장음표시 사용
541쪽
1 3 o TR AC T. DE ANIMA SEPAR.
denominet,mors totium ob eam, quam diximus,rationem; quia illa Separatio, is maneat,non item hoc. Opponuntur autem separatio, atque virio umo ops νῆ' priuative. Haec enim positiuum quippiam est, illa minime, quod vel p ex eo conitat,quia ad unionem positivae, ac reales dispositiones, iam fluxusque causarum desideralitur: ad separationem vero istoria omnium cellatio, atque amotio. Non est tamen separatio nuda qu dam, puraque negatio : cum certum, ac idoneum subiectum requirat, id
sit n/ ini. At quid tandem est inquies ipsa unio, substantia ne an accidensrsu sta: δ β' spiritualis,an corporetavi enim arguit Caiet.citato loco, si substan- trale quippia esse dicatur, iam ner separationem anima quippiam ad V, ... substantiam attinens amittet; si accidentale,iam per accidens totum homine constituet cum materia,quae sint absurda; nec dicat aliquis nullum id esse incommodum,eo qubd vitio sit veluti dispositio, est
cnim potius ipsa totius constitutio, ac compositio, non vero antec dens ad constitutione praeparatio. Huic dubitationi respodendum, DAE I ηδε animae rationalis unionem cum materia quod etia aliis sormis sub-Vnimem es stantialib.quadrat idem valere,atque insormationem,causalitatem-
ve eius sem in facto esse,ut supri tetigimus , quapropter nihil aliud ii, υ ista dici polle quam modum substantialem , atque spiritualem eiusdem
mi anima: .Quod etiam de productione,Actioiaeve, atque existetiasti stantiae dici solet,ac debet; eas nimiru ad genus rei productae, atque existetis spectare' quo autem pacto x nio, te qua loquimur, spiritualis sit cum alterum extremum ; ad quod fit vitio, id est materia, sit corporeum,ex lib. I . de Generatione cap. . quaest. I 3 .ad calcem constare potest nec maior ea in re difficultas visitur,quam clim alterum extremum unionis est accidens, alterum substantia,ut recte consideranti patebit; quae tamen extrema ita passim coniuncta cernimus,ut vel asii duitate ipsa dubitatio omnis compressa videatur. Duplex du- Pollet etia hoc loco quaeri; An cum anima separata rursum Vni- tu q ' tur,rnodiis alius unionis ibidem intercedat specie quodammodd di-
uersus a priori, quique pecilliari nomine reumo dicatur; an potius importetur voce hac solummod5 geminatio quaeda extrinseca durationis , qua indicetur eandem numero unionem elle, quae nunc,
olimque suerit,aut certe candem in specie. Rursum dubitari pollet; An vitio per aliam uniatur ipsi rei, quam assicit. Sed haec tum quia facilia sunt,tum quia ad praetens institutum non conserui, omittenda duximus. Illud tantum aduertimus Uud graues Auctores unionem vocari interdum relationem; praesertim cum de illa ineffabili, N qmi V- quae inter humanitatem , Verbumque Diuinum datur, sermo inci- b dit,accommodato,scilicet, sundamenti nomine,relationi,quae ex eon , m. consurgit, atque inter res unitas exercetur.
