장음표시 사용
221쪽
Ad seeundum coneesta antecedente de concursu essemus virtutis seminalis ad illa omnia, neganda est consequentia, quod ita concurrant camerae dispositiones productae tirpasso;eshenim manifesta disterentia et his,quae superius diximus demodo concurrendi virtutis seminalis r non enim operatur circa materiam,ves subiectum,in quo est, immo nec possct ; sed cum sit in quibusdam partibus eiusdem seminis,operatur circa alias, in quarum materia introducenda est anima; dispositiones vero praecedentes alias generationes s de quibus loquimur sunt in eodein passo , in eadεmque materia, in qua introducenda est forma,circa quam nihil operantur,nec operari possunt, & ideo nec possunt essective expellere dispositiones contrarias sed si Inm formaliter; ad expulsionem vero formae prauentis, & ed ctionem aduenientis solum possunt concurrere disponendo materiam pro noua forma, a qua expellenda esst antiqua sor maliter, talis autem modus concurrendi earum, non es efficientis causae,sed ad materialem potius reducitur, ut per se est
Ad ultimum distinguenda est maior, nam contraria duobus modis considerari poli unt.Primo in quantum se tenent ex pa te agentis, & passi, ut ealor ex parte ignis, & frigus ex parte aquae,vel e contra. Secundo in quantum comparantur ad idem subiectum,in quo inhaerent tamquani formae contrariae;& sub Vrraque eonsideratione se expellunt ab eodem subie Ged subprima effcienter, sub secunda, non nisi sormaliter. , Tamquam formae naturaliter incompossibiles in eodem subiecto. Et cum dispositiones praecedentes generationem in subiecto compa-arentur ad eontrarias in eo existentes tamquam formae incompossibiles in eodem subiecto,& non ut se tenent ex parte agenditis, non possunt eas expellere efficienter , sed itum in genere causae formalis. In denestione autem contrariorum non sumitur expulsio pro essiciente tantum, nee selum pro expulsi ne formali, quia repugnat se expellere essicienter, quin etiam se expellant sormaliter,sed pro utraque simul& quia disposi- tiones praecedentes in subiecto solum comparantur, ut incompossibiles sermae, solum poteit eis conuenire formalis expulsio; effectiva vero conuenit eis sub alia consideratione ι nam propria contrarietas utramque c6nsiderationem comprehendit:supposito vero, quod non nisi formaliter expellunt dispo , sitiones contrarias, & formam substantialem tum materialiarer, ut probauimus, non possunt effective concurrere ad gen rationem npuae formae. -d vero dicitur, non obitare,quod ide non possit agere in seipium, diaetamndu est i nam actione
222쪽
transeunte,& viii uoca repugnat idem secundum eamdem par
tem in seipsum Uere, quia in aetione transeunte necesIe est agens realiter esse diuersum a passo, & in uni uoca se ipsum imtendere, & eum eatefactio, aut quaevis alia alteratio propria, qualis est illa,per quam posset excogitati. dispositiones antecedentes:agere,sit actio transiens,& Uiuoca,repugnat exerceri circa idem omnino subiectum, quamuis actione immanente, 'et habente modum immanentis, & aequivoca non repugnet idem in sespiam agere, de qua procedit secundum exemplum in argumento assuinptum. De virtute vero seminali aliam esse. Latione ostendimus,ideo nihil probant contra nostra sentutia.
De avrnentatione aurem reliquum sacere, st quonam disserat ageneratisne,ctalteratione, ct Breuis expositio textus.
