장음표시 사용
71쪽
libus cap. pr. γῆ- o Latam uvANDAM mirumsuam. Idem habet lib. r. de orig. animae, cuius verba mo x referam. Ipse Pelagius dicere solebat: tant Heio, ut ex Augustino superias dictum est. Redeo ad Asricanas Synodos. In Concilio celebrato anno i 8. Carthagi ne contra Pelagianos, in quo hic canon in vetustis codicibus statutus legitur .aetim placuit, mi s quis dicit, id o dixisse Dominam: In domo Patris mei man
sones multae sunt, mi intelligatur, quia in regno cariorum erit A LIQVIs MEDI vs. out VLLVS ALICUBI LOCus, rubi beate uiuant paruuli, qui sine baptist hac uita migrarunt,sine quo in regnum ciariorum, quod est uita aeterna, intrare non pos M 3 sunt, anath ma sit. Nam cum Dominus dictu: Nisi quis renatus fuerit ex aqua, NSpiritu Sancto non intrabit in Regnum coelorum, quis catholicos dubitet, P A MTlCIPEM FORE DIABOLI, qui cohares esse non meruit Christi Qi enim dextra caret, SINISTRAM PROCvL Dv BIO PARTEM iNCvRRET. In historia Pelagiana lib. I. cap. I 3. hunccaronem recitaui, ubi ex Photio ostendi in antiquis codicibus scriptum suisse, quod etiam testatur Binius, licet a nonnullis omissus sit, de quo nolo cum quopiam contentionis senem ducere. Interiin hoc ipsum S. Augustini testimonio confirmabo, qui lib. de orig. animae cap. I 2. scribite Novellos haereticos Pelagianos iustissime conciliorum Catholicorum, di Sedis Apostolicae damnauit auctoritas, eo quod ausifuerint non baptietatis paruulis dare rictis,.salutis locum etiam praeter regnum caelorum. Unde latis verisimile fit, audatum canonem reapse suisse ab Africanis Synodis exaratum. Illud verbobseruandum venit, ideo Patres negasse alium alicubi locum, quia duo tanta loca nominantur in sacris literis, nempe dextra, & sinistra Iudicis, unde asserunt pueros futuros in sinistra, & ex consequenti participes fore Diaboli. In eodem libro de origine animae cap. s. scribit S. Pater: Non baptitsuis paruulis nemo
promittat inter damnationem, regnumque cariorum quietis, mel felicitatis C VIVS LIBET, atque UBI LIBET quasi MEDIUM LOCv M. Hoc enim eis etiam haeresis
Pelagiana promisit. Quare cum illa opinio de quasi merio lora, nempe inter inmrorum poenas, S gaudia regni coelestis, inter errores haeresis Pelagianae A gustinus recensuerit, constat eandem & ab Africanis Patribus, qui contra il-
Iam haeresim diligentissimh excubuere, damnatam suisse, quod ex dicendis clarissimh apparebit.
His addam Synodum Byzacenorum Patrum in sardiniam a Thrasimundo Rege Vandalorum Ariano relegatorum sententiam . Cum Constantinopingraues de diuina gratia lites agitarentus, nonnulli Monachi pro ijsdem com- Ionendis Romam profecti, audita Asricanorum Antistitum in Sardinia ex una fama, legationem ad eosdem destinarunt; librum etiam miserunt de I carnatione Domini, & diuina gratia a se ipsis conscriptum, rogantes video a eodem iudicium ferrent. Byzaceni Patres, cum communi consilio, quid memoratis Monachis rescribendum foret deliberassent, Fulgentio Episcopo Rus Pensi iniunxere, ut decreta a Patribus in literas mitteret, qui E vestigio librum exarauit inscriptum de Incarn atione, & gratia. In eo autem Augustini senter tia de poenis puerorum apertissimὶ traditur; etenim cap. I . inquiunt: Q a Uitia est, mr imago Dei, qua nihil potuit per se ipsam de quere , sinon redimatursa
ruine H Dei, in regnum Dei non permittatur intrare e mlique quisquis non ingre-μur, INTERMINABILI svs IGNIs AETERNI CRvCIABITvR POENI
72쪽
iritar iustitia Deus iactus infantibus sine peccato nascentilisimit poenam, iubus par non inuenit causam ' Item cap. 3o: haec scribuntur: admeia infantihus, qui bapti: tur , ct in eadem infantia moriuntur, donat aeternam salutem, quorum ,
Mam me expectat, nec inuenit moluntatem 3 Item alios quomodo sine baptiymat 'mortuos At TERNIS CRUCIATιllus damnat, cum in eis nu reulpam malae moluntatis
inueniar. Nonne istis inimicostratiae Dei, me issenseres humani, sed deceptores arbitrj ad Me sua peruersitas cogit, mi Deum putent iniquum in obitu omnium paruulorum, α ιι nulla interueni me mel bonitate, uel malitia uoluntatis , alios uidentpotiri rinio, alior INTERMINABILI DEPvTATOS INCENDIO. Hic liber inter volumina
