장음표시 사용
531쪽
spiraculum vitae,seu vitarum dicatur, quamuis multae rationes esserantur, ea Caietani ad hunc locum videtur aptissima, quia cum anima una sit vita substantialis,multarum nihilominus iunctionum vitalium,quae vitae quaedam sunt, principium cst, perennique respiratione 1 irae praesentiae valde sensibile praebet indicium. τ ., ta, . iam Vero conditiones nobilitatis animae ingenitae, quae ibidem
natu aismia e bibentur,tam insigniter naturalem cius immortalitate ostentant, Vt nemo, qui rationis, nedum fidei lumine captus non sit, rem tami H. illustrem non contueatur.Prima conditio nobilitatis est,ab ipse Deo suilla inspiratam; non enim cum materia quasi commixta,&ex illius gremio educta; sed extrinsecus adueniens,corpori infusa legitur. C teris quidem animantibus praecepit Deus, ut ab aliis produceretur. Producant,inquit,aquae reptile animae vitigiis, & volatile super te
ram,3 c. Item producat terra animam viventem in genere suo, iumenta & reptilia,& bestias terrae,secundum species ruas; simile quid de homine aut eius anima minime protulit, sed & quod primu nominum per se efformauerit, & qudd eius animam independenter a
corpore & absque ullo respectu eius causalitatis creauerar, creatamque veluti hospitem in idem corpus exceperit, aperte significatur: Z consonat illud Aristotelis 1 .lib.de Generatione animalium cap. 3. hinc,ut videtur, depromptum, mentem videlicet extrinsecus adue- i. ni re,diuin inque & separabilem esse.Secunda nobilitatis animae rationalis conditio est,qubd quas ex pectore diuino,intimisque praecordiis efflata dicitur. Non quidem quod sit pars aliqua diuinae eloientiae,circa quod aliqui turpiter errarunt, ab antiquis Patribus grauissimξ reprehens, sed quod & genere essendi immortali, & vip
tentiarum,atque operationum spiritualium intime,ac recondite di- D. Ambros uinam naturam participet.Vnde D. Ambros de bono mortis cap. q. citans hunc locum, iure hominem exhortatur, ut cum illo puro,ac
perpetuo,& immortali bono maneat,ipsi adhaereat, & cum ipso sit, de quo cognationem ducit; illudque iam olim a D.Paulo actuu a 7.
inculcatum repetit; Cuius de genus sumus. Et D. Bernard.scrm. 2. de nati a.Domini. Spiritus sane,inquit,non communem, sed propriam habet conditionemec in massa creatur, sed singulari quadam excellentia inspiratur. Agnosce 3 homo dignitatem tuam, agnosce si s. riam conditionis humanae,&c. Tertia nobilitatis conditio non semel hic nec leuiter inculcata est, qu)d anima rationalis vere spiritus sit,ab omni concretione materiae immunis, quamuis eam inis mct,ita ut unus homo ex spiritu, & materia simul constans, omnia corpora, omnes animas rationales, omni ique spiritus completos, Angelicos videlicet, veluti clausula omnium operum diuinae creationis in se contineat; idcirco & spiraculum dicitur anima rationalisin a Deo inspirata,vt aliqui ex Patribus adnotarunt. Hanc igitur secundam assertionem ita certam putant Theologi nonnulli,ut opinentur oppositam sentetiam haeresis nota iam damnatam esse, tum ob communem sinctorum Patrum ad Cociliorum, qui b. hactenus
532쪽
H sumus, declarationem; tum quia plerique , quae ex sacris literis pro immortalitate animae adducta sunt, emcere etiam videtur illam
esse immortalem natura sua cum tanquam miraculum non proponantur.Vnde Sap. 2. culpantur grauiter tanquam in naturali lumine caecutiuerint,qui eam veritatem non attigerunt.
Argumentorum quorundam latio aduersus docti L msuperioris articuli.