E xplicara distinctione alterationis a generatione substan- t
tiali, eaphe praecedenti, distinguit Aristoteles in praesemisatis diffuso augmentationem,& diminutionem ab eadem generatione,& hoc est intentum capitis. Quod ut consequatur tria proponit tractanda de augmentatione, Primum,quomodo
distinguatur a generatione,& alteratione. Secundum,quomunmodo fiat augmentatio,&diminutio rerum naturalium. Tertium,quibus modis deserant nutritio,& augmentatio, & ideo in tres partes diuiditur caput iuxta horum trium explicationem. In duobus asserit differre augmentationem a generati ne,& alteratione: nam primo disserunt ex parte terminorum, in quos tendunt, nam generatio substantialis habet substantiam pro termino ad quem,alteratio qualitatem, augmentatio vero tendit ad quantitatem: & haec est praecipua miserentia, . quia murationes,& motus habent unitatem,&distinctioneni specificam a terminis ad quos,ut s.lib.Phycdocuit Aristoteles. eundo differunt,quia ia quia generatur, vel alteratur, non necessario mutat Iocu:vt patet eum ex ligno fit ignis, vel cum, calefit aqua permanentibus in eisdem locifrid autem,quod auri: Setur necessario mutat locum,non quidem ita ut totaliter de serat loca quem prius babebat,& acquirat alterum;hoc enim modo
223쪽
modo non est necessariu mutare locum, sed ita ut ad maiorem Iocum necessario extendatur. Itaque necestarium est, quod nouas partes loci aequirat,quas prius non habebat, non tamen quod aliquam partem prioris loci relinquat , ut patet dum arbor crescit permanens in eodem loco, sed necessariis se ex tendens ad Ininore quam habebat prius, & opposito modo H,quod diminuitur,neeessario mutat locum, non totaliter deserens eum,quem habebat prius,sed aliquas paries esus, reducens se ad alias,& ideo ad minorem locum. Et haec de explicatione primi.
Vt explicet secundum,proponit duo dubia,&siluit:.&tan .dem duo supponit. Primum dubium est,an id , quod augetur,
augeatur per additionem alicuius habentis magnitudinem, seu quantitatem, es carentis omni magnitudine. Et respondet necessarium esse,ut illud ex quo augetur aliqui ,quod vocatur alimentim, magnitudinem habeat , qu;a u esset materia sine magnitudine, aut essed separata ab omni eorpore ι vel esset in aliquo corpore; paratam hine repumat,quia nee esset in loco, sicut punctum,nec esset aliquid sensibile.Probatur consequentia, quia utrumque habet res quaelibet per quantitatem , nempe in loco esse,& sentiri posse. esse autem insensibile, & extra locum illud,ex quo aliquid augetue, impossibile est,quia cum id, quod augetur, sit eorpus naturale, & ex consequenti sensibile,& in loco, augeri non potest per additionem rei insen bilis, & sine loco. Sed non minus repugnae, quod materia ex qua aliquid amur , eareat magnitudine,& sit in aliquo eorpore,nam vel esset pars eius, vel aecidens, quoὰ patet esse impossibile, quia partes, de accidentia corporis coextenduntur quantitati, vel magnitudini eius: ergo repugnat sic esse in eor sere,& non habere magnitudinem. Vel esset in corpore, ita ullnec esset pars eius,nec accidens,quod non esse minus imposiubile probat, quia ex hoc sequerentur tria absurda. Primum, quod generatio unius non esset corruptio alterius, sed posset aliquid generari ex alio non corrupto, sed permanente. Nam ex tali materia existente in alio corpore posset senerari aliquid,ut ex alimento existente in aqua aer, sed nihil aquae eorrumperetur, quia talis materia alimenti in ea existens, nee est pars aquae, nec accidens eius: ergo potest separari ab aqua sine ulla eius corruptione. Secundo queretur, quod in eodem composito possent esse infinitae materiae alimentorum, quia si non sunt partes eius, nec accidentia, non se impedient, nec Vna excludet altera qua ratione potest esse vita, poterunt es
se insultae. Tertio sequeretur, quod dum generatur aliquid
224쪽
ex aliquo,ut aer ex aqua,exiret ex ea, tanquam ex vase absque ulla mutatione eiusdem aquae. Et ex eisdem argumentis asici te
probari,quod ex indivisibilibus quantitatis, ut ex punctis,& lianeis magnitudine carentibus, non fiat augmentum corporis naturalis: ideo concludit necessarium esse, quod alimentum, seu materia: ex quai corpus augetur, magnitudinem habeat.