Ex dictis constat,quaenam esse debeat praesentis articuli conclu-In sio. Nimirum animae rationalis statum extra corpus, separation m-
. , rasis νς , si seria aliter spectinur, priuationem elle actus secundi eiusdem μου. animae,id est,informationis, seu unionis erga corpus; & quod hinc sequitur,
542쪽
sequitur, ipsius relationis, ac praesentiae,tum ad idem corpus, tum ad caetera, quibus ratione corporis fiebat praesens; omnis denique concursius,que per proprias facultates solebat exhibere; quo fit ut quaerenti an per separationem anima rationalis mutetur; respondendumst,mutationem quidem subire, sed tamen priuatiuam ; nam de ea Animamper locali, realique separatione, per quam , corpore distoluta nil strat,
inferius agendum eritin alioqui si propositivo unionis modo, alium t
naturaliter sortiretur extra corpus, non esset cur praeter natura tunc N/utituri ei existeret,ac rursus cur in corpus propendere diceretum, quemadmo- positiuri modum materia, sorma hac semel amilla, praeter naturam non manet: -- quia aliam illius vice naturaliter suscipit. Vnde illa Caiet. sentetia 3. pari. quaest. 6. art. 3. quod anima cum separatur scini persen alitatem comparet, refutanda nunc soret, nisi id lib. 2.de Anima cap. i. tuae. r. art. a. actum esset. Porrd licet haec ita sint,habet nihilominus separa- Similis ultio animae si licii dinem quandam cum prima Angelorum produ- φ' με sep chione,quatenus ut hi cum prunum creantur in aetii primo, ac cona-pleto operandi constituuntur, sic anima in ipso monacto separati O- ρ odi. yioni. nis per species denuo inditas , ac per propriam potentiam mouendi ad operandum expeditur,ut in progressu dicemus. Sed iam oppones. Cum accidentia virtute diuina a substantia ie- i. Obia ris. parantur in Eucharistiae Sacramento, non ibi sim amittu i naturalem unionem,sed etiam acquirunt nouum, ac positi uisi ellendi modum,
qui vicem subeat antiquae unionis, compleatque ipsorum accidentium existentiam. Item cum Christus Dominus iisdem Eucharistiae a O tectis. accidentibus deest,aliquem essendi modum positiuum debet acquirere, alioqui ea separatio , speciebus , corruptio Christi dicenda eo set , quod est absurdum. Pari igitur ratione cdm anima rationalis a corpore abiungitur, non solam priuationem unionis patietur; ted
modum positiuum etiam pro unione ictauo comparabit. Ad primum tamen exemplum admisso antecedente, neganda erit consequentia; etenim rationalis sorma etiam unita corpori subsistit, ut loco citato de anima ostensum cst ; quapropter nullius modi a celliu eget cum separatur; cuius merito possit subsistere; quod tamen in Eucharistia longe euenit, ubi quantitas nouum quendam modum denuo recipit, quo extra subiectum existat. Deinde negari potestante dens; qua de re lib. i .de Generatione cap. .quaest. .latius disputatur. In posteriori exemplo concedendum , cum primum Chri tus Adi.
Dominus ab speciebus Eucharistiae deficit, puram pati priuationem unionis,realiique praesentiae ad ipsas, nihilque positiuum compar
re; non tamen ob id dicendum esse cum corrumpi, cum nulla mutatio phy sica circa ipsum, sed circa species transigatur , quod maiori iure dicendum erit de separatione Diuini Verbi ab humanitate curri
per triduum extincta fuit. X x x 2
543쪽
1 1 TRACT. DE ANIMA SE PAR ARTICVLVS I L
Sit ne si anillonusatus animae rationali naturalis. ATURA Os status vocabulo, non solum intelligiamus eum,qui supernaturalis non sit, ac citra miraculum; scd qttico sentaneus animae humanae dici possit, atque, ut ita dicam,desiderabilis. Sunt enim haec non parum diuersa: quod exemplo ignis frequenter explicat D.Thomas mullo enim miraculo, nullique supernaturali vi ci cui irer voluitur ad cauum Lunae,& tamen is motus naturalis dici nequit ei clemento, vel ipso Aristotele auctore, cum iam ad motum siti sum naturaliter inclinetur,ac propendeat. Sit igitur hac de re prima astertio propositae dubitationi directo
