorporeum: ergo repugnat modum unionis esse spiritualem,&ideo repugnat esse in anima rationali tanquam in subiecto. Sed respondent educi quidem de potentia materiae, sed transire ad animam, & non permanere in materia: hoe tamen averte falsum est, & argumento non satisfacit. Probatur esse salsum;

quia repugnat aliquid educi de potentia materiae , & in ea non Permanere a primo, quia educi de potentia materiae est fieri in materia . ergo neeesse est siesul fieri, & materiae inesse, atque adeo in ea esse tanquam in subiecto. Secundo educi de pote tia materiae est dependere ex materiali eoncursu eius, ut subaiecti praesuppositi: ergo est in ea fieri tanquam in subiecto ; Se proinde in ea permanere, vel de subiecto in subiectum migrare. c d vero non fiat satis argumento, euidens est, nam si

semel eoncedatur educi de potentia materiae, ut conuincit argumentum, & conceditur ab his, materialis debet esse, & ideo non poterit in anima rationali recipi tanquam in lubiecto.N

sandum Igitur est, quod unio sit spiritualis , sed verε corporea' est, ut suo loco ostendetur. Quod vero dicitur esse in anima; ut in sublecto, falsum est, sed solum adhaeret ei tanquam modus eam coniungens materiae, vel eorpori, quod non repugnat rei corporeae: Ec ita dicimus, agens naturalem eandent unionem attingere per virtutem corpoream tanquam per instrumentum in generatione,& nutritisne: dc ex hoc verum es quod homo generat hominem,& efficienter se nutrit.

Qui is nutritio,'quid augmentatis ρVT intelligatur in quanam actione consistat hutritios, io

in qua augmentatio, notandum est nutritionem viventium plures alterationes alimenti praecederet& prima fit in ore, ubi non solum conteruntur cibi, sed vere alterantur per admistionem saliuae, quae magnam habet virtutem alterandi,& resoluendi, ut testatur Galenus s. lib.de sitriplicibus capit.ς 'M colligitur ex colore, odore, M sapore; quos mutas. constat

233쪽

et i Lib. I. Degen ratione est cori vi.

cibos post attritionem ; ab ore deseruntur cibi in ventrieulum, ' vel stomachum , ut cloeet idem Galenus 4. lib. de usu partium capit. s. ubi fit secunda alteratio quae cit prima concoctio , vel digestio eorum , Sc per quam magna pars excrementorum ab eis extrahitur, & in inferiorem partem intestinorum reiicitur, sicque permanent cibi magna ex parte expurgati sub forma e iusdam substantiae liquidae , & colore albae, quam chylum voeant. Ex ventriculo vero trahitur ad iecur per venas i nyrsarai

eas , ubi fit tertia alteratio & secunda digestio,vel eoncoctio,

maioremque expurgationem cibus accipit; nam terresti toreschyli partes ibi subudent, & leuiores aliae quasi spuma supernatant; aliae denique sunt mediae. Et terrestriores quidem lime naturat atrae bilis , seu melancoholiar, descenduntque aiecore ad lien, ut ex eis magis ab eo expurgatis nutriatur: leuiores vero sunt natum cholerieae, seu flauae bilis ascenduntque ad follieulum, seu vesicam sellis. Denique partes me-iae colorem rubeum ibi acquirunt similem eolori iecoris, habentque nar ram sanguinis. Cirea sanguinem vero in iecore faehum diueriaso modo opinantur Medici ex una parte, & Aristoteles ex alia, nam Aristoteles i. lib. de partibus animalium cap. 4.&lib. .3.