s. Fulgentij recensetur, quod ab ipso dictatus fuit, at eundem a Synodo amprobatum, ac ad Monachos Romam missum patet ex hoc eiusdem initio, ubi Episcopi Byzaceni nominantur: Dilectissimis, ct in christifide, atquepatia pru-rnnum amplectendis sanctis Fratribus, Petro Diacono, Ioanni, Leontio, or alio Ioanni, carerisque fratribus se. Dacianus , Fortunatur, Boethus, Victor, Scholasticus, Otontius, Vindicianus, Victor, Ianuarius, Victorianus , Photinus, odvultdius, i ntius, Felix, Ianuarius in Domino salutem. Quindecim igitur Episcopi doctissimi, ac sanctissimi in Augustini sententiam pedibus iuere. Nec obstat, laudatum volumen fuisse Fulgenti; manu exaratum, qui Augustini Patris sententiam mordicus tuebatur; nam in omnibus Synodis uni alicui ob eruditi nem, & eloquentiam insgni iniungi solet, Vt publica Patrum decreta literis mandet. Scribit discipulus Fulgenti; cap. ao. de vita eiusdem: Pori deliberati
nis autem longissimas moras , quicquid definitio communis inuenerat , eloquenter alutanda ensibus eaeterorum, beato Fuγntio dimittebatur. Et postea: Propterea quanis eunque rescribebant consulentibus, Episcoporum nomina cunctorum dicelantur in titulo , sed solius P. Fuont j sermo tenebatur inlis. Quare ea omnibus Byzacis P
tribus , quorum tum temporis Dacianus erat Primas, sententia stetit. Habe inus etiam epistolam Synodicam eorundem Antistitum,inter quos tamen Fulgentius non nominatur, quam publicauit Sirmondus, Zc inter opera Fulgentii tom. S. Bibl. Pp. edit. Colonien. A. IGI 8. recensetur, in cuius cap. 8. eadem sententia iraditur: verba inserius recitabo.
Volo hic euidenter ostendere antiquitus in Africana Ecclesia, in qua quadringenti sexallinia sex Episcopi numerabantur, adeo certum fuisse, pueros sine baptismo defunctos puniri in inseris poena sensibili, ut id inter fidei dogmata relatum fuerit. Cum Petrus Diaconus vir doctissimus, ut ex eiusdem libro de Incarnatione, & gratia constat, in Orientem transmissurus esset, rogauit per literas S. Fulgentium, ut breuem fidei Catholicae synopsim ad se mitisteret, cui se consor mare posset, intelligebat enim plures haereses passim toto Oriente grassari. Fulgentius librum eidem misit inscriptum de fide ad Petrum , qua deae dixi lib. 2. Hist. Pelag. cap. I9. In eo autem volumine quadraginta dogmata ad Catholicam fidem pertinentia recitat, eaque in singula capita digerit, quae ita inchoantur: Firmissime tene, in nullatenus dubites. Pria m dogma recitatur cap. q. Cum vero cap. et s. posuisset dogma XXIII. do peccato originali, capite insequenti 27. haec scribit: Firmissim. tene, ae nusta
unus dubites, non solum homines iam ratione itenter , merum etiam parmulor, qui 've in muris matrum, siue cum de matribus nati sinesacrament octi bapti uis, quod
73쪽
inis peccatum nullum habuerunt, Oronalis tamen peccati damnationem camali conceptio-
- , in natiuitate traxerunt. Hoc XXIV. dogma, seu ut iIle loquitur, capitu- Ium de fide Petro credendum proposuit, &cum postea reliqua capitula recarasset, haec habet cap. qq. Haec interim quadraranta capitula ad regati merae fidei firmissime pertinentia meliter crede, fortiter tene, meraeiter, patienter' defende. Et si quem contraria his dogmati re cognoueris, tanquam pestem fuge, ly tanquam Leretia cum Hyce. Ita enim ista , quae posuimus, fidei catholicae congruunt , mis quis non s=Ium omnibus, SED ETIAM SINGvLIS moluerit contraire , in eo quid singulis horum contumaciter repugnat, his contraria docere non dubitat, haereticu , in Christi nae mei inimicus , atque ex hoe omnilus Catholicis anathematis,ndus appareat. Itaque testatur Fulgentius, parvulos cum solo originali peccato morientes ignis
aterni sempiter supplicio puniendos, & id ad regulam mera fidei pertinere, & tanquam
aereticum Hyciendum, qui eidem dicto e luerit contraire. Haec non indigent interprete , sed tantdm lectore. Quis autem ex his non intelligat, Africanam Ecelesiam Augustini sententiam de poenis insantium inter fidei dogmata recensuisse ' Neque enim omnium Afrorum Episcoporum doctissimus ea in rci deceptus dici potest, vel alios voluisse decipere, proprias opiniunculas pro inconcussis Ecclesiae dogmatibus venditando. Qualis vero, quantusue suerit Fulgentius ex eiusdem gestis patet. Haec sussiciat ex cap. ao. libri de vii ciusdem d ixisset Sexaginta quippe,'eo amplius Episcopos tunc catena ligabat exiij, serum lingua , s ingenium beatus Fulgentius Episcopus fuit. Tot eiusdem libri editi eximiam ipsius doctrinam abundE manifestant. Vide, quae de eodem dixi lib. 2. Hist. Pelag. cap. 2I. & 2 Hoc ipsum colligitur ex Augustino, qui lib. r. de pec. meri&remis. caP.
