장음표시 사용
271쪽
Lib. I. De generatione se corrupi.
materiae sine ulla iarma. Illud autem indivisibile sirmae necessario producendum est terminatiuum Drmae viventis,a qua potius, quam a serma alimenti insermatur, ut statim di
Secundo gicunt, continuationem hane materiae sanguinis cum materia viventis prius tantum natura factam , semel tantum fieri, nempe dum vivens incipit nutriri post primam generationem ,& per continuationem tunc factam permanere totum sanguinem continuatum cum corpore vi uente secundum materiam,& quantitatem, quamuis discontinuatum se cundum tarmam. Itaque non est necessarium,quod semper ac fit nutritio,&conuersio alicuius partis proportionalis alimenti,vel sanguinis in substantiam viventis, fiat noua continuatio illius partis alimenti,vel sanguinis, quae conuertitur cum sub-- stantia viventis , sed per illam eontinuationem in principio nutritionis factam iam totum sanguinem,& omnes eius partes' permanere continuas.Probant prim5,quia si qu libet pars sa
guinis,quae conuertitur, non erat convinuata cum corpore vi- .uente,sed de nouo continuatur:ergo discontinuata erat ab eo; . Muare non potest de nouo continuari cum eodem vivente, nisi
umes discontinuetur a reliquis partibus eiusdem sanguinis: dpartes proportionales sanguinis,quae conuertuntur per quamlibet partem nutritionis sunt actu infinitae: ergo debent fieri infinitae continuationes,& Ziscontinuationes in qualibet nutritione;quod videtur incredibile,& non necessarium, & ideo nullo modo admittendum , cum sufficiat prima continuatio absque ulla discontinuatione .Secundb , quia si tales discontinuationes partium admittantur, sequitat continuum diuidi in omnem partem,quod repugnat. Probatur consequentia, quia Per quamlibet partem nutritionis conuertitur aliqua pars singuinis : ergo conuertuntur omnes partes proportionales eius actu infinitae, quaelibet discontinuatur ab alia per conuersio nem; ergo quaelibet diuiditur,ac separatur realiter ab alijs, α dantur separationes actu infinitae:ergo sequitur, sanguinem in infinitum esse diuisum,atque adeo in omnem partem. - -Nostra sententia valde diuersa eli ab his,& explicatur tribuuassertionibus. Prima est,sanguis non est continuus cum carne,& ali js partibus corporis viventis,sed quamdiu manet sub Asema sanguinis di leontinuus. esst ab cis,etia secundum materiam,& qIUintitatem. Hςc est contra ultimam sententiam iuniorum.&quae non eit probanda a nobis ex communi repugnantia continuationis secundum quantitatem rerum diuersae speciei,
r probarunt Sotus, de Fontera, quia valde probabile est uniuersaliter
272쪽
uersaliter loquendo id non repugnare,sed ex repagnantia speciali continuationis sanguinis cum partibus viventis, Ut cum carne,ossibus, Sc alijs, de qua forma nostra assertio expressa est apud Aristotelem a. lib. de partibus animal tu capit. 3. adfinem
sed in corde,ac venis, quasi vasis continetur. inibus non docee esse discontinuum propter diuersitatem formae specificae, sed propter modum estendi corporis liquidi contenti in solido
tamquam aqua in vale, cui repugnat continuatio secundum. materiam , & quantitatem , quia talis continentia extrinseca unius corporis in altero dicit discretionem, ac separationem unius corporis ab altero,sicut continentia loci, de locati, quibus repugnat continuatio secudum materiam, dc quantitatem.