de hiitoria animalium cap. 33. asserit officinam singuinis esse cor, non iecur, sed a iecore dimitti, & in eoiae recipi, ut ibi

ultimam expurgationem recipiat, & ad singulas partes corporis per venas derivetur. Me ici vero praesertim Galenus s. lib. de placitis capit. r . ex opposito aifirmant officinam sanguinis es Ie ieeur , a quo derivatur per venas ad cor, & exteras partes corporis , ut in eis ultimam expurgationem accipiens conuertatur in subitantiam aliti, & praecipue in corde summam reci. piat expurgationem, & purissimus euadat, ita ut in spiritus vitales conueni possit, quos certum est apud omnes in eorde fieri ex purissimo sanguine, quia certum est in corde residere vi tutem seu facultatem vitalem tanquam in fonte totius vitae. Vnde & in eodem residet pulsatrix virtus,ut ostendit continua agitatio, & motus eius , & ab eodem etiam derivatur per arterias , & ita sentitur in brachiis, & aliis partibus eorporis, in quibus ostenditur, & morborum stignum est. Et videntur hanc sententiam desumpsisse Medici ex Platone in Thimeaeo, ex Philone Iudaeo in libro de victimis, quos sequuri sunt DGreg. Nissenus in lib. de erratione hominis cap. vltimo D. Nemesius in lib. de natura hominis capit.13. D. Theodor. sermone 3. de prouidentia. Laltan .. in lib. de opificio Dei capit. I . Richar. in t d. 3.qu.1.ad s.Maior ibidem quaest. s. Et eodem ferὸ modo disterunt quantum ad spiritus animales, nam Aristoteles t. lib.

234쪽

C . V. Trase. de augmen. I.

de generatione animalium cap. . & lib. 1i de paItibus animaliam cap. 7: putat in corde etiam esse principium leniit tuae virtutis , & ideo in eodem fieri spiritus animales cia puristimo sanguine, & suo motu per arterias discurrere partini ad cerebrum,partim ad reliquas partes corporis. Caeteri verti,& cum

eis medici omnes principium virtutis sensitiuae primo in cerebro potius collocant pro internis sensibus, de in reliquis len- seriis eiusdem capitis pro externis nde spiritus animales non in corde, sed in cerebro fieri docent, ita ut a corde quidem dc riuetur pars quaedam spirituum vitalium,& per quasdam obli

qua S,atque angustiis vias perueniant ad cercbrum, ubi per vir in itutem eiusdem cerebri magis attenuamur,& ex vitalibus fiunx animales absque corruptione substantiali per solam atteiruationein, nam opera animalis praesertim seia sationes internae

omnium aliarum perfectissimae,quibus deseruiunt spiritus ani males persectiores sunt vitalibus , & ideo, perfectioribus, aetenuioribus' spiritibus indigent; hi. ergo spiritus animales a cerebro derivantur per neruos ad reliquas partes, per quas

exercentur operationes animae sensitivae, quales sunt sensati

nes,3 motus progressivi. Itaque ut breui sermone haec expli-eentur, spiritus non est aliud, quam subitantia quaedam tenuissima facta exputissimo sanguine ad modum vaporis ex eodem sanguine extracti : nam quemadmodum Sol in mundo magno sua vittute calefactiva extrasit ab aqua vapores, qui sunt tenuissimae quaedam substantiae quasi de natura aeris, ita in mundo paruo , hoc est, in corpore animali, vel liuitiano , se habet cor, & 1ua virtute caloris vitalis extrahit ex purissimo sanguine in se recepto , de nimis expurgato quasi vapores quosdaan,

qui sunt subit intiae quaedam subtilissiniae, quasi de natura aeris , 3c ideo vooantur spiritus , & vapores isti subtilissimi, di ideo leuissimi per virtutcm vitalem, quam in se habent, minueri possum, Sc suo motu facile discurrunt per arterias , δε

alias vias corporis. Distinguntur autem in vitales, Sc animales , quia operationibus vitales, ut nutritioni, & augmen- tationi deseruiunt, atque etiam operationibus animalibus, hoc

est, animae sensitiuae , ut sensationibus, de motibus localibus eiusdem animalis i necessari j autem sunt imprimis ad replendas vias corporis,per quas,si plena omnino essent alimeto, non posset idem alimentum omnino derivari: nhcesse est ergo aliquam partem earum vacuam esse, sed spiritibus plena, ne det ut vacuum dc cum spiritus facile cedant, facile etiam deeutrit alimentum,& ad partes corporis defertur.Deseruiunt praeterea admotum eiusdem alimenti vitales,in quantum sunt instrumenta