18. asserentes pueros futuros in medio quodam loco nuncupat male credenter. Idem in lib. de praedest. SS. cap. I a. ait: Cum moriuntur infantes, aut merito regenerationis transteunt ex malis ad bona, aut merito Originis transeunt ex malis AD M A-x A. Hoc Catulica fides nouit. Praeterea lib. I. con. Iul. operi impers. cap. 6 ait: Inter reprἀor sunt certe plurimi , quisii ex hac mita abriperentur infantes, secundum falsam mestram haeresim penitus ab omni, secundum autem cathesicam fidem . damnatione grauissima tollerentur. Certum est eam poenam a Catholica fide in parvulis asseri, quam Pelagiani insciabantur: at hi poenam damni, hoc est, excIus nem a regno coelorum libenter concedebant. Hinc dixit Augustinus serm. i
de verb. Apost. Videris enim tibi misericors, quia non aufers ei mitam, DAMNAS tamen, quem separas ἀ regno criorum. D A M N A S, non eum percutis, sed in E XI- a. IvM MITTIS. En Pelagiani pueros non perci ti bant, hoc est, poena sensus
illos nequaquam mulctabant, sed poena tantum damni, in exilium illos mi tendo. Quare Augustino teste, Catholica fides tradit parvulos percuti:,& non tantum in exilium mitti, quod Pelagiani ultro fatebantur. Rursus tract. 67. in Ioannem haec ait: Prainia respuendisunt a corde Christiano, qui putant ideo Mium
multas se mansiones, quia extra regnum coelorum erit aliquid, mbi maneant beati inno-
enter, qui ne baptismo ex hae mira emigrarunt, quia sne his in rernum caelorum isti e re non Iotuerunt. Hae des, non est ei; quoniam non est mera, Θ catholica is Et tamen videmus , plures Scholasticos beatitudinem naturalem persectissimam citra dolores, ta tristitiam parvulis promittere extra regnum Dei, quo
74쪽
rum sententia minus tolerari potest, qua in illa Pelagianorum, quia isticon tendebam infantes esse innocentes, & nulla culpa coinquinatos, unde nota adeo graue absurdum videbatur, quandam eisdem se licitatem praeparare, eum tamen Scholastici, nec ignobiles, asserant cum Ecclesia Catholica pueros ense originali labe insectos, sub potestate Daemonis, filios irae, nec postea du-hitent, eisdem beatam quandam vitam promittere. Sed ex eadem Africa ad Romanam Apostolicam Sedem euectus s. Gelasiis Papa adeo aperth Augustinianam sententiam confirmauit, ut nihil solidi iis
hac in disputatione adduci possit. Hic in epistola ad Episcopos per Picenum
contra Senecam delirum senem Pelagianum missa scribit: De paretulis autem
quod Qerit, sine baptismate pro solo Originali peccato non posse damnari, satir IMPIA, satis profana propostis est. At Pelagiani nunquam sine baptismo regnum coelorum pueris promiserunt, sed nescio quem tertium locum inter coelum, & inseros . Audiatur laudatus Gelasiliis: Nihil est ergo, quod dicant, qu)d non renati infan-
ers tantummodo in regnum caelorum ire nm maleant, non aurem perpetua damnatione P
niantur. Vbi cum Pontifex praeter exclusionem a regno coelesti, quae est poena damni, decernat pueros perpetua damnatione puniri , palam fit, eundem Augustini sententiam approbasse, Se concludit et Dicant igitur in morte perpetua constituti, s non aestimentur esse damnati. TOLLANT ERGO DE MEDIO N SClo QvrM Ips I TERTIUM , QUEM DECIPIENDIS PAR vvLIS FAC IvNT LOCv M. Ita arguit Ponti sex. Pueri sunt damnati, ergo tollant de
medio tertium, quem decipiendis parvulis faciunt locum . Ex quibus patet in antecedenti loqui Gelasium de damnatione apud in seros, qua pueri perpetuae, hoc est, secundaem'rtis supplicia sustinent, unde rectό insertur, tollen.