respondens.Separatio animae a corpore, tum in fieri, tum in facto esse,non est ei naturalis, siue consentanea. Ita docet D. Tho. non semet,praesertim t. pari. qu. 89.art. i. Caiet .ibidem. Ferr. primo contra gentes cap. 83.& 9 .Henricus quodlibeto T. quaest. I 3. aliique non pauci, stadetur autem in hunc modum. Primum affectiones oppositae, praesertim priuatiue , eidem rei connaturales , Jc consentaneaeelle nequeuntrat animae rationali maxime naturalis est unio ad corpus:ergo separatio,quae eam unione demolitur, minime erit eidem consentanea,atque optabilis. Secundum,Id, quod in totius compositi perniciem cedit,naturale ei te nequit ipsi sormae, alioquin a se ma nonnunquam ei malum obueniret, quod est absurdum ; forma igitur nullibi, quam in materia connaturalem habet essendi modulia. Diximus,formae,non autem,materiae,quoniam haec cum a natura instituta sit in commune subiectio generationum, corruptionumque uniuersi, consequens fuit, ut haberet aliquam indisserentiam, ratione cuius alias etiam formas posset appetere: qua de causa malefica dici consueuit a Philosophis,aliisque cius generis nominibus notari; at vero sorma cum a natura sit instituta in unius tantum compositi bonum, eius erit continere, coercereque vagam materiae
appetentiam,proindeque non debuit aliam propensionem habere, quae huic muneri sibi tam proprio obstare pollet. Tertio, Separatio
ad naturam sormae ni it interest, ut patet inductione caeterarum, ruare cum nullus sit in humana anima gradus, qui ad insormanum corpus non pertineat,ut alibi comprobatum est, fit, ut quemadmodum reliquae sormae ad separationis statum naturalem propensionem non habent, ita neque illam habeat rationalis. Quarib, qui ad id, quod est consentaneum , datur quidam veluti impetus naturae: at si consideremus ea, quae in separatione animae a corpore accidunt, nihil tale reperiemus ex parte ipsus ; quod in hunc modum declaratur.Di Ositiones noxiae, ac morti serae ei aduersantur;
non pollunt igitur illam in statum quasi connaturalem impellere,& statuere,ut sa;is liquet; Deinde dici non potest illam ob inductas
544쪽
dispositiones sibi inimicas, per sese commigrare, ac veluti hospitium vertere; quandoquidem in tali separatione, neque illum etiam tenuem concursum formalem habet, qui Qrmis coelorum concedi let erga circularem motum, cum potius ab olscio rinae tunc spolietur; non est igitur cur separatio animae rationali consentanea dicatur.Denique illud saltem negari non potest, multo congruen- Vis ritius ad naturam suam viasti animam,quam separari cum hoc post riori modo sit in actu primo tantum, illo vero priori sit in ami secundo causandi,conserendique esse tum materiae, tum composito, quod est rebus admodum naturale,exercenda item operationes non luna intellectivae partis,sed etiam vegetantis, atque sentientis. Ac D qi sensu iuxta hanc sententiam accipiendus est D.Tho. qui . contra gentes cap.79.dc I .part.q. a I 8.art. 3. scribit contra naturam animae nostraeelle separatam existere a corpore, id est, minime consentaneum, atque expetibile. Sed contra propositam ac confirmatam assertione sunt nonnulli Sos risuε sequuti Avicennalia, quorum meminit Caiet in commetariis primae os partis ad art. i. q. 8'.non quod crediderint naturale esse, ac consentaneum animae rationali quoquomodo extra corpus esse: sed ordi' fini opini, natim post corporis informationei quemadmodum, de fortui non primo, sed post certum illud tempus, quo in utero materno detineri let,naturale,ac consentaneum est in lucem prodire, ab illoque tenebricosi naturae ergastulo seras emicare. Ad quam sententiam lu- Explicii ur,culenter allusit Seneca Epist. 1 or. ad Lucillum in haec verba. Quem- sem M Madmodum nouem mensibus nos tenet maternus uterus,dc praeparat
non sibi,sed illi loco, in quem videmur emitti, iam idonei spiritum trahere,& in aperto durare; sic per hoc spatium , quod ab infantia
patet in senectutem,in alium naturae sumimur partu, alia origo nos expectat, alius rerum status; nondum coelum nisi ex interuallo pati possumus, proinde horam illam decretoriam prospice, non est animo suprema, sed corpori, transeundum est, excutit natura redeuntem,sicut intrantem,&c. Haec ille. Pro qua suadenda sententia primum esto argumentum. Multo Conmma re magis pendet haec materia ab unione huius sorinae rationalis,quam ρ' η' c contra,vi est consideranti manisestum; atqui eo non obstante naturale est ipsi materiet huius unione priuari: erit igitur de huic
sormae naturale unionis priuationem subire. Confirmatiirque argumentum similium exemplorum inductione; quis enim neget naturale cile hominibus suo temporc caluit iu , arboribus hyberno tempore nuditatem soliorum, animantibus somnum,qui vigiliae vacatio est;& uniuersim causis omnibus, postquam semel essecta sua edidere,virtute priuari ea iterum producendi quapropter cum forma rationalis cause etiam sit, non solum multo post tempore, sed data etiam semel unione ipsius ad corpus, naturale illi erit ab eo in iluxu desistere, cum nulla iusta ratio cogat cur in actu secundo semperella oporteat.