O N solum sadducaei,quorum mentio fit in sacris literis Matth. 12. & Actorum 23. fidem de animorum immo talitate, quam hactenus asseruimus, impie abrogabant; sed post illa tempora nonnulli etiam de haereticorii gr se, t est apud D. Augustinum libro de haeresibus numero 83 . atque Cast .aι Eusebium ab eodem Augustino citatum. D.Isid. libr. 8. Etymolog. 3 er hores cap. 1 .Quod etiam refertur 2 .q. s.cap.Quidam; aliosque recenti ser si res.Cuius impij dogmatis argumenta sic habent. 7 ' Primb,Diuinae literae significare videntur animam cum homine pariter extingui. Namque 3. cap. Ecclesiastes ita scribitur. Dixi in corde meo de filiis hominum, ut probaret eos Deus; & ostenderet similes esse bestiis; idcirco unus interitus est hominis, & iumentorum,& aequa utriusque conditio; sicut moritur homo,sic & illa in riuntur; similiter spirant omnia, & nihil habet homo iumento amplius.In lib.etiam Sap.capit. 1. ita habetur. Ex nihilo nati sumus, &post hoc erimus tanquam non fuerimus. Demum, Ut plura omi tam, quae ex eisdem Sacrae paginae locis deduci possunt. Iob l . omnis spes homini praeciditur resurgendi. Consequens ergo videtur animi humani immortalitatem ad nostrae fidei dogmata minime spectare. Secundo,Idem probatur ex illo sextae Synodi in Epistola Sophr. quae habetur actione ii . atque ab ipsa Synodo tanquam Orthodoxa recepta est actione 13 .Intellectitalia, atque inuisibilia nullatenus
quidem moriuntur, neque corrumpunturmon tamen sunt immortalia per naturam,sed gratiam eis largitus est nimirum Deusin a corruptione ea, de I morte coercentem. Sic hominum animae perma-
nent incorruptae,sic immortales perseuerant.Haec Sophronius.Nec dissimilia lesimus apud D. Hieronymum i .coni. Pelagianos, Da- Da mascenum libro i. Fidei orthod.cap. 3.& i 2.D. Bemardum tib s. te os M. consideratione. Quae quamuis de Angelis ex instituto sint dicta, multd magis in animam humanam quadrare videbuntur.Vnde noua argumenti confirmatio elicitur. Angeli persectiores sint animis nostris,ut art.sequenti trademus, & tamen de fide non est Angelos esse spirituales, ut scribit Dahom. quaest. 16. de malo art. I .ex Ai Susimo lib. a 2 de Civit. Dei cap. 1 o. latiusque disputatur ad primam Con.Comm. lib. de Anima. V V v partem
533쪽
partem quaestion .so.articul. primo. Imo vero neque de fide est,eos olle magis incorruptibiles , quam haec inferiora ; visentit Gabriel in 1. list. 1.quaest. i. Iuli 3 igitur minus de fide crit animorum ratio natium immortalitas. Tertio, Quoniam D. Augustin.libr. ao.Qpra Genesim ad literam
cap.ri.& Σ3.&in lib. retractationum cap. i. libr. item de Baptismo paruulorum cap. t O. alibique non raro videtur credere animas ho- L'cet e I -
minum a parentibus propagari, & quod inde necessario sequitur a materia suscitari; quod tamen a serma immortali alienum cst ; qua- α iis dista,
Quarto, Anima rationalis habere nequit operationem , cor pore omnino independentem igitur neque existentiam habere poterit extra corpus ; atque aded mortalis erit. Assumptum prodatur illo celebri Aristotelis proni uatiato libro tertio de anima capiatvl.octauo,tcxt.trigesimo nono. Eum,qui contemplatur, una cumphantasmate contemplari oportere. Si ergo anima nostra interuligendi operationem sine corporis adminiculo expedire nequit, nullam certe expediet , proin idque extra corpus non poterit Occu itμr cohaerere. Qubd siquis occurrat ad intelligendi functionem pro h G ., huius vitae conditione adhiberi phantasmata , ut res tum sit 1 o M gulares , t m etiam communes in ipsis contentas mens contempletur; non autem Vt in parte corporea recipiatur intellectio. Is nihilominus argumenti vim non effugiet: quandoqui- .dem sue hoc, siue illo modo humana mens ad suam operationem corpus es flagitet; ratum manci absque ullo corporis ministerio suturam otiosam; ac proinde minime posse absque illo in rerum natura perseuerare.