dum esse de medio tertium locum. At cur TERTIvM dicit Nisi ut duo tantum loca esse declaret, nempe coelum sedem beatorum, S in seros carcerem
damnatorum. Quod defensores Augustinianae sententiae tortores puerorumi a Scholasticis nuncupantur, longh grauiori censura eosdem Gelasius perculit, dum illos deceptores parmulorum Apostolici oris sententia pronunciauit , quipi re qui eisdem secundae se licitaris locum inani asseveratione promittebant.1mo ibidem tertium illum locum explodit, motus eodem testimonio sacrarum litcrarum, quod initio ex Augiastino adduximus. Etenim scribit Ponti sex rTollant ergo de medio nescio quem ipsi tertium , quem decipiendis parmulis faciunt Deum . Et quia non nisi dexteram partem letimus, ct finistram, non istos faciant I N sIs .NISTRA REGIONE sine baptismate sermanere, sed baptiuatos sistant ad dexteram salutaram sacra regeneratione transferri. Quare Gelasius Papa non modo S. Do-s .ctoris sententiam, verum etiam eiusdem quoque rationem approbauit. Porro definitiva illa sententia est: Tollant ergo de medio nescio quem ipsi tertium, quem
l . decipiendis par sitis faciunt locum. In quibus dum dicit nescio quem, declarat nec scire se, nec inquirere, quaenam, aut ubinam esset secunda felicitas par- , ' vulis a Pelagianis promissa, sed ob id eorum dogma damnare, qudd tcrtium, lacum facere M inter regnum coelorum, quod dandum est ijs, qui erunt in dex, tera, & insemi poenas, quae destinantur ijs, qui erunt in sinistra. Ex his iure i. .celasius appellatur a Gabriele Vasqueet r. p. disp. 9 I. num. TI. . t simi N. Et quidem in eandem epistolam , ut alias notauimus, totius Ai . . inianae ιδ nua Pelagianos doctrinae succum valentiorem contraxit. Unde I cum
75쪽
cum ex CLEMENTIs PONT. OPT. MAX. indi illo eiusdem sancti Pontificia memoriam quotannis Augustiniana familia recolendi facultatem impetrasset inter precum ossicia eiusdem vitae synops insignem Gelasij erga S. P. Augustini doctrinam cultum inseruit. Gelasij laudes recitat Dionysius Exiguus in epis ola ad lulianum Presbyterum, in qua eiusdem Pontificis doctrinam, pietatem, ac exant latos pro Orthodoxa fide labores eximie commendat. Has literas leges in calce prioris partis collectionis Romanae Lucae Holstenti.
Id Augustini assertum Patrum, ac plurium Theologorum, etiam recenti rum authoritate probatur.
A Gmcn Patrum, ut par est, Hiemnymus ducet, qui propitis in Palaesti
na cum Pelagio veluti collato pede certauit. Edidit ille dialogos contra eundem haeresarcham, in quibus sub nomine Critoboli Pelagium, sit b nomine verb Attici virum Catholicum colloquentes induxit. Itaque Critobolus obijcit in fine tertij libri: Oro te, quid infantulipeccauere ' Nec consciretia eis delicti imputari potest, nec ignorantia, quι iuxta Ionam prophetam manum dextram nesciunt, sinistram. Accare non possunt, ct psunt perire, genua labant, magitus merbα non explicant, balbutiens lingua ridetur , de AETERNAE MIsERIAE CRUCIAT vs
miseris praeparantur. En Pelagius eat probat Catholicis veluti quid absurdum puerorum in aliena vita cruciatus. Quid his reponit Hieronymus, an sortE illa Annati verba: negamus crudelim consequentiam ξ Lib. 8. sui Aug. cap. I, pag. 8 1 8. Haud equidem: sed ex Paulo Apostolo peccatum originale probat, ut pueris tormenta non iniuste infligi videantur. Eadem poena sensibilis infantium asseritura S. Auito Antistite Uiennensi, qui anno D. in Gallijs floruit. Etenim in carmine ad Fuscinam sororem haec eleganter scripsit. - Omnins id mero grauius , si fonte lauacri
Diuini expertem tenerum mors inuida natum Praecipitat, durageneratumsorte GEHENNAE, i i mox mi matris cessari lius se, ' Perditionu erit: tristes tunc easta nolunt, . βοὰ FLAMMIs tantumgenuerunt pignora matres.