Quod probat primo, quia materia non potest esse separata ab omni forma substantiali, & qualitatibus, per quas forma eo seruatur in materia : sed repugnat esse unitam formae substa tiali sine qualitate omnino necessaria ad diuersas sormas su stantiales recipiendas: ergo non minus repugnat esse sine magnitudine.Maiorem probat, quia quidquid generatur, fit me aliquo habente formam substanυatem,per cuius expulsionem
corrumpitur,& ab agente inducente nouam formam in eadem materia .ergo repugnat materiam permanere sine ulla forma. Secundo ex propria ratione augmentationis, quae non est g neratio corporis,sed adstitio nouae quantitatis ad eam, quam
babebat prius:ergo necesse est quantitatem habere illud,ex quo
Secundum dubium : an supposito quod augmentum debeat 3
fieri ex alimento habente magnitudinem, vel quantitatem, Scideo duo interueniunt corpora in augmento, nempe illud, ex quo fit,quod vocatur alimentum,& illud, cui de nouo aduenit alimentum,quod est corpus uiues,quodnam horum corporum augeatur,primum vel secundum. Ut autem dubiu soluat, proponit tres conditiones necessario seruandas in augmento, Hetria inconuenientia vitanda,ut bene fiat. Prima conditio est,ut illud, quod augetur, vel diminuitur, secundum omnes suas partes augeatur,vel diminuatur. Secunda,ut omnibus ,& singulis partibus eius aliquid nouum addatur,vel detrahatur;repugnat enim augeri aliquid,nisi aliquam suscipiat additionem, vel minui,nisi per detractionem: ergo repugnat augeri, vel minui secundum omnes partes, nisi nouo aliquo recepto in eis,vel ex eis amisso.Tertia conditio est,ut illud,quod augetur, nec de nouo fiat,nec corrumpatur per augmentationem, sed idem numero permaneat ante,& post eam, immo sub utroque termino eius,a quo,& ad quem,nempe sub minori quantitate, quae ein terminus a quo,& eticam sub maiori, quae est terminus ad quem , & mutatio eius solium sat secundum maiorem , dc minorem quantitatem. In qua conditione conuenit augmentatio cum alteratione inquit Aristoteles ) quia etiam iii alteratione manet idem corpus sub eontrariis qualitatibus, vi sub
inlore, frigore, ideo sub utroq; termino a qu0,& ad quem,
225쪽
116 Lib. I. Pe eeneratisne est corrupi.
nam ab una mouetur ad aliam mutatione eius solum saeta secundum easdem qualitates.Conueniunt etia in alio , videlicet, nilod sicut virtus augmentativa est in eo,quod augetur,sc saepe contingit alterativam virtutem esse in eo,quod alteratur: quo
autem modo hoe sit intelligendum in quaestionibus explicabitur. Ex tribus autem inconu nientibus vitandis in augmentatione primum est,ut intra eorpus,quod augetur,non admittatur vacuum,in quo recipiatur cibus, vel alimentum, ut
falso a quibusdam antiquioribus admittebatur,putantibus non posse reeipi,nisi admita vacuo. Vaeuum vero non esse admittendum, probatum est in 3.lib. PhysSecundum inconueniens vitandum est, ut non admittatur penetratio alimenti de nouo aduenientis cum corpore,quod augetur, & cui aduenire dicitur,quia penetratio corporum impossibilis est per naturam. Tertium,non debet admitti, quod augmentum fiat per additionem alicuius carentis, magnitudine,sed eam habentis.Quia bua enumeratis conditionibus, seruandis in augmento, & incommodis vitandis, respondet dubio proposito, in augmentatione non augeri cibum seu alimentum adueniens, sed corpus vivens ui aduenire dieitur.Q d probat ex tertia eonditione, nam ex natura augmentationis est,ut illud,quod augetur, non corrumpatur secundum subitantiam, sed idem permaneat,ante& post augmentationem, mutatione solum facta circa quantitatem, sed alimentum non permanet, sed corrumpitur se stantialiter , &conuertitur in substantiam corporis viventis eorpus autem vivens permanet idem ante, & post alismentum ut docet experientiarergo alimentum non est , quod augetur, sed eo us vivens pcr conuersionem eius in propriam substantiam.
