장음표시 사용
551쪽
A Frmandum tamen omnino est animam separatam actu etiam elicito desiderare naturaliter resurrectionem. Quae sententia satis confirmatur ex iis, quae dicta sunt de innata propensione animae s ContrAErra paratae ad corpus. Nam cum anima proprio appetitu donata sit, id est, voluntate,cur ca,quibus perficitur,& in quae, siue proprie , siue improprie propensa est,elicito actu non desideret λ Praesertim quia voluntas totius subiecti appetitus dicitur,quo, videlicet, desiderare possit quidquid ei naturae iure semel obuenit; qualis est societas
corporis.Deinde, anima etiam qua rationalis,atque adeo qua volitiua,forma est corporis; ut alibi demonstratum est,non enim quia per hanc praerogat iam caeteras formas excedit,ideo per illam a condi- tis L δε- tione formae recedit: poterit ergo pervolutatem appetere quidquid ci,qua natura est,competit,cum eiusmodi appetitio ab ea, ut natura O P .
p ' μ' Quapropter ad primum superioris sententiae argumentum die ibistia a g. to animam rationalem non appetere simul infinitas uniones, sed Vnam tantum ; quam appetitionem infinities recurrere nullum est incommodum,c eius etiam obiectum eandem subeat coditionem: quemadmodum nullum est incommodum infinities descendere la- Dilutio. pidem, si toties sursum pellatur. Quod si obiicias a D. Aug. i 1.lib. de Ciuit.c.is .irrideri perpetuam ut quidam Plutosophi arbitrabantur obiectio. earundem rerum reditionem.In promptu responsio est, irrisonem illam hominis esse apprime callentis, quid ea in re a Deo fuerit si tutum,non autem i3norantis,quid in certo aliquo ordine rerum; l-larum aliquae postularent. Adde etiam eos philosophos plura alia asseritisse reditura,vt eadem hominum studia, mores, &c. quae cum libera sint,iure a S.Doctore irridentur. Lege quae libro a. de Gener.
c. I l. l. l .art. I. scripta sunt.
A se μ'i Ad secundum, suendum persectius contemplari posse animam separatam, quam corpori unitam : negandum tamen illum, quam istum statum ei esse magis expetibilem cum non ille, sed hic eidemst connaturalis; ut superiori articulo docuimus. Itaque quod ea cognitio,quam corpori unita assequi valet imperfecta sit,conditio est humana,quam aeque ferre par est animam. Quod deinde cum lab re obtineatur,extrinsecum est impedimentum,ut proinde desiderio excitando per se non obsit,sicuti de toto ipso homine doceri solet, cum de eius sciendi appetitu agitur. Ad tertium. Ad tertium , concedendum mortem non tam propri P animae, quam toti homini esse sormidabilem; ex quo tamen non sequitur animam non auersaturam naturaliter sui separationem , tunc etiam cum illum statum subierit. Ad et i isi. Ad quartum dicendum,etsi anima das inguatur a quibus sana naturis presie acceptis per voluntatem, & intellectum; adhuc tamen intra genus naturae proprie spectatae contineri , cum ctiam qua rationalis, si forma corporis , ut diximus. Adde nostro instituto sat esse, si anima per actum elicitum voluntatis unionem appetat nati rati cr
552쪽
raliter,id est,consentaneε, iuxta genium suum, etsi non appetat naturaliter,ac ducto vocabulo a natura presse accepta. Ad quintum dic,resurrectionem non elle supernaturalem quoad Ad uimς. entitatem,cum sit vitio eiusdem speciei cum prima generatione, etsi quoad modum supernaturalis sit. Quae vero ita se habent naturali desiderio appeti valent, ut ri caeco aspectus 1, sed de hac re statim plura Ad primum vero argumentum pro Scoti sententia initio articu- R DR tu li adductum negari debet assumptum non enim quod est contra quamlibet inclinationem naturalem iolentum dicitur; sed contra ργο Serest. effectivam alioquin dicatur etiam caecus in statu violento existere. AImmum. Atque huc tandem pertinet Caietani solutio I .p.qu.76. art. I. ad finem ex D.Th.elicita.Idem vero Sanctus Doctor qu. et . de veritateari. Io .ad i.rem illustrauerat exemplo causae cilicientis,quq violen--tiam pati non dicitur,si non agat,cum ex alterius etiam causae concursu sortasse pendet eius actio,vi accidit cuilibet parenti comparatione prolis. Itaque ad violentiam requiritur essiciens,suffciensque
principium in eo,quod illam passurum est.Lege quae dicuntur libr.