Fuit autem Alcimus Auitus Praesul doctissimus, ac synodo Epaunensi, alijsque praesedit. Huic autem supparem dabo S. Fulgentium Ruspensem Episcopum, qui eidem Auito convixit. Hic in lib. de fide ad Petrum Diaconum sententiam eandem tanquam de fide tenendam docuit cap. 27. cuius verba sup xius laudauimus. Idem lib. I. de verit. praedest. & grat. cap. I a. ait: igitur est cause diuersitas in infantibus, quae faciat mnum eligi, alicrum re Ami. S. tia parentum consid retur moluntas, illi, qiui Christiani sunt, ut eoru bus baptia
retur sollicite moluerunt, instantissime curauerunt: quorum tamen filius antequam baptis,tretur morte praeisentur , ALTERNls EST IGNI Bus deputatus. Capi etiam IE . scribit: causa mero maiorum, atque minorum, qui fine baptistinate cursummita praesentis in infidelitate consummant, quantum attinet adccimmunimem originalis
peccati , mna est. Ex hac mirique ibant in ignem afflam , qui parati sest Di o Angelis
76쪽
is elis eius uis In eis chrisuraphum, quUbi eos deceptoris nequitia sub t, Saluia
turis gratia non deleuit Q Et statim: Reddet unicuiquesecundum opera sua, eo non si liim pro originali peccato AETERNIs IGNIBUS ARDEANT, quibus ARSVR isuntsine baptismate morientes etiamparuuli, qui nihil boni , aut mali egerunt) sed etiam
Iroctua et uluntate mala tanto deterius torqueantur, quanto amplitis propria iniquitatis
adbciam. Hi Fulgentij libri eximie commendantur a Patribus Africanis i faidinia pro fide orthodoxa exulantibus in epistola Synodica cap. 18. Attacilio eodem des nente S. Gregorius Magnus, di insequenti ineunte S. Udorus Hispalensis Augustini sententiam approbarunt, quippe quae communis tum temporis in Ecclesia habebatur. Gregorius lib. s. Moral. cap. I 2. in illa Iob: Et multiplicabit maia ra mea etiam sine causa, haec scribit: NonnuPi et nimp tui . pr inti lucesubtrahuntur, quam adproferenda bona, malaue merita actituae uiatae permniant. Gos quia a culpa originis secramenta salutis non liberant, ct hic ex proprio nihil egerunt, in illuc AD TORMENTA PER vENi v NT. cibus unum
uulnus est, corruptibiliter nasci, aliud camat lcri mori. Sed quia post mortem quoque aeternat roluitur, occulto eis, iustoque iudicio etiam sine causa uulnera multiplicantor ; PERPETvΑ quippe TORMENTA PERCIPIUNT, qui nihil ex propria
luntate peccauerunt. Et postea: Disti ictus iudex, qua eos animaducrsione trucidat,
qui 1 culpa propriae actionis damnat, si is illos IN AETERNvM PERCvTIT, quor tatus arbitry non addicit Haec adeo clara sunt, ut Mora ines dicat, Gregorium canon ex sensu Ecclesiae, sed ex propria opinione asseruisse. S. Issidorus lib. 2.
disser. spirit. num. 26. idem tradit inquiens : Illud tamen tenendum est, paruulorum animas nexu peccati originalis esse ad rictas , quae nisi percipiant baptismatis sa- mentum, gni carisis participes esse non possunt, sed cum carne , O commune ha- Lbtist peccatum , 6st pari iudicio DAMNABUNTUR IN IGNEM AETERN v M. Et lib. i. senten. cap. 2 a. ait: Pr solo originali reatu luunt IN INFERNO nuper
nati infantuli POENAS. Erat ergo certa in Latina Ecclesia illa allertio de pinnis puerorum, quam Augustinus, Fulgentius, ac Synodi in Africa docebant, quam Gelasius , ac Gregorius Sanctissimi Pontifices in Italia tradebant, quam S. Auitus in Gallia, & S. Isidorus in Hispania citra dubium asserebant. Eanis. dem vero diutius usque ad Scholasticorum aetatem viguisse existimo. S. Prudentius Episcopus Tricassinus, qui floruit anno 8 1 o. in libro de praedest. cap. 16. ait: ὰ ριnitis bifariam diuiditur, ς nunc in absolutione animae a suo corpore comparata huius primae fraeuaricationis merito, quod ab ipsa νadice in omne posteritatis ritis genus transfusum, atq'e i 'natum est, ct postmodum in GEHENNA, quae ramis v iv s, Pam ab um min phcstate criminum libidinose peruersitate contractorνma quisita s. i Et in serius de parvulis scribit: Extra baptismigratiam momentet, non suo, sed protulasti peccato Ps RPε TvA PLExio NE DAMNANT v R. Ex Anglia veniat Anselmus, qui in lib. de concep. Virg. & pec. orig. cap. 2 2. haec docuit: Sed sumntmoauster, quia par pinna non sequetur imparia peccata, in hoc tamen smitis
personalis ,Woriginalis peccati damnatio, quia nullus admittitur ad regnum Dei,
ad quod factus est homo, nisi per mortem Christi, sine quo non redditur , quod pro Ad
peccato aebetur, quamuis non omnes pariter in inferno torqueri mereantur. Nam post dum itidus mullus mi Angelos,aut homo Nisi Aurii N REGNO DEi, AvT IN l
Expludit tertium illum locum selicitatis secundae, quem plerique, a 'vulis promittunt. Vltimus accςdM S. Aeliedus S. B nardi rumpora' - I a neus
77쪽
neus in libro I. speculi charitatis cap. a 3. Cum sibi obiecisset: Parimis quae
riuio addicit damiationi, quos nec creatio malos, nec propria moluntas fecit iniustos ξRespondet: Gid enim ' Iniustum asimas, et i signuminutile, ly infructuo sem ignis depascat 3 cogita quaeso totum humanum genus quas lignum aridum , tignum in rudiuo