Duo tandem supponit tamquam' certa. Primum est per auramentationem pr mo augeri partes sinat lares corporis viventis, harum ratione partes dissimilares. Quae sint autem partes
similares,& quae dissimilares docet Arist. ipse l. lib. de historia
animalium cap. I .dicens Similares esse, quae constant ex partieulis eiusdem rationis, & nominis cum toto, quod proximo componunt,ut caro,& os. Vocantur similares , quia quaelibet pars carnis est caro , & caro vocatur, & etiam quaelibet pars ossis est os. Partes vero dissimilares sunt, quae ex similaribus componuntur,ut pes,manus,& brachium,quia ex carue, & osso eonfiant,nec sunt eiusdem rationis , & denominationis partes earum cum ipsis,quia pat s brachi j non est brachium. Secundo supponit paries corporis viventis dupliciter considerari polle, aut secundum materiam, aut secundum rmam,quia materia,
226쪽
δe forma suo modo constant, sicut totum ; vi manus hominis constat mireria partiti,& anima eam informante. Augmentationein vero fieri seccuricium par s sormales , non secundum m. Heriales,quia i 3,quod augetur, debet manere idem ante, &pOlt augmentum , sed vivens non manet idem secundum materiamiquia partes materiae fluunt, de consumuntur per continuam inicium calciris naturalis: ergo non fit secundum eas augmentum, sed potius secundum formales, quia forma videtur eadem semper nianero. id autem per formam & mat
riam,& quid per partes formales, & materiales intelligat Mistoteles, dissicile es ,explicabitur veru in quaestionibus. Ex hiς omnibus allerit intelligendum esse modum, quo fiat augmentatio, fitent in accedente dc nouo limento,atque conuerso iasubitantiam corporis viventis, additoque omnibus,& singulis partibuS corpoi i vicentis,ita ut per augmentum omnium par tium augeatur torii corpus vivens idem permanens secudum
substat iam, sola mutatione facta circa quantitate,sed mutato substantialiter alinu to,ita ut in principio augmetationis dissimile sit corpori viventi,tam secundu formam substatialem,qua secundu qualitates ut patet de sanguine,ex quo augetur animalia, sed in sine iam sit fac u simile siccundia virumq; per diuersias alteratioἡ es,& subitantialem couersionem in substantia eiusdecorporis viventii, in fine namque augmentationis iam sanguis factus est ciis' , atque etiam os, parsque substantialis animalis eiusdem rationis cum caeteris; &haec de explicatione
Vt alitqm explicet rertium, nempe discrimen inter nia triti nem,& augmentationena,proponit aliud dubium qualis natur. e , vel conditionis debeat esse cibuS, vel alimentum , ex quo .ugetur corpus vivens. Respondet vero , actu quidem diuer'
sum esse debere, non solum secundum substantiam, sed etiam secundum accidentia ab eo , quod augetur , & ideo actueti im ei dissimile. Probat, quia per .sui corruptionem debet augere illud : ergo debet esse diuersum , ac dissimile actu, lio qui nec pati posset, nec corrumpi ircum nihil patiatur, nequo sorrumpatur,nisi a diuerso , de dissimili, sed potentia debet esse idem, omnino simile, quia in idemmet corpus vivens con uertitur , & rinam eius substantialem, atque accidentia suncipit. Ex quibus insert generationem quamdam substantialem
necessariam esse ad augmentum , nam si alimentum substanti. iliter corrumpitur , necesse est generationem alicuius prae-lipponat , cui eadem corruptio succedat: eum semper verumst, corruptionem unius esse Fenerationem alterius, ut superius
227쪽
χo8 Lib. I. Degeneratione ct come .
probatum fuit. Sed hane generationem sinquit ad augmentum requisitam diuersam esse a generatione, cuius natura ii, praecedentibus cappibus explicata fuit, nam per illam generatur totum quoddam substantiale scparatum a quocumque alio,& per se consistens, ut patet in generatione hominis, vel leonis: r generationem vero ad augmentum requisitam non gerieratur totum substantialesed 'ars quaedam substantiae de nouo addita eorpori viventi, & id eo non vocatur generatio simpliciter, sicut illa sed ameneratio quaedam substantialis, atque
etiam nutritio.s His explicatis asserit ad augmentum viventis duas muta tiones concurrere, unam per quam materia alimenti suscipit sororam substantialem viventis, & amittit propriam ,& haee appellatur nutritio, vel ameneratio alteram per quam corpus vivens maiorem aequirit quantitatem, quam habebat prius, Rhaec voeatur augmentatio. Has autem mutationes conuenire
ait in min& dinerre in duobus.Conueniui quidem in eo,quod . Utraque fit per additionem rei quantae, nempe alimenti eo versi in subtantiam alitu Disserunt vero primo ex parie m teriae, ex qua fiunt,nempe alimentimam utraq; fit ex eo diue si modo sumpto,augmentatio quidem ex eo,ut potentia qua e nutritio vero ex codem,ut est potentia caro,vel os; hoc est, ut in substantiam rei viventis, conuerti potest. Secundo differunt ex parte subiecti, quia nutritio durat toto tempore vitae, nam verum est eorpus vivens semper nutriri , quandiu vivit augmentatio vero non durat semper,sed augetur eorpus vivensusque ad certum tempus, quod appellatur status, & non ultra, putritur tamon semper, dc huius ratio est, quia virtus viviis in prima vitae aetate sectior est ad conuenendum plus alimenti
in substantiam propriam,quam sit deperditum de eade propria
Abstantia, per continuam actionem caloris naturalis,post vero debilitatur , ita ut non possit tantum conuertere, quan tum eonsumptum est: &: ideo non potest iam vivens auge-ii, sed potius diminuitur, semper tamen eonuertits aliquid, de ideo semper durat nutritio, sed cpon durat semper ausmentatio:& tae est lententia totius rapitis.