235쪽

a i 6 Lib. L Degeneratione se corrupi.

quaedam vitalis virtutis;& animales deseruiunt sensationibus,& motibus localibus , in quantum simi instrumenta virtutis motivae vitalis i nec tamen differunt substantialiter, sed lotum

acciduntaliter, quia animales subtiliores 1 unt,& magis attem perati , & ideo ex vitalibus transeunt in animales per alter tionem, ut explicatum est. Et haec de spilitibus adnotare placuit, ut quadam saltem imperfecta ratione cognoscatur natura , dc omcium eorum in corpore, & ex ea melius intelligatur modus, quo fiunt nutritio, dc augmentatio. Postquam ergo sanguis per venas, siue a corde, siue a iecore procedentes deri uatur ad reliquas partes corporis, in eis consequitur vltimam expurgationem, maiorem, vel minorem, secundum maiorem,

vel minorem persectionem euiuslibet partis ex eo nutriendae. Expurgatur autem, & perficitur per virtutem vitalem in sing lis partibus participatam ab anima, & sic expurgatus, & periectus sareuis dicitur vltimum alimentum, quia nondum esteonuersum in substantiam aliti, immo nec mutoum substa tialiter , sed accidentaliter tantum per varias alterationes explicatas. sequitur deinde conuersio eius substantialis in ea nem,ossa,& neruos,aliasque eorporis paries, qvie couerso non est aliud, quim corruptio eiusdem sanguinis, in cuius materia introducitur anima,& unitur substantialiter,& per talem unionem generantur in toto corpore diuerse partes substantiae, Muniuntur praeexistentibus,& eum non posui produci substantia corporea naturaliter sine quantitate, quae est propria passio

eius, simul ac producuntur nouae partes substantiae,acquiruntur etiam cum eis nouae partes quantitatis, siue de nouo productae,sicut producuntur partes substantiς,siue de nouo aduenien .

tes,cum materia alimenti iuxta diuersas opiniones de subiecto accidentium superius explicatas. Et partes istae quantitatis de nouo aduenientes uniuntur quantitati praeexistenti eiusdem corporis viventis,& ideo per eas sic unitas dicitur vivens proprie augeri,& maius fieri. 34 Ex quibus iam intelligitur in quanam actione consistat n tritio, atque etiam augmentatio, & quid utraque sit: nutritici quide consistit non in aliqua alteratione praecedinati,per quam

cibus praeparatur in ore,aut ventriculo,nec etiam in ea altera,

tione,per quam fit sanguis in iecore, vel corde, nec etiam ex Purgatione,quam acquirit in singulis partibus d quas per ve has, & arterias peruenit, sed in conuersione substantiali, per quam desinit esse sanguis in singulis partibus, & materiae eius unitur substantialiter anima.Erat igitur nutritio, Mutatio subin

236쪽

Cap. ν . Tractiae augmen. at Tivientis ad formam ipsem. Vel erit, Productio paritalis sariam pia viventis ex conuersione subnanitati alimenti. Et in utraque 'definitione intelligitur unio substantialis partialis substantiae productae eum substantia ipsius viventis simul ccum conuersione, vel ordine naturae ei praesupposita secundum diuersas opiniones inserius explicandas. Augmentatio vero consistit in actione per quam acquiritur maior quantitas, vel de nouo producca,& unita q antitati viventis, vel praeexistens in materia alimenti, de unita eidem quantitati viventis siccundum di uersas opiniones. Sic igitur poterit definiri r Augmentario est acquisitio maioris quantilaris ex sub Ianiuili creuersiom adimori. Et ecce iam explicata duo illa proposita in titulo quaestionis. an sint in rerum natura nutritio , & augmentatio , d . quid utraque sit.

An nutritis, ct augmentatio sint mutationes di tincta realiter.