Sed probatur duplici ratione. Prima colligitiu ex his, quae docet idem Atilioteles de sanguine,non solum verbis relatis, sed α.lib.de historia animalium capit. 9.ubi sic loquitur. Palpitat
in/ra venas sanguis ommum animalium, pulpuques mul undiquo mouetur, μlumque omnium humorum sparμου per totum erepsis animalium est. Et semper auandiu vita seruatur, sanguis animatur,ctferuet. Duo itaque asserit de sanguine Aristoteles his locis;primum in corde,atque in venis contineri,sicut aqua antvinum in vasis:seeun/um,moueri semper in venis, & poris, quasi in eisdem seruere. Ex quibus ita arguo ; vinum , & aqua non continuantur cum partibus vasis, sea discontinua sunt ab eis etiam secundum materiam,& quantitatem;& ideo immotis partibus vasis mouetur aqua seruens in eo, sed eodem modo continetur sanguis in venis : & eodem modo mouetur in ei fremo non potest eontinuari cum eis etiam 1ecimdii materiam,& quantitatem consequenter neque cum carne, & alijs partibus,per quas venae ducuntur. Secundo probat quia naturaliter repugnat corpus solidii,& liquidum continuari,cum hoc moueatur motu fluxus,atque refluxus quiescente omnino corpore solido , dc hac de caulanaturaliter est impossibile continuari aquam cum terra,& non
solum propter disterentiam specificam: sed sanguis est corpuς
liquidum, ut probat euidens experientia:caro vero , & caeterae partes viventis sunt solidae:ergo non potest sanguis naturaliter continuari eum eis etiam secudum materiam, & quantitatem Et si dicatur non continuari in venis, sed in suo principio, ubi ηmeratur, contra hoc sic arguo. Principium , & quasi sons totius sanguinis,ubi generatur, & a quo derivatur per totu corpus,est cor,ut docet expresse Aristoteles locis citatis, in corde
sexu rit esse tamquam aqua in vase:ergo neque in eo potest
273쪽
214 Lib. I. generatione ct cor t.
continuari. Et ex hoc primo colligitur euidenter, quod quaelibet pus sanguinis,quae coiritertitur in substantiam aliti, disia Montinuatur a reliquo sanguitie.Probatur hac ratione. Sanguis non Est continuuς cum corpore vivente, vel partibus eius, sed quaelibet pars sanguinis per conuersionem fit pars vivens:ergo non potest permanere continua cum reliquo sanguine, sed necessario discontinuatur,quotiescumque constertitur. Secunda assertio continuatio sanguinis cum c pore Vivete non fit prius tempore,aut instanti, quam eonvertatur in substantiam aliti. Haec etiam sequitur ex prima. Probatur hac ratione, quia si prius tempore,vel instanti,quam sanguis con-Πertatur, continuaretur cum corpore uiuente; cum adhuc permaneat tempore illo,vel in eo instanti sub forma, atque specie sanguinis,sequeretur sanguinem esse continuum cum eodem corpore vivente, quod probatum est impossibile per prifimam conclusionem. Secunὸo probatur,quia tempore,vel instanti praecedente conuersionem sanguinis in substantiam,' nihil agitur eirca illud, nisi virtute caloris naturalis,sed calor naturalis non agit tunc,nisi alterando passum , ae disponenda
pro suscipienda anima;alteratio vero nec est continuatio eius cum corpore,nec petit continuationem,sed ut alteretur, sussicit esse contiguum,ut patet in caeteris corporibus alterantibus,& alteratis .ergo non continuatus prius tempore, vel instanti,qnam conuertatur.
