장음표시 사용
111쪽
Liber I. de ente creato. pationem sit consequenter ens in ereatum &diuinum , adeoque & sibi identificans nedum actualitatem huius indiuidualis exerci- tii , sed di cuiuslibet actualis exercitii, defiat se infinitae actualitatis. Patet haec solutio in exemplo de intellectu & intellectione: Enim vero conceditur communiter quod si intellectus humanuia sibi identificaret suam intellectionem , infinitus foret in gener ς in tellectuali, non quidem ita quod remanendo intra limites intellectus humani esse possit infinitus , & in se adunare omnem actualitatem δέ perfectionem euiussi bet intellectionis,
sed quia hoc ipso quod supponitur identificans sibi suam ultimam actualitatem extrahitur , contra suppositionem factam , extra genus intellectus humani & creati , eui scilicet id non potest competere, di consequenter supponitur aut supponendus est esse diuinus aut creatus intellectus, in quo per consequens ad unetur omnis Ec quaevis actualitas intellectionis.
Obsicies tertio, & simul instabis contra tertiam probationem e ideo ex hac probatione debet res modaliter distingui a sui exercitio, quia alias esset ementialiter in actu exercito; sed hac admissa distinctione adhue verificatur quod sit creatum quid essentialiter in acta exercito 3 ergo non vitatur per hane distinctionem praelatum in conueniens. Probatur minor r hac admissa distinctione verificatur de ipso exercitio quod sit essentialiter exercitium& actuatio : sed nihil magis est in actu exercito quam ipsum exercitium & ipsa actuatior ergo hae admissa distinctione inter id quod est in actu enercito 3c eius exercitium , adhuc verificatur quod sit creatum quid essentialiter
Re'ondeo distinguendo minorem e sed hac admissa distinctione adhuc verificatur , Quod sit creatum quid essentialiter in actu e Xer-
112쪽
Qus IV. an admittantur modi. 93Cito , loquendo de creato se habente ut quo Concedo : loquendo ut loquimur de creato
ente se habente vi quod , seu ut id quod eit
Nego minorem dc consequentiam. Neque enim est inconueniens quod aliquid creatum se habens ut quo dc ut anodalis entitas, qua litet supponitur se habere praefatum e Xe Icilium, modaliter distinctum , sit essentialiter in actu dc exercite , bene quidem loquendo de ente creato se habente ut quod, dc ut id
quod cst , cuius disparitatis ratio eit ; quia creatum ens quod se habet solum ut quo levi modalis entitas, cum hoc ipso quod tale dc ex propria quid ditate non tam sit sui quam alterius , scilicet actus primi ; ideo fit quod quamuis sit essentialiter in actu dc exeracite existens , adhuc tamen possit destrui de desinere esse, ex eo scilicet quod Itunc in destructione aut duratione praefati exerciti j se habentis ut quo , magis attendi debet ad id quod petit actus primus, qui quidem non petit quod semper sit dc semper duret tale exerincitium ; atque ita potest tale exercitium hoc ipso quod se habet ut quo dc ut modus esse essentialiter in actu 3c exercite , dc tamen adhuc esse creatum dc defectibile quid : at vero si res ipsa quae se habet ut quod , siue ut id quod est in actu, esset essentialiter
in actu , quod quidem fieret, si sibi identificaret suum ultimum exercitium ut dichum fuit in praefata probatione cum in hoc casu non solum peteret esse in actu, ut ibidem dictum fuit , nec consequenter regulari posset in sui duratione Sc permanentia penes aliquod , quod non peteret Et exigeret semper esse , inde fieret quod talis res nusquam posset deficere dc desinere esse, ac proinde fieri non potest quod creatum quid se habens ut id quod est sit
essentialiter in actu exeretito, nec consequeri
ter, quod sibi identificet suam existentiam.
113쪽
Liber I. L ente creato, Quanam fuerit mens D. Thoma circa agi tatam di ulιatem.
Respondeo. D. Thomam omnino faue Te praefatae nostrae conclusioni , quod quidem inprimis colligo ex his quae habet modlibeto a. art. 3. ubi haec habet et xuandocumque aliquid predicatur de altero per porticipationem , oportet ibi aliquid esse praeter ιd quod participat. Haec ille ex quihus verbis sublumo sic : atqui esse exercite Ec in actu exercito praedicatur per parti cipationem de omni eo , quod in creatis. est in tali esse de actu exercito , cum es se exercitum sit esse perfectum, quod non nisi per participationem haberi potest in creatis : ergo in omni ereat dc in omniereata linea , aliud est ex D. Thoma id quod est in actu exercito , de aliud actuale illud exercitium, quod proinae in omni linea esse debet modus superadditus , cum ex eo quod non tam sui est quam alterius , esse non possit res.