545쪽
z. AE IN . Secundum, Anima rationalis non unitur corpori, nisi ut illius ministerio operandi instrumenta colligat,id est, species , mirum igitur non erit si corpus deinceps natur iter exuat, ac seponat. Nam post bene instructam domum, naui in ve, opificum arina quis requirat i Quae post adultam prolem parens nutricem poscat Z Quis post . depictam tabulam penicillum33. Argum. Tertium, operandi modus absque ulla phantasmatum ope, naturalis animae est,ac prorsus consentaneus ergo ctiam modus ellendi, cum alter ex altero probe colligatur. A slbmptu , praeterquam quod est apud D. Thom. prima secundae quaest. 3. art. I . ad 1.quo in loco docet post huius vitae statum habere nos modum alium connaturalem intelligendi, probatur primo, quia cognitio extra corpus supcmaturalis non est animae, eaque est multo persectior, utpote di- timc ioe,atque expeditior,quina quae in corpore; erit igitur anima ad ipsam exhrcendam propensa naturaliter. Secundo, quoniam, ut est eiusdem Doctoris Sancti, pluriumque Theologorum dogma, eo temporis momento,quo anima a corpore abiungitur,stata lege sp cies recipit, quibus deinceps intelligat. Scilicet ad natura: Auctorem pertinet,ut tunc cum ope phantasivatum destituitur, nouis rerum imaginibus adornetur. Nec si Scoti placitum magis arridet de specierum conquisitione ex obiectis,propositi argumenti pondus cleuatur, sed augetur magis,ut consideranti planum fiet. Concludamus igitur iuxta naturam tuam operari animam extra corpus,atque adeo cxtra idem consentanee perdurare. . AEUMm. Quartum,quia quod naturale non est, liuturnu este nequit, teste Philosiopho primo de Coelo c. 3.text. i s.&lib. 2.c. . text. I 8. at status separationis est aeternus animo rationali naturae, viribus speet tis,cum illius ad corpus regressio miraculosa sit ergo,&c. I r Haec tamen ita erunt expedienda,atque in primis similitudo, quae
o 43,. . ex se tu deducitur,clegans quide est; sed pallim urget; potuit siqui-1uν adau. dem, tam in materno Vtcro, quam extra illii connaturali modo existere proles, quia utrobique ad persectionem obtinendam tendit:at vero anima extra corpus prςcipuum sormae munus amittit,quod est informando materiam,compositum constituere: unde non poterit in eo statu connaturali modo permanere. ωρ ima. Ad primum vero argumentum neganda erit consequentia; δcratio in promptu est, quia anima haec uni tantum materiae coniunctaclle valet naturaliter, ut i . Phys capite nono, quaestione it .artic. . ad xltimum habetur mon ita vero materia; quapropter etsi hanc deserat formam , statum etiam naturalem iub quavis alia retinebit. Cur materia Potad exempla, quae in confirmationcm ad lacu tu , si recte accom- .pq , I modent i instituto nostro prosunt, non obsunt, siquidem neque ait, Capillis, neque solus, aut vigiliae connaturale elle potest extra illato alis. Iubiecta inueniri. Iam quod de causis aditur naturale eis elle, car
re vi producendi effectus semel editos,fusium est, si de iis intelligatur a quibus non solam in fieri, sed etiam in conserirari effectus iugiter
546쪽
Dis PUTATIO II. ART. II. 1 3 i
iugiter pendent,seu quarum ii fluxus non interrumpitur, cuius generis constat esse animam.