Ad secundum, nihil reserre si aliquantulum anima a mortali a sec M.
corpore degravetur, quominus ipsus unionem amet, attendimus enim id,quod natura hominis ex propria fert conditione. Porid Salomon,de operibus studiosis maxime loquitur, quibus deprauatus appetitus repugnat; non autem de pure naturalibus, ut in praesentia. Ad tertium, neganda est minor propositio, quia actum in r- A tertium. mandi,quae est princeps animae perfectio earum,qdae illius naturam comitantur,eadem anima absque materia non obtinet. Pro solutione quarti,sequens articulus proponitur.
ARTICVLVS IIII. luitur quartum argumentum seperior articuli pro Scoto.
V A R T v M argumentum petit, an reunt O animae ad I ari qua a fcorpus, quae ipsa est resurrectio, naturalis sit. Videtur 'mat res η- enim affirmate respondendum. Namque si ad materiam γ' ρης est
attendamus, manet in ea post separationem animae capacitas antiqua;squidem ab eadem nullo modo distinguitur.Si vcro animam consideremus,cum sit etiam se alis quaedam,ac transcendens habitudo ersa materiam,haud dubi Ε, cum perseueret anima, perseuerat eius ad materiam inclinatio. Non est igitur cur ratione utriusque vel alterius partis, non possit vario naturaliter itcrari. Quod si ita est ; ergo sue a prima, siue a secunda causa gente id praestetur, naturae debito continget, cum iis, quae natu
553쪽
raliter uniri valent, causa naturaliter viales reseondere debeat, id C limatiur quod etiam D.Clemens non obscure testatur libr. s. constit. c. c. ubi 'κ - ' sic Qui corpus Adae fabricatus est,idem & Adae , & caeterorum corpora suscitabit, quod hoc naturae hominum rationis participi debeatur. Accedit quoniam non alia ratione melius constare potest, quid futurum suillet hominibus, sit erga illos Deus naturalem, gen ratemque prouidentiam tantummodo exhibere vellet. Quandoquidem solius animae status satis esse non vidctur, ut homini abunde prolpiciatur. biiuion8 Haec tamen sententia ad sumnalim concludit unione semel disso se naturale lutam inter animam , & corpus , naturalem este quoad entitatem, quo a e quod libenter fatemur. Nec enim illa ex eo quod postquam euanuit,iterum redeat,amplius Variatur, lu- penes actum, ac potentiam Non tamen quod est quarti argumenti, in cuius explicatione versamur,mihi tutum efficit casti, vel naturaliter exhibendam esse,
vel alicui homini semel corrupto deberi,aut denique ab eo sere co- sis , Mu gnoscendam,sed peculiar Dei institutione,ac decreto,quod vocant alam 14b supernaturalem cise quo ad modum, no quasi modum aliquem in- arma m. trinsecum habeat sit pernaturalitatis id enim a vero abest; tum quia achio ipsa iam est modus quidam , tum quia iam in termino aliquid supernaturalitatis induceret quod nemo admittit in sed per cxtrins cani denominationem a supernaturali Dei prouidentia,qua eandem fui si icti numero productionem, remque prodi actam in alio tempore, loco- ρών. que extubet; id quod ipsa voce,reunionas iasinuatur, quae repetitionem quandam eiusdem rei menti ingerit. A, p,-I sis Atque huc sipectar quod D.Thomas ait Α.contra gent. capit. Si.