Secundo hoc idem probo , ex eo quod D. Thomas perpetuus est in docendo , quod solius Dei proprium sit quod sit suum essere sua perfectio , de quod habeas esse imreceptum. Ex qua doctrina argumentor sic. Illud quod proprium est solius Dei , illud in nulla linea potest competere creaturae e sed quod sit suum esse di sua perfectio hoc est prortium solius Dei ex D. Thoma et ergo ex D. Thoma in nulla linea verificari potest de en e creato quod sit suum ess & sua perfectio r sed omne exercitium Et omnis actuatio importat quoddam esse de quamdam perfectionem Vt Perse patet et ergo ex D- Thoma in nulla linea potest id quod est in actu exercito es.
114쪽
guUt IT an adwittantur modi. 's se suum mei exercitium in creatis , subinaeque debet ab eo distingui : sed non potest ab eo distingui nisi tanquam a modo,
Cum praefatum exercitium ut pote non tam
sui , quam eius, cuius est exercitium , separari non possit siue separatum manere ab co cuius est, quod quidem est proprium Sc 'differentiale modi , siue modalis entitatis, ergo ex D. Thoma in omni linea in qua ve- Iificatur de ente creato quod sit in aliquo' achia exercito , admitti debet moda Iis entitas, siue modaliter distinguitur ipsum actuale exercitium ab eo, quod est in actu exercito.
De eute singulari , seu indiuiduali quodia navasit in Iubstantijs principium
individuationis. P Ramittendum primo , non procedere in
praesenti quaesitum tituli det principio indiuiduationis substantiae , etiam prout in ea comprehenditur substantia spiritualis completa 3 de hae enim agemus in sequenti quaestione , dum de immultiplicabilitate indiuiduorum in natura seu specie angelica 3 ibi enim , Deo dante , probabimus , non Ieuiter , per idem constitui Angelum in e .so Angeli re in esse huius Angeli, adeo ut , idem sit prineipium indiuiduans Angelum, quod est eius eonstitutivum in sua specie. De solis ergo substanti js materialibus, quales sunt homo , lapis. Equus dic. procedit praesens quaesitum , circa quod quatuor distingui solent sententiae , quarum prima est Seo-- tistarum 3 aliae vero tres controuertuntur apud
115쪽
ys Liber I. de Ente creato. Thomistas de intra scholam B. Thomae , habentque singulae aut hores Zc defensores graues. Primus ergo dicendi modus circa principium indiuiduationis subitantiae , est Scoti& sequacrum , qui quidem volunt, ipsam substantiam materialem indiuiduam e ste te fieri per modum quemdam , seu entitatem moda tem politivam, determinantem ipsam naturam ad singularitatem , quae entilas vocatur apud illos Hacceit s , quia ea mediante fit subitantia Hac ; & est inquiunt modus intrinsecus condistinctus contra formalitatem : unde volunt quod duo indiuidua eiusdem speciei eandem habeant naturam , siue fot malitatem reformalem viaitatem, & solum differant pec Haecce itates siue modos intrinsecos. becundus vero dicendi modus , qui primus est, ted minus communis inter illos, qui intra scholam B. Thomae eontrouertuntur,est dicendi
modus Nazar ij, qui prima parte quaestione tem alia, articulo secundo controuaaesia unica , contendit, indiuiduationem subitantiae materialis d diuini immediate ab ipsa Quantitate, ut a forma intrinseca ipsam actuante substantiam. Tertius vero dicendi modus qui multum comunior est apud Thomilias, de quem sequun- . tur Patres Salmanti censes , seu Carmelitae disecalceati de doctrina Thomittica bene meriti. eis modus ille , in quo explicatur indiuiduatio subitanti e per ordinem aptitudinalem ad ipsi quantitatem, qui quidem dicendi modus co in incidit meo iudicio) cum modo dicendi Caietani , qui vult indiuiduari substantiam per ipsam
materiam, non secundum se, sed prout eit radix quantitatis. Demum quartus dicendi modidus, qui etiam multum comunis est apud Thozmistas, infra citandos est eo rii, qui volunt desumi indiuiduatione substantiae ab ipsis intraneis
substatiae adeo ut,inquiunt, non cocurrat quantitas ad subitantia indiuiduandam , nisi quoad nos di quoad sensu, seu quoad indiuiduatione.