Secundi argumenti antecedens salsum assumit; cu propter actio- A sec η - .nes etiam partis sentientis,atque vegetantis , anima materiae copulatur. Quin etiam licet a nobis admitteretur, neganda esset adhuc consequentia, cum semper usu sensuum egeamus ad species intuitiuas propria ope comparandas, singulariaque intelligenda. Ad tertium, negandum quoque erit antecedens, nisi sensum sui A m vocant reduplicantem contineat;accepta nimirum anima prout sta- setatum obtinet separationis; tunc enim toti illi quasi coniuncto ex ani- ut separa ina,& statu naturale erit sine corpore operari,quo pacto intelligen- sdus est D.Thom.in argumento citatus. Ad primam deinde confirmationem negetur consequentia : multo enim persectior est circi laris motus, quina rectus, non tamen prior ille est igni cos cntaneus, sed posterior. Nimirum, quae praeter naturam competunt, nihil interest meliora ne sint,an deteriora, quam quae competunt consen- tanee. Ad secundam dic ex illo Theologorum dogmate concludi Acris anima quidem animae humanae sipecies, atque actiones intelligendi extra
corpus,in quoddam veluti supplementum dari; non autem incon-
naturale, atque expetibile prae corporis Vnione ornamentum. naturatior.
Ad quartum, ii per non naturale violentum intelligatur, conce- Ad quarisi. denda maior,sed ni nil contra nos, qui separationem violentam esse negamus; si vesti, quae praeter naturam sunt, etiam comprehendat, saliti est,ut exemplo ignis osteditur, hic enim a temo tempore praeter naturam volui pollet, si coelorum motus nunquam desistexet. Secunda astertio, Separatio , corpore animae rationali violenta s,ezda assὸν non est.Declaratur,suadeturque,nam violentiam,vi sumitur ex Aristotele 3 .Ethicorum tunc dicitur,cum subiectiam urgetur in contratiam affectionem,uel statum eius, ad quem effective inclinatur, ac
tendit: sic motus, locusque sursum dicitur violentus corpori graui quoniam in contrarium motum,ac locum effectiuξ propedet.Cum p ergo anima rationalis ei sectivum influxum non habeat in siti unione ad eorpus is enim propria est efficientis causalitas sed formalem; Mima in
fit ut quidquid contra talem influxum accidit, violentum dici non ni eno. mercaturrvnde neque coelum violetiam pati dicetur,cum post diem h l. 'η μiudicii aeterno tempore quiescet quia ea quies pugnat quidem cum mom,ad quem tamen coeli se a non essemue,ssed formaliter tan-cim concurrit. Atque haec ratio probat, quod etiam D. Thom. primae secunda'.quaestione 6.artic. . ad 1.fatetur de qualitatibus acti-uis,ubi maxime violentia cerni pollet,nulli omnino formae violentiam fieri,cum a materia excluditur, non sol sim spectata generali rerum lege,secundum quam naturale est illis corrumpi, ut aliae gene- se '
rentur, sed etiam speciata peculiari; cum nulla forma efiicientem in- fluxum habeat ad se ipsam , vel compositum conseruandum, ac sua alio. formaliter tantum cum sibi contraria pugnet in subiccto , si, qua ex parte proprium munus formae praestat , consideretur.