ad ration m quem locum addicit etiam Caietanus r. parte quaest.76.art. i. ad fi-ρ Nis nem sequunturque alij I heologi communiter; resurrectionem n turalem diei in facto esse in fieri verb supernaturalein.Quod modo iam a nobis explicato est intelligendum. Ea igitur, quae paulo ante
adducta sunt, nihil efiiciunt,quamuis enim eadem Maima, atque materia post dii lutionem unionis maneant, non remanet tamen in aliquo agente secundo virtus eas iterum uniendi; neque in illis proxima capacitas ad talem unionem, ut ad finem librorum de ortu,&interitu explicatum est.Iam D.Clemens de morali debito non physico loquitur, quatentis videlicet integra hominis natura, quia rationis est particeps, modo aliquo postulat, ut ad beatam vitam promoueatur quemadmodum , & Augustinus in Epist. ad Dioscorum scripsit tam potentis naturae cilc animam, ut Cius beatitudo redun- dct in corpus,cum tamen ex aequo, bonoque gloria corporis sit ab Resi rectio- antri beata, non veri, cx aliquo puro naturae iure. Quod denique Asbri' a ebatur recte iii ea sententia constare de naturali orouidentia li
minis post mortem non vi in satis enim compensari possent quae in hac mortali vita,homo bene operaretur, si seli animae aeternum
Ex his,quae dicta sunt videri alicui potest reunionem anti P ad
554쪽
corpus, si non exhiberi, altem cognosci naturaliter polle, cum nihil supernaturalitatis amplius habeat, quam quod a Deo extraordinaria naturae lege reuocetur. Verum quanquam admodum probabiles sunt rationes,immo sere demoni ratiuae, quibus Oilenditur reparationem hominis este possibilem,ut patet ex libr. 2. de Generat. cap. ii. quaest. 2. arti c. a. quanquam item re Vera exhibendam cile, i, Z. , naturales coniectiarae este possuri;certo tamen, & cui denter, atque futumanu iaco modo, quo fides docet, nemo unquam naturali lumine assequi natura tum potuit futuram esse. Quis enim liberum, ac cxtraordinarium Dei decretum cognoscat, cum nemo hominum scire possit Dei consilium, aut cogitare quid ipse velit, ut ait Salomon. Atque haec pro quarto S coti argumento dicta sint.
DISPUTATIO III. De iis, quae ad cognitionem animae separatae pertinent per modum actus primi.
X p s n i T I s iam, quae ad animam separatam quoadeste spectant;consequens est, ut ea aggrediamur, quae ad illius reseruntur operationem; primum immanentem, qualis est cognitio deinde transeuntem, aut quasi transeuntem; cuiusnodi est sui ipsius, aut aliorum etiam motio per loca. Namque circa illius perpessione una tantum difficultas, eaque Luetvlixa diuina institutione potius,qu m a natura orta,motum habet qua scilicet ratione a calore,& frigore pati possit in poenam flagitiorum apud inferos. Caetera vero,quae in intellectu, voluntate, aut potet tia motrice patitur,clim docetur, siue illuminatur, cum gaudio tristitiaque afficitur, cum denique loco detinetur, minora sinit, de quibus tamen omnibus in huius tractationis progressu mentio feti
Vtrumpotentiae cognoscentes animam a tarpore
abeuntem comitentur. V A vv i s praesentis dubitationis concluso facilis sit: praetermissa tamen non suit a Diuus Thomae prima parte quaestione I .articulo 8. & quaestione unica, de anima artic. i C.atque aliis in locis,ea sortasse de causa, quia doctrinam continet non inutilem. Parte igitur uniuersim assirmantem tenuerunt nonulli, quos citato loco primae partis, supresso nomine adducit D. Thomas.Item Plato,eodem teste ut.1 . illius quaest.
555쪽
ad 3 .quibus consentit G rcg. Arim .in a. dist. I7.quaest. 3. t. I. absques.ω utia Nominales quatenus omneS cognoscendi potentias, itemque appe-ε- animat tendi ab anima re ipsa non distinguunt. Cuius placiti argumeta haec sunto. Primum,Vt se habent potentiae corporis ad corpus, ita potentiae animae ad animam ergo sicut illae in corpore,ita hae in anima exi stent.Tunc sic.Potentiae animae,quinque numerantur ab Aristotele, vegetandi ,sentiendi,intelligendi, ape tedi, loco mouendi; otvnes igiatur, quae ad cognitione pertinent,resident In amma,alioqui cur magis animae, quam corporis dicerentur 3 atque aded a corpore discedentinia sequentur, cum nulla ratio sit, cur esse desinant, si illarum subicctum anima non occumbit. Secundum, Sensus ut eo subiecto debent existere, a quo fluunt; cum per immanentem emanationem pullulant: atqui ab anima,non a materia fluui, in illa igitur non in hac haerens immediate, & quod cst consequens, eandem etiam a corpore auulsam comitantur. Mianor conanituri Philosophorum sermone celebratur, dum potentias ab anima fluere dictitant,nulla materiae facta mentione: nec immerito, siquidem ea nullius est activitatis,atque adeo neque emanationis principium clicitivum. Tertium. Potentiae animae vitae quaedam accidentariae sunt, sicut ipsa est vita ellentialis; ergo dum haec fuerit, crunt δί illae , atqui inpotentiis vitalibus maxime numerantur cognoscentes ergo.