Tettia assertio,continuatio sanguinis secundum materiam cum corpore vivente fit per conuersionem eius in substantiam aliti, quae non est alia aetio, vel mutatio a nutritione ipsa, sed eadem;& ideo nec prius tempore , nec prius natura continuatur hoc modo continitatio vero secundum quantitatem fit per motum augmentationis, per quem producitur quantitas malo vel per motum ad quantitatem , licet non sit augmentatio) quam conuertatur,sed simul. Probo primum ex prima, secunda conclusione, quia quamdiu sanguis manet sub forma, di specie sanguinis, non potest continuari eum corpore uiuente; nam sub Arma tanguinis permanens est eorpus liquidum, quod non potest continuari cum solido,hed est intra ipsum,sicut aqua in vase , continuatur vero eo ipso,quod fit solidum, sed fit corpus solidum per conuersionem in substan- , tiam aliti, nempe caro,neruus,vel os,& non per aliam actionem distinctam , ut per se est manifestum et ergo per eamdem
conuersionem continuatur,quare non prius tempore, nec Da
tura sed simul. Secundo, quia si per aliam actionem distina conuersione, & ea priorem fieret continuatio substau tialis,
274쪽
tialis languinis,propterea esset,quia necesse est prius continuari,quam informati anima,alioqui informaretur discontinuus,
vel diuisus a reliquis partibus viventis, quod est impossibile;
sed talis prioritas continuationis non est necessaria, ut insor- metui, sed poteit simul ac informatur, continuari: ergo per eamdem conuersionem, per quam informatur anima, continuari potest. Probatur minor, quia potentia nutritiua, & calor naturali s,qui est quasi instrumentum eius,habent virtutem ab anima conuertendi alimentum in substantiam aliti;sed haec virtus simul est conuersiua:& vnitiua eiusdem substantiae factae
per conuersionem cum caeteris partibus viventis: ergo simulac alimentum conuertunt in substantiam, uniunt illud cum caeteris partibus viventis. Probatur minor, quia illud conuertiuit, ut efiiciat idem cum vivente,quod nutritur, ted per conuersionem unitiuam emciunt illud idem. cum vivente, quia essiciunt illud vivens continuatum, &per continuationem est idem numero: ergo per eamdem actionem realem conuersi-uam conti motur. Nec lequi itur animam informare materiam
discontinuam,vel diuisam, sed continuam,non ita,ut praesupponatur continuatio informationi,sed ut simul cum ea fiat:ita ut simul sit verum,materiam alimenti insormari ab anima, α uniri corpori viventi ab eadem informato. probatur tandem, quia non sunt multiplicandae actiones reales sine urgenti causa: sed non datur causa urgens multiplicandi aliam actionem praecedentem, per quam continuetur materia alimenti cum corpore vivente, sed per eamdem actionem,per quam comicrtitur,potest continuari, ut probauimus: ergo non debet poni alia actio pro continuatione alimenti cimi corpore vivente distincta a conuersione, sed per eamdem conuersionem conuertitur simul,& continuatur :& simul tempore,atque natura conuellitur, & continuatur, & non prius, Probatur consequentia,quia eadem actio realis non potest este
prior natura se ipsa: erso continuatio non est prior natur conuersione,sed limul sit cum ea. Ad primum argumentum primae opinionis neganda eo
maior, quod continuatio materiae alimenti eum corpore vi-
uete sit approximatio passi ad ages ed ut sussicienter sit approximatum, satis est esse contiguum , quod habet sensuis in venis,& poris existens , in quibus suscipere potest actronem ea-
loris naturalis, per quam disponitur ad conmersione dc simul
atque conuertitur in substamiam,vnitur,vel continuariu eum corpore vivente, quia virtus caloris naturalis simul cih contaversiua, & vnitiva, δέ ideo per e. ymdem actionem, per quam
275쪽
Lib. L De eeneratione se corrupi.
conuertit alimentum in substantiam aliti,unit illud, vel continuat cum reliquis partibus corporis viventis. Ad secundum concesto antecedente,quod non potest anima informare partes materiae separaras,neganda est consequentia, quod ptius tempore,vel natura debeat continuari materia san-gainis cum corpore vivente, sed satis est, quod simul ac in-iormatur anima,& cokuertitur in substantiam aliti, continueturinam eadem actio diuerso modo considerata simul est eo, uersiua,&vnitiua,vel continuatiua, ita ut in quantam per eam . extenditur anima ad informandam materiam sanguinis , vel si anima sit diuisibilis, educitur noua pars eius de potentia eiusdem materiar, atque informat illam ; dicitur conuersio, & inquantum per eamdem unitur , vel continuatur pars substantiae resultans ex informatione cum caeteris partibus viventis dieitur continuatio : & tandem in quantum per eam acquirit cor- pus vivens nouam partem substantiae, dicitud nutritio, quare inon est necesiaria alia actio a conuersione disti licta, ut continuetur sanguis cum corporem: ideo non prius duratione, nec
natura continuatur quam conuertatur,sed simul.