i. Argum. Quinth, Anima rationalis ideo fortasse immortalis dicitur, quod e potentia materiae non exeat; sed haec ratio nulla est; ergo. Probatur minor, quoniam stipernaturales sormae de potentia subiectorum non educuntur; & tamen naturaliter corrumpuntur, ut
gratia, de Charitas per vitiosam, lethalemque actionem. Contrixero coelorum formae, quae incorruptibiles sunt, materiales existunt; quare,&c. a T Sexto, auod pati potest naturaliter, corrumpi ctiam naturaliter potest; cum passio sit inchoata quaedam corruptio: sed anima vives te homine,tristitiam, & quod plus est, dolorem pati;ur naturaliter; erit igitur per naturam corruptibilis. Pson tur Ad haec ita respondendum. Ad primum la e patet solutio apud S D.Gregorium lib. . dialog. cap. . aliosque sacrae scripturae ad citata loca interpretes.Dicendumque breuiter, verba illa in persona impii proferri , co fine, ut nulla existimatione suturae vitae, ad praesentis gaudia incumbamus. Quo etiam pacto responderi posset,ad caeteros ira fortasse non de anima sigillatim,
locos ibidem relatos : quanquam
sed de toto homine procedunt; quem verissimum est non posse post
mortem reuocari ad vitam naturaliter.
534쪽
Ad secundum, colligi potest solutio ex iis, quae initio primi arti- A *culi notauimus; dicendumque omnia citra Deum mortalia esse, aut per ie,propriamque naturam,ut sublunaria; aut per potentiam alienam,id est, liuinam eamque non ordinariam,sed absolutam; sicque intelligi debere, quod ex sexta Synodo, atque ex Patribus in argumento citatis adducitur. Responderi etiam potest cetera omnia prς- ter Deum mortalia esse,id est,mutabilia, ut interpretatur Augustin. D. tu lib. 7. contra Maximum cap. a 2.& D. Beria. terna.7 I. in Cantica quo D. Semard. etiam sensu scribit D. Leo serna. de resurrect. Unicuique quo ex alio P υρ ορ- in aliud mutatur,mors est non esse,quod fuit; dc ortus est esse,quod
non suit; quod plane inuenies apud Philosophum 8.physic. capit. 3.
text. 2 . Ad confirmationem concesto toto antecedente, negan-
da est consequentia, quia ut ex dictis liquet animae immortalitas definita est de fide, non sic Angelorum; quanquam temerarium quam in
esci, aut etiam erroneum Angelos, aut mortales citc, aut corpo- iorum reos allerere.