2 π . Quartum, Intellechus manet in anima separata: ergo & potentiae reliquae,quae cognitioni obseruiunt. Antecedens multipliciter probaturitum quia intellectus, sicuti a materia in cognoscendo,ata & inessendo abstrahit,tum quia si anima extra corpus manet,ne sit otiosa, aliquam sane potentiam exportare debet, quam quaeso magis in-tiinam,atque immediatam, quis intellectum Z tum tertio , quia ita scriptum reliquit Arist. lib. a .de anima cap. q.teX. que ex sacra pagina constat, quae docet hominem imaginem , & similitudinem Dei in se habere,quod Patres omnes de anima accipiunt ratione intellectus,ac voluntatis: quare iam ab anima separata Dei imago aboleretur , si intellectus illam in eo statu non comitatur, quod est in pium. Demum, Christianae fidei documentum est, beari animas ex Dei cognitione,utique intellectiva; ergo. Consequentia vero praeciapui argumenti inde ostenditur, quia intellectus noster eius est conditionis,ut non nisi sensibus praeeuntibus tanquam adnunistris, decendat in Operationem. Oportebit igitur anima separatam non i tum intellectilin, sed etiam sensus ad sportare. Quintum, Anima re ipsa eadem & intellectiva, & siensitiva est; non enim duae in homine admittendae sunt, ut lib. I .de Gener.cap. quaest.2 l . traditum est; ergo sicut ab illa, ita rationali, intellectus,&Voluntas manant; ita ab eadem, qua sensititia, manabunt sensus, atque appetitus; sicque non illas selum facultates,sed has etiam sep
Scxtum,Si senex oculum iuuenis recipiat, id est organum , belle perspiciet,
556쪽
perspiciet,ut dicitur loco citato de anima organum igitur,non potentia senescit; proindeque minime corrumpetur, sed potius cum anima sem per vigebit. Quo etiam modo dici potuit ab eodem Ariastol. bene valiturum hominem, cuius anima vietum corpus deponat,aliudque iuuenescens nanciscatur. Septimum, In anima separata dolor,& ira,quae sine sensibus ei se Septim non pollunt, excitantur; cum in eis fletum, dentiumque stridorem futurum diuinae literae testentur; ergo cum eadem sensus persevcrant. Confitiuatur argumentum primo ex August.lib. I r. sit per Ge- i. Arrumetines ad lit cap. is. & 2o.MIer te, animam sentire quaedam lane corpore, id est,gaudium,& tristitiam:& cap. 6. non corpus, sed animam dolere per corpus,quo utitur tanquam nuntio.& apertius lib. te spiritu,& anima, recedentem a corpore nactem trahere secum sensiun, ct imaginationem.Nec mirum,si anima separata haec possideat, cum in daemone multo separatiore insit furor irrationalis, concupiscentia amens,& phantasia proterua,ut ait Dionys. q. p. liuinorum no- minutar. Co firmatur secund5, quia virtutes,ac vitia animas non de- R GUrmat.
serunt extra corpus alioqui ii nihil horum in eis inuenitur, quo merito separatae donantur gloria, quo demerito suppliciis puniunturi sed pleraeque istarum qualitatum insunt appetitui, ut 3.Ethic. doceri soleti, inest igitur in anima appetitus, ciusque comes sensus. Confirmatur tertib, quia si senstiuae potentiae in anima non rem nent, non apparet modus, quo illa ab igne corporeo ut fides tradit patiatur; siquidem dolor sentientis potentiae actus est, vel non sine
Octauum,Potentia motiva manet in anima scparata, in tamen Omisa per membra corporis moturn edat; ergo licet potentiae sensitiuae per organum corporeum functiones suas excrecant, mancbunt nihilominus in eadem anima extra corrus. Sit tamen hac de re prima conclusio. Intellectus animam separata /- mi in o. tam comitatur. Hanc satis suadent ea, quae in tertio ar)umcnto sunt adducta; unde de voluntate idem consudendum est,cum vnacirique potentiae cognoscenti sua etiam appetens accommodetur.Non utimur autem illo argumento,intellei tuni,videlicet,ac voluntatem ab anima realiter non distingui, c ma id lib. 2. de anima cap. 3.quaesti .