Primum argumentum secundae opinionis probat quidem seri infinkas discontinuationes, atque etiam infinitas coutinuationes partium proportionalium sanguinis eouersi insuta stantiam aliti,sed hoc non est inconueniens, quia fixit per mutationem quamdam continuam,& successivam habentem qu que infinitas partes proportionales, nempe per nutritionem, quae est cor, tersio languinis habcns adiunctam corruptionem eius,quod suo modo contingit in omni motu successivo;vt in calefactione, quae sicut habet infinitas partes proportionales, ita dici potest, quod sint in ea infinitae productiones caloris, proportu,nales,atque etiam infinitae corruptiones proportionales frigoris atque etiam infinitae partes caloris productae, Minfinita partes frigoris corruptae. Ad secundum distInguendum est consequens, quod coeui-nuum,nempe sanguis,qui successive conuertitur,sit diuisum in omnem partem,quia diuidi in omnem partem dupliciter sumi potest. Primo ita, ut omnes partes proportionales continui separentur ab eo,atque etiam inter sele, & hoe est impossibile, quia iam essent indivisibile & ideo non essent partes continui .Secundo moἀo ita,ut ab eo quidem separentur,& per separationem corrumpatur ipsum alimentum , sed patres ipf, noci
parentur inter sese,sed eodem motu continuo, quo separa turabili muniantur, vel continuentur inter se,atque effetant; aliud contirum ex Sin nullum sequitur incomIemens,immo
276쪽
per motum,ves mutationem finitam, sed habentem partes proportionales infinitas, suo modo fit semper: nec talis s eparatio - fit per solas partes proportionales,sed e iam per partes aliquo-i- tas, vel aequales, in quibus proportionales continentur, de ideo tempore unito fit tota separatio, ut bene Aristoteles docuit clib. Phys respondens cuidam argumento Zenonis, qui putabat impossibilem esse motum per spatium, quod cum habeat partes proportionales actu infinitas, non poterit pertransiri, nam inώ, finitum impertransibile et . Per nutritionem igitur continuam di scontinuantur omnes partes proportionales sanguinis ab aliis ; sicut verum est, oimies corrumpi corruptione continua; sed simul uniuntur etiam per eandem nutritionem, per quam conuertuntur in substantiam corporis viventis ,& continuantur cum partibus eius,atque etiam inter sele.
ε- augmentatio sit per se motus ad '
quantitatem 'HAnc quaestionem tractant plures ex nouis interpretibus Aristotesis s. lib. Physie. sed immerito, cum hic sit Iocus, proprius eius; ubi Aristoteles ex professo agit de natura nutri tionis ,& augmentationis, & ideo plura hic necessariis repetunt ex his, quae in s. illo lib. scripterunt .Et hac de causa nos
Vt autem melius intelligantur opiniones diuerse, quae versantur circa illam , notandum est, diuerto modo de augmentatione loqui eos, qui tenent quantitatem cum reliquis accidentibus coporeis subiectari in materia nuda , ves in compo sito. Nam illi conlequenter asserunt per augmentationem non produci quantitatem nouam , sed eam , Quam adducit secum materia alimenti uniri, atque continuari cum quantitate viventis ,& per hanc unionem augeri corpus vivens, quia' per illam facit stibi propriam quantitatem alimenti, &ea addita fit maius. Qui vero subiectum quantitatis emciunt compositum, consequenter asserunt quantitatem alimenti corrumpi eo corrupto , & ideo non poste vivens augeri, nisi noua pars quantitatis producatur simul cum noua parte substantiae. Quo supposito, prima opinio tenet, non dari per i e motum ad quantitatem , sed adquiri sine noua mutatione corporis viventis; sicut in prima generatione hominis ; in qua producitur quantitas virtute generationis substantialis in eodem instanti,