Ad tertium dices D. Augustinum dubitasse quidem olim de ani- Ad s. inarum propagatione; sed tauquarii de immortalitate, de qua librum etiam compotuit, caeterosque passim smili doctrina respersit Quod si tunc aperte intelligeret cum immortalitate propagationem illam stare no posse; dain haud dubie pernegasset.Itaque potior sancti Doctoris dubitatio veliabatur in explicanda peccati originalis diffusione per Adami rosteros , quam haud satis perspiciebat, si ex ipsius
Adami natura tota etiam posterorum natura quoad corpus, & animam non descenderet per generationem, ut latius expendit Bellum. lib. . de amissione gratiae cap. II. Ad quartum recte occurrebatur, ad impugnationem verδ dicito AI .. multum intereste,quomodo dicatur anima ministerio corporis egere ad suam operationem; An ne,ut eo sibi instrumeta operandi com- Lua sit δερε paret,id est,species an modo alio si enim hoc posteriori,nullam sor- raile habere pollet operationein, atque adeo neque existentia extra corpus : poterit tamen si priori; siquidem contingere potuit, ut in statu,quo a corpore desereretur,aliter ab auctore naturς prouideretur,ut re vera prouisum suit,infundendo,Videlicet, fas species; qua
Ad quintum, neganda minor. Ad probatione vero neque sormas ML sapernaturales proprie coxrumpi naturaliter a nobis, sed moraliter neque creatas elle; sed potius de subicctorum potentia, stipernaturaliter quidem tanquam de potentia obedientiali eductas. Iam vero coelorum sorinae , etsi educibiles sint de materia, qualitates tamen vendicant a contrariis inexpugnabiles. Ad sextum, occurrendum naturalem corruptionem nult ames: Ads.se, quae ex primarum qualitatum impressione non proueniat; sine qua tamen posse in anima excitari tristitiam ex sola rerum incoli: rum cognitione, palam est. Porro ex dolendi actu, ad quem anima concurrit , media potentia corruptibili; solum concluditur V v v a illam
535쪽
titatem ste- ei iram inter sugelai: Θ
illam principium quoque esse materialium operationum, ac urgeti, cogique posse ne corpus extreme affectum ulterius informet; non autem eam necessario corruptibilem esse,ac materialem.
ARTICVLVS VII. Vtrum anima separata essentialiter ab Angelo
distinguatur. S s E humanas animas estentia aequales inter se, prob bile iudicant graues Auctores,vi lib. 2. de Anima cap. i. quaest. s. habetur. Quo vero pacto se habeant cum Angelis comparatae, quaestio est, in qua tres omnino sei tentias inuenimus. Primam,allerentium animas & Angelos naturae specificae persectione aequales esse.Quam D.Thomas Origeni attri
distinet. i . in secunda parte distinctionis art. 3'. i. & alij ad eundem locum Magistri.
Secunda sententia non minus absurda, astruit animas essentiali nobilitate Angelis praeire. Quam tuetur Gregorius Venetus in opere de harmonia mundi Cantico 3.tono. 3. cap. r. cuius illud est praecipuum standamentum. Quoniam cum duo genera ad inuicem
comparantur; illud est sane nobilius,in quo id , quod eminet, praestantius est; quam quod eminet in altero, docente Aristotele Io. r Neu L. Exhic.cap.7 nec sine ratione,quia,inquit, unumquodque id sinpli- - ας. . mciter este dicitur,quod in illo est optimum. Atqui in animarum rationalium genere Christi anima longe superat praestantis limum Angelorum; ergo Animarum genus Angelis uniuersis absoluto prae- eminet. Quod si respondeatur propositae rationis assimptionem veram esse tantummodo spectata supernaturali dignitate; sc ex ea ad naturalem argumentatur Venetus. Etenim Deus gratuita dona naturae recipientium attemperauit ut Theologi plerique tradunt cum D.Thoma;quapropter cum ex sacris literis coitet Christi Domini animam squod etiam de Sanctissinia parente asserendum est gratiae praerogatiuis caetera omnia creata longe superare: fit, ut in sentia quoque emineat inter uniuersa. Quin etiam pro dignita omnium nostrum ita secundo disputat. Ex sentenua Christi Domini Lucae 2 a maior est qui recumbit quam qui ministrat, sed Angeli omnes administratorii sunt non solii m Dei,sed etiam hominum ad Hebr. i. ergo Angeli omnes ut ossicio, ita & natura cedunt animis nostris. Nec obest,inquit, quod idem Paulus ad Hebr. a. ex Regio
Vate citat minorem aliquantulum elle hominem ab Angelis quoniam ,etsi ita verterint scptuaginta interpretes ex Hcbraeo ; eius tamen linguae vocabulum est Eloim unde D.Hieronymus,Stapulcnsis,& alij transferunt; innuisti eum paulo minilis a Deo.Denique ita conclu
536쪽
concludit.Quod est ultimum in executione, primum est in intentione; utpote finis,qui solet esse quidpiam praestantissimum : at ii mo creationis opera clausit; Angelus autem inchoauit; homo igitur intentione, atque aded animae dignitate prior est Angelo. Haud vera tamen cecinit in suo cantico Venetus; perperamque Ebrit, ein homines se pium praestitit Angelorum damno. Quare cum tam porosit vi contestata sit,etiam Theologis,quorum maxima interest Christi di- l nitatem tueri, Angelorum ei sentialis eminentia supra homines; ilius rationibus obiter respondebimus: sussis enim contra eum disputat Ioannes Arboreus i Iheosophiae lib. c. r. & quantum sit satis ex tertiae, veraeque sententiae confirmatione a nobis refelletur.