SEquitur seeundo disputandum,an nutritio, & augmentati

sint mutationes distinctae realiter, vel una & eaciem secundum diuersas rationes formales , aut considerariones distincta. Et ptima opinio iuniorum tenet non esse mutationem distinistam, sed eamdem realiter; distinctam vero ratione, quia conuersio alimenti in substantiam, in quantum dicit productionem partialis subitantiae ex unione animae ad materiam alimenti, est nutritio, ex vi autem nutritionis praecisse absquo ulla noua actione quantitas alimenti sit propria viventis A dc per illam dicitur augeri, & ideo augmentatio non est actio distincta a nutritione,sed eadem nutritio, ut per eam acquirit vivens nouam quantitatem. Hanc sequuntur plures, sed nota nes eodem modo illam defendunt,sed antiquiores quidam ideo dicunt facta nutritione, sine alia noua actione adquirem vivens maiorem quantitatem, quia quantitas est propria pas so substantiae corporeae, propria autem passio non fit noua;

distincta actione ab ea, per quam producitur eius subiectum, sed naturali quadam resultantia sequitur, ut risibilitas non fit alia actione distincta ab ea, per quam fit homo , sed ex ea

dem resultat naturaliter. Ita Pererius lib. 8. suae Philosophiae cap. 13. ad quartum, Macillius I. lib. de generatione q. IO. Albertus Saxoniae ibidem quaest. Venetus. cap. s. eiu em

237쪽

Iibri, Vallos s. Phys cap.2. & controuer.19. ad Tyrones. hiis, vero recentiores ad defendendam eamdein sententiam cita supponunt. Primum dari motum per se ad quantitatem , vudocet expresse Aristotcles s. lib. Phys. capti. quod tamen praesuppositum, licet sit apud Aristotelem certum, negatur tamen ab aliis omnibus citatis. Secundo supponunt, per augmenta tionem non produci quantitatem aliquam*ed eamdem, quam habet alimentum transire ad corpus vivens cum materia eius is in qua est tamquam in proprio subiecto. Secundo supponunt, prius saltem natura, quam alimentum conuertatur in substan iam viventem , uniri materiam eius materiae eiusdem Viventis 3 & quantitatem quantitati per actiones proprias, atque distinctas, sed in his unionibus non consistere nutritionem, nec augmentationem , sed supponi ad conuersonem alimenti per modum approximationis eius ad corpus vivens,quod in idem , alimentum agit per virtutem nutritiuam, & calorem naturalem , atque adeo ad nutritionem, & augmentationem in eadem conuersione consistentem,qua facta , & adquisita partiali substantia eo ipso absque noua actione incipiti vivens habere in se quantitatem alimenti, per quam augetur, &fit maius Itaque conuersio substantialis alimenti, quae est productio partialis substantiae viventis, duplieem terminum habet , ilia trinseeum, & primarium, nempe substantiam partialem peream productam, & ab hoe termino habet, quod sit nutritior alium vero non famam per ipsam, neque unitum, sed acquisi tum supposta unione, & productione partialis substantiae, dc

ideo extrinsecum, & secundarium, a quo denominatur augmentatio extrinseca tantum denominatione, & exemplum aD serunt in motu locali duos terminos habente, nempe, ubi, vel praesentiam localem,quam in se acquirit mobilein iste est pri marius; atque intrinsecus, a quo habet speciem: extrinsecum,& secundarium,ncmpe locum circumscribentem,& iste est secundarius, & extrinsecus,quia locus non est sormaliter in corpore Iocato. Et quemadmodum aequisito,ubi,per motum, abs que noua alia actione, vel motu sequitur aequisitio loci, pari ratione aequisita partiali substantia, absque noua actione, Vel motu,sequitur maior quantitas in vivente, & ideo augmentatio non est noua alia mutatio, sed eadem sub quadam alia denominatione extrinseca considerata. 27 Hanc sententiam ita explicatam probant testimonio Ari- 'stotelis capite praesenti, ubi ita ait: Eten sie diserunt nutri mentum,6 augmentatio ratione. Et statim in transatione Vata bii sequuntur haee verba uiritio idem,quod aceretis exi tit alio