277쪽
118 Lib. I. Pe generatione or corrupi.
quo res generatur: quemadmodum aliae propriae passiones produc inmir sine nouis mutationibus in eodem instanti, quo res generatur: vel etiam si per distinctam mutationem acquiratur, non succcstiuam, sed instantaneam, sicut nutritio ipsa inllantanea est, non successiva. Ita Plato in Parmenide;ubi duos tantum motus posuit sic inquiens: Smod move ur, Uilfertur,vel alteraitur;
hi quippe βli sunt mstus. Et in Theeteto idena repetit dicens,dnas tantum essu species motus, alterationem, & lationem. Ita etiam Gaion. I. Method. c. 6. ubi ait,dupliciter tantum fieri morum,nem pG secundu qualitatem,& locum.Vallesius etiam controuerita. Σ'. ad Tyrones,& lib. 2. controuersiarum medicarum cap. 27. Ita etiam lcntiunt, qui negant nutritionem esse continuam, putantes fieri in solis inliantibus temporis per minima; nam cum simul acqui vantur substantia partialis per nutritio
nem,&partialis quantitatis,quae eam consequitur per augmentationem; si nutritio non eis mutatio continua,& successiva, sed instanranea: nee augmentatio erit motus per lu'successivus, atqque continuus, sed ad summum mutatio mitantanea, si a nutri tione distincta eit. Sic Tolet. I. lib.de gener.qra I. qui pro se citat Averroem & Albertum NI agnum. Probatur haec lententia testimonio Arist. g. lib. Phys text. 23.
ubi uniuersialiter docet impossibile esse aliquid angere,vel mi
nui continue: ergo cent et non augeri permotum ,&ideo augmmentationem non esse motum, quia motus apud ipsum de ge' ne te continuorum est. Deinde ratione; primo,quia sicut quanistitas totalis est propria substantiae corporeae, vel materiae primae,& eam consequitur naturaliter, ideoque in eodem instanti producitur cum ea virtute generationis substantialis sine alia noua mutatione ; ita quantitas partialis sequitur naturaliter Obstantiam partialem, vel parti lem materiam:ergo acquiritur simul cum ea,& non per aliam mutationem,uel motum distin chum; sed quas poc naturalem resultantiam,vel emanationem:& ideo non datur motus per se ad quantitatem .. Secundo,quia prima generatio viventis est instantanea:ergo
aggeneratio eiusde, quq est productio stubstantiς partialis,& vocatur nutritio, erit mutatio instatanea, & no motus successivus .