Ad primam igitur recte respondebatur. Neque quod urgebat de do- nis gratuitis pro mensura essentiae ta stricte accipiendum est, ut ab ea lege non fuerit I Deo ob aliquem finem egregium declinandum. Adde illam D.Thom.doctrina neque satis probari omnibus, neque Angelψs cum animabus miscere; sed inter Angelos solum ex instituto auctoris procedere. Iam vero animarum salus de qua ad Hebr. Ad i. fati ,
.mentio fit,nnis est,Cuius,respectu Angeloru , qui seseleste isno- η m. bilior; Deus autem finis Cui. At enim si tanti facit Venetus Hebraicam lectionem, dicendum suerat; Minuisti eum aliquatulum a Diis, quos Angelos este non dissilebitur, nisi gentilice sapiat, multosque Deos inuehat.Praeterquamqvdd,si 1 Deo, legendum contendatur; non paulo, sed infinite minutum animum ab eo cile dicendum fuerat. Itaque non sine temeritate , vulgata transsatione receditur, si aliter quὶm,ab Angelis,vel apud Paustum, vel apud Regium vatem legatur,ut praesul Genebrardus in commentariis octaui psilini annotauit.Vltimae rationis minor propositio nisa est, si velit homi- Ad 3. rationem etiam creationis angelicae finem este naturalem;quod si in sen su alio vera credatur nefficax est ad institutum. Tertia igitur sententia,atque omnino certa docet animas ratio- 3 se toti
nates ellentiali nobilitate inferiores elle Angelis. Quam praeter Doctores scholasticos initio articuli citatos, tradunt D. Augustinus lib. , a 'ir .de Civit Dei capit. 11.D. Hierony. in illud Matth. I i .Qui minor est in regno,&c &in Epistol. ad Altasam 't. Auctor sermonis de Alsimptione ad Paulam,& Eustochium inter opera D. Hier. & alijsacri Doctores. Ostendique ficile potest.Primo,quia locus ille Seris i. Em e plurae sacrae; Minuisti eum paulo minus ab Angelis: non nisi de na- rurae,ut ita dicam minoritate, intelligi commode potest; quoniamsi ad inaequalitatem donorii gratiae referatur, nulla ratione in Christum poterit quadrare; quem ut Paulus expresse subiungit, gratiae
donis omnibus Dei operibus antelatum esse constat. SecundJ,quia Aristoteles i.lib. te Coelo cap. p. xl. io cita de intelligetiis scribit, ut non obscure significet excellentiam naturae earum prae nostris antimis; cum optimam sufficientissimamque vitam sortitas elle als Tertia nact.Tertiti, quia animae rationales in completa entia sunt ellcntialiter;&ad maleciam transcendenter ordinantur, formalesque causis quadam in
537쪽
sunt compositorum: haec autem omnia, & imperfectionem inuol uunt necessarid, & ab Angelis sunt aliena; ergo illi multe, perse ctioris ei lentiae erunt, quam animae; Cum nulla aliaevia supersit,
qua eas in naturae dignitate possimus anteferre. Denique accedunt ea, quae lib. 2.de anima c. I.q.2.art. 3. dicta sunt. Ex quibus etiam duae superiores sententiae resutatae manent.