228쪽
dentur nutritio, ct augmentatio in rerum natura,
T a nomine ipso augmentationis incipiamus, tri- sbus modis accipi solet. Primo communissime pro qualibet mutatione, per quam aliquid crescere, vel augeri dicitur in quocumque genere rerum,hoc est, siue in substantia, siue in qualitate,aut quantitate; vel etiam in sola extensione ad maiorem locum. In qua significatione diei solet,calorem,ac caeteras qualitates augeri secundum intensionem , & extensionem. Secunda acceptio minus uniuersiilis est, pro mutatione, per quam acquiritur pars aliqua integralis rei, eique superadditur, & per additionem eius augeri dicitur. Inua significatione ignis, aqua, & extera elementa augentur,um nouae partes eis adduntur, prius, vel simul productae, ut aqua augetur, dum noua portio ei additur ἔ α ignis, dum noua eombustibilia in se conuertit. Tertio modo accipitur specialius, ac proprius pro mutatione accidentali, perquam acquiri- tur quUtitas ex conuersione alimenti in substantiam aliti vitali modo facta, hoc est, per virtutem intrinsecam viventis, &per eius additionem vivens emcitur maius secundum omnes suas partes: dc de augmentatione hoc tertio modo sumpta agit Aristoteles capite praesenti, Sc secundo libro de anima a textu εα .vsque ad so.& nos quoque de illa sic sumpta agemus in prae- senti tractat'. Nutritio vero duobus tantum modis sumi tur. Primo pro quacumque conuersione nutrimenti in propriam
subitantiam : in qua acceptione non solum viventibus corporibus attribuitur, sed etiam non viventibus, nam ignis nutritur per conuersionem olei,aut etiam lignorum, vel stupae, quae dicuntur pabulum,uel nutrimentum eius. Se ndo modo accipitur proprius pro ea tantum conuersione nutrimenti, quae se virtute vitali, atque intrinseca secundum omnes partes vivetatis, ita ut singillis distribuatur secundum exigentiam propriae paturae, S haec sol ei'. concurrit ad propriam augmenta-
229쪽
1io Lib. L generatione ct corrupi.