116쪽
ωι . V. quodnam sit in seisi .cte. s
v potentem ad sensum demonstrari de deter minari, non autem concurrat ad illam indiuiduandam in re , sed ita indiduari subitantiam Per .inatum et entitatem ; ita tamen ut ex duobus intrinsece & entitatiue substantiam com-Ponentibus , primari O dc principaliter, sumatur indiuiduatio dc indiuidualis unitas ab ipsa materia ; sicut e contra , ubi agitur de formali de specifica unitate , quamuis & materia dc forma ad eam concurrant , dicitur tamen dc diei solet, quod primario dc principaliter desumitur
Pramittendum a. pro declaratione principiorum , ad quae conclusio quoad singulas partes , seu partes quatuor assignatas reduci debet , quod haec quatuor sunt apud Omnes re ceptissima, subindeque dc vim habitura principit respectu conclusionis inferendae, puta quod
non possunt duo plusquam senere differentia
eadem indiuidi atione incliuiduari: quod pro
ductio non est nisi singularium seu inditridua
lium: quod non potest materia non prim respicere primarium occificatiuum . denique quod pradicamenta sinunt primo diuersa. Ratio autem primi , puta quod non possunt duo plusi
quam genere differentia eadem indiuiduatione indiuiduari, ratio inquam, est quia quae ea dem indiduatione indiuiduantur, unum dc uni cum constant dc constituunt individuum , ut ex terminis patet: iam sic est quod quae ita di Dferunt plusquam genere non pollunt unum de idem constare individuum ; cum individuum ait unum ens per se , dc unius essentiae , utpote in suo repositum praedicament O , tanquam basis praedicatorum superiorum de in istiorum essentialium Sc sub ordinatorum . quc proinde unicam constituunt essentiam : non
ergo fieri potest , quod duo plusquam gene κdifferentia eadem indiuiduatione indiuidue n- Iur. Iam vero quantum ad secundum dictum,
quod scilicet productio non est nisi singula Metapis. TOme III. E rium
117쪽
38 Liber s. de Ente creato. tium re indiuidualium ; ratio est, quia prodractio non tendit nec terminatur ni 11 ad rem ut existentem, utpote quae tendit ad eam ut extra caulas suas ponendam : atqui res secundum quod existens habet este hic ic nunc , ut per se patet , quae quidem duo sunt conditiones singularitantes dc indiuiduantes: ergo proin. ductio non est, nisi singularium dc indiuidua lium. Ratio autem tertii , puta quod non potest materia non prius respicere primarium specificatiuum , est quia de ratione specificatiui est respici a re specificata , cum rationem 'habeat specificatiui per hoc , quod per ordi- nem ad illud res specificatur , siue determinatur ad esse tale : ergo debet esse de rationeptimati j specificativi, quod etiam prius ec primario respiciatur , ac proinde non potest materia non prius Iespicere primarium speci
Demum quantum ad quartum , puta quod praedicamenta sunt primo diuersa, ratio huius est, quia quod uis praedicamentum est coordinatio praedicatorum superiorum de inferiorum sub uno supremo genere et ergo non possunt multiplicari praedicamenta , quin multiplicentur ec ipsa suprema genera : iam sie est quod Κnon essent primo diuersa , non possent multiplicari suprema genera, sed unum tantum esset supremum genus 3 propterea quod, cum no differrent tunc per illud omne , quod esset in ipsis, esset consequenter aliquid in quo ipsa singula simpliciter conuenirent , atque ila
cum illud esset genus ad illa , illud sol iam
per consequens esset supremum genuS , cum esset superius ad illa omnia r ergo debent prae- .dicamenti hoe ipso quod talia esse primo diuersa. His ergo praemissis tanquam certis M ud omnes indubitatis principiis , iam pro quaesiti resolutione , de conclusionis ad eadem Principia reductione sit
118쪽
Quast. V. quodnam sit in sub i. sec. ys
hacceitatis modum 3 nec per quantitatem tan
quam per formam immediatam ; neque periρ mn ordinem ad quantitatem ipsa inu tui-
duatur materialis substantia sed per seipsum,
ita tamen ut ex duobim ex q&ibin componitur
primario proueniat indiuiduario ab ipsa materia , potius quam ab ipsa forma.