Contra εἰ - Superest tamen huiusnodi dissicultas. Quoniam anima separ i. i. - t & Angelus aequales sunt intelligendi proprietate; ergo de ei n- , a,ctis, Ais tiae dignitate: unde illa promanat. Consequentia suadetur quoniami tui, o hu cum intellectus sit praestantissima potentia, quae a Deo fieri possit, si ex illa utique pens inda est subiecti dignitas; si namque haec natura
illam superat,proprietate aliqua eminentiam suam os tandere opor F se tet. Antecedens vero suadetur primo,quia ita sentire videtur D.Th. . tu es m, pruina parte quaest.79.art. . ad 3. Vbi negat intellectum angelicum alterius generis esse ab humarao; sed comparari tantum ad inuicem,' sicut perfectum ad impersectum. Quod uberi is videtur deflarasse qu. y8.arti c. 3. cum docuit intellectum humanum discursuum et , atque adeo unpersectiorem angelico ob luminis exiguitatem,surii- tum alioquin non discursuum,si uberius lumen rarticiparet,ut at gelicus.Denaum quaest.vnic de anima arti c. r s. ad i o.scribit intellectionum species non distingui,quod sint,vel non sint a phantasia tis pendentes,ex quo tamen fundamento, saliena a posteriori videri pollet colligi essentialis differentia intellectuum. Caietanus etiaruad quaestionem illam 18 .annotauit discursuitatem non cerni in ol
iactis,ut inde intellectus valeat speciem capere; sed potius impersectionem esse illius.
Secundo.Quaecumque potentiae eosdem actus sine disertini ne possunt edere,sipecie non dii ferunt; atqui humanus intellectus non discurrit circa ea, quae persecte complectitur, ut obseruat D.Tho.artacitato. Angelicus e contra circa ea discurrit, quorum minus est c pax,Vt graues volunt Theologi ergo,&c. Auctores nec pauci, nec ignoti, inter 'vos est scotus a. dist. i. quaest distinctione quadam se ab hac dii scultate e Pediunt, alen- t. t., senis, tes intellectum humanum, & angelicum specie distin ut ratione eum Alberi. H, dii ii ui stibiectorum,c5uenire rursum specie ratione obiecti; idemque psi- ' μη - lci 'hnrigum volunt de sensibus humanis . ac brutorum. Haec ta- φ ξ '7 'ν - losophandum volunt de sensibus humanis, ac brutorum. Haec t is, . . .. incia distinctio in primis ad i notum recurrere videtur.Vrgebamus a. enim animae,atque angeli distinctionem essentialem ex intelligendi facultatibus no pol colligi,quod liae eiusdem speciei essent. Nunc autem inuersa ratiocinatione nobis respondetur,ideo non esse praedictas facultates speciei unius si subiecta spectemus,co quod ista sint
specie diuersa. Deinde ea distinctio conseisionem in naturis parit. Quomodo enim eaedeminet entitates specie differre, & conuenire valdi inter ut d i, talis distinctio semel probctur, accommodari poterit plerisque rebus non sine incommodo. Dicet enim aliquis duorum hominum vitiones eode tempore, & circa idem obiectum clicitas
538쪽
elicitas differre numero ratione subiectorum;& numero conuenire ratione temporis, atque obiecti. E contra vero si diuersis temporibus,aut circa diuersa numero obiceta eliciantur ab eodem homine, differte numero ratione temporis, & obiecti, conuenire autem invitam numero ratione subiecti,contra Aristotelem, qui ad numeri cam identitatem m,omnium circunstantiarum identitatem requi-suit s. Physic. cap. . Quod si respondeant nullum id esse incommoda , quoniam una Ante Hi- differentia,aut identitas est per sedc essentralis , caeterae vero acci- turdentariae, recte dicent: attamen ex data distinctione non constat adhuc vita illarum sit differentia intellectuum ex subiectis petita, &identitas ex obiecto,quod erat declaradum. Parum verδ iuuat quod Scotus citato loco addit; Cum duo aliqua conueniunt, ac