547쪽
In ei astatu Quod ideo dixerim quoniam si attendatur,ut est ipsi composito riss pessit tio agendi, vel actioni contrariae resistendi, violentiam sertasse pro- ' pria patietur,quod considerasse videtur Aristoteles cum lib. s. Physcap. 6. te .s 9.alterationcs ctia violentas dari scripsit. Qua cum moderatione propositum a nobis pronuntiatum accipi edum volumus. si i p. an. Quod ulterius suadctur commodius nuc ad rem nostra adductoviot ta, argumento, quod pro sententia Avicenae quarto loco superius pro- pO:suimus: quia, s anima violenter separaretur a corpore,iam resu ' ' rectio naturaliter homini deberetur, quod philosepnis absurdu est, consentientib. pcne uniuersis, nihil semel proprie corruptum,indire poste per naturam. Probatur consecutio, uia cum anima post mo tem naturaliter perseueret, si is status illi foret violentus, non pollet non tandem aliquando naturali via ab eo expediri , cum perpetuus elle non possit docente Aristot.2.de coelo cap. 3.sext. I 8. Ad haec, Violentum dicitur,cuius principium est seris; sed Grina etiamsi nulla inimica qualitas exterius immittatur,d illociabitur aliquando a materia , consumpto humido: ergo ea separatio violenta non est. Facit pro hac sententia iis,quod scrisit Tullius Tuscul. i.di iacellum animi a corpore fieri nonnunquam cum voluptate, & locus ille Platonis in Timaeo. Mors, quam morbi, & vulnera intulerunt, violenta est,atque molesta; quς vero genio paulatim ad finem naturaliter surrepit,inter omnia mortis genera leuissima est, & cum voluptate potius, quam dolore contingit. Similia scribit Seneca lib.
Obiectio. Oppones tamen vulgarem illam diuisionem mortis in naturalem& violentam; quam etiam insinuauit Plato loco proxime adducto: unde concludi videtur aliqnam separationem id enim est mors violentam esse: sed occurrendum,mortem violentam dici,spectata potius Grina,vi ratio agendi est,ac resistendi;non ut proprium serinae munus exequitur; vel certe in ea diuisione attedi etiam ad propriam Dilutio. Violentiam, qua quis externa vi motrice in mortem cogitur. Lege quae libr. i. te Generatione cap. . quaestione i6. t. s. ad secundum scripta sitiat. s. a I riit. Ex duabus allertionibus tertia sacile deducitur; Separatione animae a corpore praeter natura esse. Nam cum naturalis non sit,iaeque etiam violenta, fit consequens, ut ex approbata Philosephorum diauisone , praeter naturam cile dicatur. Quod si D.Thom. aliquando
contra naturam esse scribit, praeter naturam accipiendum elle sui' rius monuimus, atque ita usurpat Aristoteles tum alibi, tum l. de C loca. 2. text. Is .& lib. 2. cap. 3.text. i8. In Physicis quoque lib. s. cap. 6. text.17. violentam accretionem appellat, quae praeter naturard itum excurrit: quapropter non recte Ferr. statum separationis simpliciter contra animae naturam esse assumauit libro a. contragent. p. 83.
548쪽
Dis PUTATIO II. ART. III. 137 ARTICVLVS III.
Vtrum animas arata ad unionem corporis natu
RAETER Miss A hoc loco absurda Platonis, atque hae dis Origenis existimatione erronea, quam plerique e Sa- re Origeni cris Doctoribus refellunt. Animas ante nominem na- tum bene,beateque Viventes in poenam admissi sceleris addictas futile corporibus, quo fit, ut non sol imnon illa appeterent, sed refugerent quam maximo. Scotus in A. distinct. 3. quaest. 2.articulo tertio circa tertiam propositionem,& distine . 4 s . quaest. 1. in argumentorum responsionibus. Ioannes Maior. .sentent.libro quaest. 