tionem viventium; & propterea de hac tantum agendum noω bis erit cum Arithotele, & priusquam cle augmentatione, qui notitia eius pendet.notitia augmentationis. De qua primo inquirit quaeitio, an sit in rerum natura Ee prima opinio negat vetam nutritionem dari in viventibus. Quam tacito nomine authoris resert D. Thom. i. par. quaest I artie. 3. sed eam tenuit Magister sententiaruin in 1. d. iduobus vltimis paragraphis, ubi asserit, vivens nunquam adquirere nouam substantiam, sed cum ea, quam accepit per primam generationem, conteruari per totam vitam: cibo tamen, velat ento indigere,non ut illud conuertat in propriam su stantiam , sed ut sit pabulum , vel sementum caloris iraturalis, circa quod operatur, ne agens circa propriam substantiam viventis eam consumat. Per operationem vero caloris naturali
eitea illud ait solum conuerti in excrementa,quς per virtutein expulsivam eiusdem viventis a corpore expelluntur.Quam se
tentiam videtur sequi Alberi. Magn.in sumn a de homine q. I
art. Σ.differt tamen non parum a Magistro,quia non solum veram nutritionem tollit, sed etiam veram augmentationem, asserens non augeri vivens per additionem alicuius nouae quantitatis,sed ex eo solum, quod quantitas illa,quam in prima gereneratione accipit,rarefit,& ad maiorem locum se extendit:M gister vero non videtur veram augmentationem tollere per a quisitionem nouae quantitatis. Probat autem Magister non dari veram nutritionem testimonio Christi Domini Matth. s. ubi sic ait: omne, quod in os intrat, iri ventrem vadit, in secessum emittitur, quasi dicat,nihil aliud efiicere calorem naturalem ci rea cibos, nisi eos in φxcrementa conuertere : docet igitur nihil eorum conuerti in substantiam viventis, S consequenter, neς ex eis seri veram nutritionem. Quod potest etiam probari hoc argumento: si fieret vega nutritio per conuersionem alimenti in substantiam aliti, necessarium ei let, quod anima uniretur materiae eiusdem alimenti virtute caloris naturalis, vel nutritiuae potentiae, cuius instrumentum est ; sed impossibila est nutritiuam virtutem
attingere unionem animae cum materia alimenti: ergo impollibilis est naturaliter nutritio . Euidens est consequentia cum maiori, quia si datur vera nutritio, debet esse operatio vitalis procedens a virtute vitali tanquam a principio intrinseco efficiente. Sed probatur minor in homine ; quia impossibile est aliquid attingere unionem extremorunt, nisi attin- .gendo extrema ipse ;lcd virtus nutritiua, cum sit potentia cox, porea, non potest attingere silviantiam animae rationalis,quae
230쪽
est sphitualis: ergo neque unionens eius cum materia. Nec c Ium antina rationalis spirit lis eth, sed etiam unio eius cum materiai nam unio debet esse in re unita tanquam in subiector ergo unio animae cum materia erit in anima, & ideo spiritualis , sicut anima ipsa; si enim esset corporea , non posset esse vinculum rei spiritualis: ergo nullo modo attingi p . test a virtute nutritiua corporea, quare nec nutritio erit possibilis. - ἰHaec tamen sententia falsa est, & principiis Aristotelis ex- spresse contraria. Probatur hoc secundum,quia principium Aristotelis eth capite praesenti expressum,atque etiam 2.lib.de anima text. 4 p. quod alimentum, ex quo fit nutritio, in prinei pio est dissimile viventi, sed in sine eiusdem nutritionis omnino simile,quia per conuersionem in substantiam aliti suscipit eandem formam, nempe animam,& vere animatum, & vivens per eam constituitur, & ita dicitur nutrire corpus: ponit igitur Aristoteles veram nutritionem , quam negat Magister. Sed probatur primum, quod sit contra rationem 3 nam euidenti experientia constat hominem, & caetera animalia non solum
partem sanguinis, sed substantiae, in qua geniti sunt deperdere
per continuam actionem caloris naturalis, quod praecipuὰ ostenditur dum grauem aliquem patiuntur morbummeeesse est ergo languinem deperditum, atque etiam deperditam substam tiam aliquo medio reparari, vel eito consumi eorpus: nullum est autem medium excogitabile, quo possint reparari naturaliter praeter conuersionem alimenti in sensuinem, & substantiam aliti, quae vere, x proprie est nutritio : ergo nerest uioadmittenda est. Et eam tanquam necessariam a mittunt omnes interpretes Aristotelis tam antiqui, quam recentinres duobus loeis citatis r & praeter eos D. Augustin. in lib. de vera religisne , qui habetur in I. tom.cap. o. in principio his verbis.
Atimenta rara corrupta, id est. amittentiaformam suam in membrorum fabricam migrant. Et D.Tho. I.p.q. s. intc. I. non se
lum id asserit, sed contrariam sententiam irrationabilem esse assirmat.Falsa est etiam sententia Alberti Magni,quod non detur vera augmentatio, quae sit acquisitio nouae quantitaeis, sed solum per rarefactionem primae, quam in generatione acceperunt, dicantur crescere animalia: quod sic probo. Euidenti
experientia constat maioris virtutis, ac roboris esse animalia
post incrementum, quam ante illud, siue fiat uno modo, suo alio, & homines in mare virili, quam in puerili; sed per Tarefactionem non solum non crescunt vires, sed necessario debili- antur et ergo falium est, quod augmentatio sit sola rarefactio.