tamen

238쪽

amen est diuersa. In translatione vero antiqua eodem serὰ in do dicitur. Et nutrimentum augmentarione idem est quidem, esse autem Hiud.Probat deinde ratione,primo,quia supposita uni ne materiae alimenti cum materia viventis, atque etiam unione quantitatis alimenti eum quantitate viventis ς dc tandem unione substantiali anime eum materia eiusdem alimenti,abseque ulla noua actione verum est quantitate alimenti esse eamdem numero eum quantitate viventis, & eidem viventi propriam,sieut materia eiusdem alimenti facta est ei proprimergo sine ulla noua actione verum es , utiles acquisisse nouam,atque maiorem quantitatem,per quam factum en maius, & ex consequenti augmentum suscepisseιsed augmentum suscipitur preaugmentationemrergo augmentatio non est noua,vel distincta actio realiter a nutritione,sed sola ratione.

Secundo probant a sussiciente diuisione, quia augmentatio non eonsistit in productione nouae quantitatis,sed in additione eius,quam secum affert materia alimenti,ut supponiturineque in unione quantitatis alimenti eum quantitate viventis, quia talii unio praesupponitur a mentationi: ergo solum potest eonsistere in mutatione,per quam materia alimenti recipit formam mirentis. Probatur consequentia,quia nulla alia interuenit mutatio in augmento viventis, sed receptio formae viventis in materia alimenti est ipsa nutritio, ut ex praecedenti

tuaestione est manifestum: ergo augmentatio non est mutatio istincta realiter a nutritione. Secunda opinio asserit, nutritionem& augmentationem es. Isse actiones,& mutationes realiter distinctas. Haec est communis omnium interpretum Aristo is hoc loco s. lib. Phys.cap. 2. & 2. lib. de anima textu 41. usque ad FO. tam antiquorum, quam recentiorum spaucis illis exceptis, quos pro alia opinione citauimus,ideo nullum nominare oportet.) Sed diuerso etiam modo eam defendunt, qni opinantur subiectum quantitatis, & aliorum accidentium esse compositum:& alij, qui putant esse materiam primam ; nam illi ideo dicunt augmenra tionem esse distinctam actionem, vel mutationem a nutrition quia per eam producitur maior quantitas, quae chm sit accidens distinctum realiter a substantia partiali producta per

nutritionem, petit distinctam aestionem,por quam producatur.'4lij'vero quamuis nos admittat,per augmentationem produci quantitatem,sed eam,quam secum inert materia alimenti,asierant uniri quantitati viventis, dicunt tamen augmentationem eonfistere in hac unione quantitatis cum quantitate, 'me cum fiat per modum unionis realis de nouo productae, ta ecesse est, fiat

239쪽

L 1 o Lib. I: De generatione'corruptό

fiat quoque per nouam actionem, & distinctam lealiter a nil,

tritione,quia nouus,& realis terminus nouam,& realem acti

nem postulat. Et nos hane sententiam tanquam probabiliorem,& valde consonam prineipiis Aristotelis sequimur,primo tamen modo eam intelligimus. Sed nune solum probanda est aduersus primam,ut a iunioribus defenditur admittetibus cum Aristotele,dari motum per se aὸ quantitatem,qui sit augmentatio; m aduersus antiquiores alios,hanc speciem motus non admittentes , sed ex eo negantes distinctionem realem inter nutritionem, dc augmentationem, quia negant omnino dari per se motu ad quantitatε duas tantum ponentes species motus,nempe alterationem, & lationem cum Platone,&Galeno, inferius agemus disputantes de augmentatione, an sit per se motus ad quantitatem.