3. artic. quarto, & alis negantem quaestionis partem secuti sunt, alio ex fundamento, quia videlicet animam Negati propter bonum corporis,non verb ob aliquam sibi; peculiarem perfectionem,quam separata allequi non poster, Obtinendam, ei de cor- fundan: Mil. pori uniri credunt. Peculiarem dico,quoniam ipse Scotus quodlibeto nono,non selum non negat, sed probat etiam animam separatam persectione carere nonnulla,quam habuerat comuncta,id est,participatione sui credit existentiae totius suppositi, quam tamen per Gonem est elle communem animae cum toto addere iure posset cum materio non autem peculiarem ipsius. Quae sententia probari potest primo.Si anima extra corpus col- i. Argum. locata in ipsum propederet; violentia perpetuo pateretur, nisi Deus praeter naturae lege de resurrectione prouidisset cum in eo statu semper ellet permat mira: hoc autem a suaui naturae progrellii longe abest; ergo anima ad iteratam corporis unionem non inclinatur. Secund5.Vnio ad corpus impeditura est animae expeditam , an- MPm gelicaeque simillimam intellectionem, ac propriam motionem ad locum,corpore,scilicet,animam degravate, sensumque multa cogitantem deprimente,ut habetur sapientia .9.Non igitur talem unionem amat anima.Quod si assumptum neges, dicasque suturum deinceps, ut D. Paul pollicetur,corpiis spiritale id est, omnibus condiationibus degravantibus liberum, adhuc urgeberis,quia nuc ea, quae naturae sunt,spectamus, non qu Deus decernit liberaliter,praesertim quia addicta responsio in damnatis animis locum non habet. Tertio. Causa eisiciens ex eo quod persectionem ex effectu non 3. Argum. comparet,imb impertiat,in illum non dicitur propendere: sed anima rationalis nihil persectionis recipit a materia, quod extra illam non posset recipere, id est,species; impertit autem materiae existentiam; ergo cum separata fuerit,in illam propensa non dicetur. Quarto. Quoniam si anima extra corpus posita naturaliter in Acium. ipsum propenderet; naturaliter concluderetur resurrectionem ordinaria potestate exhiberi posse cum res quaeque ad statum, in quem Propendet naturali via ac ratione promoueri soleat:ac resurrectio in
549쪽
fidei articulis continetur, ut proinde non videatur naturaliter exe ceri posse,aut cognosci,ergo &c. sit sim Contraria tamen sententia est D.Thomae I .part.quaest. 76.art. I. - o Th. ad 6. Abul. in 12. caput Matth. quaest.2 22. ad A. videturque expressa a D. August. i 2. super Gen. ad lit. cap. 3 1. cum scribit inesse animae separatae naturalem quendam appetitum administrandi corporis. Cuius sententiae fundamentum illi contrarium est, quod pro Scoto iactum fuit: nimirum animam separatam ideo corporis societat Fada-Proiatur mare; quod non minimam inde obtineat persectionem . In cius ergo I fundamenti gratiam aduer tendum: cum persectio ciuitatis cuiuslibet, ipsa cius natura sit,uel naturam sequatur; cumque entitas an mae sit respectiva,ut pote parς tum ad compartem aliam,tum etiam
ad compositum ordinem includens , eius quoque persectionem ab eo ordine abstrahereno poste.Quicquid igitui boni accellerit composito ex partibus,in id ipse impens c incumbent. Itaque bonum totius compositi alienum a partibus non est, ut Scotus videtur credidisse, sed ad ipsas interest magnopere, ut mirandum non sit, uod in P te illud etiam inclinentur. Quae ratiocinatio in materiam Valet erga bisa inis, seria iam, quantumlibet propriam existentiam possideat: multoque eumpsit. magis institutum concludit ex parte formarum corruptibiliu,quantiis sit periori aliqua potestate a stabiectis separentur, nobiliorique existendi modo gaudere dicantur.Neque enim propterea ad connaturalem essendi modum inclinationem deponent sinat enim ipse sic ellendi aptitudines,vel certe inseparabiliter ab eis tales aptitudines emanant ut hic etiam locum habeat illud Pauli; Nolumus spoliari, sed super vestir prunae Corinth. is.