sum, lignum in ipsa radice vitiatum , mi te veneno antiquiserpentis inficiatum, i
stissime addictum flammis, igni desinatum, adiudicatum Lmnationi. Gid ergo PIngratum te praeber, o lignum inutile, quod quidam ramusculi a tua praemortua praecisi radice eripiuntur incendio, quatenus stipiti cuidam fructuoso inserti pristinae libertati δε-ntntur. Huius Sancti regulam lege apud Holstentum pag. 187. parte a. Collectionis Romanae . Ex his patet quam falso dixerit Adamus, omnes Patres contra Angustinum stare. Certe neque Pater SuareZ, neque Pater VasqueZ cunia Augustino ea in re conueniunt, at bene S. Doctorem secuti sunt omnes Latini Patres, qui controuersiam illam quoquo modo attigerunt, in quorum lectione Adamus totus hospes fuit. Haec itaque antiquae Ecclesiae, ac Sanctis Patribus de insantium poenis sententia stetit, donec post ducentesimum supra millesimum annum Christianae epochar nouae opiniones a Scholasticis procusae sunt. Qui si in Patrum voluminibus tantum stud ij, ac laboris posuissent, quantum Aristoteli explicando impendere , profecto S. Augustini sententiam non obduxissent, neque eorum plerique Pelagianorum opinionem , quod naturalem illam puerorum beatitatem attinet, hominum mentibus tam alth infixissent. Vertim tanta fuit vis veritatis , ac tantum Augustini authoritas valuit, ut plerique etiam Scholasticorum
pedibus in Augustini sententiam ierint. Primus fuit Gregorius Ariminensis subtilissimus antiquae Pari sensis scholae Doctor, qui poenas sensibiles insantium acerrimE sustinuit in a. sent. dist. 3 o. quaest. 3. Nullus autem veterum, Scholasticorum in Augustini lectione Gregorium superauit. Hanc illi laudem ultro Recentiores tribuunt. Dicitura VasqueZ I. 1. disp. I 8 . num. I 3. v prime in Augustini domina mersatus. A' Vandero appellatur mir doctissimus, disi quis alius doctrina Augustinianae perstudiosus Disp. I. de liber. Dei num. Ad dit Faselus I. p. q. art. I. dub. 3. num. 3 q. cuius libri Augustini auctaritaliabus, sententjs passim abundant. Idem nuncupatur a Raynaudo homo in Aura gustini lictim versati simus. In censi inose ' censi num. 2. Denique Decampsius scribit: Gregorius Ariminensis, quem non mitae tantum instituto, sed etiam doctri ratai gustinianu fuisse norunt omnes, qui melfrictim eius libros attigerunt. Lib. 3. de Haeresi Ians. disp. 3. cap. 2 o. Quae consulto hic inserui, ut planum sat, quantumi
fidei Ariminensi praestandum sit, ubi de Augustini mente disputatur. Video
enim hunc insignem Doctorem plerasque sententias tanquam verEAugustinianas defendere, quas tamen Recentiores Veluti portenta, ac paradoxa pro sius anti-Augustiniana rei jciunt. Hic itaque vir subtilissimus Augustini aut ho-rhatem communi illius aetatis Scholasticorum sensui praeposuit. Albertus, etiam Magnus in Summa tract. 18. probabilem Augustini sententiam fatetur , uti etiam Pol manus Doctor Duacensis in calce Breuiarij Theologici num.qσs. Consentiunt Sonnius tract. de extremo iudicio cap. 6.&7. Dri edo lib. I. de grat. & lib. arb. tract. 3. cap. a. par. I. Ex Augustiniana familia praeter Gregorium suse eandem sententiam tuentur Augustinus Musaeus in Apolegetico a triuium III. Alipius Reylos Belga lib. 8. de anima ad mentem S. P. Augustini
78쪽
cap. s. i 3. Michael Paludantis ins gnis Doctor Lovaniensis In epistqla ad Conrium Archiepiscopi ina Thiramensem , quae legitur in limine libri eiusdem Conrij mox laudandi. Denique Carolus Moreau Gallus tomo I. sui Tertulliani par. a. pag. 89. Sseq. ubi ait: Mundant f hi, qui solam pamam damni in eis admittunt,si ab antiquo Ecclesiae, di Patrum sensu esse remotissimus. ibi enim plura Patrum testimonia laudat, quae tamen de damnat ione generich sumpta intelligendos esse facile aduersarij dicent, neque enim Gelasiij, Aviti, Isidori, Prudentis , aliorumque aut horitates produxit, quas nos superilis attulimus. Hic tamen Augustinianos plurimum debere lateor doctissimis Seraphicae familiae Patribus, totidem enim pro Augustiniana sententia, quot ex nostris, stare vi deo. Alphonius Castro insignis Theologus in lib. aduer. haeres. V. Bapti Linus ait, pueros originali insectos esse gelv obnoxios. Matthias Halizerias idem docet tom. 2. Anatomiae Augustinianae pag. 7sq. Ioannes Poncius Hibernus disp. i8. Curius Theologici tota quaestione s. & in m. in a. sent. Sco eid. 33. P. Macedo lib. q. de Clauibus cap. 18. contr.depec. Orig. sect. 3. quOxum omnium studia vicit Florentius Conrius Archiepiscopus Thuamensis integro pro S. Augustini assertione volumine evulgato, in quo fusis smd ex sacris literis, & Augustino sensibiles infantium poenas demonstrauit. Patrum tamen testimonia omisit, unus enim Augustinus instar omnium illi fuit. Hic autem cum cap. a. retulisset, plerosque ea in opinione Augustinum in excessus prolapsum, quae Recentiorum cantilena est, haud sibi temperare potuit , quin exclamaret: O' morem nonsolum mirae animositatis plenam, sed iniuria in August
nιm, eiusque sanctos Commagistros, ct in ipsam Sedem Apostolis forte plenissimam.