is Praesupposito ergo ex doctrina Aristotelis s.libr.Phys p.2ι duod augmentatio sit per se motus ad quantitatem distinctus m alietatione,& lationes & admissio a tecentioribus illis,Nobatur coni eosdem esse distinctam realiter a nutritione adiuncto alio testimonio eiusdem Aristotelis ex 3 .li .Phyctex. xQubi sic definit motum.MM---bilis prout mobile est. ex quibus probo augmentationem auere supra nutritionementitatem realem atque intrinsecam formaliter denominantem subiectum proprium,nempe uiuens, quod augetur,& non solam denominationem extrinsecam,& ideo distingui realiter ab eadem nutritione hoe modo, augmentatio est motus per se ad quantitatem ex priori testimonio: ergo est actus mobilis prout mobile est ex altero: quate ex utroque colligitur esse actum viventis , quod augetur tamquam subiecti existentis inpotentia ad illum;sed actus alleuius,ct subiecti debet esse in eo

formaliter, dc non pei solam denominationem extrinsecam, ut patet in dexteritate denominante extrinsece columnam, quae ideo non est actus eius,sed animalis,in quo reperitur sor- maliter:ergo augmentatio ut motus est,formaliter reperitur in

subiecto , quod ὀenominat formaliter mobile,& aliquid reale ponit in eo formaliter, per quod necesse est distiimui realitera

nutritione,& non tamquam denominatio extrinseca.Probatur

consequentia, quia distinguitur ab ea sub ratione motus realis ac positiua,atque intrinseca,& inhaerens mobili. χo Probatur secundo ex separatione,quia ea,quae possunt intelse separari per diuinam potentiam, dilhinguuntur realiter i segaugmentatio potest separati realiter a nutritione:ergo distinguitur ab ea realiter. Probatur minor,quia nutritio est produ-Mio partialis substantiae unitae viventi ex conuersione alimeti:

240쪽

cap. V. Tractat. de augment. II. a I

sasta conuersione alimenti, producta partiali substantia,

atque unita viventi, potest Deus destruere quantitatem alimenti,arque suspendure augmentaxionem viventis, ita ut nutriatur,x non augeatur: ergo dabitur nutritio sine reali augmentatione.Respondent possibilς hoc esse, & dari tune nutritionem sine augmentatione, sed adhuc nihil reale intxiusecum

separari a nutritione,nec proinde aliquam actionem, vel mutatiouem,sed solam denominationem extrinsecam,ex qua habebu nutritio rationem augmentationis, & ideo non probari ex tali separatione,quod sipi actioneς, vel mutationes realiter distinctae.Hanc tamen solutionem esse falsam sic probo,in easu illo separationis euidens est separari augmentarioncm a nutritione,cum sit euidens pcrmanere nutritionem sine augmentationeised augmentatio realiter,& sormaliter est motus, Mautritio realiter, & formaliter est mutatio;ergo separatur motus realis a mutatione reali;deinde motus realis,ut motus rea olis est,& ut ditainguitura muratione,non est sola denominatio reinseca, sed ali quid intrinsecum formaliter afficies mobiler cum sit actus eius,ut subiecti, & ut existentis in potentia;ergo

sep atur a nutritione tamquam entitas realis positiva, & intrinseca mobilis,& ideo distinguitur ab ea realiter ut talis entitas realis postiua,atque intrinseca mobilis.Probatur tandem, quia nutritio formaliter est mutatio substantialis, & augmen latio formaliter est motus; sed rationςs formales mutationis,

motus sunt positis ,& formaliter denominantes subiectum, ςrgo distinguuntur tamquam duae rqtiones formales, positi uar, atque intrinsecat, & ut tales sunt separabiles 1 ergo falsum est, quod augmentatio solum distinguatura nutritione tamquam denominatio extrinseca, falsum quoque , quod solum udat supra illam extrinsecam denominationem; M salsum tandem quod si suspendatur adeo augmehtatio permanente nutritione, solum separetur ab eadem nutririone quaedam denominatio

extrinseca.

Testimonium Aristotelis , quod iuniores pro se adducunt, difficile visum est verba solum codsiderantibus,& noo contextum litterae, quod considerans P. Thomas in Commentariis eius egregie illud exposuit,& expositio eius dissicultatem prorsus tollit.Notadum est ergo niat itionem, & augmentationem tribus modis differre apuis Aristotelem,& omnes. Primo ex parte materiae, seu subiecti, vel obiecti, circa quod versantur, quod est alimentum, circa quod operatur virtus , seu potentia 'italis; alimentum vero duo habet, primum , esse substa aliam 'iueiuem inpotentia, & ita consideratum est obicctum nutri-