Probatur consequentia, quia eiusdem rationis sunt totalis substantia corporis vivetis,& partialis:ergo debeot produci eodem modo:quare si totalis producitur in instanti per prima generatione spartialis debet produci in instati per nutritione. Sed iam quod partialis produceretur iuccessive per nutritione, non pontest nutritici est e per sic successiva, re continua, sed per accidens
278쪽
nitui simul sed successive quia aispositioncs eius contrariς sunt
his,quas requirit forma viventis ad tui introductione in materia;vnu aute contrariti,cuna sit virtutis finitae,non expellit aliud
simul,aut in instati, sed successive,& in tepore propter resistentia eius. Et hac sola de causa couersio alimenti,quae est nutritio successive,fit:ergo hac etia sola de causa augmetatio fit successi-ue,& in tepore,& no per se.Probatur consequetia,quia qualitas ex se no habet contra riu .ergo ex se no postulat acquiri si1ecessi-uc,sed in instati Et si dicatur,habere ex se extensione,& distantiam partium,& propterea non posse partes eius simul aequiri,
sed unam post aliam , sicut partes spatij non possunt simul pertransiri a corpore in motu locali, sed necessarib una post alteram. Contra hoc est,quod non susticit extensio partiti sine contrarietate ad successionem,ut patet in illum in ratione;nam aer in quo producitur lumen,partes habet extensas,quae tamen non
lassiciunt, ut illuminatio sit per se successiva, sed potius est per
se instantanea, quia lux non habet contrarium: ergo nec sustici et extensio partium in quantitate , ut per se debeat produci successive, cum contrarietate careat, sed augmentatio solum erit successiva, & continua per accidens, sicut illuminatio ; &non dicettur motus per se ad quantitatem. Sed haec opinio expressὰ contraria est doctrinae Aristotelis scs. lib. Phyctext. I 8.ubi docet, & probat tres csse species motus, nempe alterationem quae terminatur per se ad qualitatem; latio,quae terminatur per se ad ubi ;& augmentatio,quae terminetis tur per se ad maiorem qualitatem. od probat hoc argumen--.to,quia haec est disse, entia inter mutationem instantaneam, &successivam, quae est proprie motus,quod illa versatur inter terminos priuatiue oppositos,ut generatio substantialis inter priauationem sormae substatialis in materia existentem,& serniam ipsam substantialem: motus vero inter terminos positivos habentes latitudinem cum contrarietate, saltem pro incompossibilitate sumpta, ut patet in motu locali, qui versatur inter hoc,& illud ubi , inter quae est latitudo cum incompossibilitate,quia naturaliter repugnat simul esse mobile sub utroque, & necessarium est ut in unum accidens, recedat ab alio, & ἡ coluierso recedens ab vno , accedat ad aliud ; sed latitudo hare cum contrarietate sic sumpta non minus reperitur in quantitate, quam in qualitate, & ubi: ergo non minus dabitur per se motus successivus, & continuus ad quantitatem, quam ad qualitatem , & ubi. Minorem sic probat: sicut inter hane, & illam praesentiam in spatio datur l. ititudo,quia praesentia in toto spatio habet suas partes in ordinς ta diuersas partes spatij veri,
279쪽
16o Lib. I. De generatione ct corrupi
vel imaginarijr datur etiam contrarietas incompossibilitatis, quia naturaliter est impossibile idem corpus habere utramque praesentiam: sed necesse est, ut acquirens unam discedat ab alia ; pari ratione in ter maiorem & minorem quantitatem datur latitudo extensionis partium , ut per se est manifestum, a que etiam contrarietas pro incompossibilitate, quia repugnavsimul esse corpus sub utraque, & necessarium, quod accedens ad maiorem desinat esse sub minori, non ita, ut corrumpatur quantitas, quae erat minor adueniente maiori, sed ita ut desinat esse minor; & repugnet idem corpus esse in se maius , deminus, sicut repugnat esse simul magnum , & paruum : ergo ita est per se motus augmentatio , sicut latio. Et certe in hoc valde probabilior, & magis verae Philosophiae consona est sententia Aristotelis , quam Platonis, dc Galeni , quia emcaciter probat aFumentum Aristotelis, vel non dari per se motum advbi,ut ipsi dari concedunt, vel etiam dari ad quantitatem. Secunda opinio querit augmentationem