Video hunc doctissimum Antistitem vocari a Morainio nouorum Dogmatistarum prodromum, cum tamen antiquissimam Patrum sententiam propugnauerit. At qubd in limine libri Augustini nomen inscripsir, ac peregrinum Ierichontinum in alio volumine descripsit, in quo humanae naturae status i iuxta Au- sustini mentem egregi E explicuit, hinc & nuperis, quos appellat, Dogmatistis praecursor datus; tantum Conrio stetit, Augustinum defendisse. Hi ergo subtilissimae Scholae Proses res,lichialias Scoto addictissimi, cum Magistrum in praesenti controuersia cum Augustino minas conueniretiitelligerent, religioni duxerunt, Scotum Augustino praeponere. Imo eo facto ipsius Seoti, si non doctrinam, saltem exemplum secuti sunt. Etenim subtilis limus ille Doctorum tantem Augustino detulit, ut Patres Minores in libello supplici e hibi- to Senatui Castellae anno I 628. quo iuramentum Salinanticensis Academiae
pro defendenda doctrina Sancti Thomae, quod dilistentissimu, Augustini diseipulus suit, tanquam Doctori subtili iniuriosum deserebant, haec scripserint didretus adeo Augustin anad trime addict-fuit, mi in solis eoilogicis rammentar mingenties, ae quindecies S. Augustram in suarum affert. testem protulerit die
mae , aliave legere poteris tomo priori historiae Augustinianae Hispanicis striptae a Petro de Campo lib. 3 cap. 3 o. & apud LucM Uuadingum in vita
79쪽
N ' is sensibili infantium poena in inferis rationibus suadetur. βua occasisne
ostenditur, Ecclesiam Romanam inter precum incia eandem S. Doctoris sententiam recitare. Augustinus e cat illam poenam miti sin m. Statuitur pueros ex poma danmi grauem
tristitiam pati. SEd nec desunt argumenta satis valida, quae S. Augustini sententiam non
modo probabilem, vertim etiam longEpmbabiliorem ostendunt, nam quod Synodos, & Patres attinet, vera est ciusdem sementia. Primum argumentum est. Peccatum originale induxit sensibiles miserias puerorum praesentis Vitae, ergo &easdem per totam aeternitatem distendet. Probatur consequens, quia poenae sensibiles huius vitae non sunt susscientes ad satisfaciendum per satispassionem pro macula peccati originalis , & quantae, quantae sunt, iusth humanum genus casdem patitur, ergo durante eadem macula peccati per totam aeternitatem, iuste in aeternum pueri originali labe insecti easdem patientur. Respondent communiter Scholastici, miserias esse poenas Peccati originalis per accidens; nam iustitia originalis eximebat hominem iis miserijs, quas in natura pura subijsset; quare cum peccatum originis per si sustulerit iustitiam originalem, per accidens induxit miserias. Hanc responsionem s. a. superius explosimus, quam rursus hic egregio testimonio Augusini lib. 6. Oper. imp. cap. 37. resultimus. Restat, inquit, ut ista, quae nunc es, scilicet mors corporis, ipsa nouissima, hoc est, in fine destruatur, quandos et re ut re cito carnis, ut nonsi porro inimica, quomodo esset, si naturalis ita set, mi parnalis non esset: parnalis autem sub iusto, di omnipotente Deo iudice nullo paelo est, nisi ineritis peccati accidisset. .Cum autem mors poenalis dicitur, non ideo dicitur ob
relationem, quami habet ad culpam, cuius ipsa poena sit, sed poenale accipi tur ab Augustino, quod infert cruciatum, & dolorem, unde&poena alia est iusta, alia iniusta, nempeciniusta est, quae sine praevio demerito innocenti a tyranno infligitur. At mors nequit esse naturalis, ut non sit poenalis . Etenim anima λςorpore separari non potest, nisi praeuijs morbis, S doloribus, siue Ulongissiat, siue breues, qui enim breuessant, magni sunt. Ergo ex S. Docto re nequit mors esse naturalis sub iusto, de omnipotente Deo, qui tanquam iussus, non infligeret malui up sine culpa, tanquam omnipotens, non sineret, ab alio ituriinnocui tinaturae infligi. Hinc clamat eodem lib. 5.: cap. αoaue enim sub Deo iusto miser esse su tuam, nisi merearur test A bmodo ait 'tem Adam jicet ex elementis Zc corpore animali compositus moriturus noras isset, egregie explicatis. Doctor ibidem cap. 3s. Sed his omissis, comminuadatam responsionem oppugno. Etiamsi homo in natura pura futurus fuisset ijs misti tu subiectu iliu ex complexione elementorum quibus constat , dcin quibus Viuit, ortuiti duςunt, multae sunt aliae grauissimae miscitit; quas homo