reiectum sit. Secunda conclusio Reliquae potentiae sensitiuae,anima separata, Cρmia'. pereunt non solum quoad actum id enim satetur Greg. in seci etiam
quoad ipsarum cialitate.Ita D.Thom. I .part.quaest.77. t. 8. cuin suis ibidem,Durand. in .dist. q. q. t a. art. 2. Probatur verδ hunc in modum. Primo , Sensitiuae potentiae corporeae sunt; non possimi ergo animam extra corpus comitari. Argumenti consequutio bona est. Antecedens vero ratione ducta tum a ubiecto , tum ab obiecto,
tum denique ab operatione stabiliri potest. A subiecto quidem; lumniam illud corporeum est, nimirum,uel totu compositi iam,vcl materia, ut sorinam induit,iuxta varias ea de re sententias,quae primo de Con. Comm. lib. de Anima. Zeta Gene
557쪽
Generatione libro cap. . quaest. . sunt tractatae. Ab obiecto autem quia sentientes potentiae non nisi de re singulari, materiali, ac concreta cognoscunt. Ab operatione tandem, quia solam directam et ciunt,non vero reflexam,saltem persecte. Haec autem longe absunt ab iis facultatibus, quae spiritualem formam, qualis est humana , c
s. Ratio. mitari debent extra corpus.Secundd,Potentiae sentientes corporeae
sunt in brutis, ut planum est, superflue igitur in nobis spirituales erunt; & quod inde sequitur, falso animam separatam dicet
. tis. Tertio, Animal ens est simpliciter corporeum; atque adeb & h senti ino; quia licet spiritualem formam contineat,ea tamen in totius h - . a lxiit is constitutionem corporaliter concurrit: sicut & reliquae mat d. 0b .a s. rise, serinae , cum lubus ipsa in eo concurrendi modo una cὰ profluunt. conuenit; at sentientes potentiae ab animali, qua animal est, letium-tur; illae igitur corporeae sunt,minimeque idoneae ad statum separ . Raria. tionis. Quarib argumentatur D.Thomas in quaest. de anima artar'. Sentiendi operatio non est propria animae sed toti coniuncto, iuxta Aristotelem primo de sonino, & vigilia cap. i. nec immerito, quia alioquin animae brutorum subsistentes cssent, si propriam, nec cum materia communem actionem ederent; ergo facultas ipsa praedictan operationem eliciens in anima non residet, sed in coniuncto : aut si malis, in materia serinae coniuncta. Accedit illud ex libro de Ecclesiasticis dogmatibus cap. 19. apud Augustin. tomo 3. Ex duabus substantiis constat homo: anima cum ratione sua i & carne cum
sensibus sitis. . . Vio licituν Sic tamen aduersiis huius secundae conclasionis probationem oppones primδ; Etsi subiectiam corporeum conferre nequeat si ii tuali formae esse simpliciter,& ut vocant in existentiae,eo qubd illud ordinis sit ignobilioris, consert tamen esse secundum quid, hoc est,
informativum ; unde materia prima ipsius etiam serinae rationalis causa cilc perhibetur; igitur e conuerso serina corporea, qualis est sensus,conserre poterit animae quamuis spirituali, receptiuum esse, atque adeo conserre,ut haec illum recipiat. secundo,Anima rationalis nobilior est potentiis sentientibus : nihil igitur obstat quominus eis existentiam valeat impertiti iPrimae tamen obiectioni occurrendum tam materiam, quam serminam substantialem posse ad inuicem causalitatem exercere; ita vittila huic inserinatiuum elle conserat; & haec illi receptiuum tribuat, quia neutra supponit aliam persectam in tali este, sed potius impe sectam inuenit,ut mirum non sit, si eam perliciat; at vero se amaccidentariam supponere sibiectum iam persectum in omni esse substantiali, quale est receptiuum cile, sicque ab ea in subiectu pro-- ο -- uenire non posse. Secundae respondendum,animam rationalem non
ideo existentiam corporis potentiis non conserre, quod illius nobilitatem excedant; sed quia ea est formarum per se minime consistentium natura,vt ad conditionem subiecti sese accommodent; cum in obseentur se
558쪽
eius esse consortium deuocenturnitaque aut extensionem subeant,s lenium sit: aut indiuiduitatem, si sit individuum; id vero contra naturam materialium potentiatum eueniret, si in spirituali anima inesse dicerentur. Tertia conclusio, Potentia motiua ipsi animae propria eandem a 3 Cmetus. corpore decedentem non deserit; in qua quidem conclusione nulla
est dubitatio, sicuti neque in prima,si alia mouendi facultas, praeter tacam, quae in corpore residet, nimae propria tribuatur, quod cum in ea Zm -- extrema huius tractationis disputatione ostendendum sit, non est manere. cur hoc loco id anteuertamus.