esse per se motum ad quantitatem,non ita,ut per eum producatur noua quantitas, sed solum indivisibile quoddam , nempe linea, vel superficies, per quam unitur quantitas alimenti permanens in materia post corruptionem eius, & ratione huius unionis fit propria eius- . dem viventis,& per eam augetur,& fit maius. Itaque secundum hanc opinionem augmentatio est per se motus , non productivus nouae quantitatis,sed unitiuus unius quantitatis cum altera,non per quem producatur quantitas; sed per quem acquiratur. Ita sentiunt ferὁ omnes, qui ponunt nudam materiam esse subiectium quantitatis,& aliorum accidentium sensibilitia quos in quaestione de sublesto accidentium citauimus : nam uin materia subiectatur quantitas, & coaeua est ei, numquam ab ea separabitur : quare dum unitur materia alimenti cum materia viventis, etiam Vnitur quantitas, mque acquirit vivens. o supposito non potest produci noua in eo,niu detur penetratio naturaliter impossibilis. Sed diuerso modo defenditur a diuersis , nam quidam asse runt hanc actionem unitium unius quaqtitatis cum alia non esse realiter distinctam a nutritione, sed eandem ; ita tamen,vd per se, & ab intrinseco sit productiva partialis substantiae, quaridam vero ratione extrinseca terminetur ad quantitatem , inquantum ex vi productionis substantiae partialis, & absque ulla noua actione, vel mutatione quantitas alimenti fit propria viventis 3 itaque noo est necessaria noua actio pro quantitate aequirenda, sed ex vi nutritionis, ut nutritio est, sequitur quan titatem alimenti fieri propriam viventis, & per illam augeri; qRM'
280쪽
quare augmentatio formaliter sumpta nota dicit actionem, vel mutationem, sed solum extrinsecam terminationem nutritionem nutritionis ad illam. Vnde inferunt, quod si suspenderet Deus consecutionem quantitatis,nulla actio, vel mutatio deficeret, sed solum extrinseca term natio nutritionis. Alij vero ex opposito oppinantur augmentatioEm esse Gactionem realiter distinctam a nutritione, & in eb d merre ab ea , quod nutritio per se est actio , & mutatio productiva lubstantiae partialis: augmentatio vero actio, vel mutatio unitiua quantitatis alimenti cum quantitate viventis: per quam unionem fit ei propria,& dicitur illud augere. Conueniunt itaque,& differunt duo isti modi,nam uterque negat augmentationem es. actionem,uel mutationem productivam quantitatis,& solum asserit esse acquisitiuam: led primus modus negat etiam esse unitivam, quia ponit quatitarem alimenti per aliam actionem priorem, atque distinctam a nutritione, & augmentatione continuari, vel uniri cum quantitate viventis. Asserit vero
augmentationem esse eandem actionern realem cum nutritione , & solum addere supra illam quamdam denominationem
extrinsecam,in quantum ex vi eiusdem mutationis, quae nutri- tio est, sequitur absque alia actione acquisitio quantitatis. Secundus vero concedit esse unitivam,& ideo terminari ad quantitatem in quantum producit indivisibile quoddam; quod est
modus unionis utriusque quantitatis: sicut generatio hominis est productio eius, non ex eo quod per eam producatur materia , vel forma; sed solum ex eo quod producitur modus unionis,qui est quasi vinculum utriusque partis.Tertius autem modus negat quidem produci quantitatem, negat etiam produci indiuisiile quantitatis,quod sit punctum,linea, vel superficiesresserit vero produci modum quemdam unionis diuersum ab his,quia putat prςter haec indivisibilia dari in quantitate continua alium modum unionis, quo pars quaelibet ptoportionalis quantitatis inter quaelibet duo proximiora puncta existens inla continuatur. Quae continuatio magis est intrinseca quantitati , quam continuatio per alia indivisibilia. Hunc vero modum unionis diuisibilem esse asserit; & ideo posse successia
produci, & partes successive uniri & ita augmentationem sucincessivam esse; quam successionem non potest habere, si solum producatur indivisibile continuatiuum. Sed haec etiam opinio siue uno, vel alio modo defendarusi contraria est doctrinae eiusdem Aristotelis,& falsa.Et quod primus modus defendendi illam sit contra Aristotelem probo,
quia lib. Pbys.loco citato docet e presia ad substantiam nou