ex sua natura non patitur. Etenim plerumque pileri a Daemonte inuaduntur, Mad mortem usque cruciantur, illa autem poena non oritur ex conditione materiae. Vrget hoc argumentum Augustinus lib. s.con. Iul. cap. G. Tu, inquit, Vere si potes, quomodo tibi non obscure, sed aperte mendicet par uos, quos immunia Diritus 'exant. Si ei traditor dicis , UidemG a sustiuium, tu dic meritum : --
80쪽
cernimus premi- , t 'uinii mala merita dicis exparentibus trahi, cum Deum ire
pum an fateamin , de stra ista pinna dignam, si potes, in infantibus culpam. An .eterό non sis etiam hoc ad illud graue iugum pertinere, quodUθpr filios Adam
a die exitus de mentre matris eorum se. Ideo enim Daemones permittuntur, tantis cruciatibus pueros torquere, quia isti sunt peccato deturpati. Itaque durante eodem reatu iusth Daemon poterit illos amigere. Rursus reijcitur eadem responsio. Si miseriae per accidens consequuntur priuationem iustitiae originalis in statu praesentis vitae, cur etiam in altero statu eaedem miseriar itidem saltem per accidens non consequentur priuationem originariae innocentiae P Prosecto cum peccatum in pueris in praesenti, aequh ac sutura vita remaneat, nescio undenam diuinam iustitiam in altero saeculo suturam erga in D tes mitiorem deducant, cum in aliena vita seueritis peccatores puniat. Et quidem si Deus Adamum post peccatum morti non destinasset, de hic aeternum inter miserias una cum posteris vixisset, nullus iudicium Dei culpare posset, qui inimicum genus, ac sorde pollutum poenis addixisset. Ergo in illa hypothes ob solum originale delictum pueri aeternhm ivsth poenas subirent. Probatur Deus odio habet pueros originaria labe pollutos, illis est iratus , atque inimicus, ergo iuste potest exercere contra cosdem actus iustitiae vindicativae, prout haec est inflictilia poenae sensibilis. Antecedens colligitur
ex Ioan. 3 36. aut autem incredulus est Filio, non midebit miram , sed isa Dei manet super eum. Quam sententiam parvulis non credentibus applicat S. Doctor lib. I. dc pec. meri &remis cap. 2o. Scribit etiam Apostolus Ephes. 1. 3. Era urnatura βjisae, nempe ob peccatum originis, quod cum natura in prolem trans- sinditur, quo fit, ut puer recEns natus sit auersus a Deo, & ex consequenti eiusdem inimicus. Consequentiam vero acutE deducit Augustinus traiy. qq. in Ioannem inquiens: Apostolus natus ingente Prophetarum dicit: Fuimus & nos
aliquando natura fili j irae, sicut & caeteri. Sisiiij isae ,flij mindicta ,siij paene,μψgehemne. Q oia natura, nisi quia peccante primo homine mitium pro natura tu
leuit ἡ Sunt optimae ii Iationes. .andoquidem si Deus est iratus pueris, ergo potest contra eosdem exercere actum iustitiae vindicatiuae, ergo etiam eosdem poena ascere, obiectum enim iustitiae vindicatiuae est punitio rei, ergo potest illos gehennae, hoc est inserni flammis destinare, ubi erissetur, di si i-M-i, dor gentium. Nec valet, si dicas, iram Dei, eiusque iustitiae vindictam appa. rere in poena damni, qua puniuntur pueri, nec oportere, ut ab eadem iustitia poena sensibili castigentur. Etenim pueri sunt rei eiusdem omnino peccati, quod commisit Adam , ita ut crimen, quod in Adamo fuit actuale, euaserit in posteris originale; unde dicit Apostolus Rom. s. in quo omner peccauerunt, ergo sicuti in Adamo peccatum actuale punitum fuit inflictione poenae sensibilis, in posteris etiam eodem supplicio castigari poterit. Uti pestis non tantum nocet illi, in cuius corpore primum nascitur, verum etiam alteri, qui eadem per contactum inficitur, ita pueros peccati paternι contagione mori dixit Augustinus lib. s.con. Iul. cap. q. Huc facit, quod docet S. Thomas I. a. q. 8 I. an. a. ad I Parna, inquit, corporali interdum iudicio diuino, mel humano puniuntur
si pro parentibus, inquaηturibus est aliquid patris secundum corpus. Deus enim Evita sustulit filium David, ut patris adulterium puniret ,& tamen puerulus xon erat reus paterni delicti. Hini: Exodi Σα dicitur Deus visitare iniquia