Se eundo. Hinc rursus arguitur. Materia ideo inclinatur ad formam , tunc
etiam cum ea caret, quia est a otitudo quaedam materialis sit actus; sed forma quoque aptitudo cli formalis ad materiam : ergo in hanc pariter propendebit, etiam cum extra illam erit. zortib. Praeterea. Vt supcriori sectione conclusimus, separationis status non est proprie naturalis animae: erit isitur naturalis status unionis; cum alius non supersit; sed unumquodque in id propendet,quod i bi naturale est,ac consentaneum; ergo. Accedit Aristoteles iecundo Phusicorum,capite secundo textu vigesimo tertio, quo loco scribit materiam esse propter formam: ergo boni aliquid formae accedit ex
materia,& libro tertio de anima capit. I 2.text. 6 a. conducere ait animali rationali, qudd sensi sit praeditum, animae vero quod sit praedita corpore: hominis igitur pars superior a corpore persectionem aliquam recipit. LVi boni Si quis autem quaerat,quodnam sit tandem eiusnodi bonum, i ue perfectio, tuae animae ex unione corporis accrescit; Respondenis, humes dum erit nullum esse potius bonum, quam unionem cum materia, po j. totiusque compositi costitutionem actualem, cum propter haec tanquam propter fine sit,&inentiu latitudine inueniatur. Atque hanc vocat Caiet. primas udae quaest. Ort.I. Persectionem extensuam. Sunt
550쪽
sunt autem nonnulli, qui studio componendi utramque sentcn--ρ a tiam Diui Thomae,& scoti, dicant animam rationalem considerari posse de ut separabilem,& ut sorinam; qua distinctione utitur idem Diuus Thomas prima secundae quaest. q. art. s. ad primum, dum docet beatitudinem intellectualem competcre animae,ut corpus transcendit, non autem, ut sorma est ipsius.Priori ergo modo spectatam, aiunt corpus minime appetere,sed posteriori,ac Dahomam hoc a tendisse,Scotum vero illud. At enim quia huiusmodi distinctio nonnullam praebet ansam ponendi in anima rationali duos gradus,alterum quo sit forma cO mi istis .poris,alterum quo sit separabilis ; qua in re, non minimus latet error, stipersedendum ea est,praesertim quia non ostendit quid in filiaestione proposita simplicitet sit decernendum. Quae hactenus disse AEnh Doruimus suadent quidem naturalem inclinationem, sue appetitum
innatum, atque improprium animae nostrae erga materiam, non ta-- uisibin men plane ostendunt habere illam quoque proprium, innatum, at- cum corpore. que elicitum.
SOAE tui Recentiores quidam Theologi credunt animam separatam nulla ιὰ 'a' habita ratione gloriae, vel damnationis; sed in statu puro separati calcim. nis,Vr nunc loquimur, minime desideraturam si recte sapiatὶ reuanionem ad corpus.Primo,quia non alterius, quam illius, quod de- iis qua posueraticorporis rcunio ei deberetur, hoc est,morti iterum obno pr γ xij,ut notum est: quo pacto iam in infinitum abiret eiusnodi desiderium cum infinities ellet corpus per mortem deponendum: quod tamen absurdum videtur, atque alienum a naturae inclinatione, quae ad determinatum semper contendit finem.
secundo, quia reianio ad corpus caducΗm,pcrscctam rerum con- Secun D. templationem moratur,turbatque,atque adeo naturalem beatitudinem minuit; non poterit ergo elicito actu saltem deliberato expeti ab anima. Tertio, quia quod talopere vivi formidemus unionis dilJblutio- T. ta. nem, inexperientiae pollisis illius animae status adscribendum est; quam, existimadum commodiorem ei elle unionem. Adde animam per se sumptam id minime formidare, sed totum hominem , quem
certum est maxime expetere suarum partium coniunctionem, sine qua non constabit. Quarto,quia anima,qua ratione forma est corporis anter naturas Imin). presse samptas numeratur, per voluntatem vero ab huiusmodi naturis secernitur;vt constare potest ex iis,quae 2. Physic. capit. primo, quaestione quarta, sunt annotata; ergo non appetet actu et cito a v luntate id quod sibi tanquam naturae copetit,id est, corporis unionem .Probatur consequentia, quia id desiderium iam non est ab anima Vt a natura,atque adeo nec naturale.
Quintd, Reunio animae semel a corpore separatae non est natu- istὸ.ralis, sed miraculosa ergo non cadit sub naturale ipsius animae des-derium.