etiam discrepant simpliciter denominari a differentia, no vera a conuenientia; peritat enim adhuc hoc documentum quidquid veritatis ii beat etiam si dicamus eos intellectus conuenire essentialiter ratione obiecti,& differre accidentaliter per subiecta. Posset impugnata distinctio admitti,si dicamus diuersitate, iden- matremeritate que specificam inter res, considerationes quasdam esse men- δέ-tis nostrae, quas proinde non sit incommodum introduci inter Angelicum,& humanum intellectum. Quae doctrina etsi Scoto placere ' ' non debeat cist tamen huius etiam aetatis auctoribus pergrata. Duplex deinde responso occurrit, quarum quaelibet, etsi stare i.solati ai nequeat cum altera; utraque tamen ob rei obscuritatem probabilis miliis est.Prima,si dicamus praedictos intellectus specie conuenire, proin-
detque ex eis non posse colligi subiectorum specificam differentiam; '
sed ex aptitudine, rinalique inclinatione, seu ex viii bilitate, aut no mis d bbatvnibilitate ad corpus,ut Theologi ipsi inter se contendunt, habebi- eo imusque auctorem Scotum quaestione illa 6. f. Potest etiam addi; qui probationem quoque subiungit, nihil scilicet mirum,si proprietates eaedem a diuersis specie subiectis nascantur, cum diuersae oriantur ab eodem:quod etiam exemplis confirmatur. Lumen siquidem , &superficies, species infimae cum stat,Soli,atque igni differetibus specie adnascuntur; brutorum quoque sensus specie conueniunt cum humanis, ut contra nonnullos suae similiae probe notauit Victoria, prima parte relectionis de perueni Exe ad usum rationis num. . Cum tamen utraque subiecta satis aperte distinguantur. Quamuis ergo oportet
praestantissima substantiae creatae proprietas si intellectus,n5 opor ripo tebit variari illam pro specifica variatione subiectorum; alioquin toterunt intellectuum sipecies,quot Angelorum, frustra sane, praesese iamrabartim cum nulla appareat in obiectis ab eis attingendis varietas. In qua s lutione dicenda, si qua diuersitas cernitur in utroque Vndo e b- intellectu penes discursim,& non discursum, aliosve operandi mo- 'Mi. . dos; eam ex diuersitate selum maioris, vel minoris luminis prouenire , hoc est, specierum distinctius , aut obscuricis, latius, aut T istici '
539쪽
pressius repraesentantium.Quod etiam monuit Durandus in s. dist.
I .quaest. t .art. 2.ubi quamuis ostendere nitatur beatas visiones An
gelorum, & animarum specie conuenire ob identitatem supernatu- ralis luminis; attamen generaliter statuit a principio proximo ei lesumendam identitatem,vel diuersitatem intellectionum,non autem a remoto, id est,intellectu; confirmau;tque naturali exemplo membrorum lconis,&hominis,quae non a materia, cnm sit eadem, sed i . D. Hem. a proxime distinguuntur. Et D.Thomas suam quoque intellectionum varietatem Angelis superioribus, & inferioribus attribuit is quaestione unica de anima art.7.ad 3.ob diuersitatem,scilicet,specierum qui tamen intellectuum tam multiplices differentias specificas, quam Angelorum positurus non videtur i. Solutio ρο- Altera solutio communior cst,distingui specifice intellectum hu- ris Do mamini ab angelico, ut plures Theologi volunt, cum de identitate rumo errat. berbalis specifica beatae visionis disputant Vol au i .p. q. t a. t.6. vel in s. di- ue
itineret .vel in .dist. 9.speciatim Caiet. i. p. l.79. art. 7. qui pecu- liarem ea de re quaestionem edidisse scribit: & quod ea huius articuli institutum, ex eisdem intellectibus colligi specificam diuersit
tem subiectorum,ut secit Alexan.Alen 2.p.q. 2 . memb. I. D.Thomas I .part. quaest 7s .art. .quidquid in contrarium valeant, quae ex