Soluuntur argumentas eriori articulo adducta.
D primum dicendia, etsi vitales sacultates potentiae ani- a primummae sint,propterea quod ab ea perenniter fluant, ac per eas lem vivam mota propterea oportere ut idem subie--ctum inhaesionis habeant. Satis enim est,si in sint materiae cum torma substantialiter,atque aded maxime coniunctae. Ad secundum, si de subiecto totali sermo sit,ueta est maior: sed Aa secunda. salsa minor. Si de partiali,seu ut quo, falsa est maior, eiusque probatio statim adiuncta; est enim emanatio potentiarum materialium comparata ad animam, simpliciter transiens, cum in materia sit,
Ad terreum, ut leti iis accidentariae vitae sint, di appellentur, sat Ad tertium. este illos ab essentiali vita perpetua emanatione pendere; nec in m teriam,nis eidem essentiali vitae unitam recipi. Ad quartum admitto antecedente cum coni rmationibus ibidem Ad quarta. adiectis, neganda est consequentia conditio enim illa hunianae cognitionis intellectivae,ut non nisi obseruiete sensa exhibeatur os iuncti intellectus est, non separari. Ad quintu,quemadmodum sensus no eo prorsus modo ab anima Ad quin a. pullulant,quo intellectus,& volutas ita mitu non esie,s in subiecto inhaesionis etiam discrepet,nepe posteriores hae potent ae ab anima Ne'eρ em litarie Dectata emanant; priores vero illae ab eaciem com ori se iata unde neri potuit, ut aliae aliud subiectum immediatii sertirentur. a m a M. Ad sextum , ita euenturum quod ex Aristotele adducitur , qyo- Aa sextum. niam dum materia rite disposita suerit semper videndi potentia adstrictionem idonea resultabit; cum,ea hypothesi data natui iamd sideretum non autem quod eiusnodi potentia incorruptibilis sit , iii
Ad septimum, dici in primis pollet generatim, dolorem, torso- A septima. ne ve quamlibet ex se corruptricem Abiecti, animam separatam naturaliter non affice e , ut perspicuum est, at sectaram vero si eidem inessem sensus, atque appetitus; unde non leue argumentum Ni Ezet 2 Pro
559쪽
Qui ' ἀυ pro secunda conclusione eruitur. Dein te respondemus sigillatim, fletum,stridoreinque dentium metaphorice accipienda cile ad ca--. uni u ptum rudiorum, si de anima: separatae supplicio Claristi Domini .eruilari. tententia procedat, ut fletus nomine moeroris vel metii signisc tur; stridoris autem delium,intestinuin odium, quod in animo cum ardet, tantibus etiam stridorena ciet in appetiique sensitivo rabies D. nati u- nuncupatur.Si autem de totius hominis poena,erit quidem propriac ym ' locutio ,quanquam in fietu ad lachrymarum expressionem non sit μ' ' emendum; eum hae generationem, corruptioncmque inuoluant, quae post diein iudicii in substantiis non erunt. Ad primam deinde confirmationem quem tamen locum a D.