Probatur prima pars conclusionis ex primo praemisso principio : non possunt duo plus quam genere disserentia per eamdem indiui
duationem in d uiduari r ergo nec potest substantia per modum haecce ita: is indiuiduari. Irobatur consequensia e si in druiduaretur substantia per modum quemdam haecceitatis. tunc duo quae plui quam genere differunt per idem indiuiduarentur : ergo hoc ip o quod duo plusquam genere differentia non possunt per eamdem indiuiduationem indiuiduari , nec potest hoc iplo indiuiduati substantia per huiusmodi modum haecceitatis. Conse quentia est euidens' Trobatur antecedens: modus , ic quid ditas siue natura differunt plusquam genere , sed si per modum haecceita tis indiuiduaretur substantia , per idem indiuiduarentur tunc modus, & quid diras siue natura z ergo dc tunc per idem indiuiduarentur duo plus quam genere disterentia. Maior per se patet , & conceditur. Probatur Minor: haecce iatas ut sic & in communi se habet in hoc casu in hac sententia ad subitant ana, de qua est sermo , sicut modus ad quid ditatem irine naturam : sed in hoc casu per idem indiuidua re rur haecce itas ut sic , per quod indiuiduaretur 1 ubstantia : ergo & per idem in hoc casu indiuiduarentur modus , & quidd. tas siue natura. Maior per se patet & conceditur Trobatur Minor: haecce itas , per quam in hOecatu indiuiduaretur substantia , csse deberet haecce itas talis & haec , non autem haec cellas in communi , quae ilipponitur praedicari dedi 2 omni
119쪽
omnibus haeeceitatibus: sed per haeeeeitatem hane de talem supponitur etiam indiuiduari in hae sententia haecceitas-sic , utpote quae Per eam fit determinata de singularis et ergo si ita indiuiduaretur substantia per haeceeitatem, per idem indiuiduaretur haecceitas ut sic , per quod indiuiduaretur substantia r ergo dc per idem indiuiduaretur tunc modus, Per quod indiuiduaretur quid ditas : ergo At tune per idem indiuiduarentur quae plusquam genere diffe-xunt r ergo hoc ipso quod duo plusquam genere differentia non possunt per idem indiuiduari quod est primum praemissum principium ) nee potest substantia per modum superadditum haeeceitatis indiuiduari. Probatur secunda pars conclusionis ex secundo praemisso principio et productio non es
nisi singularium is indiuiduorum e ergo non
potest substantia ab ipsa indiuiduari quantitate ut a forma immediata. Probatur conse quentia r si ab ipsa quantitate immediate i diuiduaretur substantia , non terminaretur tunc productio qua talis ad singulare et ergo hoc ipso quod productio non est nisi singu- Iarium seu indiuiduorum . non potest hoc ipso substantia ab ipsa quantitate ut ab immediata forma indiuiduari. Consequentia est euidens. Probatur antecedens: productio ad substantiam terminatur in aliquo priori ad quantitatem ; sed si per ipsam quantitatem indiuiduaretur , non esset singularis in aliquo priori ad quantitatem: ergo si per ipsam quantitatem indiuiduaretur substantia , non terminaretur productio qua talis ad singulare. Minor est euidens. Inintelligibile enim est , eonis stitutum qua tale esse in aliquo priori ad constitutivum. Probatur Maior : non potest primarius terminus productionis non intelliis in aliquo priori ad secundarium : sed pro- stuctio quae terminatur ad substantiam termi.
120쪽
D M. V. quodnam sit in μι 1. - . Tor
nator ad illam ut ad primarium terminum, di ad quantitatem ut se eundarium et ergo teris minatur productio ad substantiam in aliquo priori ad quantitatem. Maior patet ex terminis. Probatur Minor : productio quae terminatur ad aliqua duo se habentia per modum essentiae Ec proprietatis , terminatur ad illa ut ad primarium terminum & secundarium , ut per se patet , cum proprietas utpote emis ensnon possit non habere respectu illius rationem secunda iij : sed productio quae terminatur ad substantiam , terminatur ad illam ut adessentiam & ad quantitatem ut proprietatem: ergo & terminatur productio illa ad substantiam ut ad primarium terminum, dc ad quantitatem ut secundarium et ergo terminatu I productio ad substantiam ut ad aliquid prius ad
quantitatem: ergo non habet substantia fieri talis per quantitatem , sub ea Iaiione sub qua
producitur : ergo hoc ipso quod productio non est nisi substantiae ut singularis quod est secun dum praemissum principium ) non potest hoc ipso substantia fieri per ipsam quantitatem singularis N indiuidua.
Probatur tertia pars conclusionis ex tertio
praemissb principio et non potest materia non prirμ res icere primarium specificativum : ergo nec potest materia nec consequenter materialis substantia per ordinem ad quantitatem indiuiduari. Probatur conseqtientia : si indiuiduaretur materia per ordinem ad quantitatem , atque primo respiceret secundarium specificatiuum , ac primarium : ergo hoc ipso quod non potest materia non prius respicere primarium specificatiuum , non potest per omdinem ad quantitatem indiuiduari. Conser quentia est euidens. Probatur antecedens r forma substantialis est primarium materiae specificatiuum , & completiuum , & quantitas , utpote accidentalis forma , dumtaxat secunda-E 3 Iium.