eodem Sancto Doctore superius adduximus; quid enim D.Thomae obscuriora dicta rimari attinet, bi aperta est apsius in contrarium sententiaZimplexum est tamen, quod de intellectionum diuersitate,
vel identitate docet.Namque art.7.citato de anima ad a. eas specifice distingui ait si eliciantur diuersis principiis,id est peciebus inditis,uel acquisitis. At verd paulo inserius art. t .ad i o. negat distingui intellectionum species ex eo qu5d similitudines abstractae sint in diuerso M phantasmatibus , vel a Deo petitae. Quidquid autem hac de re sit,. illud nunc est concludendum, a diuerso lumine, atque intelligendi εώ'ta ij. modo connaturalibus Angelo,& animae recte deduci intellectuum iis . .ctuum logicam differentiam, quod praestitit D. Thomas r .pari.quaest. 71. Uertntu, ut. .ad i .& luculentius in quaestione de anima ari.7.ad . Ferraria. contr.gent. cap.9 . Quapropter etsi Deus valeat alterv intellectum ad alterius actiones evehere; non efficiet tamen quin suus cuique debeatur connaturalis modus. Itaque si quando anima more angelico non discurrit, id quidem, aut praeter naturam eueniet ratione status sep rati; aut supra naturam ratione gloriae.
540쪽
DISPUTATIO II. De animae separatae statu,mod6ve essendi
ARTICVLVS LAM Jflatus separationis.
X superiori disputatione de animae rationalis immort litate, liquido constat, eam post totius compositi dissolutionem in rerum natura persistere. Proximum est, ut de eiusmodi statu, luem separationis Vocat, disseramus, dicturi postea de illius operandi ratione. Primo igitur, in quonam status is consistat,inquiremus. Secund5,an animae rationali natura- Seum huliniis fit. Tertio , an in eo existens anima, propendeat nihilominus ad statum informationis. Quod ad primum attinet, cum separatio, α coniunctio apertam pro se oppolitionem ferant,altera alterius mutua explicatione fiet apertior. OmisIa ergo ea separatione, quae per intellectum fit, cum duo re-Vera coniuncta, separatim concipimus;quod ad Dialecticos ex instituto pertineat; realis , physicave separatio, si pura sit, in eis tantum cernitur rebus, quarum separatio ipsa corruptio non est, queadmodum neque pura,ac simplex vitio productio uni edorum esse debet. Hinc fit, ut inter partes hominis solummodo, atque inter ea, quae L a sit η'- loco diuelli,coniungique solent,propria separatio, unitioque intercedat naturaliter. Siquidem in his ibi sim neque Unitio , productio Tisiό- ,. est, neque separatio: at verd quia caeterarum tum subitarialium tum baccidentalium sermarum a subiectis disiunctio ipsa , est earum cor-μψη ruptio; ideb separatio in eis locum non habet: scuti neque in Chri- sti Domini humanitate per mortem , Verbo, nec in speciebTucliaristiae,cum illae corrumpatur. Vnde obiter colliges non minus vere, quam proprie dixit te Damascenum nihil a se Deum separauille e rum,qu semel uniuerit.Nimirum humanitas in triduo mortis non separata a Verbo sitit, sed potius extincta. Dixi, naturaliter, quia in Sacrae Eucharistiae mysterio proprie quidum,non tame naturaliter, accidentia a substantia panis,uinique abiunguntur,quia illa a subiecto separatio,corruptio eorundem non est,ut satis constat.Quapro- r sica sis pler separationis status, eiusque tractatio soli humanae formae quadrare potest; proindeque de illius talummodo unione; Idque quan- λ. l. ' '' sit fatis,ad oppositam separati
tum aratione declarandam, agendum crit. Ergo unio formae ad materiam,vt probe notauit Caiet.in Com
causalitas,idem sunt.Quo fit,ut separatio,atque mors, qux illis ML Ase
ex aduerso res sident,raimindem valeatnaisi quod separatio partem paristio . Con.Comm.lib.de Anima. X xx deno