Thom. l .part.quaei .77. artis .citatum tam expressum non legimus respondendum,loqui August.de cognitione anima qua tam corporca,quam spiritualia valet attingere; ac ii apertius di ret; nitelligere animam tum ea, tuae corpore Vacant,tum quae corpore sunt prae-
dita. Aut certe semiendi verbo uti pro intelligendi quo usurpatione lib. 1.de libero arbitrio cap. 6. intellectum in anima, interiorem cius sensiam,cum discipulo aetens appcllauit. Item, quod idem Augustinus scribit non corpus ted an mam dolere per corpus, nihil obest nostrae doctimae sed prodest potius; siquidem dolor proprius, po-tcntiae corporeae affectus est,ad quem proinde anima non niti cot- Οἰὸν tre- pori Vnita Potest concurrere.Porro,liber de spiritu, dc aninia, Au- rim a se- gustino salici tribuitur,ut ex D.Thoma alibi di tum est, neque in re ρ nae admodum auctoritatis creditur, ut illius doctrinae iit uniuer-hm habenda ratio. Denique D. Di ortyiij locum interpretatur idem D.T homas quaest.disputata de anima astic. iv.ad 8. vi caeractiones non sint in Daemonibus,nisi porportione quadam, ac similit dine ad humanas. Ad secundam confirmationem dicito, si nomine virtutis, ac viiij habitus ut par est natet ligantur, non torqueri animas propter illos, aut donari gloria, sed propter actus praeteritos, viide tales habitus manarunt, praesciatemque reatum culpae, qui in anima re vera inest, Anima neu sue relatio sit,sue quid aliud ,ut apud Theolo os disputatur.Quod γ' ii quemadmodum in potentia corporea, praesertim appetitu actus, ' iis, a babitusque tam virtutis, quam vitii admitti soletu ob aliqualem li- ραι re actu, bertatis sormalis participationem, sic de reatum nonnullum conce-o rea damus,supplicium ei res odens nonnisi post corporum; itque adeo ipsius appetitus resurrectionem lubeundum erit. j c Crtia confirmatio dubitationem continet Theologorum promationem. priam , neque eius explicatio squam tamen in hac vita possibilem esse negant Durand .loco paulo pbst citando, Bellat. libro secundo, De pinnastu de purgatorio capite ra. iuxta August.& Gregorium) admodum n j ni cellaria nunc est, cum po ira, quam vocant sent is supernaturali visit infligenda damnatoram animis, cui subeundae siquis contende- ret necellarios esse senstis, non propterea concluderet eos naturali,cer ut nunc agimus ab animis ex hac vita deportati. Quin etiam
560쪽
neque eiusmodi positio de modo patiendi mediis sensibus, atque
appetitia,vera cile potest, aut certe rem in obscuro adhuc relinquit; cum explicandum superfit,quomodo incorruptibilis anima ostendatur , ex eo quod immodicum inferni ignis calorem sensu percipiat.Lege Durand. .dist. . quaest. ii. art. a. in refutatione tertiae opinionis. Ad octauum die manere quidem potentiam motricern in an ma separata, non illam , quae in hac vita per corroris membra motum odita, cum sit etiam corporea, sed aliam ipsi animae propriam, qua non nisi in statu separationis utitur. Quae doctrina quamuis in quaestione sit polita , erit tamen a nobis extrema dispii denda.
n ne feries,atque halitus in intellicta, ct voluntate
animae coniunctae residentes, eandem a corpore separatam comitentur. V AEs T io haec late admodii pateret, si in tota sita amplitudine a nobis tractaretur. Funditur enim inprimis
it ad eos, qua nullas praeter quam in parte sentiente spe- dides haecies agnoscunt,in quibus numeratur Henricus quo is . tu stione et . etsi quoad habitus affirmet manete eos in anima separata quodlib. 6. quaest. 8. aliique apud D. Thom. prima parte
quaest. 8'. art. s. a quorum dogmate parum abest Avicenna suum Sanctus Doctor expugnat. u- 79.art. 6. & Abalensisinserius a ducendus ) opinatus tune solum climactu intelligimus, species in nobis seruari. Avicennae accedit Averroes Ia. Mel. com. 2. credens substantiis separatis nullos inhaerere habitus: ut refert Caiet. prima secundae quaest. 1o.art. 6. Sed hi omnes magna ex parte refelluntur lib. 3.de anima c. s. q. 3. &sequent. Funditur item quaestio ad illam scholasticorum dubitationem, an ne Theologia apud nos acquisita maneat in patria, quam quidam tractare selent, Vel mitio i. pari es ad prolosum sententiarum. Denique ςi maxime accedit, quae est 67. primae secundae D. Thom. ubi tam de virtutibus moralibus , quam Theologicis quaeritur, utrum post hanc vitam in anima perseuerent; sed nos intra nostri instituti metas quoad fieri poterit, continebimur. Ac pro parie negativa se offerunt argumenta, tum , natura ipsa, Pariqira n tum a diuina prouidentia petita. A natura quidem liuiuscemodi. Primo, quia quod attinet ad habitus,cum illi contrarium habeant,siquis hinc opinatiuum deserat, vel erroneam, haud dubie in morte utrumlibri deponet Quandoquidem anima separata cuidentem cognitionem obtinebit,iteque Per contrarium a stum, eumque perse- Item que dismum propellet, ut scite annotauit Bellar. libro secundo de Z et et 3 purga